Америкадағы радионың алтын ғасыры

АҚШ-тағы радионың алтын ғасыры: 1920-50жж. радиошоулар, ойын-сауық, жанрлар тарихы. Теледидармен ауысуға дейінгі дәуір! Радио бағдарламалары туралы.

30 мин оқу

100%

Дереккөз: Golden Age of Radio — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

АҚШ-та радио бағдарламаларына негізделген танымал ойын-сауық дәуірі – Джош Риттердің альбомы. Радионың алтын ғасыры, сондай-ақ ескі уақыт радиосы (OTR) дәуірі деп белгілі, АҚШ-та радионың басым электронды үй ойын-сауық құралы болған кезеңі еді. Ол 1920 жылдардың басында коммерциялық радио хабарларын таратудың басталуымен күш алып, 1950 жылдарға дейін жалғасты. Осы жылдары теледидар біртіндеп сценарийлі бағдарламалар, түрлі және драмалық шоулар үшін радионың орнын басты. Радио – алғашқы хабар тарату құралы болды, және осы кезеңде адамдар үнемі сүйікті радио бағдарламаларын тыңдайтын, ал отбасылар кешке үй радиосының басына жиналатын. 1947 жылы C. E. Hooper жүргізген сауалнамаға сәйкес, 100 америкалықтың 82-сі радио тыңдаушысы болып шықты. Жаңа медиа үшін түрлі жаңа ойын-сауық форматтары мен жанрлары құрылды, олардың көпшілігі кейін теледидарға көшті: радиоспектакльдер, детективтік сериалдар, күндізгі драмалар, викториналар, таланттар шоулары, күндізгі және кешкі ойын-сауық бағдарламалары, комедиялық очерктер, спорт жарыстарын тікелей хабарлау, балалар шоулары, тамақ дайындау шоулары және тағы да басқалары. 1950 жылдары теледидар радиодан басым хабар тарату құралы ретінде озып кетті, ал коммерциялық радио бағдарламалары жаңалықтар, әңгімелер, спорт және музыканың тар форматтарына көшті. Діни хабар таратушылар, тыңдаушылар қолдауымен жұмыс істейтін қоғамдық радио және университеттердің радиостанциялары өздерінің ерекше форматтарын ұсынады.

Шығу тегі

Радионың алғашқы үш онжылдығында, 1887 жылдан 1920 жылға дейін, дыбыс беру технологиясы жетілмеген еді; радио толқындарының ақпарат тасымалдау мүмкіндігі телеграфпен бірдей болды; радио сигналы тек қосылуы немесе өшірілуі мүмкін еді. Радиобайланыс сымсыз телеграфия арқылы жүзеге асырылды; жіберуші жағында оператор қосқышты басып, радио таратушыдан Морзе кодын қолдана отырып, мәтіндік хабарламаларды білдіретін радио толқындарының сериясын шығаратын. Ал қабылдаушы жағында бұл сигналдар сылдырлаған дыбыс сияқты естілетін, сондықтан оларды мәтінге аудару үшін Морзе кодын білетін оператор қажет болатын. Радионың осы түрі тек коммерциялық, дипломатиялық және әскери мақсаттар үшін, сондай-ақ хобби ретінде адамдар арасында мәтіндік хабар алмасу үшін ғана қолданылды; радио хабарларын тарату болған жоқ. Радионың алтын ғасырына тән тікелей эфирдегі драма, комедия, музыка және жаңалықтар 1890 жылы Парижде коммерциялық түрде енгізілген және 1932 жылға дейін қолжетімді болған Театрофонның алдынан келген нұсқасы болды. Ол абоненттерге телефон желісі арқылы сахнадағы тікелей қойылымдарды тыңдауға және жаңалықтарды естуге мүмкіндік берді. Радионың дамуы осы тұжырымдамадан сымдар мен абоненттік төлемдерді жойды. 1900-1920 жылдар аралығында дыбысты радио арқылы таратудың алғашқы технологиясы – AM (амплитудалық модуляция) жасалды, ал AM хабарларын тарату 1920 жылдардың басында басталды. 1906 жылғы Рождество қарсаңында Реджинальд Фессенден алғашқы радио бағдарламасын тарады деп айтылады, ол скрипкада ойнаудан және Киелі кітаптан үзінділерден тұрды. Фессенденнің өнертапқыш және радионың алғашқы тәжірибешісі ретіндегі рөлі күмәнді емес болса да, бірнеше заманауи радио зерттеушілері Рождество қарсаңындағы хабарламаның шыққанына немесе оның бірнеше апта бұрын болғанына күмән келтіреді. Бұл оқиғаға алғаш рет 1928 жылы Гарвард университетінде өткен лекциясында Westinghouse компаниясының вице-президенті Х.П. Дэвис сіңірген. 1932 жылы Фессенден Вестингхаус компаниясының вице-президенті С.М. Кинтерге жазған хатында 1906 жылғы Рождество қарсаңындағы хабарлама туралы айтқан. Фессенденнің әйелі Хелен өзінің "Фессенден: ертеңгі күннің құрылысшысы" (1940) атты кітабында, Фессенденнің қайтыс болғаннан кейін сегіз жыл өткен соң, хабар таратуды баяндады. 1906 жылғы Фессенденнің хабарламасының шынымен болғаны туралы мәселе Донна Халпердің "Фессенден туралы шындықты іздеу" мақаласында және Джеймс О'Нилдің эсселерінде талқыланды. Фессенденді әлемдегі алғашқы радио хабар таратушы ретінде қолдайтын нақты аргументті 2006 жылы Канаданың Байланыс зерттеу орталығының зейнеткер радиоғалымы доктор Джон С. Белроуз өзінің "Фессенденнің 1906 жылғы Рождестволық кешке арналған хабарламасы" атты эссесінде ұсынды. 1912 жылы "Титаник" кемесінің апаттан кейін ғана радио бұқаралық коммуникация құралы ретінде кеңінен танылды, алғашқыда әуесқой ("хэм") радио операторларының жұмысынан шабыттанды. Бірінші дүниежүзілік соғыста радионың маңызы зор болды, өйткені ол әуе және теңіз операцияларында маңызды рөл атқарды. Бірінші дүниежүзілік соғыс радио технологиясында үлкен дамуға әкелді, сымсыз телеграфтың Морзе кодын сымсыз телефонның дауыстық байланысымен алмастырды, вакуумдық түтік технологиясының жетістіктері мен қабылдағыш-таратушы құрылғының енгізілуі арқасында. Соғыстан кейін АҚШ-та көптеген радиостанциялар құрылды және олар кейінгі радио бағдарламаларының стандартын белгіледі. Бірінші радио жаңалықтар бағдарламасы 1920 жылдың 31 тамызында Детройттегі 8MK станциясында таратылды; The Detroit News газетіне тиесілі болған станция жергілікті сайлау қорытындыларын жариялады. 1920 жылы Питтсбургте АҚШ-тағы алғашқы коммерциялық радиостанция KDKA құрылды. 1922 жылы алғашқы тұрақты ойын-сауық бағдарламалары таратылды, ал 10 наурызда "Variety" журналының бірінші бетінде: "Радио елді шарпып жатыр: 1 000 000 жиынтық қолданылуда" деген тақырып жарияланды. Бұл кезеңнің жарқын оқиғасы – 1923 жылдың 1 қаңтарында Лос-Анджелестегі KHJ станциясынан алғашқы Rose Bowl трансляциясы болды.

During the first three decades of radio, from 1887 to about 1920, the technology of transmitting sound was undeveloped; the information carrying ability of radio waves was the same as a telegraph; the radio signal could be either on or off. Radio communication was by wireless telegraphy; at the sending end, an operator tapped on a switch which caused the radio transmitter to produce a series of pulses of radio waves which spelled out text messages in Morse code. At the receiver these sounded like beeps, requiring an operator who knew Morse code to translate them back to text. This type of radio was used exclusively for person to person text communication for commercial, diplomatic and military purposes and hobbyists; broadcasting did not exist. The broadcasts of live drama, comedy, music and news that characterize the Golden Age of Radio had a precedent in the Théâtrophone, commercially introduced in Paris in 1890 and available as late as 1932. It allowed subscribers to eavesdrop on live stage performances and hear news reports by means of a network of telephone lines. The development of radio eliminated the wires and subscription charges from this concept. Between 1900 and 1920 the first technology for transmitting sound by radio was developed, AM (amplitude modulation), and AM broadcasting sprang up around 1920. On Christmas Eve 1906, Reginald Fessenden is said to have broadcast the first radio program, consisting of some violin playing and passages from the Bible. While Fessenden's role as an inventor and early radio experimenter is not in dispute, several contemporary radio researchers have questioned whether the Christmas Eve broadcast took place, or whether the date was, in fact, several weeks earlier. The first apparent published reference to the event was made in 1928 by H. P. Davis, Vice President of Westinghouse, in a lecture given at Harvard University. In 1932 Fessenden cited the Christmas Eve 1906 broadcast event in a letter he wrote to Vice President S. M. Kinter of Westinghouse. Fessenden's wife Helen recounts the broadcast in her book Fessenden: Builder of Tomorrows (1940), eight years after Fessenden's death. The issue of whether the 1906 Fessenden broadcast actually happened is discussed in Donna Halper's article "In Search of the Truth About Fessenden" and also in James O'Neal's essays. An annotated argument supporting Fessenden as the world's first radio broadcaster was offered in 2006 by Dr. John S. Belrose, Radioscientist Emeritus at the Communications Research Centre Canada, in his essay "Fessenden's 1906 Christmas Eve broadcast." It was not until after the Titanic catastrophe in 1912 that radio for mass communication came into vogue, inspired first by the work of amateur ("ham") radio operators. Radio was especially important during World War I as it was vital for air and naval operations. World War I brought about major developments in radio, superseding the Morse code of the wireless telegraph with the vocal communication of the wireless telephone, through advancements in vacuum tube technology and the introduction of the transceiver. After the war, numerous radio stations were born in the United States and set the standard for later radio programs. The first radio news program was broadcast on August 31, 1920, on the station 8MK in Detroit; owned by The Detroit News, the station covered local election results. This was followed in 1920 with the first commercial radio station in the United States, KDKA, being established in Pittsburgh. The first regular entertainment programs were broadcast in 1922, and on March 10, Variety carried the front page headline: "Radio Sweeping Country: 1,000,000 Sets in Use." A highlight of this time was the first Rose Bowl being broadcast on January 1, 1923, on the Los Angeles station KHJ.

Радионың дамуы

1920-жылдардың онжылдығында АҚШ-тағы радио хабарларын тарату қарқынды өзгерістерге ұшырады. Технологиялық прогресс, тиімді реттеу, тұтынушылардың жылдам қабылдауы және хабар тарату желілерінің құрылуы радионы жаңалықтан бұқаралық ақпарат құралының қуатты күшіне айналдырып, радионың алтын ғасырын қалыптастырды.

Тұтынушылардың қабылдауы

1920-жылдардың он жылдығында АҚШ-тағы үйлер радио сатып алуды жалғастырып, қарқынын арттырды. Америка радио корпорациясы (RCA) 1925 жылы АҚШ үйлерінің 19 пайызында радио бар екенін хабарлады. Триод және регенеративті тізбек 1920-жылдардың екінші жартысында вакуумдық лампалы радиоларды тұтынушыларға кеңінен қолжетімді етті. Бұл артықшылығы айқын болды: енді бір үйде бірнеше адам бір уақытта радио тыңдай алатын болды. 1930 жылы елдегі үй шаруашылықтарының 40 пайызы радиоға ие болды, ал қала маңындағы және ірі қалаларда бұл көрсеткіш одан да жоғары болды.

Мемлекеттік реттеу

Радио 1920 жылдардың ортасына қарай АҚШ тұтынушылары арасында кеңінен таралғанмен, хабар тарату саласын реттеу өзіндік қиындықтар тудырды. 1926 жылға дейін радио хабарларын тарату қуаты мен жиіліктерін пайдалануды АҚШ Сауда министрлігі реттеген, бірақ сотқа шағымдану арқылы бұл агенттіктің өкілеттіктері жойылды. Конгресс 1927 жылы «Радио туралы заңды» қабылдады, оның аясында Федералдық радио комиссиясы (FRC) құрылды. FRC-нің алғашқы маңызды қадамдарының бірі – AM толқынындағы стансаларды «Жергілікті», «Аймақтық» және «Таза арна» деп аталатын үш қуат деңгейіне бөліп, стансалардың жұмыс істеуін қайта ұйымдастыруды көздейтін 40-шы жалпы ережені қабылдау болды. Осы жоспарға сәйкес, 1928 жылғы 11 қарашада сағат 03:00-де (Шығыс уақыты бойынша) елдің көптеген стансалары жаңа тарату жиіліктеріне көшті.

Телерадио хабар тарату желілері

Радионың алтын ғасырын мүмкін ету үшін қажетті соңғы элемент тарату мәселесіне қатысты: бірнеше радиостанцияның бір уақытта бірдей мазмұнды тарату мүмкіндігі, және бұл мәселе радио желісі түсінігі арқылы шешілді. 1920-ші жылдардың басындағы радио бағдарламалары көбінесе демеушіліксіз болды; радиостанциялар радио қабылдағыштарды сатуға арналған қызмет еді. 1922 жылдың басында American Telephone & Telegraph Company (AT&T) өзіне қарасты станцияларда жарнамалық қолдаумен хабар таратуды бастағанын және телефон желілерін пайдаланып алғашқы радио желісін құру жоспарларын жариялады. 1926 жылдың шілдесінде AT&T хабар тарату саласынан кенеттен шығуға шешім қабылдады және барлық желілік операцияларын RCA басқаратын топқа сату туралы келісім жасады, ол осы активтерді Ұлттық телерадиокомпанияны (NBC) құру үшін пайдаланды. 1934 жылға қарай төрт радио желісі құрылды:
Ұлттық телерадиокомпанияның Қызыл желісі (NBC Red), 1926 жылдың 15 қарашасында іске қосылды. Бастапқыда 1926 жылдың соңында Ұлттық телерадиокомпания ретінде құрылған компания, антимонопольдік заңдарға сәйкес дереу NBC Red және NBC Blue болып бөлінуге мәжбүр болды. 1942 жылы NBC Blue сатылып, Blue Network деп қайта аталғанда, бұл желі өзін тағы да National Broadcasting Company Radio Network (NBC) деп атауға көшті. Ұлттық телерадиокомпанияның Көк желісі (NBC Blue); 1927 жылдың 10 қаңтарында NBC Red-тен бөлінді. NBC Blue 1942 жылы сатылып, Blue Network болып өзгерді, ал ол өз кезегінде 1945 жылдың 15 маусымында активтерін жаңа компанияға – Америка радио хабар тарату компаниясына (ABC) тапсырды. Бұл желі өзін Америка радио хабар тарату компаниясының (ABC) радио желісі деп таныстырды. Колумбия радио хабар тарату жүйесі (CBS), 1927 жылдың 18 қыркүйегінде іске қосылды. NBC желілерімен бәсекелесуге жасаған алғашқы әрекеттері сәтсіз болғаннан кейін, CBS Уильям С. Пейли компания президенті болып тағайындалғанда жаңа қарқынға ие болды. Mutual Broadcasting System (Mutual) 1934 жылдың 29 қыркүйегінде іске қосылды. Mutual бастапқыда кооператив ретінде жұмыс істеді, онда желіге негізгі станциялар ие болды, бұл басқа үш радио желісінен өзгеше еді.

The final element needed to make the Golden Age of Radio possible focused on the question of distribution: the ability for multiple radio stations to simultaneously broadcast the same content, and this would be solved with the concept of a radio network. The earliest radio programs of the 1920s were largely unsponsored; radio stations were a service designed to sell radio receivers. In early 1922, American Telephone & Telegraph Company (AT&T) announced the beginning of advertisement supported broadcasting on its owned stations, and plans for the development of the first radio network using its telephone lines to transmit the content. In July 1926, AT&T abruptly decided to exit the broadcasting field, and signed an agreement to sell its entire network operations to a group headed by RCA, which used the assets to form the National Broadcasting Company. Four radio networks had formed by 1934. These were:
National Broadcasting Company Red Network (NBC Red), launched November 15, 1926. Originally founded as the National Broadcasting Company in late 1926, the company was almost immediately forced to split under antitrust laws to form NBC Red and NBC Blue. When, in 1942, NBC Blue was sold and renamed the Blue Network, this network would go back to calling itself simply the National Broadcasting Company Radio Network (NBC). National Broadcasting Company Blue Network (NBC Blue); launched January 10, 1927, split from NBC Red. NBC Blue was sold in 1942 and became the Blue Network, and it in turn transferred its assets to a new company, the American Broadcasting Company on June 15, 1945. That network identified itself as the American Broadcasting Company Radio Network (ABC). Columbia Broadcasting System (CBS), launched September 18, 1927. After an initially struggling attempt to compete with the NBC networks, CBS gained new momentum when William S. Paley was installed as company president. Mutual Broadcasting System (Mutual), launched September 29, 1934. Mutual was initially run as a cooperative in which the flagship stations owned the network, not the other way around as was the case with the other three radio networks.

Бағдарламалау

Телерадио хабарларын тарату желісі пайда болғанға дейін және одан кейін жаңа ойын-сауық түрлері қалыптастыру қажет болды. Осы кезеңде туған көптеген форматтар теледидар және цифрлық дәуірлерде де сақталды. Алтын ғасырдың басында желілік бағдарламалар көбінесе тікелей эфирде көрсетілді, себебі ұлттық желілер 1940 жылдардың соңына дейін жазылған бағдарламаларды таратуға тыйым салған еді, себебі сол кездегі жалғыз қолданылатын жазба құралы – грампластинкалардың дыбыс сапасы нашар болды. Осының салдарынан, желілік бағдарламалар екі рет орындалды, әр аймақ үшін бір реттен.

Тікелей эфирлік оқиғалар

Тікелей эфирдегі іс-шаралар музыкалық концерттер мен спорт жарыстарын тікелей эфирде беруді қамтыды.

Жаңалықтар

Жаңа медианың адамдарға ақпарат жеткізу қабілеті қазіргі радио жаңалықтарының форматын қалыптастырды: мақалалар, тікелей репортаждар, көшедегі сұхбаттар (мысалы, Vox Pop), пікірсайыстар, ауа райы болжамдары және ауыл шаруашылығы туралы хабарлар. Радионың жаңалықтар әлеміне енуі 1930 жылдардың ортасында радио және газет индустриясы арасындағы беделдік күреске әкеп соқты, нәтижесінде газеттер «Әлемдер соғысы» (толығымен ойдан шығарылған) радио постановкасынан туған жаппай гистерия туралы шындықтан ауытқушы, көлемді хабарлар таратты, ол жаңалықтар хабары ретінде ұсынылған болатын.

Музыкалық ерекшеліктері

Көп ұзамай бұл музыкалық бағдарлама ең танымал бағдарламалардың біріне айналды. Радионың алғашқы демеушілігі бағдарламаға атау құқығын сату түрінде болды, мысалы, A&P Gypsies, Champion Spark Plug Hour, The Clicquot Club Eskimos және King Biscuit Time бағдарламаларында көрініп тұрады; қазіргі замандағыдай, жарнамалар одан әлі сирек кездесіп, көбінесе мазасыздық тудыратын деп есептелді. 1930 және 1940 жылдары жетекші оркестрлер көбінесе биг-бендтің қашықтан тікелей эфирде орындауы арқылы естілді, ал NBC Monitor 1950 жылдарға дейін Нью-Йорктің джаз клубтарынан Американың ауылдық аймақтарына тікелей музыка трансляциясын жасауды жалғастырды. Гарриет Ли және Венделл Холл сияқты әншілер 1920 жылдардың соңы мен 1930 жылдардың басында ұлттық радиода кең танылды. Жергілікті радиостанцияларда Джесси Кроуфорд сияқты штатты органшылар танымал әндер орындады. Радиодағы классикалық музыка бағдарламаларының ішінде The Voice of Firestone және The Bell Telephone Hour болды. Texaco Метрополитен Операсының радио трансляциясын демеушілік етті; қазір Toll Brothers демеушілік ететін бұл трансляциялар бүкіл әлемде әлі де жалғасуда және радиода тікелей эфирде орындалатын классикалық музыканың сирек мысалдарының бірі болып табылады. Радионың алтын ғасырындағы ең танымал классикалық музыка бағдарламаларының бірінде атақты итальяндық дирижер Артуро Тосканини, осы мақсатта арнайы құрылған NBC симфониялық оркестрін басқарды. Сол кездегі классикалық музыканттар мен сыншылардың көпшілігі Тосканиниді заманауи ең ұлы маэстро деп есептеді. Джордж Гершвин сияқты танымал композиторлар мен әншілер де радиода жиі ойнатылды. (Гершвин, қонақ ретінде жиі қатысудан басқа, 1934 жылы жеке бағдарламасын да ұсынды.) Нью-Йорк филармониясы да апта сайын радиода концерттер өткізді. Ол кезде NPR сияқты арнайы классикалық музыка радиостанциясы болмағандықтан, классикалық музыка бағдарламалары NET және PBS құрылғанға дейінгі теледидар заманындағыдай, трансляция жасайтын желіні басқа, көбірек танымал бағдарламалармен бөлісуге мәжбүр болды. Халық музыкасы да үлкен сұранысқа ие болды. 1924 жылы Чикагоның WLS радиосында басталған National Barn Dance 1933 жылы NBC радиосы тарапынан қолдау тапты. 1925 жылы WSM Barn Dance Нэшвиллден эфирге шықты. 1927 жылы ол Grand Ole Opry деп аталды, ал NBC 1944 жылдан 1956 жылға дейін оның бөліктерін көрсетті. NBC сонымен қатар 1951 жылдан 1961 жылға дейін The Red Foley Show, ал ABC Radio 1953 жылдан 1961 жылға дейін Ozark Jubilee бағдарламаларын эфирге шығарды.

The sponsored musical feature soon became one of the most popular program formats. Most early radio sponsorship came in the form of selling the naming rights to the program, as evidenced by such programs as The A&P Gypsies, Champion Spark Plug Hour, The Clicquot Club Eskimos, and King Biscuit Time; commercials, as they are known in the modern era, were still relatively uncommon and considered intrusive. During the 1930s and 1940s, the leading orchestras were heard often through big band remotes, and NBC's Monitor continued such remotes well into the 1950s by broadcasting live music from New York City jazz clubs to rural America. Singers such as Harriet Lee and Wendell Hall became popular fixtures on network radio beginning in the late 1920s and early 1930s. Local stations often had staff organists such as Jesse Crawford playing popular tunes. Classical music programs on the air included The Voice of Firestone and The Bell Telephone Hour. Texaco sponsored the Metropolitan Opera radio broadcasts; the broadcasts, now sponsored by the Toll Brothers, continue to this day around the world, and are one of the few examples of live classical music still broadcast on radio. One of the most notable of all classical music radio programs of the Golden Age of Radio featured the celebrated Italian conductor Arturo Toscanini conducting the NBC Symphony Orchestra, which had been created especially for him. At that time, nearly all classical musicians and critics considered Toscanini the greatest living maestro. Popular songwriters such as George Gershwin were also featured on radio. (Gershwin, in addition to frequent appearances as a guest, had his own program in 1934.) The New York Philharmonic also had weekly concerts on radio. There was no dedicated classical music radio station like NPR at that time, so classical music programs had to share the network they were broadcast on with more popular ones, much as in the days of television before the creation of NET and PBS. Country music also enjoyed popularity. National Barn Dance, begun on Chicago's WLS in 1924, was picked up by NBC Radio in 1933. In 1925, WSM Barn Dance went on the air from Nashville. It was renamed the Grand Ole Opry in 1927 and NBC carried portions from 1944 to 1956. NBC also aired The Red Foley Show from 1951 to 1961, and ABC Radio carried Ozark Jubilee from 1953 to 1961.

Комедиялық

Радио көптеген жылдар бойы водевиль мен Голливудтың ең үздік комедиялық актерлерін тартты: Бинг Кросби, Эбботт пен Костелло, Фред Аллен, Джек Бенни, Виктор Борж, Фанни Брайс, Билли Берк, Боб Бернс, Джуди Канова, Эдди Кантор, Джимми Дюранте, Бернс пен Аллен, Фил Харрис, Эдгар Берген, Боб Хоуп, Граучо Маркс, Жан Шепард, Ред Скелтон және Эд Уинн. Ситуациялық комедиялар да кең танымал болды, мысалы, «Амос 'н' Энди», «Easy Aces», «Этель және Альберт», «Фибер МакГи және Молли», «Голдбергтер», «Ұлы Гилдерслив», «Айви залдары» (онда экран жұлдызы Рональд Колман мен оның әйелі Бенита Хьюм ойнады), «Корлис Арчермен танысу», «Миллимен танысу» және «Біздің мисс Брукс». Радио комедиясы шағын қалалық юмордан – Лум мен Абнер, Герб Шрайнер мен Минни Перл, Мел Бланктің түрлі диалектідегі кейіпкерлерінен және Генри Морганның өткір сарказмына дейін әртүрлі болды. «Егер бұрын естіген болсаңыз, тоқтатыңыз» және «Осыдан да жақсы айта аласыз ба?» сияқты бағдарламаларда әңгіме айту өнеріне арналған апталық юморлық шаралар жиі ұйымдастырылды. «Білімсіз болудің пайдасы бар» викториналық шоулары пародияланды, ал Спайк Джонс, Стоупнагл мен Бадд, Стэн Фреберг және Боб пен Рэй сияқты сатириктер есте қаларлық пародиалық қойылымдар ұсынды. 1950 жылдардың ортасында NBC арнасы «The Goon Show» бағдарламасын көрсеткенде британдық комедия Америкаға күшті әсер етті. Кейбір шоулар сахналық қойылымдар негізінде жасалды: Клиффорд Голдсмиттің «Нандай өмір» пьесасы NBC-нің танымал, ұзақ жылдар бойы көрсетілген «Олдрич отбасы» (1939–1953) сериалына негіз болды, онда «Генри! Генри Олдрич!» деген сөздер жиі естіліп, Генри «Келдім, анам!» деп жауап қайыратын. Мосс Харт пен Джордж С. Кауфманның Пулитцер сыйлығын жеңіп алған «You Can't Take It with You» (1936) Бродвей хиті Mutual арнасында (1944) апталық комедиялық шоуға, ал кейін NBC арнасында (1951) Уолтер Бреннанмен бірге көрсетілді. Басқа шоулар комикстер негізінде жасалды, мысалы, «Блонди», «Дик Трейси», «Газолин аллеясы», «Гамптар», «Лил Абнер», «Кішкентай жетім Энни», «Теңізші Попай», «Қызыл Райдер», «Рег'лар Феллерс», «Терри және Пираттар» және «Тилли Тейлер». Боб Монтананың комикстер мен комикс кітаптарындағы қызылшақ жасөспірім Арчи Эндрюс радиода 1943 жылдан 1953 жылға дейін естілді. «The Timid Soul» (1941–1942) комедиясы карикатурашы Х. Т. Вебстердің әйгілі Каспар Милкветост кейіпкеріне негізделген, ал Роберт Л. Риплидің «Сендерге сенемін бе, жоқ па!» шоуы 1930 және 1940 жылдары бірнеше радио форматтарына бейімделді. Керісінше, кейбір радио-шоулар қосқы комикстерді тудырды, мысалы, Мари Уилсонның басты рөлде ойнаған «My Friend Irma».

Radio attracted top comedy talents from vaudeville and Hollywood for many years: Bing Crosby, Abbott and Costello, Fred Allen, Jack Benny, Victor Borge, Fanny Brice, Billie Burke, Bob Burns, Judy Canova, Eddie Cantor, Jimmy Durante, Burns and Allen, Phil Harris, Edgar Bergen, Bob Hope, Groucho Marx, Jean Shepherd, Red Skelton and Ed Wynn. Situational comedies also gained popularity, such as Amos 'n' Andy, Easy Aces, Ethel and Albert, Fibber McGee and Molly, The Goldbergs, The Great Gildersleeve, The Halls of Ivy (which featured screen star Ronald Colman and his wife Benita Hume), Meet Corliss Archer, Meet Millie, and Our Miss Brooks. Radio comedy ran the gamut from the small town humor of Lum and Abner, Herb Shriner and Minnie Pearl to the dialect characterizations of Mel Blanc and the caustic sarcasm of Henry Morgan. Gags galore were delivered weekly on Stop Me If You've Heard This One and Can You Top This?, panel programs devoted to the art of telling jokes. Quiz shows were lampooned on It Pays to Be Ignorant, and other memorable parodies were presented by such satirists as Spike Jones, Stoopnagle and Budd, Stan Freberg and Bob and Ray. British comedy reached American shores in a major assault when NBC carried The Goon Show in the mid 1950s. Some shows originated as stage productions: Clifford Goldsmith's play What a Life was reworked into NBC's popular, long running The Aldrich Family (1939–1953) with the familiar catchphrases "Henry! Henry Aldrich!," followed by Henry's answer, "Coming, Mother!" Moss Hart and George S. Kaufman's Pulitzer Prize winning Broadway hit, You Can't Take It with You (1936), became a weekly situation comedy heard on Mutual (1944) with Everett Sloane and later on NBC (1951) with Walter Brennan. Other shows were adapted from comic strips, such as Blondie, Dick Tracy, Gasoline Alley, The Gumps, Li'l Abner, Little Orphan Annie, Popeye the Sailor, Red Ryder, Reg'lar Fellers, Terry and the Pirates and Tillie the Toiler. Bob Montana's redheaded teen of comic strips and comic books was heard on radio's Archie Andrews from 1943 to 1953. The Timid Soul was a 1941–1942 comedy based on cartoonist H. T. Webster's famed Caspar Milquetoast character, and Robert L. Ripley's Believe It or Not! was adapted to several different radio formats during the 1930s and 1940s. Conversely, some radio shows gave rise to spinoff comic strips, such as My Friend Irma starring Marie Wilson.

Сериалдар

Жанр зерттеушілері күндізгі драмалық сериал деп есептейтін алғашқы бағдарлама – 1930 жылғы 20 қазанда WGN арнасында тұңғыш рет көрсетілген «Painted Dreams». Осы бағдарламалардың көптеген жазбалары бүгінге дейін сақталған. 1940 жылдары Шерлок Холмс пен доктор Уотсон рөлдерінде танымал болған Базил Ратбоун мен Найджел Брюс радиода «Шерлок Холмстың жаңа оқиғалары» бағдарламасында өз кейіпкерлерін қайта жандандырды. Бұл бағдарламада Артур Конан Дойлдің әңгімелері негізінде жазылған жаңа әңгімелер мен тікелей бейімделген эпизодтар орын алды. Радиода Ратбоун мен Брюс ойнаған эпизодтардың ешқайсысы Холмс пен Уотсон рөлдерінде түсірілмегендіктен, радио – Холмс әңгімелеріндегі Ратбоун мен Брюстің өнерін тамашалаудың жалғыз мүмкіндігі болды, мысалы, «Жабық жолақтың» (The Speckled Band) әңгімесі. Радиода Ратбоун мен Брюссіз Шерлок Холмс әңгімелерінің көптеген драмалық қойылымдары да болды. Мансабының соңында белгілі актер Джон Бэрримор «Ағымдағы Шекспир» радио бағдарламасында ойнады, ол Шекспир пьесаларының бір сағаттық бейімделулерін ұсынды. Бэрримор көптеген пьесаларда, мысалы, «Он екінші түнде» (ол Малволио мен сэр Тоби Белч рөлдерін ойнады) және «Макбетте» сахнада да, кинода да ойнаған емес. Lux Radio Theatre және The Screen Guild Theater Голливуд фильмдерінің бейімделулерін тікелей эфирде, көбінесе түпнұсқа фильмдердегі актерлердің қатысуымен ұсынды. «Кербұға», «Қашқындар», «Жұмбақ саяхатшы» және «Ішкі қасиеттер жұмбағы» танымал триллер-антологиялар болды. Радио үшін түпнұсқа материал жазған көрнекті жазушылардың қатарында Норман Корвин, Карлтон Э. Морс, Дэвид Гудис, Арчибальд МакЛиш, Артур Миллер, Арч Оболер, Уиллис Купер, Род Серлинг, Джей Беннет және Ирвин Шоу болды.

Ойын шоуы

Ойын-шоулар радиодан бастау алды. Алғашқылардың бірі 1938 жылғы «Мағлұмат, өтінемін» болса, ал 1939 жылы доктор IQ үлкен жетістікке жетті. 1946 жылы тұңғыш рет көрсетілген «Winner Take All» ойынында алғаш рет құлыптау құрылғылары қолданылып, қайта оралған чемпиондар көрсетілді. Қазіргі замандағы БАҚ-та сыйлық беру шоуы деп аталатын ойын-шоудың бір түрі, көбінесе студиялық көрермендерге, телефон арқылы таңдалып алынған адамдарға немесе екеуіне де демеушілік тауарлар беруді қамтиды. Бұл шоудың ерте мысалы 1939 жылғы «Pot o' Gold» болды, бірақ осы типтегі ең танымал шоу 1948 жылы ABC арнасында көрсетілген «Stop the Music» болды. Сыйлықты жеңіп алу үшін көбінесе сол сәтте эфирде көрсетіліп жатқан шоу туралы білу қажет болды, бұл сыйлық беру шоуын «көрермендерді сатып алу» түрі деп сынға алып келді. Сыйлық беру шоулары 1948 және 1949 жылдары өте танымал болды. Олар көбінесе мәдениетсіз деп есептелді, тіпті FCC 1949 жылдың тамызында оларды тыйым салуға (заңсыз лотерея ретінде) сәтсіз тырысты.

Телерадио хабарларын тарату әдістері

RCA 44 BX микрофонында екі жұмыс істейтін және екі жұмыс істемейтін жағы болды. Осылайша актерлер бір-біріне қарай алатын және олардың реакцияларын көрсете алатын. Актер бөлмеден шығып кеткендей әсерін беру үшін микрофонның жұмыс істемейтін жағына басын бұру арқылы ғана орындай алатын. Сценарийлер бума тілгішпен біріктірілген. Актерлер мен актрисалар пайдаланғаннан кейін аяқталған парақтарды кілемге тастай ма, жоқ па, деген мәселе даулы болып келген.

Радио станциялары

1940 жылдардың соңында радиожелілердің хабарларын жазуға жалпы тыйым салынғанмен, көптеген бағдарламалар спонсордың қарауы үшін және желілердің мұрағаттық мақсаттарымен радиодискіде "негізгі жазбалар" ретінде тіркелді. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі жылдары жоғары сапалы магниттік сым мен таспаның дамуымен желілер жазылған бағдарламаларды эфирге шығаруға көбірек мүмкіндік алды және бағдарламаларды алдын ала жазу кеңінен таралды. Жергілікті станциялар әрқашан жазбаларды пайдалануға құқылы болған, ал кейде пресс-дискілерде таратылатын алдын ала жазылған синдикаттық бағдарламаларды кеңінен қолданды (жеке жазылғандарға қарағанда). Жазу кескіш токар және ацетат дискілер арқылы жасалды. Бағдарламалар әдетте 33 айналымда 16 дюймдік дискілерге жазылды, бұл 1930 жылдардың басынан 1950 жылдарға дейін осындай "электрлік транскрипциялар" үшін қолданылатын стандартты формат. Кейде жол ішкі жағынан басталып, сыртқа қарай кесілді. Бұл бағдарлама 15 минуттан асса, бір дискінің екі жағы да қажет болғандықтан тиімді болды. Бірінші жағын сырттан ішке, екінші жағын іштен сыртқа қарай жазу арқылы дискіні ауыстырғанда дыбыс сапасы бірдей болып, үздіксіз ойнатуға мүмкіндік берді. Ішкі жағынан бастаудың тағы бір артықшылығы – дискі бетінен кесілген материалдың қалдықтары кескіш қаламның жолынан тыс болуы керек болғандықтан, олар дискінің ортасына қарай табиғи түрде лақтырылып, жолдан шығарылатын. Сырттан бастау дискісін кескен кезде, оны дискінің ортасына қарай сүргілеп, жолдан шығару үшін щетка қолданылуы мүмкін. Жақсы жабдықталған токарлар су сорғышының вакуумын қолданып, оны кескен кезде жинап, суға толтырылған бөтелкеге құйып қоятын. Бұл ыңғайлылықтан басқа, қауіпсіздік мақсатына да қызмет етті, өйткені целлюлоза нитратының қалдықтары өте тұтанғыш және олардың жиналуы тұтанған жағдайда күшті жануға әкелуі мүмкін. Радио хабарларын жазу көбінесе радиожелінің студиясында немесе желіге тиесілі немесе серіктес станцияның жабдықталуында жасалды, онда төрт немесе одан да көп токарлар болуы мүмкін. Кішкентай жергілікті станцияларда көбінесе токар болмаған. 15 минуттан асатын бағдарламаны дискіні ауыстыру кезінде бөліктерін жоғалтпай жазу үшін екі токар және оларды басқаруға және жазу барысында бақылауға білікті техник қажет болды. Дегенмен, кейбір сақталған жазбалар жергілікті станциялармен жасалған. Электрлік транскрипцияның көптеген даналары қажет болған кезде, мысалы, синдикаттық бағдарламаны тарату үшін, олар қарапайым жазбаларды жасау үшін қолданылатын әдіспен жасалды. Негізгі жазба кесіліп, содан кейін электропластикалық штамп жасалып, одан винилден (немесе 1935 жылға дейін басылған транскрипциялық дискілер үшін шеллактан) пластинкалар жасалды.

Despite a general ban on use of recordings on broadcasts by radio networks through the late 1940s, "reference recordings" on phonograph disc were made of many programs as they were being broadcast, for review by the sponsor and for the network's own archival purposes. With the development of high fidelity magnetic wire and tape recording in the years following World War II, the networks became more open to airing recorded programs and the prerecording of shows became more common. Local stations, however, had always been free to use recordings and sometimes made substantial use of prerecorded syndicated programs distributed on pressed (as opposed to individually recorded) transcription discs. Recording was done using a cutting lathe and acetate discs. Programs were normally recorded at 33 rpm on 16 inch discs, the standard format used for such "electrical transcriptions" from the early 1930s through the 1950s. Sometimes, the groove was cut starting at the inside of the disc and running to the outside. This was useful when the program to be recorded was longer than 15 minutes so required more than one disc side. By recording the first side outside in, the second inside out, and so on, the sound quality at the disc change over points would match and result in a more seamless playback. An inside start also had the advantage that the thread of material cut from the disc's surface, which had to be kept out of the path of the cutting stylus, was naturally thrown toward the center of the disc so was automatically out of the way. When cutting an outside start disc, a brush could be used to keep it out of the way by sweeping it toward the middle of the disc. Well equipped recording lathes used the vacuum from a water aspirator to pick it up as it was cut and deposit it in a water filled bottle. In addition to convenience, this served a safety purpose, as the cellulose nitrate thread was highly flammable and a loose accumulation of it combusted violently if ignited. Most recordings of radio broadcasts were made at a radio network's studios, or at the facilities of a network owned or affiliated station, which might have four or more lathes. A small local station often had none. Two lathes were required to capture a program longer than 15 minutes without losing parts of it while discs were flipped over or changed, along with a trained technician to operate them and monitor the recording while it was being made. However, some surviving recordings were produced by local stations. When a substantial number of copies of an electrical transcription were required, as for the distribution of a syndicated program, they were produced by the same process used to make ordinary records. A master recording was cut, then electroplated to produce a stamper from which pressings in vinyl (or, in the case of transcription discs pressed before about 1935, shellac) were molded in a record press.

Қарулы Күштердің радио қызметі

Қарулы Күштер Радио Қызметі (AFRS) АҚШ Соғыс Департаментінің әскерлердің моральдық жағдайын жақсартуға жасаған тытынуларынан туындады. Бұл тытыну 1940 жылы әскерилерге білім беру және ақпараттық бағдарламаларды қысқа толқын арқылы таратудан басталды. 1941 жылы Соғыс Департаменті кететін әскерлерге радиоприемниктер, 78 айналымдық пластинкалар және радиобағдарламалардың электрлік транскрипция дискілерінен тұратын «Бадди жиынтықтарын» (B жиынтықтарын) беруді бастады. Бірақ, АҚШ Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысқаннан кейін, Соғыс Департаменті ұсыныстардың сапасы мен мөлшерін арттыру қажеттігіне келді. Бұл өздерінің бірінші әр түрлі бағдарламаларын таратудан басталды. «Командалық өнер» (Command Performance) 1942 жылдың 1 наурызында алғаш рет көрсетілді. 1942 жылдың 26 мамырында Қарулы Күштер Радио Қызметі ресми түрде құрылды. Бастапқыда оның бағдарламаларына жарнамалары алынып тасталған ұлттық радиобағдарламалары кірді. Бірақ, көп ұзамай «Пошта қағазы» (Mail Call), «Әскерлік күнделік» (G.I. Journal), «Мереке» (Jubilee) және «GI Jive» сияқты авторлық бағдарламаларды жасауды бастады. 1945 жылы өнімділігінің ең жоғары шағында, қызмет аптасына шамамен 20 сағат авторлық бағдарлама өндірді. 1943 жылдан 1949 жылға дейін AFRS Американың мәдени дипломатиялық бастамаларын және президент Франклин Рузвельттің «Жақсы көрші саясатын» қолдау мақсатында Америкааралық істер жөніндегі координатор кеңсесі мен Колумбия радио хабар тарату жүйесінің бірлескен күш-жігерімен жасалған бағдарламаларды таратып келді. Көпке танымал бағдарламалардың бірі – «Viva America» болды, ол Солтүстік және Оңтүстік Американың көрнекті музыкалық орындаушыларын американдық әскерлердің көңілін көтеру үшін ұсынды. Тұрақты орындаушылардың қатарында: Альфредо Антонини, Хуан Арвизу, Нестор Места Чайрес, Кейт Смит және Джон Серри ағасы болды.

Соғыстан кейін AFRS Еуропадағы әскерлерге бағдарлама беруді жалғастырды. 1950-жылдары және 1960-жылдардың басында Армияның жалғыз симфониялық оркестр тобы – жетінші армия симфониялық оркестрінің өнерлерін көрсетті. Сондай-ақ, ол АҚШ қатысқан болашақ соғыстар үшін бағдарламалық қолдау көрсетті. Бүгінде ол American Forces Network (AFN) құрамында сақталған. Алтын ғасырда AFRS эфирге шығарған барлық бағдарламалар электрлік транскрипция дискілері түрінде жазылды, олардың винилді көшірмелері әскерлерге тарату үшін шетелдегі станцияларға жіберілді. АҚШ-тағы адамдар AFRS бағдарламаларын сирек естиді, бірақ AFRS-тің Алтын ғасыр желілік бағдарламаларының жазбалары кейде 1950-жылдары басталған отандық станцияларда таратылды. Кейбір жағдайларда AFRS дискісі – бағдарламаның сақталған жалғыз жазбасы болып табылады.

Құрама Штаттардағы үй радиосының жазбалары

1930 және 1940 жылдары радио хабарларын үйде жазу кең таралған. 1930 жылға дейін сондай мысалдар тіркелген. Осы жылдары үйде дискілерге жазбалар жасалды, олардың көпшілігі он екі дюймдік 78 айналымдық пластинканың әр жағына шамамен төрт минуттық радио бағдарламасын сақтауға мүмкіндік берді. Үйде жасалған жазбалардың көп бөлігі он дюймдік немесе одан да кішкентай дискілерде болды. Кейбір үй дискілік жазғыштарда электрлік транскрипциялар үшін қолданылатын 33 айналымдық жылдамдық опциясы ұсынылды, бұл дыбыс сапасы төмен болғанымен, екі есе ұзақ жазуға мүмкіндік берді. Радио хабарларын жазу үшін кейде кеңседегі диктант құрылғылары пайдаланылды, бірақ олардың дыбыс сапасы нашар болды және нәтижесінде алынған жазбаларды ойнату үшін ұқсас құрылғылар қажет болды. Бұл кезеңде жазғыштардың жоғары бағасы және жазба құралдарының шектеулеріне байланысты радио хабарларын үйде жазу жиі кездеспеді және көбінесе қысқа үзінділермен шектелді. 1947 жылы тұтынуға арналған магниттік сымдық жазғыштардың қолжетімділігімен үйде жазу құралдарының жетіспеушілігі біршама азайтылды. Бұл құрылғылар бір кішкентай сым катушкасына бір сағаттық хабарды жазуға қабілетті болды, ал егер радионың жоғары сапалы аудио шығысы тікелей жазылса, микрофонды динамикке ұстаудың орнына, жазылған дыбыс сапасы өте жақсы болды. Дегенмен, сымның құны жоғары болды және магниттік таспа сияқты, жаңа жазбалар жасау үшін қайта-қайта пайдалануға болатындықтан, осы ортада сақталған толық хабарлардың саны аз болды. Шындығында, 1950 жылдардың басына дейін толық радио бағдарламаларын үйде жазу сирек кездесті, осы кезде үйде пайдалануға арналған, бағасы төмен катушкалы таспа жазғыштар нарыққа енгізілді.

Электрлік транскрипция дискілері

1950 жылдардың басына дейін радио желілері мен жергілікті станциялар тікелей эфирді сақтағысы келгенде, оларды «электрлік транскрипциялар» (ЭТ) деп аталатын арнайы фонограф жазбалары арқылы жасады. Бұл жазбалар дыбыс модуляцияланған ойықты бос дискіге кесіп жасалған. Алғашқыда, 1930 жылдардың басында, бос дискілердің мөлшері мен құрамы әртүрлі болды, бірақ көбінесе олар жай ғана алюминийден жасалды және ойық кесілгеннің орнына тегістелді. Әдетте, мұндай ерте жазбаларды желі немесе радиостанция емес, телехабар таратушы немесе орындаушылардың бірімен келісімшарт жасасқан жеке жазу қызметі жасады. Алюминий дискілердің диаметрі әдетте 10 немесе 12 дюйм болатын және олар 78 айналымдық жылдамдықпен жазылған, яғни тіпті 15 минуттық бағдарламаны жазу үшін бірнеше дискінің екі жағы қажет болды. 1936 жылға қарай, 16 дюймдік алюминий негізіндегі дискілер целлюлоза нитраты лакпен қапталды, олар әдетте ацетаттар деп аталады және 33 айналымдық жылдамдықпен жазылды. Бұл дискілер радио желілері мен жеке радиостанциялар үшін хабар таратуды жазудың стандартты құралы ретінде қабылданып, жазба жасау әдетке айналды. Кейбір дискілер сол кезде үйде пайдалануға арналған жазбалардағыдай «көлденең» (бүйірден-бүйірге) модуляциядан гөрі «жота мен сай» тік модуляцияланған ойықтарды пайдаланып жазылды. Бұл үлкен, баяу жылдамдықтағы дискілер әр жағында он бес минутқа дейін жазуға мүмкіндік берді, сондықтан бір сағаттық бағдарламаны жазу үшін тек екі дискі жеткілікті болды. Лак шелак пен винилге қарағанда жұмсақ және тез тозығыш болды, сондықтан ауыр инелермен және темір инелермен бірнеше рет ойнағаннан кейін тозу естіле бастады. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде алюминий соғысқа қажетті материалға айналды және оның жетіспеушілігі туды. Бұл лакты жабу үшін басқа материал іздеуге себеп болды. Шыны, әрине, оның нашарлығына қарамастан, бұрынғы жылдары кейде қолданылған, себебі ол мастеринг және басқа да маңызды қолданбалар үшін өте тегіс және біркелкі тірек бетін қамтамасыз ете алатын. Соғыс жылдарында шыны негізіндегі жазбалар кеңінен қолданысқа енді.

Before the early 1950s, when radio networks and local stations wanted to preserve a live broadcast, they did so by means of special phonograph records known as "electrical transcriptions" (ETs), made by cutting a sound modulated groove into a blank disc. At first, in the early 1930s, the blanks varied in both size and composition, but most often they were simply bare aluminum and the groove was indented rather than cut. Typically, these very early recordings were not made by the network or radio station, but by a private recording service contracted by the broadcast sponsor or one of the performers. The bare aluminum discs were typically 10 or 12 inches in diameter and recorded at the then standard speed of 78 rpm, which meant that several disc sides were required to accommodate even a 15 minute program. By about 1936, 16 inch aluminum based discs coated with cellulose nitrate lacquer, commonly known as acetates and recorded at a speed of 33 rpm, had been adopted by the networks and individual radio stations as the standard medium for recording broadcasts. The making of such recordings, at least for some purposes, then became routine. Some discs were recorded using a "hill and dale" vertically modulated groove, rather than the "lateral" side to side modulation found on the records being made for home use at that time. The large slow speed discs could easily contain fifteen minutes on each side, allowing an hour long program to be recorded on only two discs. The lacquer was softer than shellac or vinyl and wore more rapidly, allowing only a few playbacks with the heavy pickups and steel needles then in use before deterioration became audible. During World War II, aluminum became a necessary material for the war effort and was in short supply. This caused an alternative to be sought for the base on which to coat the lacquer. Glass, despite its obvious disadvantage of fragility, had occasionally been used in earlier years because it could provide a perfectly smooth and even supporting surface for mastering and other critical applications. Glass base recording blanks came into general use for the duration of the war.

Магниттік сымдарды жазу

1940 жылдардың аяғында сымдық жазғыштар радио бағдарламаларын жазудың қолжетімді құралына айналды. Минут сайын есептегенде, радио хабарды дискіге қарағанда сымға жазу арзанға түсті. Екі 16 дюймдік дискінің төрт жағына жазылатын бір сағаттық бағдарламаны үш дюймнен кіші диаметрлі және жарты дюйм қалыңдығындағы бір сымға толығымен жазуға болады. Сапалы сымдық жазбаның дыбыстық нақтылығы ацетат дискілерімен шамалас болды, ал сым дискіге қарағанда дерлік бұзылмайтын, бірақ оны тез арада басқаруға және оңай өңдеуге болатын магниттік таспамен алмастырылды.

Шертілген таспамен жазу

Бинг Кросби радио үшін магниттік таспаны жазудың алғашқы маңызды қолдаушысы болды және ол 1947 жылы демонстрациялық бағдарлама өткізгеннен кейін, оны желілік радиода алғаш рет пайдаланды. Таспаның бұрынғы жазу тәсілдерінен бірнеше артықшылықтары болды. Жеткілікті жоғары жылдамдықпен жұмыс істегенде, ол электрлік транскрипциялық дискілер мен магниттік сымнан да жақсы сапа бере алатын. Дискілерді тек жаңа дискіге бөліктерін көшіру арқылы өңдеуге болады, ал көшіру аудио сапасын нашарлататын. Сымды бөліп, ұштарын түйіп біріктіруге болады, бірақ сыммен жұмыс істеу қиын, ал жалғанған жерлер анық көрінетін. Таспаны пышақпен кесіп, ұштарын жабысқақ таспамен аккуратты түрде біріктіру арқылы өңдеуге болады. 1949 жылдың басына қарай, дискілерде сақталған тікелей эфирдегі өнернамалардан магниттік таспаға жазылған өнернамаларға көшу желілік радио бағдарламалары үшін толыққанды аяқталды. Дегенмен, жеке станцияларға алдын ала жазылған бағдарламаларды физикалық тарату үшін 16 дюймдік 33 айналымдық винил пластинкалар, таспаларға қарағанда бірдей көшірмелерді шығаруға арзан болғандықтан, 1950 жылдар бойы стандарт болып қала берді.

Жазулардың қол жетімділігі

Екінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі тікелей эфирдегі радио хабарларының көп бөлігі жоғалып кетті. Көптегені тіркелмеген, ал 1930 жылдардың басына дейінгі жазбалар өте сирек. Сол кезден бастап, ұзақ жылдар бойы эфирде болған бірнеше радиодрамалардың мұрағаттары толық немесе дерлік толық сақталған. Жазудың күні неғұрлым ертерек болса, сақталу мүмкіндігі де соғұрлым төмен. Дегенмен, осы кезеңдегі көптеген таралымдық бағдарламалар сақталған, себебі олардың көшірмелері кеңінен таралды. Екінші дүниежүзілік соғыс жылдарындағы тікелей эфирдегі хабарлардың жазбалары Қарулы Күштер Радио Сервисі (AFRS) тарапынан шығарылған винилдік дискілер түрінде сақталды және салыстырмалы түрде көптеп табылды. Екінші дүниежүзілік соғыс және одан кейінгі жылдардағы таралымдық бағдарламалардың көбі сақталған. Бұл кезеңдегі желілік бағдарламалардың сақталуы тұрақсыз: желілер бұрынғы тікелей эфирдегі шоуларын магниттік таспаға алдын ала жазып, кейін эфирге таратуды бастады, бірақ көшірмелерді физикалық түрде таратпады. Ал қымбат таспаларды, электрлік транскрипция ("ET") дискілерінен айырмашылығы, "жоюға" болып, қайта пайдалануға болатын (әсіресе, теледидар және музыкалық радио сияқты жаңа үрдістер пайда болған кезде, мұндай жазбалардың қайта ойнату немесе қайта сату құны жоқ деп есептелді). Сондықтан, осы дәурдегі кейбір желілік радио сериалдары толық немесе дерлік толық сақталған, әсіресе ең танымал және ұзақ өмір сүргендері. Аз танымал немесе қысқа өмір сүрген сериалдарда (мысалы, сериялар) тек бірнеше эпизод сақталған болуы мүмкін. Жеке тұлғалардың жеке пайдалануы үшін жасаған немесе олардың тапсырысы бойынша жасалған толық шоулардың аудиожазбалары, "эфирден тексерулер" кейде мұндай олқылықтарды толтыруға көмектеседі. 1930 жылдардың бірінші жартысындағы тікелей эфирлік хабарлардың жеке жазбаларының мазмұны ерекше қызығушылық тудырады, себебі сол кезеңнен тірі материал аз сақталған. Өкінішке орай, жеке жазбалардың дыбыс сапасы көбінесе өте нашар, бірақ кейбір жағдайларда бұл дұрыс емес ойнату инесін қолданудан туындайды, бұл кейбір ерекше дискілерге зиян келтіруі мүмкін. Коллекционерлер арасында айналымдағы Алтын ғасыр бағдарламаларының көпшілігі – аналогты таспаларда, CD-де немесе MP3 форматында – аналогты 16 дюймдік транскрипция дискісінен шыққан, бірақ кейбіреулері AM жазбаларынан алынған. Бірақ көптеген жағдайларда таратылатын жазбалардың сапасы төмендеген, себебі жоғалмайтын цифрлық жазу отандық нарыққа тек жиырмасыншы ғасырдың соңында келді. Коллекционерлер аналогты магниттік таспаларда жазбалар жасады және бөлісті, бұл қолдануға ыңғайлы, салыстырмалы түрде арзан құрал, алдымен рулондарда, содан кейін кассеталарда. "Бөлісу" әдетте дубликат таспа жасауды білдіреді. Олар екі диктофонды біріне қосып, бірінде ойнап, екіншісінде жаздыратын. Аналогты жазбалар мінсіз болмайды, ал аналогты жазбаны көшіру кемелсіздіктерді арттырады. Ең көне жазбаларда бұл тіпті бір машинаның динамигінен шығып, екіншісінің микрофоны арқылы кіргенін білдіруі мүмкін. Тынықсыз дыбыс, дыбыс сапасының кенеттен өзгеруі, тұрақсыз биіктігі және басқа да жиі естілетін ақаулар көбінесе тізімді көшіруден туындаған ақаулар. Сонымен қатар, магниттік жазбалар, егер олар мұрағатта сақталмаса, Жердің магниттік өрісімен біртіндеп зақымдалады. Егер бастапқы дискілер зақымдалмай аман қалған және жаңадан қол жетімді болса, олардың дыбыс сапасы көбінесе айқын және бұрмаланбаған, кейде таңқаларлықтай жақсы болып табылады, бірақ барлық фонограф жазбалары сияқты олар тозуға және сызаттарға, сызықтарға және шаңға ұшырауға бейім. 1940 жылдардың көптеген шоулары тек AFRS редакцияланған нұсқаларында сақталған, бірақ кейбіреулері түпнұсқа және AFRS формаларында бар. 2020 жылдың мәліметтері бойынша, Интернет-архивтегі "Ескі уақыт радиосы" жинағында 5121 жазба бар. Жинақтаушылардың белсенді тобы бағдарламалардың үлкен жинақтарын CD немесе жүктеу арқылы цифрлық түрде қол жетімді етеді. RadioEchoes.com сайты 98,949 эпизодты ұсынады, бірақ олардың барлығы да ескі радио емес.

The great majority of pre World War II live radio broadcasts are lost. Many were never recorded; few recordings antedate the early 1930s. Beginning then several of the longer running radio dramas have their archives complete or nearly complete. The earlier the date, the less likely it is that a recording survives. However, a good number of syndicated programs from this period have survived because copies were distributed far and wide. Recordings of live network broadcasts from the World War II years were preserved in the form of pressed vinyl copies issued by the Armed Forces Radio Service (AFRS) and survive in relative abundance. Syndicated programs from World War II and later years have nearly all survived. The survival of network programming from this time frame is more inconsistent; the networks started prerecording their formerly live shows on magnetic tape for subsequent network broadcast, but did not physically distribute copies, and the expensive tapes, unlike electrical transcription ("ET") discs, could be "wiped" and re used (especially since, in the age of emerging trends such as television and music radio, such recordings were believed to have virtually no rerun or resale value). Thus, while some prime time network radio series from this era exist in full or almost in full, especially the most famous and longest lived of them, less prominent or shorter lived series (such as serials) may have only a handful of extant episodes. Airchecks, off the air recordings of complete shows made by, or at the behest of, individuals for their own private use, sometimes help to fill in such gaps. The contents of privately made recordings of live broadcasts from the first half of the 1930s can be of particular interest, as little live material from that period survives. Unfortunately, the sound quality of very early private recordings is often very poor, although in some cases this is largely due to the use of an incorrect playback stylus, which can also badly damage some unusual types of discs. Most of the Golden Age programs in circulation among collectors—whether on analog tape, CD, or in the form of MP3s—originated from analog 16 inch transcription disc, although some are off the air AM recordings. But in many cases, the circulating recordings are corrupted (decreased in quality), because lossless digital recording for the home market did not come until the very end of the twentieth century. Collectors made and shared recordings on analog magnetic tapes, the only practical, relatively inexpensive medium, first on reels, then cassettes. "Sharing" usually meant making a duplicate tape. They connected two recorders, playing on one and recording on the other. Analog recordings are never perfect, and copying an analog recording multiplies the imperfections. With the oldest recordings this can even mean it went out the speaker of one machine and in via the microphone of the other. The muffled sound, dropouts, sudden changes in sound quality, unsteady pitch, and other defects heard all too often are almost always accumulated tape copy defects. In addition, magnetic recordings, unless preserved archivally, are gradually damaged by the Earth's magnetic field. The audio quality of the source discs, when they have survived unscathed and are accessed and dubbed anew, is usually found to be reasonably clear and undistorted, sometimes startlingly good, although like all phonograph records they are vulnerable to wear and the effects of scuffs, scratches, and ground in dust. Many shows from the 1940s have survived only in edited AFRS versions, although some exist in both the original and AFRS forms. as of 2020, the Old Time Radio collection at the Internet Archive contains 5,121 recordings. An active group of collectors makes digitally available, via CD or download, large collections of programs. RadioEchoes. com offers 98,949 episodes in their collection, but not all is old time radio.

Авторлық құқық мәртебесі

Сол дәуірдегі фильмдер, теледидар және баспа материалдарынан өзгеше, радионың алтын ғасырындағы жазбалардың көпшілігінің авторлық құқығының мәртебесі белгісіз. Бұл себебі, 1972 жылға дейін АҚШ дыбыс жазбаларының авторлық құқығын жеке штаттарға жүктеген, ал олардың көпшілігі федералды үкімет басқа медиа үшін ұсынғаннан гөрі кеңірек жалпы құқықтық қорғауды ұсынды (кейбіреулері мәңгілік авторлық құқық берді, ол кейіннен жойылды; 2018 жылдың қыркүйегіндегі Музыканы жаңғырту заңына сәйкес, 95 жылдан асқан кез келген дыбыс жазуы штат заңнамасына қарамастан, қоғамдық доменге өтеді). Бірден-бір ерекшелік – AFRS-тің түпнұсқа туындылары, олар АҚШ үкіметінің жұмысы саналады, сондықтан федералды авторлық құқыққа ие емес және ешбір штаттің құзыретінен тыс; бұл бағдарламалар толығымен қоғамдық доменде (бірақ AFRS арқылы таратылған, бірақ коммерциялық желілер жасаған бағдарламаларға қатысты емес). Іс жүзінде, көне радио жазбаларының көпшілігі «жетім туындылар» ретінде қарастырылады: бағдарламаға әлі де жарамды авторлық құқық болуы мүмкін, бірақ ол көбінесе қолданылмайды. Жеке дыбыс жазуының авторлық құқығы, негізгі материалдың (мысалы, жарияланған сценарий, музыка немесе бейімделу жағдайында бастапқы фильм немесе теледидар материалы) федералды авторлық құқығынан өзгеше, және көп жағдайда бастапқы жазбаның қайда және қашан жасалғанын немесе жазба сол штатта авторлық құқыққа алынған-алынбағанын анықтау мүмкін емес. АҚШ Авторлық құқық кеңсесі «1972 жылға дейінгі дыбыс жазбаларын қорғауды реттейтін түрлі штаттарда әртүрлі заңдық режимдер бар, ал қорғау ауқымы мен оған қатысты ерекшеліктер мен шектеулер белгісіз» деп мәлімдейді. Жағдайды одан әрі усложниткені, сот практикасындағы кейбір мысалдар радио хабарларын (және олардың нақты көшірмелерін), өйткені олар эфир арқылы жұртшылыққа тегін таратылған, өздеріне авторлық құқық тиесілігі жоқ екенін көрсетеді. Интернет-архив және қоғамдық домендегі және ашық дереккөзді аудио жазбаларды тарататын басқа ұйымдар көне радио бағдарламаларының кең мұрағаттарын сақтайды.

Unlike film, television, and print items from the era, the copyright status of most recordings from the Golden Age of Radio is unclear. This is because, prior to 1972, the United States delegated the copyrighting of sound recordings to the individual states, many of which offered more generous common law copyright protections than the federal government offered for other media (some offered perpetual copyright, which has since been abolished; under the Music Modernization Act of September 2018, any sound recording 95 years old or older will be thrust into the public domain regardless of state law). The only exceptions are AFRS original productions, which are considered work of the United States government and thus both ineligible for federal copyright and outside the jurisdiction of any state; these programs are firmly in the public domain (this does not apply to programs carried by AFRS but produced by commercial networks). In practice, most old time radio recordings are treated as orphan works: although there may still be a valid copyright on the program, it is seldom enforced. The copyright on an individual sound recording is distinct from the federal copyright for the underlying material (such as a published script, music, or in the case of adaptations, the original film or television material), and in many cases it is impossible to determine where or when the original recording was made or if the recording was copyrighted in that state. The U. S. Copyright Office states "there are a variety of legal regimes governing protection of pre 1972 sound recordings in the various states, and the scope of protection and of exceptions and limitations to that protection is unclear." Further complicating matters is that certain examples in case law have implied that radio broadcasts (and faithful reproductions thereof), because they were distributed freely to the public over the air, may not be eligible for copyright in and of themselves. The Internet Archive and other organizations that distribute public domain and open source audio recordings maintain extensive archives of old time radio programs.

Америка Құрама Штаттары

Кейбір ескі радио бағдарламалары 1950 жылдары, тіпті олардың теледидарға ұқсас бағдарламалары көпшілікке танымал болғаннан кейін де, эфирде сақталып қалды. Ескі радионың толықтай жойылуына себеп болған факторлардың бірі – танымал музыканың эволюциясы (оның ішінде рок-н-роллдың дамуы), нәтижесінде 40 үздік радио форматы пайда болды. 40 үздік бағдарламаны жергілікті станциядағы шағын студияда аз қызметкерлермен шығаруға болады. Бұл толық қызмет көрсететін желілік радионы ығыстырды және 1962 жылға қарай радиодраманың алтын ғасырының аяқталуын жылдамдатты. (Радио хабар тарату құралы ретінде сақталды, ішінара транзисторлық радионың таралуы және көлік құралдарына орнатылуы арқасында, бұл оны теледидардан гөрі ыңғайлырақ етті). 40 үздік немесе тыныш әдемі музыка немесе MOR форматтарын қабылдамаған толық қызмет көрсететін станциялар 1960 жылдардың ортасында жаңалықтар радиосын дамытты. Ескі радио сияқты сценарийлі радио комедиясы мен драма АҚШ радиосында шектеулі өкілдікке ие. АҚШ-та бірнеше радиотеатрлық сериалдар әлі де шығарылуда, көбінесе жексенбі кештері эфирге шығады. Оларға Imagination Theater және The Twilight Zone телесериалының радио адаптациясы сияқты түпнұсқа сериалдар, сондай-ақ танымал күнделікті сериал When Radio Was және USA Radio Network's Golden Age of Radio Theatre сияқты қайта жинақталған жинақтар, және Мюррей Хорвиц жүргізетін WAMU-дағы The Big Broadcast сияқты апталық бағдарламалар кіреді. Бұл бағдарламалар көбінесе кешкі және/немесе демалыс күндері шағын AM станцияларында көрсетіледі. Карл Амаридің ұлттық синдикатталған радио шоуы Hollywood 360 әр аптада 5 сағаттық хабар тарату кезінде 5 ескі радио эпизодын ұсынады. Амаридің шоуы 100-ден астам радиостанцияларда жағалаудан жағалауға және 168 елде Американдық әскерлер радиосында естіледі. Жергілікті қайталау жинақтары, негізінен, қоғамдық радиостанцияларда естіледі. Sirius XM Radio радионың классикалық бағдарламаларын қайта таратуға арналған толық уақытты Radio Classics арнасын ұстап тұрады. 1974 жылдан бастап Гаррисон Киллор өзінің екі сағаттық "A Prairie Home Companion" бағдарламасы арқылы осы радио дәуірінің өндірісі, дыбысы және тыңдаушы тәжірибесінің тірі мұражайын ұсынды. Ол бүкіл елдегі театрларда тірі көрсетіледі, сол дәуірдің бірдей дыбыс эффекттері мен әдістерін қолданады. Бағдарламаға осы дәуірдің белгілі бір жанрларының жақын нұсқалары (пародия түрінде) кіретін сегменттер кірді, соның ішінде вестерндер ("Dusty and Lefty, The Lives of the Cowboys"), детективтік процедуралар ("Guy Noir, Private Eye") және тіпті ойдан шығарылған жарнамалар арқылы жарнамалау. Киллор сонымен қатар роман жазды, WLT: A Radio Romance осы дәуірдің радиостанциясына негізделген, оның ішінде шындыққа деген сенімділігі үшін жеке баяндалған нұсқасы бар. Киллор зейнетке шыққаннан кейін, оны алмастырған жүргізуші Крис Тил шоуды қайта құруды (синдикатор Киллормен байланысын үзгеннен кейін Live from Here деп аталды) және форматтың ескі радио элементтерінің көп бөлігін жоюды таңдады; шоу қаржылық және логистикалық проблемаларға байланысты 2020 жылы тоқтатылды. Америкадағы ескі шоулар мен жаңа аудио өнімдері әдеттегі AM және FM радиодан гөрі, жазбалардан немесе спутниктік және веб-трансляциялар арқылы кеңінен қол жетімді. Ұлттық аудио театр фестивалі – аудио өнерді, әсіресе аудио драманы сақтап қалатын ұлттық ұйым және жыл сайынғы конференция. Оның алдыңғысы, Midwest Radio Theatre Workshop, алғаш рет Fibber McGee және Molly атақты Джим Джордан және Норман Корвин ұйымға кеңес берді. Осы дәуірді атап өтетін ең ұзақ уақыт бойы жұмыс істейтін радио бағдарламаларының бірі – "Радионың алтын күндері", ол 20 жылдан астам уақыт бойы Қарулы Күштер радио қызметінде және жалпы 50 жылдан астам уақыт бойы Фрэнк Брейси жүргізді, ол Red Ryder бағдарламасында бала актер ретінде "Кішкентай бобрды" ойнады. Радионың алғашқы кезеңдерінен қалған аздаған бағдарламалардың бірі – "Қылмыстан босатылу!" атты христиандық бағдарламасы. Апта сайынғы жарты сағаттық шоу Чикагодағы Pacific Garden Mission компаниясы шығарған, 1950 жылдан бері үздіксіз көрсетіліп келеді. Шоулар 1950-ші жылдардағы техникаларды (оның ішінде үйде жасалған дыбыс эффекттері) пайдалана отырып жасалады және АҚШ-та және бүкіл әлемде мыңдаған радиостанциялар арқылы таратылады. Бүгінгі таңда өткен заманның радиошылдары классикалық шоулардың репродукциясын, сондай-ақ музыка, естеліктер мен тарихи панельдерді ұсынатын конгрестерге қатысады. Бұл оқиғалардың ең үлкені – Ньюаркта (Нью-Джерси штаты) өткен "Ескі заманның достары" радио конгресі, ол 2011 жылдың қазан айында 36 жылдық тарихынан кейін соңғы конгресін өткізді. Басқаларына REPS (Жауапкершіліктер) Сиэтлда (маусым), SPERDVAC Калифорнияда, Цинциннати OTR & Nostalgia Convention (сәуір) және Mid Atlantic Nostalgia Convention (қыркүйек) кіреді. "Ескі заманның достары" радио конгресінің ветерандары, соның ішінде The Gotham Radio Players төрағасы Стивен М. Льюис, Comic Book Buyer's Guide баспагері Мэгги Томпсон, аудио драма труппасы Quicksilver Audio Theater-дің Крейг Вичман және ұзақ жылдар бойы FOTR жарнамашысы Шон Догерти "Celebrating Audio Theater – Old & New" атты жаңа іс-шараны ұйымдастырды, ол 2012 жылдың 12-13 қазанында өтеді. Алтын ғасырдың радио драмалары кейде осындай іс-шараларда тірі сахналық қойылымдар ретінде қайта жандандырылады. Мұндай топтардың бірі, режиссер Дэниел Смит басқарады, 2000 жылдан бері Fairfield University's Regina A. Quick Center for the Arts-та ескі радио драмаларын қайта жандандырып келеді. Радионың ескі дәуірінің аяқталуының 40 жылдығы (Yours Truly, Johnny Dollar және Suspense бағдарламаларының 1962 жылдың 30 қыркүйегінде соңғы эфирде болды) NPR-дің All Things Considered бағдарламасында пікір білдіру арқылы таңдалды. Ескі дәуірден қалған бірнеше радио бағдарламалары әлі де өндірісте, олардың барлығы жаңалықтар, музыка немесе діни хабар тарату жанрларында: Grand Ole Opry (1925), Music and the Spoken Word (1929), The Lutheran Hour (1930), CBS World News Roundup (1938), King Biscuit Time (1941) және Renfro Valley Gatherin' (1943). Олардың барлығы Opry-ден басқасы 30 минут немесе одан аз ұзақтылығын сақтайды. Wheeling Jamboree өзінің тарихына бәсекелес станциядағы бағдарламаны қосады, оның тамыры 1933 жылға дейін жетеді. Вестерн жаңарту/комедиялық акті Riders in the Sky 1980 және 1990 жылдары Riders Radio Theater радио сериалдық бағдарламасын жасады және Grand Ole Opry, Midnite Jamboree және WoodSongs Old Time Radio Hour сияқты қолданыстағы радио бағдарламаларында эскиздік комедияны ұсынуды жалғастыруда.

Some old time radio shows continued on the air, although in ever dwindling numbers, throughout the 1950s, even after their television equivalents had conquered the general public. One factor which helped to kill off old time radio entirely was the evolution of popular music (including the development of rock and roll), which led to the birth of the top 40 radio format. A top 40 show could be produced in a small studio in a local station with minimal staff. This displaced full service network radio and hastened the end of the golden age era of radio drama by 1962. (Radio as a broadcast medium would survive, thanks in part to the proliferation of the transistor radio, and permanent installation in vehicles, making the medium far more portable than television). Full service stations that did not adopt either top 40 or the mellower beautiful music or MOR formats eventually developed all news radio in the mid 1960s. Scripted radio comedy and drama in the vein of old time radio has a limited presence on U. S. radio. Several radio theatre series are still in production in the United States, usually airing on Sunday nights. These include original series such as Imagination Theater and a radio adaptation of The Twilight Zone TV series, as well as rerun compilations such as the popular daily series When Radio Was and USA Radio Network's Golden Age of Radio Theatre, and weekly programs such as The Big Broadcast on WAMU, hosted by Murray Horwitz. These shows usually air in late nights and/or on weekends on small AM stations. Carl Amari's nationally syndicated radio show Hollywood 360 features 5 old time radio episodes each week during his 5 hour broadcast. Amari's show is heard on 100+ radio stations coast to coast and in 168 countries on American Forces Radio. Local rerun compilations are also heard, primarily on public radio stations. Sirius XM Radio maintains a full time Radio Classics channel devoted to rebroadcasts of vintage radio shows. Starting in 1974, Garrison Keillor, through his syndicated two hour long program A Prairie Home Companion, has provided a living museum of the production, tone and listener's experience of this era of radio for several generations after its demise. Produced live in theaters throughout the country, using the same sound effects and techniques of the era, it ran through 2016 with Keillor as host. The program included segments that were close renditions (in the form of parody) of specific genres of this era, including Westerns ("Dusty and Lefty, The Lives of the Cowboys"), detective procedurals ("Guy Noir, Private Eye") and even advertising through fictional commercials. Keillor also wrote a novel, WLT: A Radio Romance based on a radio station of this era—including a personally narrated version for the ultimate in verisimilitude. Upon Keillor's retirement, replacement host Chris Thile chose to reboot the show (since renamed Live from Here after the syndicator cut ties with Keillor) and eliminate much of the old time radio trappings of the format; the show was ultimately canceled in 2020 due to financial and logistics problems. Vintage shows and new audio productions in America are accessible more widely from recordings or by satellite and web broadcasters, rather than over conventional AM and FM radio. The National Audio Theatre Festival is a national organization and yearly conference keeping the audio arts—especially audio drama—alive, and continues to involve long time voice actors and OTR veterans in its ranks. Its predecessor, the Midwest Radio Theatre Workshop, was first hosted by Jim Jordan, of Fibber McGee and Molly fame, and Norman Corwin advised the organization. One of the longest running radio programs celebrating this era is The Golden Days of Radio, which was hosted on the Armed Forces Radio Service for more than 20 years and overall for more than 50 years by Frank Bresee, who also played "Little Beaver" on the Red Ryder program as a child actor. One of the very few still running shows from the earlier era of radio is a Christian program entitled Unshackled! The weekly half hour show, produced in Chicago by Pacific Garden Mission, has been continuously broadcast since 1950. The shows are created using techniques from the 1950s (including home made sound effects) and are broadcast across the U. S. and around the world by thousands of radio stations. Today, radio performers of the past appear at conventions that feature re creations of classic shows, as well as music, memorabilia and historical panels. The largest of these events was the Friends of Old Time Radio Convention, held in Newark, New Jersey, which held its final convention in October 2011 after 36 years. Others include REPS in Seattle (June), SPERDVAC in California, the Cincinnati OTR & Nostalgia Convention (April), and the Mid Atlantic Nostalgia Convention (September). Veterans of the Friends of Old Time Radio Convention, including Chairperson Steven M. Lewis of The Gotham Radio Players, Maggie Thompson, publisher of the Comic Book Buyer's Guide, Craig Wichman of audio drama troupe Quicksilver Audio Theater and long time FOTR Publicist Sean Dougherty have launched a successor event, Celebrating Audio Theater – Old & New, scheduled for October 12–13, 2012. Radio dramas from the golden age are sometimes recreated as live stage performances at such events. One such group, led by director Daniel Smith, has been performing re creations of old time radio dramas at Fairfield University's Regina A. Quick Center for the Arts since the year 2000. The 40th anniversary of what is widely considered the end of the old time radio era (the final broadcasts of Yours Truly, Johnny Dollar and Suspense on September 30, 1962) was marked with a commentary on NPR's All Things Considered. A handful of radio programs from the old time era remain in production, all from the genres of news, music, or religious broadcasting: the Grand Ole Opry (1925), Music and the Spoken Word (1929), The Lutheran Hour (1930), the CBS World News Roundup (1938), King Biscuit Time (1941) and the Renfro Valley Gatherin' (1943). Of those, all but the Opry maintain their original short form length of 30 minutes or less. The Wheeling Jamboree counts an earlier program on a competing station as part of its history, tracing its lineage back to 1933. Western revival/comedy act Riders in the Sky produced a radio serial Riders Radio Theater in the 1980s and 1990s and continues to provide sketch comedy on existing radio programs including the Grand Ole Opry, Midnite Jamboree and WoodSongs Old Time Radio Hour.

Басқа жерлер

Радиоспектакльдер Австралия, Хорватия, Эстония, Франция, Германия, Ирландия, Жапония, Жаңа Зеландия, Норвегия, Румыния және Швеция сияқты елдерде де тұрақты түрде эфирге шығарылады. Ұлыбританияда мұндай сценарийлі радиодрама BBC Radio 3 және (көбінесе) BBC Radio 4 радиостанцияларында жалғасуда, ол елдегі екінші ең танымал радиостанция, сондай-ақ BBC Radio 4 Extra қайталау арнасында, ол он жетінші ең танымал станция болып табылады.