Артур Годфри: Америкалық радио және тележұлдыздың өмірі мен мансабы

Кіріспе

Артур Мортон Годфри (31 тамыз, 1903 – 16 наурыз, 1983) – американдық радио және теледидар хабаршысы және ойын-сауық шебері, кейде «Қызыл шашты қарт» деген лақап атымен таныстырылған. 1950 жылдардың басындағы және ортасындағы өзінің ең жақсы кезеңінде Годфри радиода естіліп, аптасына алты күнге дейін теледидардан көрінетін, кейде CBS үшін тоғыз бөлек хабарлама жасайтын. Оның бағдарламаларына «Артур Годфри Тайм» (радио мен теледидарда дүйсенбі-жұма күндері таңертең), «Артур Годфридің талант іздеушілері» (радио мен теледидарда дүйсенбі кештер), «Артур Годфри және оның достары» (теледидарда сәрсенбі кештер), «Артур Годфри Дайджесті» (радиода жұма кештер) және «Король Артур Годфри және оның дөңгелек үстелі» (радиода жексенбі түстен кейін) кірді. 1953 жылы актер Джулиус Ла Розаны эфирде жұмыстан босату Годфридің қарапайым, отбасылық адам бейнесіне нұқсан келтірді және оның танымалдығының күрт төмендеуіне әкелді, ол одан ешқашан құтыла алмады. Келесі екі жылда Годфри ұқсас жағдайларда жиырмадан астам актерлер мен техникалық қызметкерлерді жұмыстан босатты, бұл үшін баспасөз және жұртшылық тарапынан қатты сынға ұшырады. Өзін-өзі жасаған адам Годфри өте бәсекеге қабілетті болды; оның кейбір қызметкерлері оның бәсекелестері деп санайтын Эд Салливан сияқты адамдармен сөйлескені үшін немесе агентпен келісім жасағаны үшін жұмыстан шығарылды. Ол көп жылдар бойы «Честерфилд» тамағын жарнамалады, осы кезеңде ол «Қораптап сатып алыңыз» деген ұранды ойлап тапты; ол 1959 жылы өкпе рагы диагнозы қойылғаннан бес жыл бұрын темекі шегуді тоқтатқаннан кейін компаниямен қарым-қатынасын тоқтатты. Кейіннен ол темекіге қарсы қозғалыстың белгілі өкілі болды.

Ерте өмір

Годфри 1903 жылы Манхэттенде дүниеге келді. Годфри Хасбрук Хайтс орта мектебінде бір жыл оқығаннан кейін мектепті тастап кетті. Бес баланың үлкені Артур мектепке дейін және кейін жұмыс істеп, отбасына көмектесуге тырысты, бірақ 14 жасында отбасының қаржылық жағдайын жеңілдету үшін үйден кетіп қалды. 15 жасында Нью-Джерси штатындағы Кэмп-Мериттте азаматтық машинист болып жұмыс істеді. Екі жылдан кейін жасын жалған айтып, Әскери-теңіз флотына қабылданып, радиооператор болып қызмет етті. Годфридің әкесі сол дәуірдің нормаларына сәйкес "еркін ойшыл" болды. Ол діни ұйымдарды жамандамады, бірақ балаларының өзіне сай дінді таңдамас бұрын барлық діндерді зерттеуін қалады. Олардың балалық шақтағы достарының арасында католиктер, еврейлер және түрлі протестанттар болды. Аға Годфри Вандербилттермен дос болған, бірақ көбінесе аяқ киім шылаушымен немесе хот-дог сатушымен күннің мәселелері туралы сөйлесетін. Годфридің кіші әпкесі Дороти Джин (ол "Жан" деп аталуын қалаған), апалары туралы кітап жазды ("Г. П. Путнамның балалары", Нью-Йорк, 1962), оған апасы Кэти көмектескен. Кітапта әкесінің Кланды "ақылсыз, көзбояушылардың тобы, мұрыннан жетелеушілер" деп айтқан сөзіне қатты ашуланғаны жазылған. Олар қайықпен үш рет айнып, әкесі осы адаммен Кланның зияны туралы пікірталасқан. Годфридің анасы Кэтрин талантты суретші және композитор болды, бірақ күйеуі Артур немесе "Дарл" қайтыс болғаннан кейін отбасына қамқорлық ету үшін атаққа ұмтылысын тоқтатты. Оның шығармашылығы отбасына қиын жағдайларды бастан өткеруге көмектесті. Ол үнсіз фильмдерге сүйемелдеу үшін фортепианода ойнады, джем мен желе жасады, төсек жамылғыларын тоқыды, тіпті шашын кесіп сатты, өйткені сол кездегі әлеуметтік нормаларды бұзбай оның әлеуметтік жағдайындағы әйелге жұмыс табу өте қиын болды. Үйдегі бірден-бір зат, ешқашан сатылмаған немесе отынға айналмаған – фортепиано еді, және ол кем дегенде балаларының бірі шоу-бизнеске қадам басады деп сенді. Кейінгі жылдары оның бірнеше шығармаларын Канаданың симфониялық оркестрлері орындады, бұл туралы Time журналында жазылды. 1958 жылы 78 жасында ол Граучо Маркстың "You Bet Your Life" викториналық шоуында өте әсерлі болды. 1968 жылы Чикагоның солтүстігіндегі зейнеткерлер үйінде рактан қайтыс болды. Годфри 1920 жылдан 1924 жылға дейін АҚШ Әскери-теңіз флотында теңіз эсминецтерінде радиооператор болып қызмет етті, содан кейін әкесінің қайтысынан кейін отбасына көмектесу үшін үйге оралды. 1927 жылдан 1930 жылға дейін Годфринің жағалау күзетінде қызмет еткен кезінде радио саласында қосымша оқыту алды. Ол қатаң емтиханды тапсырып, 1929 жылы Әскери-теңіз зерттеу зертханасындағы беделді Радио жабдықтары мектебіне қабылданды. Балтимордағы жағалау күзетіндегі кезекшілігі кезінде ол сол жылдың 5 қазанында жергілікті таланттар шоуында өнер көрсетіп, өзінің апталық бағдарламасын жүргізуге жететіндей танымал болды.

Godfrey was born in Manhattan in 1903. Godfrey dropped out after a year at Hasbrouck Heights High School. Arthur, the eldest of five children, had tried to help his family survive by working before and after school, but at age 14 left home to ease the financial burden on the family. By 15 he was a civilian typist at Camp Merritt, New Jersey, and enlisted in the Navy two years later, lying about his age. Godfrey's father was something of a "free thinker" by the standards of the era. He did not disdain organized religion but insisted that his children explore all faiths before deciding for themselves which to embrace. Their childhood friends included Catholic, Jewish and every kind of Protestant playmates. The senior Godfrey was friends with the Vanderbilts, but was as likely to spend his time talking with the shoeshine man or the hotdog vendor about issues of the day. In the book Genius in the Family (G. P. Putnam's Sons, New York, 1962), written about their mother by Godfrey's youngest sister, Dorothy Gene (who preferred to be called "Jean"), with the help of their sister, Kathy, it was reported that the angriest they ever saw their father was when a man on the ferry declared the Ku Klux Klan a civic organization vital to the good of the community. They rode the ferry back and forth three times, with their father arguing with the man that the Klan was a bunch of "Blasted, bigoted fools, led 'round by the nose!" Godfrey's mother, Kathryn, was a gifted artist and composer whose aspirations to fame were laid aside to take care of her family after her husband, Arthur or "Darl'", died. Her creativity enabled the family to get through some very hard times. She played the piano to accompany silent films, made jams and jellies, crocheted bedspreads, and even cut off and sold her floor length hair, as it was extremely difficult for a woman of her social class to find work without violating social mores of the time. The one household item that was never sold or turned into firewood was the piano, and she believed at least some of her children would succeed in show business. In her later years some of her compositions were performed by symphony orchestras in Canada, which earned her a mention in Time. In 1958, at the age of 78, her sauciness made her a big hit with the audience when she appeared on Groucho Marx's quiz show You Bet Your Life. She died of cancer in 1968 at a nursing home in a suburb north of Chicago. Godfrey served in the United States Navy from 1920 to 1924 as a radio operator on naval destroyers, then returned home to care for the family after his father's death. Additional radio training came during Godfrey's service in the Coast Guard from 1927 to 1930. He passed a stringent qualifying examination and was admitted to the prestigious Radio Materiel School at the Naval Research Laboratory, graduating in 1929. During a Coast Guard stint in Baltimore he appeared in a local talent show broadcast on October 5 of that year and became popular enough to land his own brief weekly program.

Радио

Жағалау күзетінен кеткеннен кейін Годфри Балтимордағы WFBR (қазіргі WJZ (AM)) радиостанциясының хабаршысы болды, содан кейін сол жылы Вашингтонға көшіп, NBC меншігіндегі WRC радиостанциясының штаттық хабаршысы болды. Ол 1934 жылға дейін сонда қалды. 1931 жылы ұшу сабағына бара жатқанда болған, өміріне қауіп төндірген автокөлік апатынан жазылғаннан кейін (ол бұрыннан-ақ ұшуға құмар болған), радионы мұқият тыңдап, дикторлардың сол кезде қолданған қатаң, ресми стиль орташа радио тыңдаушысымен байланыса алмайтынын түсінді. Дикторлар көпшілік алдында ресми сөйлегендей, сентториандық дауыспен сөйлейтін, жеке деңгейде емес, сөйлейтін. Годфри радиоға қайта оралғанда, ол тек бір адаммен сөйлескендей, жайбарақат, бейресми стильде сөйлейтініне уәде берді. Ол осы стильді өзінің жарнамаларында да қолданды және аймақтық жұлдызға айналды. Уақыт өте келе ол жарнамаларына әзіл-қалжыңдар қоса бастады және демеушілерді әжуалайтын, жарнамалық сценарийлерді жасаған жарнама агенттіктерінің басшыларын ренжітетін болды. Бірақ Годфридің осы әрекеттері тез арада қабылданды, өйткені оның демеушілері Годфри қосымша әзілдер айтқаннан кейін сатуларының артқанын байқады. Кейде ол теледидарда жарнама агенттіктерінің сценарийін оқып, көзін мазақтап, сарказммен айтатын немесе өзінің әзілдерін қосатын. Демеушілер оған қолдау көрсеткендіктен, сатуларының артуына байланысты агенттіктер оны тоқтатуға мүмкіндік таппады. Хабар таратудан басқа Годфри ән айтып, укулеле ойнайтын. 1934 жылы ол жеке тәжірибелі ойын-сауықшы болды, бірақ ақырында CBS-тің WJSV (кейін WTOP және қазір WFED) станциясындағы күнделікті "Sundial" атты шоуына негізделді. Годфри станцияның таңертеңгі дискожокейі болды, пластинкаларды ойнатты, жарнамаларды (көбінесе тілмен жағада; классикалық мысал ретінде ол Bayer Aspirin-ді "жалаңаш арт баспа" деп атады), қонақтармен сұхбаттасты, тіпті үш сағаттық ауысымында жаңалықтар оқыды. Годфри ән айтуды жақсы көретін, сондықтан бағдарламасының "сөйлесу" бөлімдерінде кездейсоқ тармақтарды жиі орындады. 1937 жылы ол радионың алғашқы табысты викториналық бағдарламасы – "Профессорлық викторина" бағдарламасын жүргізуші болды. 1939 жылғы бір хабарламада Годфри күтпеген жерден микрофонын қосып, "There'll Be Some Changes Made" әніне төрттікпен үйлесімді ән айтты. Годфри теңіз флотымен байланыста болуға құштар еді, бірақ жамбасының жарақаттары оны әскери қызметке жарамсыз деп тапты. Ол өзінің Вашингтон бағдарламасын тыңдаған президент Франклин Д. Рузвельтпен таныс болды, және Рузвельттің араласуы арқасында Екінші дүниежүзілік соғыстан бұрын АҚШ Әскери-теңіз резервінде офицерлік шен алды. Ол Вашингтон аймағындағы оқу-жаттығуларға қатысты. Годфри ақырында өзінің базасын Нью-Йорк қаласындағы CBS станциясына көшірді, ол кезде WABC (қазіргі WCBS) деп аталды, және бір уақыт бойы WJSV және WABC арналарында естілді. 1942 жылдың күзінде ол CBS желісінде Фред Алленнің "Texaco Star Theater" шоуының хабаршысы болды, бірақ Аллен мен Годфри арасындағы келіспеушілік алты аптадан кейін шоудан ерте босатылуына әкелді. Годфри 1945 жылдың сәуір айында бүкіл елге танылды, ол Вашингтондағы CBS таңғы радиосы ретінде президент Рузвельттің жерлеу рәсімін тікелей эфирде жариялады. Бүкіл CBS желісі осы хабарды алды, кейіннен Эдвард Р. Мэрроу мен Фред В. Френдлидің "Мен қазір естіп тұрмын" атты жазбалар сериясында сақталды. Сол кездегі тым жабық тілді жаңалықтарды жеткізушілер мен сарапшылардан айырмашылығы, олар жаңалықтарды шынайы, іскерлік түрде жеткізді, Годфринің даусы жанашырлық пен көршілік сезімді білдірді, оның сөздеріне тікелейлік пен жақындық сыйлады. Ол жаңа президент Гарри С. Трумэннің машинасын танып, шығарған дауысымен: "Құдай оны жарылқасын, президент Трумэн" деді. Годфри жылап, тыңдаушыларды студияға қайтарды. Оның осы эмоционалдық шақыруы бүкіл елді қозғалтты. CBS Артур Годфриге бүкіл ел бойынша таңертеңгі эфир уақытын берді. "Arthur Godfrey Time" бағдарламасы – оның монологтары, түрлі жұлдыздармен сұхбаттары, үйдегі музыкалық тобының музыкасы және тұрақты әншілерді қамтитын дүйсенбі-жұма күндері шығатын бағдарлама болды. Годфридің монологтары мен талқылаулары көбінесе сценарийсіз болды және ол қалаған жерге бағытталды. "Arthur Godfrey Time" 1972 жылға дейін CBS радио желісінің күн тәртібіндегі таңертеңгі басты бағдарлама болып қала берді. Екі радио монологі тыңдаушылардың сүйіктісіне айналды және көптеген сұраныстар бойынша бірнеше рет қайтадан көрсетілді, содан кейін оның телешоуында да көрсетілді. Олар "Бала деген не?" және одан кейін "Қыз деген не?" деген сұрақтарға жауап берді. Әр монолог оны тыңдағандардың бәріне әсер етті. "Бала деген не?" әсіресе танымал болды, сондықтан ол 1951 жылдың жазында Columbia Records (жазба нөмірі 39487) компаниясымен шығарылды, ал "Қыз деген не?" жазбаның B жағында болды. 1951 жылдың тамызында ол Billboard чартының жоғарғы сатысына көтерілді, Годфри 1947 мен 1952 жылдар арасында шығарған бірнеше табысты жазбалардың бірі болды. Годфри сонымен қатар бағдарлама кезінде музыкалық топпен спонтанды жам сессияларын ұйымдастырумен де белгілі болды, олардың барлығы білікті музыканттар еді, олар тікелей эфирде импровизация жасай алатын. Ол кейде укулелемен бірге ән айта бастап, топ оған қосылатын. Басқа уақыттарда ол "Кішкентай Годфрилердің" бірі орындаған әнді жалғастырып, түрлі топ мүшелерінен соло орындауларын сұрайтын. Бұл оның эфирде спонтандылыққа берілгендігінің тағы бір дәлелі болды. Ол баритон укулеле ойнауды бастады. Уақыт өте келе, топтың гитарашысы Ремо Палмерден сабақ алған Годфридің ойнау шеберлігі айқын түрде джаздық сипатқа ие болды. Палмер, Манхэттеннің ең жақсы студиялық гитарашысы, сонымен қатар беделді джаз гитарашысы және Годфридің музыканттарының арасында 1945 жылғы дебюттен бастап соңғы 1972 жылғы хабарламаға дейін шоуда қалған жалғыз адам болды. 1947 жылы Годфри Росс Маклин мен Артур Ричардсон жазған "Too Fat Polka (She's Too Fat For Me)" атты жаңалықты жазды, ол күтпеген үлкен жетістікке жетті. Ән АҚШ чартында екінші орынға көтерілді және оның танымал болуына байланысты Эндрюс әпкелері әйелдердің көзқарасына бейімделген нұсқасын жазды. Жалпы алғанда, Годфри өзінің ең көп сатылған жазбасы болған "Too Fat Polka" сияқты көптеген жаңалықты жазбаларын ұнатпады, оның сатылымы бір миллионнан асты. Годфридің таңертеңгі шоуы CBS студиясының ғимаратындағы 49 East 52nd Street мекенжайындағы "Arthur Godfrey's Talent Scouts" атты прайм-таймдық ойын-сауық шоуымен толықтырылды, онда ол өзінің бас кеңсесін де ұстады. Осы ойын-сауық шоуы, өркендеп келе жатқан жас өнерпаздарды көрсетуге арналған, CBS-тің сәтті "Original Amateur Hour" бағдарламасының сәл өзгеше нұсқасы болды. Кейбір өнерпаздар өздерінің туған қалаларында көпшілік алдында өнер көрсеткен және достары немесе әріптестері Годфриге ұсынған. Осы "демеушілер" өнерпаздарды хабар таратуға бірге алып келіп, эфирде Годфриге таныстыратын. 1948 жылғы бір хабарламадан шыққан екі өнерпаз – Уолли Кокс және Кордеттер болды. Олар екеуі де сол түні үлкен жетістікке жетті және екеуі де жазба шартына қол қойды. Годфри Кордеттерге ерекше қызығушылық танытты, олар оның сүйіп тыңдайтын квартет гармониясын орындады, және ол оларды өзінің хабар тарату және жазбалар "отбасына" енгізді. Годфри сонымен қатар шоуда музыканы спонтанды түрде орындаумен де белгілі болды, укулелесін алып, топтың репетицияламаған әндерін орындады. Ол өзінің кішкентай оркестріне музыканттарды жұмысқа алуға талап қойды, олар оған жылдам қосылып, ән айтқанда "ілесіп" кете алатын. Бұл кейбір хабарламаларда спонтанды жам сессияларына әкелді, бұл негізгі ойын-сауық бағдарламаларында сирек кездесетін жағдай. "Talent Scouts" бағдарламасына қатысқан өнерпаздардың арасында Ленни Брюс, Дон Адамс, Тони Беннетт, Пэтси Клайн, Лу Энн Симмс, Пэт Бун, опера әншісі Марилин Хорн, Рой Кларк және ирландиялық әнші Кармель Куинн болды. Кейінірек ол "Кішкентай Годфри" Жанетт Дэвисті шоудың талант координаторы лауазымына тағайындады. Шоудан бас тартқан үш белгілі өнерпаз болды...

On leaving the Coast Guard, Godfrey became a radio announcer for Baltimore station WFBR (now WJZ (AM)), then moved to Washington, D. C., to become a staff announcer for NBC owned station WRC the same year. He remained there until 1934. Recovering from a near fatal automobile accident en route to a flying lesson in 1931 (he was already an avid flyer), he decided to listen closely to the radio and realized that the stiff, formal style then used by announcers could not connect with the average radio listener. The announcers spoke in stentorian tones, as if giving a formal speech to a crowd and not communicating on a personal level. Godfrey vowed that when he returned to the airwaves, he would affect a relaxed, informal style as if he were talking to just one person. He also used that style to do his own commercials and became a regional star. Over time, he added wisecracks to his commercials and would kid the sponsors, a risky move that offended advertising agency executives whose staff worked on the commercial scripts. Nonetheless, Godfrey's antics quickly gained acceptance when his sponsors discovered their sales actually increased after Godfrey's added jokes. At times, he would read an ad agency script on television as he mockingly rolled his eyes, used a sarcastic tone of voice or added his own wisecracks. Since the sponsors approved, given their added sales, the agencies were powerless to stop him. In addition to announcing, Godfrey sang and played the ukulele. In 1934 he became a freelance entertainer, but eventually based himself on a daily show titled Sundial on CBS owned station WJSV (later WTOP and now WFED) in Washington. Godfrey was the station's morning disc jockey, playing records, delivering commercials (often with tongue in cheek; a classic example had him referring to Bayer Aspirin as "bare ass prin"), interviewing guests, and even reading news reports during his three hour shift. Godfrey loved to sing, and would frequently sing random verses during the "talk" portions of his program. In 1937, he was a host on Professor Quiz, radio's first successful quiz program. One surviving broadcast from 1939 has Godfrey unexpectedly turning on his microphone to harmonize with the Foursome's recording of "There'll Be Some Changes Made". Godfrey was eager to remain connected with the Navy, but found his hip injuries rendered him unsuitable for military service. He knew President Franklin D. Roosevelt, who listened to his Washington program, and through Roosevelt's intercession, he received a commission in the U. S. Naval Reserve before World War II. He would participate in exercises around the Washington area. Godfrey eventually moved his base to the CBS station in New York City, then known as WABC (now WCBS), and was heard on both WJSV and WABC for a time. In the autumn of 1942, he also became the announcer for Fred Allen's Texaco Star Theater show on the CBS network, but a personality conflict between Allen and Godfrey led to his early release from the show after only six weeks. Godfrey became nationally known in April 1945 when, as CBS's morning radio man in Washington, he took the microphone for a live, firsthand account of President Roosevelt's funeral procession. The entire CBS network picked up the broadcast, later preserved in the Edward R. Murrow and Fred W. Friendly record series, I Can Hear it Now. Unlike the tight lipped news reporters and commentators of the day, who delivered news in an earnest, businesslike manner, Godfrey's tone was sympathetic and neighborly, lending immediacy and intimacy to his words. When identifying new President Harry S. Truman's car in the procession, Godfrey fervently said, in a choked voice, "God bless him, President Truman." Godfrey broke down in tears and cued the listeners back to the studio. The entire nation was moved by his emotional outburst. CBS gave Arthur Godfrey his own morning time slot on the nationwide network. Arthur Godfrey Time was a Monday–Friday show that featured his monologues, interviews with various stars, music from his own in house combo, and regular vocalists. Godfrey's monologues and discussions were usually unscripted, and went wherever he chose. Arthur Godfrey Time remained a late morning staple on the CBS Radio Network schedule until 1972. Two radio monologues proved to be audience favorites and were rebroadcast on several occasions by popular demand, and later on his television show. They were "What is a Boy?" and a follow up, "What is a Girl?" With the skilled addition of sentimental music, both monologues captured the essence of what made parents love their children, fondly describing the highly varied personality traits of each child as the monologue progressed. Each monologue struck a chord with everyone who heard it. "What is a Boy?" in particular proved to be so popular that it was released as one of Godfrey's records, which he issued on Columbia Records (Record no. 39487) in the summer of 1951, with "What is a Girl?" on the B side of the record. It reached the top of the Billboard charts in August 1951, one of several successful records Godfrey released between 1947 and 1952. Godfrey was also known for sparking impromptu jam sessions on the air with the band, all of them first rate musicians who could improvise on the fly. He would sometimes begin singing along with his ukulele, the band falling in behind him. At other times, he would jump into a number sung by one of the "Little Godfreys" and continue it, encouraging solos from various band members. It was further proof of his insistence on spontaneity on the air. He began to play a baritone ukulele. Over time, tutored by the band's guitarist Remo Palmier, Godfrey's playing took a decidedly jazzy quality. Palmier, a top Manhattan studio guitarist, was also a respected jazz guitarist and the only one of Godfrey's musicians to remain with the show from its 1945 debut until the final 1972 broadcast. In 1947, Godfrey had a surprise hit record with the novelty "Too Fat Polka (She's Too Fat For Me)" written by Ross MacLean and Arthur Richardson. The song reached number two in the US charts and its popularity led to the Andrews Sisters recording a version adapted to the women's point of view. In general, Godfrey despised most of his novelty recordings, including "Too Fat Polka", which was his biggest selling record with over one million copies sold. Godfrey's morning show was supplemented by a prime time variety show, Arthur Godfrey's Talent Scouts, broadcasting from the CBS Studio Building at 49 East 52nd Street, where he had his main office. This variety show, a showcase for rising young performers, was a slight variation of CBS's successful Original Amateur Hour. Some of the performers had made public appearances in their home towns and were recommended to Godfrey by friends or colleagues. These "sponsors" would accompany the performers to the broadcast and introduce them to Godfrey on the air. Two acts from the same 1948 broadcast were Wally Cox and the Chordettes. Both were big hits that night, and both were signed to recording contracts. Godfrey took special interest in the Chordettes, who sang his kind of barbershop quartet harmony, and he soon made them part of his broadcasting and recording "family". Godfrey was also known for extemporizing music on the show, grabbing his ukulele and launching into songs the band may not have rehearsed. He had insisted on employing musicians in his small orchestra who would be able to accompany him quickly and "follow" him as he sang. This resulted in impromptu jam sessions on some broadcasts, rarely heard on mainstream variety programs. Performers who appeared on Talent Scouts included Lenny Bruce, Don Adams, Tony Bennett, Patsy Cline, Lu Ann Simms, Pat Boone, opera singer Marilyn Horne, Roy Clark, and Irish vocalist Carmel Quinn. Later, he promoted "Little Godfrey" Janette Davis to a management position as the show's talent coordinator. Three notable acts rejected for the show were Buddy Holly, the Four Freshmen, and Elvis Presley. Following his appearances on the Louisiana Hayride, Presley traveled to New York for an unsuccessful Talent Scouts audition in April 1955. After the Talent Scouts staff rejected the Orioles, they went on to have a hit record with their version of "Crying in the Chapel" (a cover of the song by Darrell Glenn, written by his father, Artie, and a subsequent hit for Presley as well). That success kicked off the "bird group" trend of early rock 'n' roll. Godfrey was also an avid amateur radio operator, with the station call sign K4LIB. He was a member of the National Association of Broadcasters Hall of Fame in the radio division. Beginning in January 1950, The 30 minute show was broadcast on Saturdays at 9:30 p. m. Eastern Time, sponsored by Chesterfield cigarettes.

Театр

1946 жылы Артур Бродвейдегі "Үш дайындық" атты ревюде өнер көрсетіп, монологтар оқыды және іс-шаралардың жүргізушісі болды. 1965 жылы ол Морин О'Салливанмен бірге Плейхаус театрында "Ешқашан кеш емес" пьесасында Гарри Ламберт рөлінде ойнады.

Теледидар

1948 жылы Артур Годфридің «Талантты іздеушілер» бағдарламасы радио мен теледидарда бірдей көрсетіле бастады, ал 1952 жылы «Артур Годфри уақыты» екі медиада да пайда болды. Радио нұсқасы бір жарым сағатқа созылды, теледидар нұсқасы бір сағатты құрады, кейін бір жарым сағатқа дейін ұзартылды. Жұма күнгі бағдарламалар тек радиодан естілді, себебі апта соңында Годфри дәстүрлі түрде Вашингтондан тыс, Вирджиниядағы шаруа қожалығындағы студиясынан хабар таратты, ал телекамералар оның және Нью-Йорк актерлерінің тікелей эфирдегі суретін бір уақытта көрсетуге мүмкіндік бермеді. Годфридің жарнамалық шеберлігі оған көптеген адал демеушілерді әкелді, олардың ішінде «Липтон» шайы, «Фрижидаир», «Пиллсбери» торт қоспалары және «Лиггетт & Майерс» компаниясының «Честерфилд» темекісі бар. 1959 жылы Годфридің телешоуларынан түскен жарнамалық кірістер индустриядағы рекордтық 150 миллион долларға бағаланды, бұл екінші орындағы Эд Салливан көрсеткеннен екі есе көп. Годфри жарнамаларын жақсартудың бір жолы – жарнамаларын импровизациялау, демеушілерді (өнімдерді ешқашан құрметтемейтін), демеушілердің компания басшыларын және сценарийлі жарнамаларды жазған жарнама агенттіктерінің өкілдерін әжуалау болды (оны ол үнемі елемеген). (Ол оларды оқыса, оларды мазақтап немесе тіпті сценарийлерді камералардың алдында лақтыратын). Жарнама агенттіктері мен демеушілерді таң қалдырғандай, Годфридің жарнама кезіндегі бейшаралығы демеушінің өнімдерін сатуды жиі арттырды. Оның танымалдығы мен сату қабілеті CBS компаниясына күтпеген пайда әкелді, бұл олардың корпоративтік табысының маңызды бөлігін құрады. Оның демеушілердің жарнама агенттіктері ұсынған сценарийлі жарнамаларды мазақтап, оларды сынауы осы агенттіктерді ашуландырса да, демеушілер сатуларын арттыруға ғана қызығушылық танытқандықтан, Годфриге осы сценарийлерді (кейде тіпті физикалық түрде) жыртуға қуанышты болды. 1949 жылы «Артур Годфри және оның достары» апталық бейресми шоуы CBS телеарнасында басталды. Оның мейірімді мінезі жылылықты, жақсылықты және кейде екіұшты әңгімелерді біріктірді, мысалы, шоу орналасқан жерде: «Жарайды, енді біз Майамидеміз. Хе-хе». Годфри жанкүйерлерінен зор құрмет көрді, олар оның көп байлығына қарамастан, ол шынымен «олардың бірі» екенін сезінді, оның мінезі көрші үйдің достас көршісінің мінезіне ұқсас. Оның өнімдерді сату қабілеті, өзі сенбеген нәрсені жарияламауға бейімділігі оған аудиторияның сенімін арттырды, «Годфри айтса, солай болуы керек» деген сенімді қалыптастырды. 1953 жылы жамбас сүйегіне операция жасағаннан кейін темекі шегуді тоқтатқаннан кейін, ол ұзақ жылдар бойы демеуші болған «Честерфилд» компаниясының наразылығына қарамастан, темекі шегуге қарсы пікір білдіре бастады. Ол өз ұстанымын сақтап, 1954 жылдың басында компания демеушіліктен бас тартты. Годфри олардың кетуіне мән бермеді, себебі ол басқа демеушілер осы орынды оңай толтыратынын білген. Ақырында Годфри апталық «Артур Годфри уақытынан» алынған «ең жақсы» бағдарламаны қосты, ол «Артур Годфри Дайджест» деп аталды. Ол жұлдыздармен сұхбаттасудан гөрі «Кішкентай Годфрилер» деп аталған тұрақты орындаушылардың шағын тобына қызығушылық таныта бастады. Бұл өнерпаздардың көпшілігі салыстырмалы түрде белгісіз болды, бірақ оларға үлкен ұлттық танымалдық берілді, олардың кейбіреулері бұрынғы «Талантты іздеушілер» жеңімпаздары, соның ішінде гавайилік вокалист Халелок, тәжірибелі ирланд теноры Фрэнк Паркер, Марион Марлоу және Джулиус Ла Роза, Годфри өзінің жыл сайынғы әскери резервтік міндетін орындағанда, жас әншіні тапты. Кейіннен ол оны қонақ ретінде шоуға шақырып, босатылғаннан кейін жұмысқа орналастырды. Ла Роза 1951 жылы актерлік құрамға қосылды және Годфридің үлкен аудиториясының сүйіктісіне айналды, олар оны апталық ең жақсы уақыттағы шоуда да көрді «Артур Годфри және оның достары». Годфри шоуда тұрақты диктор ретінде Тони Марвинды да қолданды. Годфри өзінің орындаушылары жеке менеджерлер немесе агенттерді пайдаланбауын қалаған, бірақ жеке көріністер жасайтын болса, оның қызметкерлері әртістерді жиі өкілдік ететін, бұл оған олардың мансабы мен табысын айтарлықтай бақылауға мүмкіндік берді. 1953 жылы Ла Роза агентті жалдағаннан кейін Годфри қатты ашуланып, оны эфирден жұмыстан шығарды. Годфри ойын-сауық индустриясындағы ең белсенді адамдардың бірі болды, ол бір уақытта бірнеше күндізгі және кешкі радио және теледидар бағдарламаларына төрағалық етті. (Кейін тіпті Роберт К. Льюис жұмыс істеді, ол Артур Годфридің уақытын Годфри болмаған кезде өткізді, бұл оның өзінің тығыз кестесіне қосымша жүктеме болды). Годфри де, Льюис те «Колумбия рекордс» үшін коммерциялық жазбаларды жасады, көбінесе «Кішкентай Годфрилерді» әртүрлі комбинацияларда ұсынды. «Тым семіз полькадан» басқа, олар «Конфет және торт», «Мені босатыңыз», «Төрт жапырақты қонжырды қарап тұрмын», «Тағы да соғып жібер, әке», «Баяу жүргіш» және «Нәрсе» сияқты әндерді қамтыды. 1951 жылы Годфри «Уорнер Бразерс» компаниясы үшін Роберт Янгсон жасаған ностальгиялық деректі фильмді «Көзіңіздің алдындағы Елу жыл» деп түсірді. Годфри 1931 жылғы көлік апатынан кейін жамбасы зардап шеккен. 1953 жылы ол Бостонда жамбас алмастыру операциясын жасады, онда ерте пластикалық жасанды жамбас сүйегі пайдаланылды. Операция сәтті аяқталды және ол өзінің көптеген көрермендерінің қуанышына шоуға оралды. Қайта оңалған кезде CBS Годфридің аудиториясын жоғалтуға қатты алаңдады, сондықтан ол Лизбургқа (Вирджиния) жақын «Бикон Хилл» имениесінен тікелей эфирде хабар таратқанын ұсынды, сигнал мүлікке орнатылған микротолқын мұнаралары арқылы берілді. Годфридің үлкен танымалдығы және аудиторияның оған сенімі жарнама берушілердің ғана емес, сонымен қатар оның досы АҚШ президенті Дуайт Эйзенхауэрдің назарына ілікті, ол одан ядролық соғыс болған жағдайда американдық теледидарда көрсетілетін бірқатар қоғамдық қызмет туралы хабарламаларды жазуын сұрады. Көрермендердің Годфридің әдемі мінезі мен қарапайымдылығына сенетіні ойланды. Бұл хабарламалардың бар екені 2004 жылы бұрынғы CBS президенті доктор Фрэнк Стэнтон CONELRAD веб-сайтының жазушысымен сөйлескенде расталды.

In 1948, Arthur Godfrey's Talent Scouts began to be simultaneously broadcast on radio and television, and by 1952, Arthur Godfrey Time also appeared on both media. The radio version ran an hour and a half; the TV version an hour, later expanded to an hour and a half. The Friday shows were heard on radio only, because at the end of the week, Godfrey traditionally broadcast his portion from a studio at his Virginia farm outside of Washington, D. C., and TV cameras were unable to transmit live pictures of him and his New York cast at the same time. Godfrey's skills as a commercial pitchman brought him a large number of loyal sponsors, including Lipton Tea, Frigidaire, Pillsbury cake mixes and Liggett & Myers's Chesterfield cigarettes. By 1959, total advertising billings from Godfrey's TV shows were estimated at an industry high $150 million, almost double those of second place Ed Sullivan. Godfrey found that one way to enhance his pitches was to extemporize his commercials, poking fun at the sponsors (while never showing disrespect for the products themselves), the sponsors' company executives, and advertising agency types who wrote the scripted commercials that he regularly ignored. (If he read them at all, he ridiculed them or even threw aside the scripts in front of the cameras.) To the surprise of the advertising agencies and sponsors, Godfrey's flippancy during the commercials frequently enhanced the sales of the sponsor's products. His popularity and ability to sell brought a windfall to CBS, accounting for a significant percentage of their corporate profits. While his willingness to mock the scripted commercials provided to him by sponsors' ad agencies angered those agencies, the sponsors, concerned only with improving their sales, were happy to let Godfrey tear apart those scripts (even physically on occasion). In 1949, Arthur Godfrey and His Friends, a weekly informal variety show, began on CBS TV in prime time. His affable personality combined warmth, heart, and occasional bits of double entendre repartee, such as his remark when the show went on location: "Well, here we are in Miami Bitch. Hehheh." Godfrey received adulation from fans who felt that despite his considerable wealth, he was really "one of them", his personality that of a friendly next door neighbor. His ability to sell products, insisting he would not promote any in which he did not personally believe, gave him a level of trust from his audience, a belief that "if Godfrey said it, it must be so." When he quit smoking after his 1953 hip surgery, he began speaking out on the air against smoking, to the displeasure of longtime sponsor Chesterfield. When he stood his ground, the company withdrew as a sponsor in early 1954. Godfrey shrugged off their departure since he knew other sponsors would easily fill the vacancy. Eventually Godfrey added a weekend "best of" program culled from the week's Arthur Godfrey Time, known as Arthur Godfrey Digest. He began to veer away from interviewing stars in favor of a small group of regular performers that became known as the "Little Godfreys". Many of these artists were relatively obscure, but were given colossal national exposure, some of them former Talent Scouts winners, including Hawaiian vocalist Haleloke, veteran Irish tenor Frank Parker, Marion Marlowe and Julius La Rosa, who was in the Navy when Godfrey, doing his annual Naval reserve duty, discovered the young singer. He subsequently invited him on the show as a guest, offering him a job upon his discharge. La Rosa joined the cast in 1951 and became a favorite with Godfrey's immense audience, who also saw him on the prime time weekly show Arthur Godfrey and his Friends. Godfrey also had a regular announcer foil on the show, Tony Marvin. Godfrey preferred his performers not to use personal managers or agents, but often had his staff represent the artists if they were doing personal appearances, which allowed him considerable control over their careers and incomes. In 1953, after La Rosa hired an agent, Godfrey was so angry that he fired him on the air. Godfrey was one of the busiest men in the entertainment industry, often presiding over several daytime and evening radio and TV shows simultaneously. (Even busier was Robert Q. Lewis, who hosted Arthur Godfrey Time whenever Godfrey was absent, adding to his own tight schedule.) Both Godfrey and Lewis made commercial recordings for Columbia Records, often featuring the "Little Godfreys" in various combinations. In addition to the "Too Fat Polka", these included "Candy and Cake"; "Dance Me Loose". "I'm Looking Over a Four Leaf Clover"; "Slap 'Er Down Again, Paw"; "Slow Poke"; and "The Thing". In 1951 Godfrey also narrated a nostalgic movie documentary, Fifty Years Before Your Eyes, produced for Warner Brothers by silent film anthologist Robert Youngson. Godfrey had been in pain since the 1931 car crash that damaged his hip. In 1953, he underwent pioneering hip replacement surgery in Boston using an early plastic artificial hip joint. The operation was successful and he returned to the show to the delight of his vast audience. During his recovery, CBS was so concerned about losing Godfrey's audience that they encouraged him to broadcast live from his Beacon Hill estate (near Leesburg, Virginia), with the signal carried by microwave towers built on the property. Godfrey's immense popularity and the trust placed in him by audiences was noticed not only by advertisers but also by his friend U. S. President Dwight Eisenhower, who asked him to record a number of public service announcements to be played on American television in the case of nuclear war. It was thought that viewers would be reassured by Godfrey's grandfatherly tone and folksy manner. The existence of the PSA recordings was confirmed in 2004 by former CBS president Dr. Frank Stanton in an exchange with a writer with the web site CONELRAD.

Әуе қатынасы

Годфри 1929 жылы Вашингтон аймағындағы радио хабарларын таратуда жұмыс істеген кезде ұшуды үйренді, бастапқыда планерлермен, содан кейін ұшақтарды ұшыруды үйренді. 1931 жылы бір күні, ұшу сабағына бара жатқанда, қарсыдан келе жатқан жүк көлігінің сол жақ алдыңғы дөңгелегі түсіп, ол тікелей соқтығысып, ауыр жарақат алды. Годфри айлар бойы емделіп, жарақатының салдарынан Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде әскери қызметке қатыса алмады. Соғыс жылдарында ол АҚШ Теңіз күштерінде резервтік офицер болып, қоғамдық байланыстар бөлімінде қызмет етті. Годфри кең танымал есімін коммунизмге қарсы күреске және «суық соғыс» кезеңінде стратегиялық әуе күштерін арттыруға жұмсады. Азаматтық құқықтарды қорғаумен қатар, ол орта тапқа жататын жанкүйерлерін Гавайи және Флорида штатындағы Майами-Бич қалаларына демалысқа шақырып, олардың саяхаттарын қолдады. Гавайиде ол 1956 жылы Тынық мұхиты ұлттық мемориалдық бейіште орнатылған «Коронация» карриллонына қаржы жинауға көмектесті. 1953 жылы ол телефильм түсірді, онда Eastern Air Lines компаниясының Lockheed Constellation ұшағын басқарып, Майамиге ұшып, авиацияның қауіпсіздігін көрсетті. Резервтік офицер ретінде ол өзінің беделін пайдаланып, Теңіз күштерін оны әскери-теңіз авиаторы деп мойындауға көндірді, содан кейін ол АҚШ Әскери-әуе күштеріне қарсы ойнады, олар кейіннен оны Әскери-әуе күштерінің резервіне қабылдады. 1950 жылдары Годфри әскери инвентаризациядағы барлық активті ұшақтарды ұшқан. Eastern Air Lines компаниясын тегіс жарнамалағаны үшін, ол Бірінші дүниежүзілік соғыстағы аңызға айналған ұшқыш, әуе компаниясының президенті Эдди Риккенбакердің шын ниетімен алғысын алды. Ол әуе компаниясының жақын досы болғандықтан, Риккенбакер зейнеткерлікке шыққан Douglas DC-3 ұшағын алып, оған жаңа интерьер мен DC-4 қозғалтқыштарын орнатып, Годфриге сыйлады. Ол осы ұшақпен әр жексенбі күні Нью-Йорктегі студияларға Вирджиния штатындағы Лисбургтегі шаруашылығынан қатынайтын.

Авиациялық оқиғалар

1954 жылдың қаңтар айында Годфри DC-3 ұшағымен Тетерборо әуежайының бақылау мұнарасына жақыннан ұшып өтті. Оның куәлігі алты айға тоқтатылды. Ол сол күні желдің күшті болуына байланысты ұшып шыққаннан кейін дереу бұрылуға мәжбүр болғанын айтты, бірақ шындығында ол мұнарадан ашуланған, себебі олар оған қалаған ұшу-қону жолағын бермеді. Кейін ол осы оқиға туралы "Wabash Cannonball" әуеніне ұқсас "Teterboro Tower" атты сатиралық ән жазды. 1956 жылы Чикаго маңында ұшқанда да ұқсас жағдай болды, бірақ ешқандай шара қолданылмады.

Лисбург әуежайы

Годфриге тиесілі және өзінің бағдарламасында "Ескі сиыр жайылымы" деп лақап ат қойған алғашқы Лисбург әуежайы қала орталығынан бір шақырымдай ғана қашықтықта орналасқан еді, ал жергілікті тұрғындар әр жексенбі күні кешке және жұма күні түстен кейін терезелердің дірілдеп, ыдыстардың сынып-жарылуын күтіп отырды. 1960 жылы Годфри ескі даланы сату арқылы, сатудан түскен қаражаттың бір бөлігін жергілікті ұйымға беру шартымен жаңа әуежай салуды ұсынды. Годфри әуежайды қаржыландырғандықтан, қазір ол Годфри алаңындағы Лисбург атқарушы әуежайы деп аталады. Ол сонымен қатар "North American/Ryan Navion" – кішкентай, бір қозғалтқышты ұшақ, "Lockheed Jetstar" және кейінірек жылдары "Beech Baron" мен "Beech Duke" ұшақтарын, тіркеу нөмірі N1M ұшырумен де белгілі болды. 1964 жылы ол "Executive Jet Aviation Corporation" директорлар кеңесінің негіздеуші мүшелерінің бірі атанды.

Сцена артында

Годфри шоуы теледидардан көріне бастағанда, кейбір оңтүстік CBS филиалдары Mariners шаштараз квартетіне қарсылық білдірді. Бұл топқа АҚШ жағалау күзетінің төрт ардагері кірді, олардың ішінде екі ақ және екі қара нәсілді адам болды. Годфри оңтүстік штаттардағы желілік серіктестердің сын-пікірлеріне тойтарыс берді. Ол қара және ақ әскерлердің Корея соғысында бірге қызмет еткенін атап өтті және Грузияның демократ губернаторы Герман Талмедж сияқты сыншыларды сынады. Годфридің нәсілдік дискриминацияға қарсы тұруы бұрыннан келе жатқан, оның хабарларында жиі айтылып жүрді. Годфримен жұмыс істеген немесе оған жақын болған бірнеше адамның айтуынша, оның эфирдегі жылылығы мен мейірімділігінің артында тұрақсыз, эгоманиялық және билеуші тұлға жасырыныпты. Ол өзінің "Кішкентай Годфрейлерінің" барлығына би және ән сабақтарына қатысуын талап етті, олардың осы салаларға бейімділігіне қарамастан, жан-жақты орындаушылар болуы керек деп сенді. Ұжымымен кездесулерде ол қатыгез, сарказмға толы және қорқыныш тудырушы болуы мүмкін. CBS тарихшысы Роберт Метц CBS: Reflections in a Bloodshot Eye кітабында Годфридің актерлік құрамға және қызметкерлерге айтқан сөзін келтірді: "Естеріңде болсын, сендердің көпшілігіңізді мен жеке өлтірген адамдардың үстінен келгендердің қатарындасыңдар. Бұрын да істедім, қайта да істей аламын". Джулиус Ла Роза жазушы Джин Лиспен сұхбаттасуда бұл оқиға келесі аптаның шоуларын дайындау үшін сол түнді өткізген "сәрсенбі кешкі «тілектестік жиналыстары»" барысында болғанын мәлімдеді. Годфри сондай-ақ, келісімшартта мұндай талап болмаса да, актерлерінен жеке менеджерлерді немесе брондау агенттерін жалдамауын талап етті. Ол өз қызметкерлерінің бәрін өздері шеше алатынын айтты. "Кішкентай Годфрейлердің" Годфридің танымал бағдарламаларында көрсетілгеннен кейін толық беймәлімдіктен шығуына байланысты, ешкім оған қарсы шығуға батыл болған жоқ. Желіге үлкен пайда әкелу қабілетіне қарамастан, Годфриді кәсіби тұрғыдан құрметтеген көптеген CBS басшылары оны жеке жақты ұнатпады, себебі ол оларды эфирде де, эфирден тыс да әдейі ашуландырып, кейде тіпті аты-жөнімен атап, тіпті CBS төрағасы Уильям С. Пейлиді де қамтыды. Годфри жамбас операциясы үшін үзіліске шыққанға дейін өзін бақылауда ұстады, бірақ қайтып келгеннен кейін таңертеңгі бағдарламаларына эфир уақытын ұлғайтып, хабар таратудың бірқатар аспектілерін сынады. Бір күні кешке ол жоспарланған "Талант іздеушілер" сегментінің орнына, шаршау кешіндегі шоуының қысқартылған, асығыс ұйымдастырылған нұсқасын қойды, себебі ол сол кешкі таланттардың ешқайсысы оның деңгейіне жетпейді деп ойлады. Ол сондай-ақ актерлік құрамындағы басқаларға, әсіресе танымалдылығы артып келе жатқан Ла Росаға сын көзбен қарауға кірісті.

When the Godfrey show began appearing on television, some Southern CBS affiliates objected to the Mariners barbershop quartet. This group of four US Coast Guard veterans included two whites and two blacks. Godfrey resisted criticism from network affiliates in Southern states and struck back. He noted that black and white troops were serving together in the Korean War, and he attacked critics including Democratic Georgia Governor Herman Talmadge. Godfrey's opposition to racial discrimination was longstanding, alluded to on his broadcasts. According to several people who worked either for or closely with Godfrey, behind his on air warmth and benevolent image was a volatile, egomaniacal and controlling personality. He insisted that his "Little Godfreys" all attend dance and singing classes, believing they should be versatile performers regardless whether they possessed the aptitude for those disciplines. In meetings with his staff and cast, he could be abusive, sarcastic and intimidating. CBS historian Robert Metz, in CBS: Reflections in a Bloodshot Eye, quoted Godfrey as having once told cast and staffers, "Remember that many of you are here over the bodies I have personally slain. I have done it before and I can do it again." Julius La Rosa claimed in an interview with writer Gene Lees it occurred during what were referred to as Wednesday night “prayer meetings” held after that night’s show to start preparing for the next week’s. Godfrey also demanded, though there was no contractual requirement, that his cast members refrain from hiring personal managers or booking agents. He insisted his staff could handle all of that. Given the rise of the "Little Godfreys" from total obscurity due to their exposure on Godfrey's popular programs, no one felt inclined to challenge him. Despite his ability to bring in huge profits to the network, most CBS executives who respected Godfrey professionally disliked him personally, since he often baited them on and off the air, occasionally by name, even including CBS chairman William S. Paley. Godfrey's attitude was controlling before his hiatus for hip surgery, but upon his return, he added more air time to his morning shows and became critical of a number of aspects of the broadcasts. One night, he substituted a shortened, hastily arranged version of his Wednesday night variety show in place of the scheduled "Talent Scouts" segment, feeling that none of the talent that evening was up to his standards. He also began casting a critical eye on others in his cast, particularly La Rosa, whose popularity continued to grow.

Ла Роза оқиғасы

Жүзіндегі көптеген ер адамдар сияқты, Джулиус Ла Роза, сондай-ақ Годфридің басқа да еркек актерлері, Годфридің бүкіл труппасына би сабақтарын тапсырыс бергені үшін оларды біршама әйелдік және ашуландыратындықтан, оларға қарсы шықты. CBS тарихшысы Роберт Метц Годфридің өзінің физикалық шектеулеріне байланысты, камерада физикалық үйлесімділікке сезімталдықтан осы тәжірибені енгізгенін болжады. "Годфри өзінің актерлеріне әкедей қамқорлықпен қарады", - деп жазды Метц. 1953 жылдың күзінде Годфри мен Ла Роза арасында дау болды, онда "Кішкентай Годфрилердің" ең танымал өкілі Ла Роза "отбасылық төтенше жағдайға" байланысты би сабағынан қалып қойды. Ол Годфриге ескерткенін айтты, бірақ актерлік құрамға жарияланған хабарлама арқылы бір күнге шоуға қатысуына тыйым салынды. Ла Роза Годфридің қонақ үйіне барып, оқиғаны талқылауға тырысты, бірақ Годфридің көмекшілері оны қабылдамағандықтан, ол вестибюльде күтті. Годфри вестибюльге кіргенде, Ла Розаның қасынан өтіп, онымен сөйлесуден бас тартты. Сол кезде, жазбадағы табысы шоу-бизнестің жетекші менеджерлері мен агенттерінің қызығушылығын тудырған Ла Роза менеджер Томми Роквеллді Годфримен келісімшартын қайта келісу үшін, немесе сәтсіздікке ұшыраса, толық босату үшін жалдады; алайда, мұндай келіссөздер әлі болған жоқ. Ла Роза сонымен қатар Годфридің музыкалық директоры Арчи Блейер құрған Cadence Records компаниясына келісімшарт жасады, ол "Eh, Cumpari!" әнін шығарды, бұл Ла Розаның мансабындағы ең көп сатылған жазба болды. Кейіннен Ла Роза жазбаның табысы оны сәл мақтаншақ еткенін мойындады. Годфри Роквеллді Ла Розаның би сабағынан айырылғаннан кейін жалдағанын Роквеллден келген хат арқылы білді, онда Ла Розамен болашақ барлық мәмілелер Роквеллдің агенттігі General Artists Corporation арқылы жүргізілетіні айтылды. Сол кезде Годфри дереу CBS президенті доктор Фрэнк Стэнтонмен кеңесті, ол Годфри Ла Розаны эфирде жұмысқа алғанын атап өтіп, оны да осылай жұмыстан босатуды ұсынды. Стэнтонның бұл ұсынысы Годфри Ла Роза мен оның менеджерімен әншінің бағдарламадағы болашағы туралы сөйлескеннен кейін орын алуы керек пе, әлде Стэнтон Годфри Ла Розаны ескертусіз эфирде жұмыстан босатуды ұсынды ма, белгісіз. Жұмыстан босатылғаннан кейін Стэнтон "бәлкім, бұл қателік болды" деп мойындады. 1953 жылдың 19 қазанында, таңертеңгі радио бағдарламасының соңында, теледидарлық бөлімі аяқталғанша күтіп, әншінің "Манхэттен" әнін таныстыруда Ла Розаны мақтағаннан кейін, Годфри оған алғыс айтты, содан кейін бұл Ла Розаның шоумен бірге "қоштасу әні" екенін жариялады. "Ол енді өз жолымен кетеді, өзінің жеке жұлдызы ретінде, жақын арада өз бағдарламаларында көрінеді, мен сіздер оған мен сияқты сәттілік тілейсіздер", - деді ол. Содан кейін Годфри "Бұл CBS радио желісі" деп күніне қол қойды. "Қоштасу әні" деген фразаның мағынасын білмейтін Ла Роза, бұрын хабарланбағандықтан жұмыстан шығарылғанын естігенде, сенбеді, ал келісімшартты қайта келісулер әлі жүргізілмеген еді. Годфридің бұрын жасырып келген эгосының тағы бір көрінісі ретінде, радио тарихшысы Джеральд Нахман "Радиода тәрбиеленген" еңбегінде Годфриді бұрынғы қорғанышы туралы шынымен ашуландырған нәрсе - Ла Розаның хаттары Годфридің хаттарынан асып кеткенін айтты. Бұл факторлардың бірігіп, Годфридің Ла Розаны босату туралы шешім қабылдауына әкелгені мүмкін. Годфри көпшіліктің наразылығын күтпеген болар, себебі бұл оқиға Годфридің қамқор, әкелік бейнесіне қайшы келді. Ла Роза оқиғасы Годфриді қоршап алған, оның халықтық имиджін біртіндеп жойып, танымалдылығын төмендеткен дау-дамайлар дәуірінің басталуы болды. Алайда, сол күні Ла Роза ғана жұмыстан босатылған жоқ. Годфри Арчи Блейерді де жұмыстан шығарды. 1952 жылы Блейер өзінің жеке лейблін Cadence Records құрды, оның La Rosa-мен келісімшарты болды; Блейер сонымен қатар The Chordettes тобының Джанет Эртелге үйленді. Годфридің ашуының басты себебі - Блейер шоудан үзіліс кезінде Годфридің Чикагодағы әріптесі Дон МакНиллдің Cadence шығарған сөйлеген сөз жазбасын шығарды. МакНилл The Breakfast Club-ты өткізді, ол Годфридің WJSV-дегі күндерінен бастап NBC Blue Network (кейін ABC) телеарнасында Годфридің тікелей бәсекелесі болды. МакНилл шоусының әлдеқайда қарапайым көрінісіне қарамастан, Годфри Блейердің адалдығын жоғалту деп санаған нәрсеге тым ренжіді, тіпті параноикалық болды. Годфридің айтуынша, Блейер мен Годфридің кездесуі Ла Розаның жұмыстан шығарылғанынан кейін, Блейердің бұл мәселеге алаңдамағанын көрсетті. Ол Блейердің жұмыстан босатуды елеусіз қабылдап, Everly Brothers және Andy Williams сияқты әншілердің хит жазбаларымен сәтті болған Cadence-ті дамытуға назар аударғанын айтты. Блейер өзі Годфримен болған дау туралы көпке жарияламады. Ла Розаның болса, Годфридің жанкүйерлері оны осылай жақсы көріп, ең қатал сынды Годфриге бағыттады. Жұмыстан босатылғаннан кейін Ла Роза мен оның агенті бас қосты. 1953 жылдың 21 қазанында, Годфриге қарсы наразылық күшейіп келе жатқанда, Годфри өзінің баспасөз мәслихатында Ла Роза мен Блейерді жұмыстан босатуын, олардың "сыртқы іс-әрекеттеріне" сілтеме жасап, оны одан әрі усложылдырды. Ла Розаны мақтаған Годфри, Ла Роза "көркемдігінен айырылғанын" айтты. Годфридің жылудың сыртқы қабатынан ашық көрсеткен эгосы, баспасөз бен көпшіліктен ашу, ұнатпау және күшті қарсылық тудырды. Кейіннен Годфри Ла Розаның келісімшартынан оны босату туралы өтінішін қабылдағанын мәлімдеді. Алайда, Годфри бұл мәлімдемені растайтын ешқандай дәлел ұсынбады.

Like many men of his generation, Julius La Rosa, as well as other male Godfrey cast members, thought dance lessons to be somewhat effeminate and bristled when Godfrey ordered them for his entire performing crew. CBS historian Robert Metz suggested that Godfrey had instituted the practice because his own physical limitations made him sensitive to the need for physical coordination on camera. "Godfrey", Metz wrote, "was concerned about his cast in his paternalistic way". Godfrey and La Rosa had a dispute in the fall of 1953, when La Rosa, the most popular of the "Little Godfreys", missed a dance lesson due to a "family emergency". He claimed he had advised Godfrey, but was nonetheless barred, via a notice placed on a cast bulletin board, from appearing on the show for a day in retaliation. La Rosa went to Godfrey's hotel and attempted to discuss the incident, but after being rebuffed by Godfrey's assistants, he waited in the lobby. When Godfrey came into the lobby, he reportedly walked past La Rosa as if he wasn't there and refused to talk with him. At that point, La Rosa, whose success on records had brought interest from top show business managers and agents, retained manager Tommy Rockwell to renegotiate his contract with Godfrey or, failing that, to receive an outright release; however, such talks had yet to occur. La Rosa was also signed to Cadence Records, founded by Godfrey's musical director Archie Bleyer, who produced "Eh, Cumpari! ", the best selling record of La Rosa's musical career. La Rosa later admitted the record's success had made him a little cocky. Godfrey discovered that La Rosa had hired Rockwell in the wake of the dance lesson reprimand, when he received a letter from Rockwell, dictating that all future dealings with La Rosa would be handled through General Artists Corporation, Rockwell's agency. At that point, Godfrey immediately consulted with CBS President Dr. Frank Stanton, who noted that Godfrey had hired La Rosa on the air and suggested firing him the same way. Whether Stanton intended this to occur after Godfrey spoke with La Rosa and his manager about the singer's future on the program, or whether Stanton suggested Godfrey actually fire La Rosa on air without warning, is unknown. Soon after the firings, Stanton conceded "maybe this was a mistake". On October 19, 1953, near the end of his morning radio show – deliberately waiting until after the television portion had ended – after lavishing praise on La Rosa in introducing the singer's performance of "Manhattan", Godfrey thanked him and then announced that this was La Rosa's "swan song" with the show, adding, "He goes now, out on his own – as his own star – soon to be seen on his own programs, and I know you'll wish him godspeed as much as I do". Godfrey then signed off for the day, saying, "This is the CBS Radio Network". La Rosa, who did not know what the phrase "swan song" meant, was incredulous when told he had just been fired, since he had not been informed beforehand of his termination, and contract renegotiations had not yet taken place. In perhaps a further illumination of the ego that Godfrey had previously kept hidden, radio historian Gerald Nachman, in Raised on Radio, claims that what truly angered Godfrey about his now former protegé was that La Rosa's fan mail had come to exceed Godfrey's. It is probable that a combination of these factors led to Godfrey's decision to discharge La Rosa. Godfrey very likely did not expect the public backlash that followed, a result of the incident running directly counter to Godfrey's solicitous, paternal image. The La Rosa incident was the beginning of an era of controversy that enveloped Godfrey, gradually destroyed his folksy image, and diminished his popularity. La Rosa's was not, however, the only firing that day. Godfrey also fired Archie Bleyer. In 1952, Bleyer had formed his own record label, Cadence Records, which had a contract with La Rosa; Bleyer also married Janet Ertel of The Chordettes. The focus of Godfrey's anger was the fact that Bleyer, while on hiatus from the show, had produced a spoken word record by Godfrey's Chicago counterpart Don McNeill to be issued by Cadence. McNeill hosted The Breakfast Club, which had been Godfrey's direct competition on the NBC Blue Network (later ABC) since Godfrey's days at WJSV. Despite the far more modest following of the McNeill show, Godfrey was unduly offended, even paranoid, at what he felt was disloyalty on Bleyer's part. According to Godfrey, a meeting between Bleyer and Godfrey immediately following La Rosa's dismissal, revealing Bleyer was unconcerned about the matter. He claimed Bleyer simply shrugged off the dismissal and focused on developing Cadence, which found significant success with hit records by the Everly Brothers and Andy Williams. Bleyer himself never commented publicly on the rift with Godfrey. La Rosa, on the other hand, was beloved enough by Godfrey's fans that they saved their harshest criticism for Godfrey himself. After the firing, a conference was held by La Rosa and his agent. On October 21, with public animosity towards Godfrey steadily rising, Godfrey further complicated the matter at a press conference of his own where he announced the firing of La Rosa and Bleyer, citing their "outside activities". While praising La Rosa, Godfrey added he felt that La Rosa had lost his "humility". The charge, given Godfrey's sudden baring of his own ego beneath the façade of warmth, brought anger, mockery, and a significant backlash from both the press and public. Godfrey later claimed he had given La Rosa a release from his contract that the singer had personally requested. Godfrey, however, provided no evidence to support that contention.

Өрт сөндіру жалғасуда

1953 жылы ауруханаға түскеннен кейін темекі шегуден бас тартқан ол, темекі шегудің ешқандай пайдасы жоқ, ал керісінше, зиянды екеніне көз жеткізді – бұл оның бұрынғы жарнамаларынан түбірінен өзгеше болды. Темекі компаниясы «Лиггетт & Майерс»пен арадағы достық қарым-қатынасы, ол эфирде темекі шегуге қарсы айтқаннан кейін аяқталды. 1954 жылғы қаңтардағы «Тетерборо» әуежайындағы оқиға Годфридің бейнесін БАҚ-та жағымсыз қалпында ұстады. Содан кейін Годфри басқа продюсерлерді, сценаристтерді және актерлерді, соның ішінде Марион Марлоу, Лу Энн Симмс, Халелоке және «The Mariners» тобын жұмыстан шығарды. Төрттікке біріккен квартеттің (төрт мүшесінің екеуі афроамерикандықтар еді) Годфри оңтүстіктегі CBS филиалдарынан шоудағы топтың қатысуына байланысты келіп түскен сынға мойынұсқағанын сендірді. Пэт Бун мен Кармель Куинн біраз уақыт актерлік құрамға қосылды. Бірақ Годфри жұмыстан шығарылған актерлердің телеарнадағы жұмысын шектеу туралы ойлары күтпеген салдарға әкелді, өйткені олар Годфридің орнына келген Роберт К. Льюис үшін өнер көрсетуді жалғастырды, ол енді CBS арнасында өз кешкі шоуын жүргізіп отырды. Годфри кейде эфирде актерлерге, соның ішінде Тони Марвинге де ашуланып, тіл тигізді. Басқа орындаушылар, әсіресе Пэт Бун және қысқа мерзімге Патси Клайн «Кішкентай Годфрилер» рөлінде көрінді. «Таланттарды іздеу» бағдарламасындағы өнертабысы үшін жоғары награда алған Клайн тұрақты актерлік құрамға қосылудан бас тартты, тек бірнеше қонақ рөлдермен шектелді. Ақырында Годфри Марвиннен басқа барлық тұрақты актерлерді алып тастады, белгілі бір мерзімге орындаушыларды шақырып, олар көрермендерге ұнаса, әртүрлі уақытта қайта шақырып алатын болды. Годфридің БАҚ-пен болған проблемалары және газет бағаншыларымен, мысалы Джек О'Брайанмен және газетші, кейіннен CBS арнасының эстрадалық шоуының жүргізушісіне айналған Эд Салливанмен болған ашық жанжалдары БАҚ-та жақсы жазылды, олар Годфриді бірнеше әйелдермен – «Кішкентай Годфрилермен» байланыстыратын сыни мақалаларды жариялай бастады. Годфридің Салливанға деген ашуы эстрадалық шоу импресариосының «Кішкентай Годфрилерді», соның ішінде Ла Розаны жексенбілік бағдарламасында көрсетуінен туындады. Кейін Годфри ұзақ жылдар бойы вокалист болған, ирландиялық тенормен танымал итальяндық америкалық Фрэнк Паркерді жұмыстан шығарды. Годфриге Паркердің Лас-Вегаста болған кезде оның туралы әзіл айтқаны жеткен.

After his 1953 hospitalization broke his smoking habit, he had concluded that smoking was not beneficial and very likely harmful, a total reverse from his earlier commercials. His once friendly rapport with the Liggett & Myers tobacco company ended as he spoke out on the air against smoking. The Teterboro Airport incident in January 1954 kept Godfrey's image negative in the media. Godfrey subsequently fired other producers, writers, and cast members including Marion Marlowe, Lu Ann Simms, Haleloke, and The Mariners. The integrated quartet (two members of the foursome were African American) believed Godfrey had acceded to continued criticism from CBS affiliates in the South over the group's presence on the show. Pat Boone and Carmel Quinn joined the cast for a time. But any thoughts of Godfrey curtailing the fired cast members' network television exposure backfired somewhat when they continued to perform for Godfrey's substitute host, Robert Q. Lewis, who now had his own afternoon show on CBS. Occasionally, Godfrey snapped at cast members on the air, including Tony Marvin. Other performers, most notably Pat Boone and, briefly, Patsy Cline, stepped in as "Little Godfreys". Cline, who had won top honors for her appearance on Talent Scouts, declined to become a regular, confining her appearances to a few guest spots. Eventually, Godfrey did away with any regular cast except Marvin, bringing in performers for a stipulated period of time and, if they did well with his audiences, bringing them back at various times. Godfrey's problems with the media and public feuds with newspaper columnists, such as Jack O'Brian and newspaperman turned CBS variety show host Ed Sullivan, were duly documented by the media, which began running critical exposé articles linking Godfrey to affairs with several female "Little Godfreys". Godfrey's anger at Sullivan stemmed from the variety show impresario's featuring fired "Little Godfreys" on his Sunday night program, including La Rosa. Godfrey later dismissed long time vocalist Frank Parker, an Italian American known for his Irish tenor. Godfrey had been told Parker made jokes about him during a Las Vegas appearance.

Антисемитизм туралы айыптар

Годфриге антисемитизм туралы айыптаулар оның мансабының шарықталу кезеңінде көлеңке түсірді және осы күнгі күнге дейін жалғасуда. Эдди Фишер өзінің "Бұрын болдым, соны істедім" атты автобиографиясында бұл қаңқу туралы айтады:

Шоу-бизнестегі ең белгілі антисемиттердің бірі – радиодағы ең маңызды әуесқойлар байқауының жүргізушісі Артур Годфри еді. Годфри Флоридадағы Кенилворт қонақ үйінің иесі болған, ал оның алдында «ИТТЕР МЕН ЯХУДИЛЕРЕ КІРУҒА ТЫЙЫМ САЛЫНАДЫ» деген жазу ілінген еді. Бірақ «Талант іздеушілер» бағдарламасына қатысуға мүмкіндік алғанда, мен қуана қабылдадым. Годфри маған қонақ үйіне кіргізбесе де, радиода ән айтуға рұқсат бергені үшін маған бәрібір ешқандай маңызы болмады. Артур Дж. Сингер, «Артур Годфри: Американдық хабаршының оқиғалары» (2000) кітабының авторы, бұл айыптауды жоққа шығарады, Годфридің ойын-сауық индустриясындағы көптеген яхудилермен, соның ішінде оның ұзақ жылдар бойы хабарлаушысы болған Тони Марвинмен жақсы жеке қарым-қатынаста болғанын айтады. Годфридің Кенилвортпен байланысына келетін болсақ, қонақ үй 1920 жылдары «Яхудилерге тыйым салу» саясатын қабылдады, бірақ Годфри 1950 жылдардың басында қонақ үйдің үлесін сатып алғанда одан бас тартты. Көпшіліктің көзінде, Годфри 1953 жылдан бері үнемі жағымсыз және көбінесе өзіне-өзі зиян келтіретін жарнама жасады, бұл оның танымалдылығына қарамастан, айыптауларға сенімділік қосты. Шындығында, Годфри қонақ үйдің тек бір бөлігінің иесі болды және ол үлес алған кезде, барлық кемсітушілік саясатты тоқтатып, оған кепілдік берді. Фишердің мәлімдемесін одан әрі күдік тудыратыны, ол Годфри Кенилворттың үлесін сатып алғанға дейін бірнеше жыл бұрын «Талант іздеушілер» бағдарламасында пайда болды. Дик Каветт Нью-Йорк Таймс газетінде жариялаған мақаласында (2010 жылдың 16 шілдесі) антисемитизм туралы айыптауларды «таза ақымақтық» деп атады.

Кейінгі өмірі

Годфри - Африкадағы сафариде ірі жануарларды аулау үшін кәсіби аңшылармен бірігіп жұмыс істейтін, олжасына жақын қол жеткізу үшін тікұшақтарды пайдаланатын жақын аңшы. 1959 жылы Годфри кеудедегі ауырудан зардап шегуді бастады. Дәрігерлердің тексеруі кеудесінде ісік бар екенін көрсетті, ол өкпе қатерлі ісігі болуы мүмкін. Хирургтар бір өкпесіндегі қатерлі ісікті, ол оның аортасына тарағандығын анықтады. Бір өкпесі алынып тасталды. Дегенмен, аурудың өте жоғары өлім-жітім көрсеткішіне қарамастан, сәулелік емнен кейін Годфри өзіне қарсы болатын үлкен мүмкіндіктерді жеңіп шықты. Ол эфирге оралды, бірақ күнделікті таңертеңгі бағдарламаны тек радиода ғана жалғастырды, ол регтайм пианині Макс Морат және ирланд әншісі Кармель Куинн сияқты қонақ жұлдыздарды шақыратын форматқа қайта оралды. Годфри сондай-ақ, қатерлі ісікті ертерек анықтау үшін жүйелі медициналық тексерулерді қадағалауды қолдады, оның қатерлі ісігі емделуге болатын кезеңде анықталғандықтан ғана жазылғанын атап өтті. Годфридің теледидарға алғашқы оралуы 1959 жылғы стандарттар бойынша дерлік өлім жазасына кесілген жағдайдан аман қалғаны үшін алғысын білдіретін арнайы телешоуда болды. Ол ән шырқады, би биледі, жарнамалар жасады және болашақта жаңа бейнежазба технологиясын кеңінен пайдаланатынын мәлімдеді. Хабарламада дені сау көрінгенімен, Годфри ауруының салдары оның сыртқы түріне кері әсер етеді деп қорқып, Артур Годфри уақытын тек радиода дүйсенбі-жұма күндері қайта бастайтынын және күнделікті телешоуларды тоқтатып, жариялады. 1940 жылдардың соңынан бері Годфримен бірге жұмыс істеген ұзақ жылғы хабаршы Тони Марвин жаңа бағдарламаға көшпеді. Марвин Годфридің татуласып кеткен азаматтарының бірі болды және Mutual Broadcasting System радиосында жаңалықтарды оқушы болып мансабын жалғастырды. Годфри шоуы американдық радио желісіндегі соңғы күнделікті ұзақ форматты ойын-сауық бағдарламасы болды, Годфри мен CBS 1972 жылдың сәуір айында, оның желімен 20 жылдық келісім-шарты аяқталғанда оны тоқтатуға келісті. Ол кезде Годфри АҚШ Әуе күштерінің резервіндегі полковник және әлі де белсенді ұшқыш болды. Ол "Техас үшін 4" (1963), "Шілекті қайық" (1966) және "Пәктілер қайда барса, қиындықтар соңынан" (1968) фильмдерінде ойнады. Ол 1960-61 жылдардағы Candid Camera бағдарламасының бірінші маусымын жасаушы Аллен Фантпен бірге жүргізді, бірақ бұл қарым-қатынас, көптеген басқалары сияқты, кенеттен және ашумен аяқталды; Годфри кем дегенде бір хабарды Фантсыз өткізді. Годфри сондай-ақ әртүрлі қонақ ретінде де көрінді, ол Люсиль Боллмен бірге CBS арнасындағы "Теледидардың 50 жылы" (1978) арнайы бағдарламасын жүргізді. Ол 1979 жылғы "Пәктілердің кек алуы" фильмінде эпизодтық рөлде де ойнады.

Godfrey was an avid hunter who teamed with professional hunters to kill big game animals on safari in Africa, employing helicopters to gain close access to his prey. In 1959, Godfrey began suffering chest pains. Examination by physicians revealed a mass in his chest that could have been lung cancer. Surgeons discovered cancer in one lung that spread to his aorta. One lung was removed. Yet, despite the disease's discouragingly high mortality rate, it became clear after radiation treatments that Godfrey had beaten the substantial odds against him. He returned to the air on a prime time TV special but resumed the daily morning show on radio only, reverting to a format featuring guest stars such as ragtime pianist Max Morath and Irish vocalist Carmel Quinn, maintaining a live combo of first rate Manhattan musicians (under the direction of Sy Mann) as he had done since the beginning. Godfrey also became a persuasive spokesman advocating regular medical checkups to detect cancer early, noting his cancer was cured only because it was discovered when still treatable. Godfrey's initial return to television occurred in a TV special centered on his gratitude to have survived what was by 1959 standards, an almost certain death sentence. He sang, danced, did commercials and announced that he'd make greater use of the new videotape technology for the future. Despite appearing healthy on the broadcast, Godfrey, fearing the after effects of his illness would adversely affect his appearance, announced that he would resume the Monday–Friday Arthur Godfrey Time on radio only, ending the daily TV broadcasts. Long time announcer Tony Marvin, with Godfrey since the late 1940s, did not make the transition to the new program. Marvin was one of Godfrey's few associates who left on amicable terms, and went on to a career as a radio news anchor on the Mutual Broadcasting System. The Godfrey show was the last daily long form entertainment program on American network radio when Godfrey and CBS agreed to end it in April 1972, when his 20 year contract with the network expired. Godfrey by then was a colonel in the United States Air Force Reserve and still an active pilot. He appeared in the films 4 for Texas (1963), The Glass Bottom Boat (1966), and Where Angels Go, Trouble Follows (1968). He briefly co hosted the 1960–61 debut season of Candid Camera with creator Allen Funt, but that relationship, like so many others, ended abruptly and acrimoniously; Godfrey hosted at least one broadcast without Funt. Godfrey also made various guest appearances, and he and Lucille Ball co hosted the CBS special 50 Years of Television (1978). He also made a cameo appearance in the 1979 B movie Angels Revenge.

Зейнеткерліктен кейін

Зейнеткерлікке шыққаннан кейін Годфри теледидарға редовно оралудың жолдарын іздеді. Ол рок-топ «Moby Grape» әнінде – «Just Like Gene Autry: A Foxtrot» (Жин Отри сияқты: Фокстрот) ойнады, бұл олардың «Wow» альбомынан 1920-ші жылдардың поп стиліндегі шығарма болды. Годфридің саяси көзқарастары күрделі және кейбіреулер үшін қайшылы болды: өмір бойы Франклин Рузвельтке деген құрметі, оның көзқарастарындағы күшті либертариандық ұстанымдарымен және Дуайт Д. Эйзенхауэрді президенттікке ашық қолдауымен үйлесе білді. Өмірінің соңғы жылдары ол экологиялық қозғалыстың ықпалды дауысына айналды, ол жастар мәдениетімен ортақ еді, бұл мәдениет «қалыпты жағдайға» наразылық білдіріп, өзінің қарыштау шағында солай болғанын сезінді. Ол Colgate Palmolive компаниясымен жасалған пайдалы келісімшарттан бас тартты, себебі ол оның экологиялық принциптерімен қақтығысатыны анық болды. Ол Colgate тіс пастасы және Axion жуғыш ұнтағына жарнама жасады, бірақ Axion суды ластауға қатысы бар фосфаттар қамтылғанын білгеннен кейін соңғы өнімнен бас тартты. Сол оқиғадан кейін ол азырақ жарнама түсірді. Годфри технологияның, соның ішінде авиация және ғарыш саласының жетістіктерінің жанкүйері болғанмен, ол бұрынғы дәуірдің қызығушылықтарына да уақыт таба білді. Ол атпен саяхаттауды ұнататын, дрессаж шебері болды және қайырымдылық шараларына ат көрсетулерге қатысты. Сонымен қатар, ол кейінгі жылдары жоғары технологияға деген құштарлығының шегі бар екенін түсінді, себебі кейбір технологиялық жетістіктер қоршаған ортаға қауіп төндіруі мүмкін екенін мойындады. Бірде «Дик Каветт Шоу» бағдарламасында Годфри АҚШ-қа «айдан келген ескі темірлер сияқты» дыбыстан жоғары жылдамдықтағы көлік қажет емес екенін айтты. Годфри АҚШ-та көтерілген шу ластануына ықпал ететіні туралы алаңдаушылық, АҚШ-тағы SST-ге деген қызығушылықты тоқтатты, оны Ұлыбритания мен Францияға қалдырды. (Каветт Годфридің бұл мәлімдемесі Ричард Никсонның кезіндегі Ішкі кірістер қызметінің шоудың барлық өндірістік тобына салық тексерулерін жүргізуіне себеп болғанын айтады.) Годфринің көпшілік назарында қалуға деген ниеті ешқашан әлсіремесе де, оның қатысуы келесі он жылда айтарлықтай азайды, тіпті HBO арнайы бағдарламасы мен PBS 1950-ші жылдарға арналған шараға қатысқанына қарамастан. 1981 жылы Годфри мен «Little Godfreys» тобының бірнеше мүшесін біріктіретін «Годфри шоуының қайта қосылу» альбомын жасау үшін оны Ла Росамен татуластыруға тырысты. Годфри бастапқыда агенті ұсынған бұл идеяға қарсы болды, бірақ ақырында келісім берді. Бастапқыда достық кездесуде Годфри Ла Росаның келісімшарттан шығуын қалағанын қайталады және неге ол оны түсіндірмегенін сұрады, егер оның ескертусіз жұмыстан босатылғанын айтуға талап етпесе. Ла Роса оған би сабағына қатысты дауды еске түсіре бастағанда, жетпістен асқан Годфри ашуға берілді және кездесу дүркіреп аяқталды.

In retirement, Godfrey wanted to find ways back onto a regular TV schedule. He appeared on the rock band Moby Grape's song "Just Like Gene Autry: A Foxtrot", a 1920s pop style piece from their album Wow. Godfrey's political outlook was complex, and to some, contradictory; his lifelong admiration for Franklin Roosevelt combined with a powerful libertarian streak in his views and his open support for Dwight D. Eisenhower as president. During his later years he became a powerful voice for the environmentalist movement who identified with the youth culture that irreverently opposed the "establishment", as he felt that he had done during his peak years. He renounced a lucrative endorsement deal with Colgate Palmolive when it became clear to him that it clashed with his environmental principles. He had made commercials for Colgate toothpaste and the detergent Axion, only to repudiate the latter product when he found out that Axion contained phosphates, implicated in water pollution. He did far fewer commercials after that incident. While Godfrey was a great fan of technology, including aviation and aerospace developments, he also found time for pursuits of an earlier era. He was a dedicated horseman and master at dressage and made charity appearances at horse shows. He also found in later years that his enthusiasm for high tech had its limits when he concluded that some technological developments posed the potential to threaten the environment. During one appearance on The Dick Cavett Show, Godfrey commented that the United States needed the supersonic transport "about as much as we need another bag of those clunkers from the moon." The concern that the SST contributed to noise pollution, an issue Godfrey was instrumental in raising in the United States, is considered to have effectively ended SST interest in the U. S., leaving it to Britain and France. (Cavett claims that Godfrey's statement also earned tax audits from the Richard Nixon era Internal Revenue Service for the show's entire production staff.) Although Godfrey's desire to remain in the public eye never faltered, his presence ebbed considerably over the next ten years, despite an HBO special and an appearance on a PBS salute to the 1950s. A 1981 attempt to reconcile him with La Rosa for a Godfrey show reunion record album, bringing together Godfrey and a number of the "Little Godfreys", collapsed. Godfrey had initially resisted the idea, floated by his agent, but finally relented. At an initially amicable meeting, Godfrey reasserted that La Rosa wanted out of his contract and asked why he had not explained that instead of insisting he was fired without warning. When La Rosa began reminding him of the dance lesson controversy, Godfrey, then in his late seventies, exploded and the meeting ended in shambles.

Артур Годфри жинағы

Өмірінің соңына қарай Годфри қоғамдық телерадио хабарларын таратуды белсенді қолдады және жеке қағаздары мен бағдарламаларының үлкен мұрағатын Нью-Йорктегі WNET/Thirteen қоғамдық телестанциясына сыйлады. Годфридің өмірбаяуын жазған Артур Сингер 1998 жылдың басында Мэриленд университетінің Хабар тарату архивінде Годфри материалдарына тұрақты орын табуға көмектесті. Жиынтықта Годфридің телебағдарламаларының жүздеген киноскопиясы, оның түрлі радиошоуларының 4000-нан астам аудиожазбалары мен сымға жазылған нұсқалары, бейнежазбалар және транскрипциялық дискілер бар. Сондай-ақ, жинақта Годфридің көптеген жеке қағаздары мен іскерлік құжаттары қамтылған, олар 50 жылдан астам уақыт бойында индустриядағы оның тамаша өрлеуі мен күрт құлдырауын көрсетеді.

Өлім

Он жылдар бойы темекі шегу және Годфридің өкпелік қатерлі ісігіне жасалған сәулелік емнің нәтижесінде туған эмфизема 1980-ші жылдардың басында мәселеге айналды. Годфри осы аурудан 1983 жылдың 16 наурызында Манхэттендегі Синай тауы ауруханасында 79 жасында қайтыс болды. Годфри Вирджиния штатының Лисбург қаласындағы Юнион зиратына, шаруашылығынан көп алыс емес жерге жерленді.

Жеке өмір

Годфри екі рет үйленген. Бірінші әйелі Кэтринмен бір балалары болды. Кейін ол 1938 жылдың 24 ақпанынан бастап, 1982 жылға дейін, өліміне бір жыл қалғанда, бұрынғы Мэри Буркке үйленді. Олардың екі баласы болды. Оның немересі – Мэри Шмидт Амонс, "Вашингтонның нағыз үй шаруасындағы әйелдері" телешоуының қатысушысы.