Жорж Бернс пен Грейси Аллен – американдық комедиялық дуэт. 40 жылдан астам уақыт бойы варьете, кино, радио және телеарналарда танымал болды. Комедия, фильмдер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық комедиялық дуэт
American comedic duo
Джордж Бернс пен оның әйелі Грейси Алленнен тұратын американдық комедиялық дуэт. Олар қырық жылдан астам уақыт бойы водевиль, кино, радио және теледидар көрермендерін көңіл көтеретін табысты комедиялық команда ретінде бірге жұмыс істеді. Дуэт 1922 жылы танысып, 1926 жылы үйленді. Бернс – «түзу» рөлде болса, Аллен ақылсыз, шатақ логикасы бар әйел рөлін сомдады, оның осы ойларын Бернс жиі сынға ала алмайтын. Дуэт көптеген фильмдерде ойнады, соның ішінде «Lambchops» (1929), «The Big Broadcast» (1932) және 1935 және 1936 жылдары түсірілген екі жалғасы, сондай-ақ «A Damsel in Distress» (1937) фильмдері бар. Олардың 30 минуттық радиошоуы 1934 жылдың қыркүйегінде «Грейсидің оқиғалары» деген атпен дебют жасады, 1936 жылы «Бёрнс және Аллен шоуы» деп аталды; бұл серия 1950 жылдың мамырына дейін NBC және CBS телеарналары арасында ауысып-түйісіп жүрді. Радиошоуы тоқтатылғаннан кейін Бернс пен Аллен 1950 жылдан 1958 жылға дейін көрсетілген танымал комедиялық сериалмен теледидарға оралды. Бернс пен Алленнің радиошоуы 1994 жылы Ұлттық радионың Даңқ залына енгізілді. Олардың телесериалы 11 рет Primetime Emmy Award номинациясын алды және TV Guide журналы 1997 жылы жасаған «Барлық уақыттағы 100 ең ұлы эпизод» тізімінде 56-шы орынды иеленді. Олар 1988 жылы Теледидар Даңқы залына енгізілді.
Burns and Allen were an American comedy duo consisting of George Burns and his wife, Gracie Allen. They worked together as a successful comedy team that entertained vaudeville, film, radio, and television audiences for over forty years. The duo met in 1922 and married in 1926. Burns played the straight man and Allen played a silly, addle headed woman whose convoluted logic Burns was often ill equipped to challenge. The duo starred in a number of films, including Lambchops (1929), The Big Broadcast (1932) and two sequels in 1935 and 1936, and A Damsel in Distress (1937). Their 30 minute radio show debuted in September 1934 as The Adventures of Gracie, whose title changed to The Burns and Allen Show in 1936; the series ran, moving back and forth between NBC and CBS, until May 1950. After their radio show's cancellation, Burns and Allen reemerged on television with a popular situation comedy, which ran from 1950 to 1958. Burns and Allen's radio show was inducted into the National Radio Hall of Fame in 1994. Their TV series received a total of 11 Primetime Emmy Award nominations, and produced what TV Guide ranked No. 56 on its 1997 list of the 100 greatest episodes of all time. They were inducted into the Television Hall of Fame in 1988.
Водевиль
Бернс пен Аллен 1922 жылы танысып, алғаш рет Ньюарк қаласындағы Хилл-стрит театрында бірге өнер көрсетті, содан кейін шағын қалалардағы водевиль театрларында өнер көрсете берді, 1926 жылдың 7 қаңтарында Кливлендте үйленді және 1927 жылы Кит Альби Орфей желісімен келісімшарт жасасқанда мансаптары бір сатыға көтерілді. Бернс көптеген материалдарды өзі жазып, әдетте "түзу" рөлді сомдады. Аллен болса ақымақ, ойшыл әйел рөлін ойнады, бұл рөл 20 ғасырдың басындағы водевиль комедиясында жиі кездесетін "Ақымақ Дора" стереотипіне жатады. Бастапқыда команда мүшелері рөлдерді ауыстырып ойнаған, бірақ көрермендер Грейсидің әжуалы сызықтарына күлгенін байқаған соң, олар рөлдерді өзгертіп алды. Кейінірек екеуі де өзінің табысына бір-бірінің үлкен еңбегін жатқызды. Бернс пен Алленнің жұбы бірден танымал болған жоқ. "Біз жақсы ер және әйел дуэті едік, - деді Бернс, - бірақ біз бас жұлдыздар немесе танымал өнерпаздар емеспіз. Біз олармен бірге бағдарламаға ендік. Бір немесе екі жұлдыз және танымал өнерпаз болғанда, содан кейін біз сегіз бөлімді қойылымда төртінші болып шығатынбыз". Олардың мансабы алғашқы фильмін түсіргеннен кейін өзгерді.
Burns and Allen met in 1922 and first performed together at the Hill Street Theatre in Newark, New Jersey, continued in small town vaudeville theaters, married in Cleveland on January 7, 1926, and moved up a notch when they signed with the Keith Albee Orpheum circuit in 1927. Burns wrote most of the material and played the straight man. Allen played a silly, addle headed woman, a role often attributed to the "Dumb Dora" stereotype common in early 20th century vaudeville comedy. Early on, the team had played the opposite roles until they noticed that the audience was laughing at Gracie's straight lines, so they made the change. In later years, each attributed their success to the other. The Burns and Allen team was not an overnight sensation. "We were a good man and woman act," Burns said, "but we were not headliners or stars or featured attractions. We were on the bill with them. There would be a star or two stars and a featured attraction, and then we would come—fourth billing in an eight act show." Their career changed direction when they made their first film.
Кинофильмдер
Алғашқы дыбысты фильмдер дәуірінде студиялар диалог немесе әндерді орындауды білетін актерлерді ынтамен жұмысқа алды. Осы студиялардың ең өнімдісі – Warner Bros., оның Vitaphone Varieties қысқаметражды фильмдері 1920-жылдардың водевиль жұлдыздарын фильмге түсірді. Бернс пен Аллен ауру немесе басқа себептермен қатыса алмайтын актердің орнын бірден алмастыра алатын "сенімді көңіл көтеруші" ретінде танылды. Олардың киноға дебюті де осылай болды. Олар Фред Алленді соңғы сәтте алмастырып, Lambchops (1929) фильмінде әдеттегі әңгімелерін және әндерін орындады. Фильм қайта жаңартылғаннан кейін 2007 жылдың қазан айында DVD форматында шықты, ол The Jazz Singer-дің 80 жылдығына арналған үш дискілік жинақтың үшінші дискісінде болды. Paramount Pictures өзінің Шығыс жағалауындағы студиясын Нью-Йорк негізделген сахна және водевиль жұлдыздарын түсіру үшін пайдаланды. Эдди Кантор, Фред Аллен, Этель Мерман және Смит пен Дейл Paramount-тың қысқаметражды фильмдеріндегі ең танымал актерлердің қатарында болды. Бернс пен Аллен 1930 жылы Paramount тізіміне қосылып, 1933 жылға дейін бірнеше комедиялық фильмдер түсірді, олардың көпшілігі Бернс жазып, болашақ Голливуд актерлары Бартон МакЛейн мен Честер Клют қатысқан. 1932 жылы Paramount "The Big Broadcast" атты музыкалық комедиясын шығарды, онда елдің ең танымал радио хабаршылары ойнады. Бернс пен Аллен жұмысқа алынып, олар 1937 жылға дейін Paramount фильмдерінде эпизодтық рөлдерде пайда болды. Көптеген фильмдер Big Broadcast форматында, яғни көптеген комедиялық актерлердің қатысуымен түсірілді. 1935 жылы команда төмен бюджетті екі фильмде ойнады: Here Comes Cookie және Love in Bloom. RKO студиясында Фред Астер Джинджер Роджерссіз музыкалық фильм түсіруге сәттілікке жетті, ал студия 1937 жылғы "A Damsel in Distress" фильмі үшін Бернс пен Алленді Paramount-тан қарызға алды. Олардың есімдері фильмнің атауынан бұрын Астердің есімімен бірге көрсетілді. RKO-мен келісімшарт бойынша жас Джоан Фонтейн Астердің романтикалық әріптесі ретінде тағайындалды, бірақ ол жеткіліксіз биші болып шыққандықтан Астер билерінің көп бөлігін Бернс пен Алленмен бірге орындады. Фильмдегі "Күлкілі үй" эпизодындағы үштіктің комедиялық биі хореограф Гермес Панға Оскар сыйлығын әкелді. Бернс вискбромдарды реквизит ретінде пайдаланатын, Evans and Evans атты дуэтпен водевильде орындалған би нөмірін ұсынды. Ол осы идеяны сатып алып, Аленмен және водевиль командасының аман қалған мүшесімен бірге Астерге көрсетті. Бұл фильм Metro Goldwyn Mayer студиясын Бернс пен Алленді Элеонора Пауэллдің "Honolulu" (1939) мюзикліне шақыруға итермеледі. Бұл олардың команда ретінде түсірген соңғы фильмі болды; Грейси кейіннен екі фильмде жеке ойнады, бірақ Бернс пен Аллен 1950 жылы телесериалға дейін камераға қайта оралмады. Бернс 79 жасында 1975 жылы түсірілген "The Sunshine Boys" фильмінде жағымды, сүйікті және өте белсенді комедиялық актер ретінде қайтадан танымал болды, бұл рөлі үшін ол "Үздік қосалқы актер" номинациясында Оскар сыйлығын жеңіп алды. 1977 жылы "Oh, God!" фильміндегі басты рөлімен бірге бұрынғы фильм оның мансабының қайта жандануын бекітті. 80 жасында Бернс Оскар тарихындағы ең қарт Оскар иегері болды, бұл рекорд 1989 жылы Джессика Тэнди "Driving Miss Daisy" үшін Оскар жеңіп алғанға дейін сақталды. 1996 жылы жүз жасқа толған Бернс 1996 жылдың 19 наурызында Беверли-Хиллстегі үйінде жүрек тоқтасынан қайтыс болғанға дейін жұмыс істеді.
In the early days of talking pictures, the studios eagerly hired actors who knew how to deliver dialogue or songs. The most prolific of these studios was Warner Bros., whose Vitaphone Varieties shorts captured vaudeville headliners of the 1920s on film. Burns and Allen earned a reputation as a reliable "disappointment act" (someone who could fill in for a sick or otherwise absent performer on a moment's notice). So it went with their film debut. They were last minute replacements for another act (Fred Allen) and ran through their patter and song routine in Lambchops (1929). After a restoration, the film was released on DVD in October 2007, on disc three of a three disc 80th anniversary edition of The Jazz Singer. Paramount Pictures used its East Coast studio to film New York based stage and vaudeville stars. Eddie Cantor, Fred Allen, Ethel Merman and Smith and Dale were among the top acts seen in Paramount shorts. Burns and Allen joined the Paramount roster in 1930 and made a string of one reel comedies through 1933, usually written by Burns and featuring future Hollywood character actors such as Barton MacLane and Chester Clute. In 1932, Paramount produced an all star musical comedy, The Big Broadcast, featuring the nation's hottest radio personalities. Burns and Allen were recruited, and made such an impression that they continued to make guest appearances in Paramount features through 1937. Most of these used the Big Broadcast formula of an all star comedy cast. In 1935 the team also starred in a pair of low budget features, Here Comes Cookie and Love in Bloom. At RKO, Fred Astaire succeeded in his efforts to make a musical feature without Ginger Rogers, and the studio borrowed Burns and Allen from Paramount for the 1937 film, A Damsel in Distress. Their names appeared with Astaire's before the title. Under contract to RKO, the young Joan Fontaine was assigned as Astaire's romantic interest, but when she proved to be an inadequate dance partner Astaire did most of his dancing with Burns and Allen. The trio's comic dance in the film's "Fun House" sequence earned an Academy Award for choreographer Hermes Pan. Burns suggested a dance number that employs whiskbrooms as props, used in vaudeville by a duo called Evans and Evans. He bought the idea and auditioned the routine for Astaire, with Allen and the surviving member of the vaudeville team. This movie led Metro Goldwyn Mayer to cast Burns and Allen in its Eleanor Powell musical, Honolulu (1939). This was their last film as a team; Gracie made two subsequent film appearances on her own, but Burns and Allen did not return to the cameras until their television series in 1950. When Burns was 79, he had a sudden career revival as an amiable, beloved and unusually active comedic elder statesman in the 1975 film The Sunshine Boys, for which he won the Academy Award for Best Supporting Actor. In 1977, his starring role in Oh, God!, along with the former film, permanently secured his career resurgence. At the age of 80, Burns was the oldest Oscar winner in the history of the Academy Awards, a record that would remain until Jessica Tandy won an Oscar for Driving Miss Daisy in 1989. Burns, who became a centenarian in 1996, continued to work until just weeks before his death of cardiac arrest on March 19, 1996, at his home in Beverly Hills.
Теледидар
1950 жылы Бернс пен Аллен "Джордж Бернс және Грейси Аллен шоуы" арқылы теледидарға көшті. Шоу бірден табысқа ие болды, жарты сағаттық комедия 1950 жылдың 12 қазаны мен 1958 жылдың 22 қыркүйегі аралығында CBS телеарнасында көрсетілді. Бастапқыда шоу Нью-Йоркте тікелей эфирде көрсетілді және әр апта сайын ұсынылатын. 1952 жылдың күзінде ол Батыс жағалауда түсірілген, апта сайын шығатын серияға айналды. 291 эпизодтан тұратын шоу 1958 жылға дейін телеарнада көрсетілді және жылдар бойы қайта көрсетілімдермен танымал болды. Декорациялар жұптың нақты өміріндегі үйіне ұқсатып жасалды. Беверли-Хиллстегі (Калифорния) Мейпл-Драйвтегі үйдің кадры жиі қолданылды. Үй кеңінен жөнделгенімен, бүгінгі күнге дейін сақталған, тіпті Джордж Грейсидің логикасыз ойларынан "құтылу" үшін гараж үстіндегі кабинеті де бар. Бернс 1996 жылы 100 жасқа толғанда осы үйде қайтыс болды. Шоудың форматында Джордж барлық оқиғаны бақылап отыратын (алғашқы тікелей эфирлерде сахна алдында тұрып, сериалдың соңында кабинетінде теледидардан көретін), төртінші қабырғаны бұзып, көрермендерге пікір білдіретін. Сегіз жылдық көрсетілім барысында актерлер мен шығармашылық топ тұрақты болды. Эпизодтарды Ральф Леви (1950–53); Фредерик де Кордова, кейіннен NBC-нің "Джонни Карсонмен кеш" бағдарламасының режиссері (1953–56); және Род Амато (1956–58) түсірді және режиссерлік етті. Бастапқы сценарийді жазғандар қатарында Сид Дорфман, Харви Хелм, Пол Хеннинг және Уильям Бернс (Джорджтың інісі) болды. Телешоу Джордж Бернс басқарған McCadden Productions компаниясының туындысы болды, ол компанияны інісі Уильям тұрған көше атымен атады. McCadden каталогы Sony Pictures Television компаниясына тиесілі. Беа Бенадерет радиошоудан көрші Бланш Мортон рөлін сомдады. Оның күйеуі Гарри Мортонды алғаш рет Хэл Марч (1950 жылдың қазан-желтоқсаны), содан кейін Джон Браун (1951 жылдың қаңтары-маусымы), одан кейін Фред Кларк, 1953 жылға дейін Ларри Китинг сомдады. Телесериалда Бернс пен Алленнің асырап алған екі баласы – Ронни мен Сандра да болды. Ронни шоуда жиі пайда болатын, бірақ ата-анасының комедиялық стиліне күмәнмен қараған жас драма студенті рөлінде ойнады. Сандра актерлік құрамның тұрақты мүшесі болудан бас тартты, бірақ ол бірнеше эпизодтарда, көбінесе хатшы немесе телефон операторының дауысы ретінде пайда болды. 1953 жылдың наурыз айында "Джордж Бернс және Грейси Аллен шоуы" CBS телеарнасының дүйсенбі кешкі бағдарламасына "Мен Люсиді жақсы көремін" бағдарламасымен бірге қосылды. Нәтижесінде шоу Нильсен рейтингіндегі ең үздік 30 теледидар бағдарламасының қатарына кірді, 20-орынды иеленді. 1954–1955 жылдар маусымында 26-орынды, ал 1955–56 және 1956–57 жылдар маусымдарында 28-орынды иеленді. 1957 жылдың көктемінде CBS телеарнасында "Мен Люсиді жақсы көремін" бағдарламасының алты жылдық көрсетілімі аяқталғаннан кейін телеарна Бернс пен Аллен шоуын жаңартқысы келді, бірақ осы кезде Аллен осыдан шаршаған еді. Дегенмен, Бернс оларды тағы бір жылға келісімге келдірді, бұл олардың сегізінші және соңғы теледидарлық маусымы болды. Бернс пен Аллен соңғы эпизодын 1958 жылдың 4 маусымында түсірді. Түсірілім эмоционалды оқиғаға толы болды, бірақ бұл Алленнің соңғы қойылымы екені туралы ештеңе айтылмады. Салтанатты кеште Аллен қағаз стақаннан шампанның бір тамшысын ішіп, достасы және әріптесі Беа Бенадеретті құшақтап, "Жарайды, бәрі бітті" деді. Соңғы рет декорацияларға қарап, "Баршаңызға көп рахмет" деді. 1997 жылы 1954 жылғы "Columbia Pictures Doing Burns and Allen Story" эпизоды TV Guide журналының "Барлық уақыттағы ең үздік 100 эпизод" тізімінде 56-орынды иеленді.
In 1950, Burns and Allen transitioned to television with The George Burns and Gracie Allen Show. An immediate success, the half hour situation comedy was broadcast October 12, 1950 – September 22, 1958, on CBS. The show was initially staged live in New York and presented every other week. In the fall of 1952 it became a weekly series filmed on the West Coast. With 291 episodes, the show had a long network run through 1958 and continued in syndicated reruns for years. The sets were designed to look like the couple's real life residence. An establishing shot of the actual house on Maple Drive in Beverly Hills, California, was often used. Although extensively remodeled, that house still exists today—including the study over the garage where George would "escape" from Gracie's illogical logic. Burns lived in the house until his death in 1996, at the age of 100. The format had George watching all the action (standing outside the proscenium arch in early live episodes; watching the show on TV in his study towards the end of the series) and breaking the fourth wall by commenting upon it to the viewers. During the course of the eight year run, the TV show had remarkable consistency in its cast and crew. The episodes were produced and directed by Ralph Levy (1950–53); Frederick de Cordova, later director of NBC's The Tonight Show Starring Johnny Carson (1953–56); and Rod Amateau (1956–58). The original writing staff consisted of Sid Dorfman, Harvey Helm, Paul Henning and William Burns (George's brother). The TV show was produced under the banner of McCadden Productions, a company run by George Burns which he named after the street on which his brother, William, lived. The McCadden catalog is owned by Sony Pictures Television. Bea Benaderet carried over from the radio show, portraying neighbor Blanche Morton. Her husband Harry Morton was first portrayed by Hal March (October–December 1950), and then by John Brown (January–June 1951), and after that, Fred Clark, until 1953 when the role was assumed by Larry Keating. Also appearing in the TV series were Burns and Allen's two adopted children, Ronnie and Sandra. Ronnie became a near regular on the show, playing himself but cast as a young drama student who tended to look askance at his parents' comedy style. Sandra declined becoming a regular member of the cast, although she appeared in a few episodes, usually as a secretary or the voice of a telephone operator. In March 1953, The George Burns and Gracie Allen Show joined I Love Lucy as part of the CBS Monday night prime time lineup. As a result, the show entered the top 30 television programs in the Nielsen ratings ranking at No. 20. For the 1954–1955 season, it ranked No. 26, and for both the 1955–56 and 1956–57 seasons it was No. 28. With I Love Lucy ending its six year run on CBS in the spring of 1957, the television network wanted to renew the Burns and Allen series, but by this time Allen had grown tired of the grind. Nevertheless, Burns committed both of them for another year, which would be their eighth—and last—on television. Burns and Allen filmed their last show June 4, 1958. The filming was an emotional experience, although nothing was said about it being Allen's last performance. At the wrap party, Allen took a token sip of champagne from a paper cup, hugged her friend and co star Bea Benaderet, and said "Okay, that's it." After one last look around the set, she said, "And thank you very much, everyone." In 1997, the 1954 episode, "Columbia Pictures Doing Burns and Allen Story", was ranked No. 56 on TV Guide's 100 Greatest Episodes of All Time.
МакКадден Продакшн
Джордж Бернс пен Грейси Аллен шоуы Джордж Бернс басқаратын McCadden Productions компаниясымен жасалды, ол ағасы Уильям тұрған көшенің атымен атады. Сериал түсіріліп жатқан кезде Бернс басқа телешоулар мен жарнамаларды да өндіре бастады. McCadden Productions 300-ден астам адамды жұмысқа алды және "Mister Ed", "The Bob Cummings Show", "The People's Choice", "The Marie Wilson Show" және "Panic!" сияқты сериалдарды жасады.
The George Burns and Gracie Allen Show was produced under the banner of McCadden Productions, a company run by George Burns which he named after the street on which his brother William lived. While the series was in production Burns began producing other television shows and commercials. McCadden Productions employed more than 300 people and produced series including Mister Ed, The Bob Cummings Show, The People's Choice, The Marie Wilson Show and Panic!.