Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
20 ғасырдың басындағы әлеуметтану және криминологиядағы ой мектебі
Early 1900s school of thought in sociology and criminology
Чикаго мектебі (кейде экологиялық мектеп деп аталады) – Чикаго университетінде пайда болған, 20 ғасырдың басында зор ықпал еткен әлеуметтану мен криминологиядағы ой мектебі. 1892 жылы құрылған Чикаго мектебі 1915-1935 жылдар аралығында дамыған әлеуметтанулық ойдың эпицентрі ретінде халықаралық деңгейде танымал болды, олардың еңбектері қалалық әлеуметтануға маманданған алғашқы маңызды зерттеулердің бірі болды. Бұл кезең – қазіргі көптеген белгілі әлеуметтанушыларға әсер еткен әлеуметтанудың алтын ғасыры деп есептеледі. Олардың Чикаго қалалық ортасы туралы зерттеулері теория мен этнографиялық далалық жұмысты үйлестіруде де маңызды рөл атқарды. Бірінші Чикаго мектебінің көрнекті өкілдері: Нельс Андерсон, Эрнест Берджесс, Рут Шонл Каван, Эдвард Франклин Фрейзер, Эверетт Хьюз, Родерик Д. Маккензи, Джордж Герберт Мид, Роберт Е. Парк, Уолтер С. Реклсс, Эдвин Сазерленд, В. И. Томас, Фредерик Трэшер, Луис Вирт және Флориан Знаниецкий. Активист, әлеуметтік ғалым және Нобель сыйлығының лауреаты Джейн Аддамс та мектеп мүшелерімен тығыз байланыс орнатып, оны сақтап қалды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін «екінші Чикаго мектебі» құрылды, оның мүшелері символдық интеракционизмді далалық зерттеу әдістерімен (қазір этнография деп аталады) біріктіріп, жаңа еңбектер жасады. Екінші Чикаго мектебінің белгілі өкілдері: Говард С. Беккер, Ричард Клоуард, Эрвинг Гоффман, Дэвид Матза, Роберт К. Мертон, Ллойд Олин және Франсис Фокс Пивен.
The Chicago school (sometimes known as the ecological school) refers to a school of thought in sociology and criminology originating at the University of Chicago whose work was influential in the early 20th century. Conceived in 1892, the Chicago school first rose to international prominence as the epicenter of advanced sociological thought between 1915 and 1935, when their work would be the first major bodies of research to specialize in urban sociology. This was considered the Golden Age of Sociology, with influence on many of today's well known sociologists. Their research into the urban environment of Chicago would also be influential in combining theory and ethnographic fieldwork. Major figures within the first Chicago school included Nels Anderson, Ernest Burgess, Ruth Shonle Cavan, Edward Franklin Frazier, Everett Hughes, Roderick D. McKenzie, George Herbert Mead, Robert E. Park, Walter C. Reckless, Edwin Sutherland, W. I. Thomas, Frederic Thrasher, Louis Wirth, and Florian Znaniecki. The activist, social scientist, and Nobel Peace Prize winner Jane Addams also forged and maintained close ties with some of the members of the school. Following the Second World War, a "second Chicago School" arose, whose members combined symbolic interactionism with methods of field research (today known as ethnography), to create a new body of work. Luminaries from the second Chicago school include, Howard S. Becker, Richard Cloward, Erving Goffman, David Matza, Robert K. Merton, Lloyd Ohlin and Frances Fox Piven.
Қорытындылар
Чикаго аймағы жобасы – әлеуметтанушылардың өз теорияларын қалалық зертханада қолдануға жасаған тәжірибелік әрекеті. Келесі зерттеулер жастардың спорт лигалары, демалыс бағдарламалары және жазғы лагерьлер қала құрылысымен және түрмеге қамаудың баламаларымен бірге қылмысты бақылау саясаты ретінде тиімді жұмыс істейтінін көрсетті. Мұндай бағдарламалар кәсіпкерлікке бағытталмайды және өздігінен қамтамасыз етілмейді, ал жергілікті немесе орталық үкімет оларға тұрақты қаржылық қолдау көрсетпесе, сәтсіздікке ұшырайды. Кейіннен ойланып қарағанда, мектептің қылмысты картаға түсіру әрекеті кейбір бұрмалауларға әкелген болуы мүмкін, бірақ бұл жұмыс үлгі мен орынды зерттеуден ауысып, функция мен масштабты зерттеуге көшкендіктен құнды болды. Осы тұрғыдан алғанда, бұл сол кездегі зерттеушілерге қолжетімді ең жақсы ғылымды көрсететін жоғары сапалы жұмыс еді. Әлеуметтік дезорганизация теориясының өзі маңызды концепция болды және ол әлеуметтік бақылау механизмдерінің болмауына немесе бұзылуына назар аударғандықтан, әлеуметтік бақылау теориясымен тікелей байланысты. Трэвис Хирши (1969) жастар арасындағы девиантты мінез-құлықтың өзгеруін әлеуметтік байланыстың өлшемдеріндегі өзгерістермен түсіндіруге болады, атап айтқанда, басқаларға деген жақындастық, конвенционалды мақсаттарға берілгендік, конвенционалды моральдық нормалар мен сенімдерді қабылдау және конвенционалды іс-әрекеттерге қатысу. Жастар мен қоғам арасындағы әлеуметтік байланыс неғұрлым мықты болса, девиантты мінез-құлыққа түсу мүмкіндігі соғұрлым төмен болады. Әлеуметтік байланыстар, әдеттегі рөлдік үлгілерге, құндылықтар мен институттарға жастардың белгілі бір ортада жинақталған кезде, желілік байланыстар немесе әлеуметтік интеграция сияқты ұғымдармен өлшенетін ұқсас құбылыстарды көрсетеді. Бірақ бұл теориялардың бақылаудың жоқтығына немесе прогреске кедергілерге назар аударуы, олардың Мертон анықтаған жүйеге әсер ететін әлеуметтік қысым мен мәдени құндылықтарды ескермейтіндігін білдіреді, немесе Коэн ұсынған мотивациялық күштер қылмыс пен девиантты мінез-құлықты тудырады. Эмпей (1967) сияқты заманауи теоретиктер құндылықтар, нормалар мен сенімдер жүйесі кеңінен тараған, басым мәдениетте құндылықтар, нормалар мен сенімдер арасындағы қайшылықтар бар деген тұрғысынан дезорганизацияланған болуы мүмкін деп санайды. Заңға бағынушы азаматтар қылмысты жалпы айыптайтынмен, тәуекелге баратын, қызықты және қауіпті іс-әрекеттерге белсенді қатысатын қылмыскерге құрмет пен таңдану сезімін білдіруі мүмкін. Қоғамды әлеуметтік жағынан ерекшеленген топтардың жиынтығы ретінде қарастыру, олардың кейбіреулерін заңмен қақтығысқа түсіретін ерекше субмәдени көзқарастары мәдени дезорганизацияның тағы бір түрі болып табылады және әдетте мәдени қақтығыс деп аталады. Теорияның қазіргі нұсқалары кейде бірдей экологиялық себептік процестерді атау үшін басқа терминологияны қолданады. Мысалы, Crutchfield, Geerken және Gove (1982) қауымдастықтардың әлеуметтік интеграциясына халықтың айналымы кедергі келтіреді және қалалар арасындағы қылмыс деңгейінің өзгеруін түсіндіруде оны растайтын дәлелдер келтіреді. Қала халқының қозғалғыштығы жоғары болса, қылмыс деңгейі де жоғары болады. Бұл аргументтер әлеуметтік дезорганизация теориясының жақтастары ұсынғандарымен сәйкес келеді және оны қолдайтын дәлелдер әлеуметтік дезорганизация теориясының жақтастары келтірген дәлелдердей тікелей емес. Бірақ бұл зерттеулер әлеуметтік интеграцияға назар аударғандықтан, әлеуметтік дезорганизация теориясы сияқты сынға ұшырамады.
The Chicago Area Project was a practical attempt by sociologists to apply their theories in a city laboratory. Subsequent research showed that the youth athletic leagues, recreation programs, and summer camp worked best along with urban planning and alternatives to incarceration as crime control policy. Such programs are non entrepreneurial and non self sustaining, and they fail when local or central government does not make a sustained financial commitment to them. Although with hindsight, the school's attempts to map crime may have produced some distortions, the work was valuable in that it moved away from a study of pattern and place toward a study of function and scale. To that extent, this was work of high quality that represented the best science available to the researchers at the time. The Social Disorganization Theory itself was a landmark concept and, as it focuses on the absence or breakdown of social control mechanisms, there are obvious links with social control theory. Travis Hirschi (1969) argues that variations in delinquent behavior among youth could be explained by variations in the dimensions of the social bond, namely attachment to others, commitments to conventional goals, acceptance of conventional moral standards or beliefs, and involvement in conventional activities. The greater the social bonds between a youth and society, the lower the odds of involvement in delinquency. When social bonds to conventional role models, values and institutions are aggregated for youth in a particular setting, they measure much the same phenomena as captured by concepts such as network ties or social integration. But the fact that these theories focus on the absence of control or the barriers to progress, means that they are ignoring the societal pressures and cultural values that drive the system Merton identified in the Strain Theory or the motivational forces Cohen proposed were generating crime and delinquency. More modern theorists like Empey (1967) argue that the system of values, norms and beliefs can be disorganized in the sense that there are conflicts among values, norms and beliefs within a widely shared, dominant culture. While condemning crime in general, law abiding citizens may nevertheless respect and admire the criminal who takes risks and successfully engages in exciting, dangerous activities. The depiction of a society as a collection of socially differentiated groups with distinct subcultural perspectives that lead some of these groups into conflict with the law is another form of cultural disorganization, is typically called cultural conflict. Modern versions of the theory sometimes use different terminology to refer to the same ecological causal processes. For example, Crutchfield, Geerken and Gove (1982) hypothesize that the social integration of communities is inhibited by population turnover and report supporting evidence in the explanation of variation in crime rates among cities. The greater the mobility of the population in a city, the higher the crime rates. These arguments are identical to those proposed by social disorganization theorists and the evidence in support of it is as indirect as the evidence cited by social disorganization theorists. But, by referring to social integration rather than disintegration, this research has not generated the same degree of criticism as social disorganization theory.