Чикаго мектебі: экономикалық ойлар тарихы

Кіріспе

Экономикалық ойлау мектебі

Чикаго экономика мектебі – Чикаго университетінің оқытушыларымен байланысты экономиканың неоклассикалық ойлау мектебі, олардың кейбіреулері оның қағидаларын жасап, танымал етті. Милтон Фридман мен Джордж Стиглер Чикаго мектебінің жетекші ғалымдары саналады. Чикаго макроэкономикалық теориясы 1970 жылдардың ортасына дейін кейнсиандыққа қарсы монетаризмді қолдады, содан кейін рационалды күтулер тұжырымдамасына негізделген жаңа классикалық макроэкономикаға бет бұрды. «Тұщы су – тұзды су» айырмашылығы бүгінде көнеріп қалды, өйткені екі дәстүр бір-бірінен көптеген идеяларды қабылдады. Атап айтқанда, жаңа кейнсиандық экономика жаңа классикалық экономикаға жауап ретінде дамыды, бұл ретте кемелсіз бәсекелестік пен жалақының икемсіздігіне назар аудара отырып, рационалды күтулер туралы түсінікті енгізуді жөн көрді. Чикаго экономистері басқа салаларға да интеллектуалды әсерін тигізді, әсіресе қоғамдық таңдау теориясы мен құқық және экономика салаларындағы пионерлік жұмыстары саяси ғылым мен құқық тануды зерттеуде революциялық өзгерістерге әкелді. Чикагомен байланысты басқа экономистер әлеуметтік экономика және экономикалық тарих сияқты алуан түрлі салаларда өз үлесін қосты. 2022 жылға қарай Чикаго университетінің экономика факультеті, әлемдегі ең беделді экономика факультеттерінің бірі саналады, ол экономика ғылымы саласындағы Нобель сыйлығының 14 лауреатын шығарды – басқа университеттерге қарағанда көп, және алты рет Джон Бейтс Кларк медалімен марапатталды. Чикаго экономистері жиі және қарқынды талқылауларға қатысып, баға теориясына негізделген экономикалық мәселелерге ұжымдық көзқарас қалыптастыруға көмектесті. 1950 жылдары кейнсиандық экономика мектебінің танымалдылығы шарына жетті, сондықтан Чикаго университетінің мүшелері бағыттан тыс саналды. «Чикаго мектебі» деп белгілі болғаннан басқа, «Ескі Чикаго» немесе Чикаго экономика мектебінің бірінші буыны да бар, ол Франк Найт, Генри Саймонс, Ллойд Минтс, Джейкоб Винер, Аарон Директор және басқалар сияқты бұрынғы экономистерден тұрады. Бұл топтың мүдделері мен тәсілдері әртүрлі болды, бірақ Найт, Саймонс және Директор ерекше түрде жалпы тепе-теңдікке емес, ынталандырулардың рөліне және экономикалық оқиғалардың күрделілігіне назар аударуды жақтады. Чикагодан тыс жерлерде бұл ертедегі көшбасшылар Вирджиния саяси экономика мектебіне маңызды әсер етті. Дегенмен, бұл ғалымдар екінші буын Чикаго мектебінің жетекшілері болған Милтон Фридман мен Джордж Стиглердің ойларына маңызды әсер етті, әсіресе баға теориясы мен транзакциялық құн экономикасының дамуында. Чикаголық ойдың тағы бір маңызды саласын Джордж Стиглер «Чикаго саяси экономикасы» деп атады. Институттар Парето тиімділігін арттыруға қарай эволюцияланады деген Коазиандық көзқараспен шабыттандырылып, Чикаго саяси экономикасы саясаттың тиімділікке ұмтылуы және саяси кеңестердің қажетсіз екендігі туралы таңқаларлық және даулы тұжырымға келді.

The Chicago school of economics is a neoclassical school of economic thought associated with the work of the faculty at the University of Chicago, some of whom have constructed and popularized its principles. Milton Friedman, and George Stigler are considered the leading scholars of the Chicago school. Chicago macroeconomic theory rejected Keynesianism in favor of monetarism until the mid 1970s, when it turned to new classical macroeconomics heavily based on the concept of rational expectations. The freshwater–saltwater distinction is largely antiquated today, as the two traditions have heavily incorporated ideas from each other. Specifically, new Keynesian economics was developed as a response to new classical economics, electing to incorporate the insight of rational expectations without giving up the traditional Keynesian focus on imperfect competition and sticky wages. Chicago economists have also left their intellectual influence in other fields, notably in pioneering public choice theory and law and economics, which have led to revolutionary changes in the study of political science and law. Other economists affiliated with Chicago have made their impact in fields as diverse as social economics and economic history. As of 2022, the University of Chicago Economics department, considered one of the world's foremost economics departments, has been awarded 14 Nobel Memorial Prize in Economic Sciences—more than any other university—and has been awarded six John Bates Clark Medals. The Chicago economists met together in frequent intense discussions that helped set a group outlook on economic issues, based on price theory. The 1950s saw the height of popularity of the Keynesian school of economics, so the members of the University of Chicago were considered outside the mainstream. Besides what is popularly known as the "Chicago school", there is also an "Old Chicago" or the first generation Chicago school of economics, consisting of an earlier generation of economists such as Frank Knight, Henry Simons, Lloyd Mints, Jacob Viner, Aaron Director and others. This group had diverse interests and approaches, but Knight, Simons, and Director in particular advocated a focus on the role of incentives and the complexity of economic events rather than on general equilibrium. Outside of Chicago, these early leaders were important influences on the Virginia school of political economy. Nonetheless, these scholars had an important influence on the thought of Milton Friedman and George Stigler who were the leaders of the second generation Chicago school, most notably in the development of price theory and transaction cost economics. A further significant branching of Chicago thought was dubbed by George Stigler as "Chicago political economy". Inspired by the Coasian view that institutions evolve to maximize the Pareto efficiency, Chicago political economy came to the surprising and controversial view that politics tends towards efficiency and that policy advice is irrelevant.

Нобель ескерткіш сыйлықтары

2022 жылға қарай Чикаго университетінің экономика бөлімі 1969 жылдан бері Нобель экономика ғылымдары сыйлығының 14 лауреатын шығарды (лауреаттар сыйлық алған кезде бөліммен байланысты болған). Сонымен қатар, 2018 жылдың қазан айына дейін экономика саласындағы барлық 81 Нобель сыйлығы лауреатының 32-сі университет түлектері, оқытушылары немесе зерттеушілері болып табылды, бұл дау тудырды. Дегенмен, бөлімнің барлық мүшелері Чикаго экономика мектебіне жатпайды. +Чикаго университетінің экономика бөліміне берілген Нобель сыйлықтарыЖылЛауреатыСыйлық үлесіСыйлық беру себебі Сілтеме2022Douglas Diamond1/3"Банктер мен қаржылық дағдарыстарды зерттеуі үшін."2017Richard Thaler1/1"Мінез-құлық экономикасына қосқан үлесі үшін."2013Eugene Fama1/3"Активтер бағасын эмпирикалық талдауы үшін."2013Lars P. Hansen1/3"Активтер бағасын эмпирикалық талдауы үшін."2007Roger Myerson1/3"Механизмдерді жобалау теориясының негізін қалағаны үшін."2000James Heckman1/2"Селективті үлгілерді талдау теориясы мен әдістерін жасағаны үшін."1995Robert Lucas Jr.1/1"Рационалды күтулер гипотезасын жасап, қолданғаны үшін, соның арқасында макроэкономикалық талдау өзгеріп, экономикалық саясатты түсіну тереңдеді."1993Robert Fogel1/2"Экономикалық және институционалдық өзгерістерді түсіндіру үшін экономикалық теория мен сандық әдістерді қолдану арқылы экономикалық тарих зерттеулерін жаңартқаны үшін."1992Gary Becker1/1"Микроэкономикалық талдау саласын адамның кең ауқымды мінез-құлқы мен өзара әрекеттесуіне, соның ішінде нарықтан тыс мінез-құлқына дейін кеңейткені үшін."1991Ronald Coase1/1"Экономиканың институционалдық құрылымы мен жұмыс істеуі үшін транзакциялық шығындар мен меншік құқықтарының маңыздылығын ашқаны және түсіндіргені үшін."1990Merton Miller1/3"Қаржы экономикасы теориясындағы пионерлік жұмыстары үшін."1982George Stigler1/1"Өнеркәсіптік құрылымдар, нарықтардың жұмыс істеуі және мемлекеттік реттеудің себептері мен салдары туралы маңызды зерттеулері үшін."1979Theodore Schultz1/2"Дамушы елдердің проблемаларын ескере отырып, экономикалық даму саласындағы пионерлік зерттеулері үшін."1976Milton Friedman1/1"Тұтынуды талдау, ақша тарихы мен теориясы саласындағы жетістіктері үшін және тұрақтандыру саясатының күрделілігін көрсеткені үшін."

As of 2022, the University of Chicago Economics Department has been awarded 14 Nobel Memorial Prize in Economic Sciences (laureates were affiliated with the department when receiving the prizes) since the prize was first awarded in 1969. In addition, as of October 2018, 32 out of the total 81 Nobel laureates in Economics have been affiliated with the university as alumni, faculty members or researchers, which has been a source of controversy. However, not all members of the department belong to the Chicago school of economics. +Nobel Prizes awarded to the UChicago's Department of EconomicsYearLaureatePrize sharePrize motivationReference2022Douglas Diamond1/3"for research on banks and financial crises. "2017Richard Thaler1/1"for his contributions to behavioural economics. "2013Eugene Fama1/3"for their empirical analysis of asset prices. "2013Lars P. Hansen1/3"for their empirical analysis of asset prices. "2007Roger Myerson1/3"for having laid the foundations of mechanism design theory. "2000James Heckman1/2"for his development of theory and methods for analyzing selective samples. "1995Robert Lucas Jr.1/1"for having developed and applied the hypothesis of rational expectations, and thereby having transformed macroeconomic analysis and deepened our understanding of economic policy. "1993Robert Fogel1/2"for having renewed research in economic history by applying economic theory and quantitative methods in order to explain economic and institutional change. "1992Gary Becker1/1"for having extended the domain of microeconomic analysis to a wide range of human behaviour and interaction, including nonmarket behaviour. "1991Ronald Coase1/1"for his discovery and clarification of the significance of transaction costs and property rights for the institutional structure and functioning of the economy. "1990Merton Miller1/3"for their pioneering work in the theory of financial economics. "1982George Stigler1/1"for his seminal studies of industrial structures, functioning of markets and causes and effects of public regulation. "1979Theodore Schultz1/2"for their pioneering research into economic development research with particular consideration of the problems of developing countries. "1976Milton Friedman1/1"for his achievements in the fields of consumption analysis, monetary history and theory and for his demonstration of the complexity of stabilization policy."

Генри Симонс

Генри Калверт Саймонс (1899–1946) Чикаго университетінде аспирантуралық жұмыс жасады, бірақ диплом алу үшін соңғы диссертациясын тапсырмады. Шындығында, ол 1925-1927 жылдары Айова университетінде ассистент профессор қызметін атқарып жүргенде Франк Найттың ықпалында болды, ал 1927 жылғы жазда Саймонс Чикаго университетінің экономика факультетіне қабылдануға шешім қабылдады (Найтқа дейін).

Жақып Винер

Джейкоб Винер (1892–1970) Чикаго университетінің экономика факультетінде 30 жыл (1916–1946) жұмыс істеді. Ол Чикагодағы экономистердің бір буынына, оның ішінде Милтон Фридманға шабыт берді.

Арон Директор

Аарон Директор (1901–2004) 1946 жылдан бастап Чикаго заң мектебінде профессор болып жұмыс істеді. Ол құқық және экономика саласын қалыптастырушылардың бірі саналады және 1958 жылы «Заң және экономика журналын» (The Journal of Law & Economics) іске қосты. Директор Ричард Познер, Антонин Скалия және Бас судья Уильям Ренквист сияқты келесі буын заңгерлеріне әсер етті.

Теодор Шульц

Теодор Шульц (1902-1998) және Д. Гейл Джонсон (1916-2003) басқаратын ауыл шаруашылығы экономистерінің тобы 1940 жылдардың ортасында Айова штатынан Чикаго университетіне көшті. Шульц 1946 жылдан 1961 жылға дейін экономика кафедрасының меңгерушісі болды. 1960 жылы Америка экономикалық қауымдастығының президенті болып сайланды, 1967 жылы зейнетке шықты, бірақ 1998 жылы қайтыс болғанға дейін Чикаго университетіндегі қызметін жалғастырды. Джонсон 1971-1975 және 1980-1984 жылдары кафедра меңгерушісі қызметін атқарды және 1999 жылы Америка экономика қауымдастығының президенті болды. Олардың ферма және ауыл шаруашылығы экономикасы саласындағы зерттеулері кеңінен таралды және Рокфеллер қорынан университеттегі ауыл шаруашылығы экономикасы бағдарламасына қаржы жұмылдыруға ықпал етті. 1940-1950 жылдары олармен байланыста болған аспиранттар мен оқытушылардың арасында Клиффорд Хардин, Цви Грилихес, Марк Нерлов және Джордж С. Толли есімдері бар. 1979 жылы Шульцке адам капиталы теориясы және экономикалық даму саласындағы еңбектері үшін экономика бойынша Нобель сыйлығы табысталды.

Мильтон Фридман

Милтон Фридман (1912–2006) – ХХ ғасырдың соңындағы ең беделді экономистердің бірі. Франк Найттың шәкірті болған ол 1976 жылы «Америка Құрама Штаттарының ақша тарихы» (1963) еңбегі үшін экономика саласындағы Нобель сыйлығымен марапатталды. Фридман Ұлы депрессияның 1920 жылдары Федералдық резерв жүйесінің саясатынан туындағанын және 1930 жылдары одан бетерлегенін айтты. Фридман үкіметтік араласудан гөрі, еркін нарыққа негізделген үкіметтік саясаттың артық екенін дәлелдеді:

Саясат пен бағдарламаларды олардың нәтижелері емес, мақсаттарымен бағалау – үлкен қателіктердің бірі.|Милтон Фридман, Ричард Хеффнермен «Ашық ой» бағдарламасындағы сұхбаты (1975 жылдың 7 желтоқсаны)

Үкіметтер ұзақ мерзімді экономикалық өсуге бағытталған, бейтарап ақша саясатын, ақша ұсынысын біртіндеп кеңейту арқылы қамтамасыз етуге ұмтылуы керек. Ол ақшаның сандық теориясын жақтады, яғни жалпы бағалар ақшамен анықталады. Сондықтан белсенді ақша-несие (мысалы, жеңіл кредит) немесе фискалдық (мысалы, салық салу және шығыстар) саясаты күтпеген теріс салдарларға әкелуі мүмкін. «Капитализм және бостандық» (1992) еңбегінде Фридман былай деп жазды:
Іс-қимыл қажеттігі мен үкіметтің осы қажеттілікті мойындауы арасында белгілі бір кешігу болуы мүмкін; қажеттілікті мойындау мен іс-қимыл жасау арасындағы тағы бір кешігу; және іс-қимыл мен оның салдары арасындағы одан әрі кешігу. «Ақшаның маңызы бар» деген ұран Фридманмен байланыстырылған, бірақ Фридман өзінің идеологиялық оппоненттерін де қатаң сынады. Торстейн Вебленнің экономика адамдарды «құмар мен қайғының жылдам есептеушісі» ретінде бейнелейтіні туралы пікірін атап, Фридман былай деп жазды:
Мұндай сын, егер сынға алынған теориядан бір немесе басқа жағынан ерекшеленетін гипотеза, сыналып жатқан теорияға қарағанда құбылыстардың кең ауқымы үшін жақсы болжамдар жасаса, дәлелдермен толықтырылмаса, маңызсыз.

Джордж Стиглер

Джордж Стиглер (1911-1991) өзінің диссертациясы үшін Франк Найттан оқытылды және 1982 жылы экономика саласындағы Нобель сыйлығымен марапатталды. Ол ең алдымен Реттеудің экономикалық теориясын жасауымен белгілі, бұл теория Реттеуші тұтқындау деп те аталады. Оған сәйкес, мүдделі топтар мен басқа да саяси қатысушылар заңдар мен ережелерді өздеріне тиімді етіп қалыптастыру үшін үкіметтің реттеу және мәжбүрлеу құралдарын пайдаланады. Бұл теория экономиканың қоғамдық таңдау саласының маңызды бөлігі болып табылады. Ол сонымен қатар экономикалық ойдың тарихын жан-жақты зерттеді. 1962 жылғы "Еңбек нарығындағы ақпарат" мақаласында жұмыс іздеу арқылы туындайтын жұмыссыздық теориясын дамытты.

Рональд Коуз

Рональд Коуз (1910-2013) – заңның ең көрнекті экономикалық сарапшысы және 1991 жылғы Нобель сыйлығының иегері. Оның алғашқы маңызды мақаласы "Фирманың табиғаты" (1937) фирмалардың (компаниялар, серіктестіктер және т.б.) пайда болу себебін транзакциялық шығындардың болуымен түсіндіреді. Рационалды тұлғалар ашық нарықтарда екіжақты шарттар арқылы сауда жасайды, бірақ транзакциялардың құны корпорацияларды пайдаланудың тиімдірек екенін көрсеткенше. Оның екінші маңызды мақаласы "Әлеуметтік шығындар мәселесі" (1960) транзакциялық шығындар жоқ әлемде адамдар бір-бірімен келісімдер жасасып, мүліктік дауларда соттың шешіміне қарамастан, ресурстардың бірдей бөлінуін қамтамасыз ететінін айтады. Коуз 1879 жылғы Лондонның Стурджес пен Бриджманға қарсы сот ісін мысалға келтірді, онда шулы тәтті шебері мен тыныш дәрігер көрші болып тұрды; дәрігер тәтті шеберінің шуына тыйым салу үшін сотқа жүгінді. Сондықтан заң болашақты болжап, ең тиімді шешімге бағытталған болуы керек. Бұл идея заң мен реттеудің заңгерлер мен мемлекеттік жоспарлаушылардың ойлағандай маңызды немесе тиімді емес екенін көрсетеді. Коуз және оның ішіндегілер тәсілді өзгертуді, нарыққа араласатын үкіметке оң әсерлерін дәлелдеу міндетін жүктеуді, сондай-ақ іс-қимылдың құнын талдауды қалаған.

Г. Беккер

Гари Беккер (1930–2014) 1992 жылы экономика саласындағы Нобель сыйлығын және 2007 жылы Президенттік бостандық медалін алды. Бекер 1955 жылы Чикаго университетінде Х. Грегг Льюис басшылығымен докторлық диссертациясын қорғады және Милтон Фридманның ықпалында болды. 1970 жылы ол Чикагоға профессор ретінде оралып, өмірінің соңына дейін университетпен байланысын үзбеді. Беккер өз жұмысында экономикалық ойлау әдістерін қылмыс, сексуалдық қарым-қатынастар, құлдық және есірткі сияқты басқа да салаларға қолдануымен белгілі болды, адамдардың рационалды түрде әрекет ететінін ескере отырып. Оның жұмысы бастапқыда еңбек экономикасы саласына бағытталған. Оның еңбегі танымал Freakonomics экономикалық кітабына шабыт берді. 2011 жылдың маусым айында Чикаго университетінде Гари Беккер мен Милтон Фридманның құрметіне Экономика саласындағы зерттеулер институты құрылды.

Роберт Э. Лукас

1995 жылы Нобель сыйлығын жеңіп алған Роберт Лукас (1937 жылы туған) өмірін кейнсиандыққа қарсы күреске арнады. Оның маңызды еңбегі – макроэкономиканы микроэкономикадан бөлек тұрғызуға болмайды, екеуінің де талдауы ортақ негізде болуы керек деген пікір. Лукастың еңбектері макроэкономиканың көптеген мәселелерін қамтиды, оның ішінде экономикалық өсім, активтер бағасы және ақша-кредит саясаты.

Евгений Фама

Юджин Фама (1939 жылы туған) – американдық қаржы экономисі, 2013 жылы активтердің эмпирикалық бағасы жөніндегі еңбегі үшін Экономика саласындағы Нобель сыйлығымен марапатталған. Ол барлық оқытушылық өмірін Чикаго университетінде өткізді және тиімді нарық гипотезасын қалыптастырушы, ол алғаш рет 1965 жылғы мақаласында "кәз келген сәтте бағалы қағаздың нақты бағасы оның ішкі құнының жақсы бағасы болады" деп анықталды. Бұл идея оның 1970 жылғы "Тиімді капитал нарықтары: теория және эмпирикалық зерттеулерге шолу" атты мақаласында одан әрі зерттелді, бұл тиімді нарықтар тұжырымын қазіргі экономикалық теорияның алдыңғы қатарына шығарды, сондай-ақ 1991 жылғы "Тиімді нарықтар II" мақаласында да талданды. Оның 1965 жылғы "Қор бағаларының мінез-құлқы" тақырыбындағы докторлық диссертациясы қор бағаларын қысқа мерзімде кездейсоқ қозғалыс арқылы жуықтауға болатынын көрсетті; ал кейінгі жұмыстарында қор бағалары ұзақ мерзімде болжауға болатын болса, бұл негізінен уақытқа байланысты рационалды тәуекел сыйақыларына байланысты екенін көрсетті, оны Фама-Француздың үш факторлы (1993, 1996) немесе олардың жаңартылған бес факторлы (2014) моделі арқылы модельдеуге болады. Оның болашақ табыс туралы рационалды болжамдарға қарамастан құндылық сыйлықақысы сақталуы мүмкін екенін және активті басқарылатын қорлардың көрсеткіштері толығымен кездейсоқтыққа немесе тәуекелге байланысты екенін көрсететін жұмыстары тиімді нарықтар көзқарасын қолдайды.

Роберт Фогель

1993 жылы Нобель сыйлығының тең иегері Роберт Фогель (1926–2013) тарихи талдауымен, Жаңа экономикалық тарихты енгізуімен және клиометрияны ойлап табуымен әйгілі. "Темір жолдар және американдық экономикалық өсім: Эконометриялық тарихқа шолулар" атты еңбегінде Фогель 19 ғасырда темір жолдар экономикалық өсуге үлкен үлес қосты деген пікірді толыққанды жоққа шығаруға тырысты. Кейіннен "Тайм он дə Кросс: Америкалық негр құлдығының экономикасы" атты еңбегінде ол Американың оңтүстік штаттарындағы құлдардың Азамат соғысынан бұрынғы Солтүстік штаттардағы өнеркәсіп жұмысшыларына қарағанда жоғары тұрмыс деңгейіне ие болғанын айтты.

Джеймс Хекман

Джеймс Хекман (1944 жылы туған) – 2000 жылғы Нобель сыйлығының лауреаты, ол эконометрия және микроэкономика салаларындағы жаңалықтар ашқан жұмыстарымен белгілі.

Ларс Петер Хансен

Ларс Петер Хансен (1952 жылы туған) – американдық экономист, ол 2013 жылы Эвгений Фама мен Роберт Шиллермен бірге активтерді бағалау жөніндегі жұмыстары үшін экономика саласындағы Нобель сыйлығын алды. Хансен 1981 жылдан бастап Чикаго университетінде оқытумен айналысып келеді және Чикаго университетінің Дэвид Рокфеллер атындағы еңбегі сіңген экономика профессоры. Ол ең алдымен уақыттардың жалпыланған әдісіндегі жұмыстарымен танымал болғанымен, сонымен қатар белгілі макроэкономист, экономиканың қаржы және нақты секторлары арасындағы байланыстарға баса назар аударады.

Ричард Познер

Ричард Познер (1939 жылы туған) ең алдымен құқық және экономика саласындағы еңбектерімен танымал, бірақ Роберт Солоу Познердің кейбір экономикалық идеяларын "кейбір жағынан, тұрақсыз" деп сипаттайды. Экономист емес, федералды апелляциялық сот судьясы Познердің негізгі еңбегі – «Заңның экономикалық талдауы», құқық салаларына рационалды таңдау модельдерін қолдануға бағытталған. Онда заң бұзушылық, шарт, корпорациялар, еңбек құқығы, сондай-ақ қылмыстық құқық, кемсіту және отбасылық құқық туралы тараулар бар. Познер тіпті былай дейді: әділдіктің [негізгі] мағынасы, шамасы, ең көп таралғаны – тиімділік, [өйткені] шектеулі ресурстар әлемінде ысырапшылықты моральдық емес деп санау керек.

Фридрих Хайек

Фридрих Хайек (1899–1992) 1940 жылдары Чикаго университетінде көптеген адамдармен байланыс жасады, ол әлі де Лондон экономика мектебінде жұмыс істеген кезде (1950 жылы Чикаго университетіне көшті). Оның "Құлдыққа апаратын жол" кітабы, 1944 жылдың қыркүйегінде Аарон Директордың көмегімен АҚШ-та Чикаго университетінің баспасынан шықты және Милтон Фридман сияқтылардың қоғамды қалай түсінетінін өзгертуде маңызды рөл атқарды. Университет баспасы кейін "Құнжырлы мақтаныш" және "Еркіндік конституциясы" сияқты Хайек еңбектерінің көптеген нұсқаларын жариялауды жалғастырды. 1947 жылы Хайек, Франк Найт, Фридман және Джордж Стиглер либертариандық экономистердің халықаралық форумы – Монт-Пелерин қоғамын құру үшін бірлесіп жұмыс істеді. 1950–1962 жылдары Хайек Чикаго университетінің Әлеуметтік ой комитетінде оқытушы болып қызмет етті, онда ол көптеген ықпалды семинарлар өткізді. Аарон Директор сияқты бірқатар Чикаго ғалымдары Хайектің зерттеулеріне ұқсас жобалармен айналысты, ол Чикаго мектебінде "Құқық және қоғам" бағдарламасын қаржыландыруға және Чикаго университетінің заң мектебінде құруға белсенді қатысты. Хайек пен Фридман либертариандық идеяларды қолдайтын американдық студенттік ұйым – Индивидуалистердің колледждер аралық қоғамын да қолдады, кейіннен ол Интерколледждер аралық зерттеулер институты деп аталды.

Джеймс М. Бьюкенен

Джеймс М. Бьюкенен (1919–2013) өзінің қоғамдық таңдау теориясы үшін 1986 жылы экономика саласындағы Нобель сыйлығын жеңіп алды. Ол Чикаго университетінде Франк Х. Найттан оқыды және 1948 жылы докторлық диссертациясын қорғады. Кейіннен ол университетте қызмет атқармаса да, оның келесі жұмыстары Чикаго мектебінің ой-пікірлерімен тығыз байланысты. Бьюкенен саяси экономиканың Вирджиния мектебінің ең көрнекті жақтаушысы болды.

Томас Соуэлл

Томас Соуэлл (1930 жылы туған) 1968 жылы Джордж Стиглердің жетекшілігімен Чикаго университетінде философия докторы ғылымының кандидаты болды. Ол либертариандық консерватор болып есептеледі және Чикаго мектебінің өкілі саналады.

Сындар

Пол Дуглас, экономист және Иллинойс штатынан 18 жыл сенатор болған, университеттегі ортаға бейімдесе алмады. Ол былай деді: "Мен экономикалық және саяси консерваторлардың департаментімге толық үстемдік еткенін көріп, қынжылдым. Олар нарық шешімдері әрқашан дұрыс және пайда – ең жоғары құндылық деп үйретті. Менің әріптестерімнің пікірлері үкіметтің функциясын тек 18 ғасырғы әділет, полиция және қару-жарақпен шектеуге бағытталған еді, менің ойымша, тіпті сол кезге де жеткіліксіз еді, ал қазіргі заманға келгенде мүлдем жеткіліксіз. Бұл адамдар экономикалық теорияны дамыту үшін статистикалық деректерді пайдаланбады және экономикалық жүйені сын тұрғысынан талдауға дайын болмады. (Фрэнк) Найт ашық түрде жаулық танытты, ал оның шәкірттері барлық жерде көрінетіндей болды. Егер мен қалсам, жау ортада болар едім." 2007-2008 жылдардағы қаржы дағдарысынан кейін Евгений Фаманың тиімді нарық гипотезасының (ЭМГ) тиімділігі талқыланғанымен, жақтаушылары ЭМГ-ның оқиғаның болжамсыздығына байланысты активтер бағасының күрт төмендеуімен сәйкес келетінін атап өтті. Нақтырақ айтқанда, егер нарық құлдырауы ешқашан болмаса, бұл ЭМГ-мен қайшы келер еді, өйткені тәуекелді активтердің орташа кірісі бағаның күрт төмендеуінің азайған тәуекелін ақтауға тым жоғары болар еді; ал егер бірдеңе болса, акцияларға байланысты сыйлықақы жұмбағы АҚШ акцияларының және басқа да тәуекелді активтердің жоғары Шарп коэффициентін ақтауға жеткіліксіз екенін көрсетеді. Берклидегі Калифорния университетінің экономисі Брэд ДеЛонг Чикаго мектебінің "интеллектуалды құлдырауға" ұшырағанын айтса, Принстон университетінің Нобель сыйлығының лауреаты Пол Кругман Чикаго мектебінің экономистерінің кейбір соңғы пікірлері "макроэкономиканың қараңғы дәуірінің өнімі, онда қиындықпен қол жеткізілген білім ұмытылды" деді, соңғы 1960 жылдардан бері жасалған макроэкономикалық зерттеулердің көп бөлігі дұрыс емес деп мәлімдеді және 1930 жылдарда жасалған модельдерді ұнатты. Чикаго қаржы экономисі Джон Кокрейн бұл сын-ескертпелердің ad hominem екенін, "экономика мен қаржының мәнін түсінбеушілікке" толы екенін және ақылға қонымды тәуекелдік сыйлықақыларын және артық сақтандыруды ажырата алмағанын айтты, тіпті сын-ескертпелер дұрыс болса да, бұл реттеуге және бақылауға қарсы күшті аргумент болар еді. Сонымен қатар, мектеп Чилиді Латын Америкасының ең табысты экономикасына айналдырғаны үшін мақталады (Чилидің кереметіне қараңыз), 1975 жылдың басындағы жан басына шаққандағы ЖІӨ 693 АҚШ долларынан (Милтон Фридман Аугусто Пиночетпен сөйлесуге шақырылған жыл; Оңтүстік Американың 12 елінің арасында тоғызыншы орында) 2014 жылдың соңына қарай 14 528 АҚШ долларына дейін (Оңтүстік Америкада екінші орында) өсті. Реформалар енгізілгеннен бері "Чикаго жігіттері" (экономистердің бұл тобына берілген атау) жүзеге асырған экономикалық жүйе көбінесе өзгеріссіз қалды. 2015 жылдың қарашасында Чилиде экономикалық реформаларға өте сынды көзқараспен қараған "Чикаго жігіттері" атты фильм шықты.

Paul Douglas, economist and Democratic senator from Illinois for 18 years, was uncomfortable with the environment he found at the university. He stated that, " I was disconcerted to find that the economic and political conservatives had acquired almost complete dominance over my department and taught that market decisions were always right and profit values the supreme ones The opinions of my colleagues would have confined government to the eighteenth century functions of justice, police, and arms, which I thought had been insufficient even for that time and were certainly so for ours. These men would neither use statistical data to develop economic theory nor accept critical analysis of the economic system (Frank) Knight was now openly hostile, and his disciples seemed to be everywhere. If I stayed, it would be in an unfriendly environment." While the efficacy of Eugene Fama's efficient market hypothesis (EMH) was debated after the financial crisis of 2007–08, proponents emphasized that the EMH is consistent with the large decline in asset prices since the event was unpredictable. Specifically, if market crashes never occurred, this would contradict the EMH since the average return of risky assets would be too large to justify the decreased risk of a large decline in prices; and if anything, the equity premium puzzle implies that market crashes do not happen enough to justify the high Sharpe ratio of US stocks and other risky assets. Economist Brad DeLong of the University of California, Berkeley says the Chicago School has experienced an "intellectual collapse", while Nobel laureate Paul Krugman of Princeton University says that some recent comments from Chicago school economists are "the product of a Dark Age of macroeconomics in which hard won knowledge has been forgotten", claiming that most peer reviewed macroeconomic research since the mid 1960s has been wrong, preferring models developed in the 1930s. Chicago finance economist John Cochrane countered that these criticisms were ad hominem, displayed a "deep and highly politicized ignorance of what economics and finance is really all about", and failed to disentangle bubbles from rational risk premiums and crying wolf too many times in a row, emphasizing that even if these criticisms were true, it would make a stronger argument against regulation and control. Finally, the school also has been credited with transforming Chile into Latin America's best performing economy (see Miracle of Chile) with GDP per capita increasing from US$693 at the start of 1975 (the year Milton Friedman was invited to speak with Augusto Pinochet; ninth highest of 12 South American countries) to $14,528 by the end of 2014 (the second highest in South America). In the years since the reforms were introduced, the economic system implemented by the "Chicago Boys" (a label given to this group of economists) has mostly remained in place. A film titled Chicago Boys, which had a highly critical view of the economic reforms, was released in Chile in November 2015.