Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық оңшыл қысым тобы
British far right pressure group
Империяның адал жақтастары лигасы (LEL) – 1954 жылы құрылған британдық қысым тобы (Ұлыбританияда және Ұлттар Достастығында оны "әсерлі топ" деп те атайды). Оның ресми мақсаты – Британ империясының таралуын тоқтату болды. Лига – консервативтік партияның қазіргі немесе бұрынғы мүшелерінен құралған шағын топ, оған британдық фашистер одағының бұрынғы жетекші тұлғасы Артур К. Честертон басшылық етті, ол сэр Освальд Мослидің басшылығымен қызмет еткен. Лига кейбір консервативтік партия мүшелерінен қолдау тапты, бірақ консервативтік партия басшылығының көп бөлігі оны жақтырмады.
The League of Empire Loyalists (LEL) was a British pressure group (also called a "ginger group" in Britain and the Commonwealth of Nations), established in 1954. Its ostensible purpose was to stop the British Empire's dissolution. The League was a small group of current or former members of the Conservative Party led by Arthur K. Chesterton, a former leading figure in the British Union of Fascists, who had served under Sir Oswald Mosley. The League found support from some Conservative Party members, although most of the Conservative leadership disliked it.
Құрылу
Честертон 1954 жылы Консервативтік партияның оң қанатында бұл топты құрды, бұл сол кездегі торизмнің либералды бағыттарына қарсы реакция болды, оны Р.А. Батлердің саясаты сияқты мысалдар көрсетеді. Честертон Кеңес Одағының және АҚШ-тың күшеюінен қорқыды. Ол большевизм мен американдық үлгідегі капитализмнің Британ империясына қарсы еврейлер жетекшілік еткен қастандық аясында одақтас екенін түйіндеді, бұл ой LEL-дің бастапқы қағидасы болды. Осы қастандық теориясы қолданған кең ауқымды сын LEL-дің оңшыл көзқарастардың әртүрлі салаларынан мүшелер тартуына мүмкіндік берді, оның ішінде Честертонның өзі және Барри Домвил сияқты бұрынғы BUF белсенділері, генерал Ричард Хилтон сияқты дәстүрлі патриоттар, сондай-ақ Джон Тиндалл, Джон Бин, Колин Джордан және Мартин Вебстер сияқты жас радикалдар. Шындығында, LEL алғашқы жылдары құрылған өкілдердің арасынан фельдмаршал Эдмунд Айронсайд, 1-ші Барон Айронсайд, генерал-лейтенант сэр Балфур Олифант Хатчисон және бұрынғы Ұлыбританиялық Халық партиясының сайлау үміткері, авиакоммодор Г.С. Одди сияқты жетекші тұлғаларды өз қатарына тартты. LEL 1957 жылғы Левишем-Норт сайлауында мүше болған тәуелсіз кандидатты белсенді түрде қолдағанмен, ол саяси партия болған жоқ.
Chesterton established the group in 1954 on the far right of the Conservative Party, effectively as a reaction to the more liberal forms of Toryism in evidence at the time, as typified by the policies of R. A. Butler. Chesterton feared the growth of the Soviet Union and of the United States. He concluded that Bolshevism and American style capitalism were actually in an alliance as part of a Jewish led conspiracy against the British Empire, a mindset that informed the LEL from the beginning. The wide reaching critiques that this conspiracy theory utilised meant that the LEL won membership from various sectors of right wing opinion, including former BUF activists like Chesterton himself and Barry Domvile, traditionalist patriots like General Richard Hilton and young radicals like John Tyndall, John Bean, Colin Jordan and Martin Webster. Indeed, in its early years, the LEL succeeded in attracting some leading members of the establishment to its ranks, including Field Marshal Edmund Ironside, 1st Baron Ironside, Lieutenant General Sir Balfour Oliphant Hutchison and the former British People's Party election candidate Air Commodore G. S. Oddie. Although the LEL actively supported an independent candidate who was a member at the 1957 Lewisham North by election, it was not a political party.
Анекдоттар
LEL консервативтік партияның жиналыстары мен конференцияларында түрлі шаруалармен белгілі болды (партияға үнемі кедергі келтірді). Олардың шаруаларына түнде спикерлер алаңының астына жасырынып, конференция барысында өз ойларын жеткізу үшін шығу да кірді. 1958 жылы Блэкпулда өткен партия конференциясында Джордж Ирвин Финлей (кейіннен Шотландия консерваторларының ұйымдастыру директоры болған) Империя лоялистер лигасының мүшелерін күшпен шығаруға қатысты. Бұл оқиға туралы кеңінен жарияланым жасалды, нәтижесінде ол шабуыл жасады деген айыппен сотқа тартылды; ол тек ақталған ғана емес, сонымен қатар сот шығындары айыпталушы тарапқа жүктелді. Сол жылы Лига Англикан қауымдастығының Ламбет конференциясына "шабуыл" жасағанда тағы да жаңалықтарға ілікті. LEL Кения президенті Джомо Кениаттаға қой ішегін лақтырғаннан кейін одан әрі танымал болды. Ядролық қаруды жою науқаны да мақсатқа айналды, оның 1958 жылғы 17 ақпанда Вестминстердегі Орталық залда өткен алғашқы митингісінде сөз сөйлеген спикерлер, әсіресе Майкл Фут, наразылық білдірді. Осы әрекеттерден кейін тори жетекшілігі өз мүшелеріне LEL-ді қолдамау керектігін түсіндірді, бұл мүшелік санының күрт төмендеуіне әкелді.
The LEL was well known for various stunts at Conservative Party meetings and conferences (acting as a constant irritant to the party). These stunts included hiding underneath the speaker platform overnight to emerge during the conference in order to put across their points. At the 1958 party Conference in Blackpool, George Irvine Finlay (who became Director of Organisation for the Scottish Conservatives) was involved in forcibly removing members of the League of Empire Loyalists. The widespread media coverage resulted in his being sued for assault; not only was he acquitted, but costs were awarded against the prosecution. That same year the League secured further publicity when members launched an "invasion" of the Lambeth Conference of the Anglican Communion. gained further notoriety for the LEL when he threw a bag of sheep guts at the President of Kenya, Jomo Kenyatta. The Campaign for Nuclear Disarmament was also a target when speakers at its inaugural rally in Central Hall, Westminster, on 17 February 1958 were heckled, in particular Michael Foot. After these antics, the Tory leadership made it clear to their members that the LEL was to be discouraged, leading to a severe downturn in membership.
Саясат
Аты айтқандай, LEL-дің бастапқы мақсаты Британ империясын қолдау және оның сақталуы үшін күрес жүргізу болды. Империяны қайта жаңғырту және британдықтардың әлемнің табиғи жетекшілері деген ұғымды нығайту туралы оның үндеулері нәтижесінде топ консерваторлардан алшақтады, себебі Лига партияда басымдық алған «бір ұлттық консерватизмнен» үнемі алыстап бара жатты. Бұл әсіресе 1956 жылы Суданның тәуелсіздігі мен Суэц каналы дағдарысынан кейін орын алды, сол кезде консерваторлар империя партиясы болу идеясынан ресми түрде бас тартты. Уақыт өте келе, топтың басты назарында Ұлыбританияға ақ емес көшпендердің келуіне қарсы тұру мәселесі тұрды және олар 1967 жылдың ақпанында басқа оңшыл және неонацистік топтармен бірлесіп Ұлттық фронтты құруға белсенді түрде қатысты. Честертонның жеке басқарылатын антисемитизмі және еврейлер мен халықаралық капитализм туралы қастандық теорияларына деген сенімі топтың өмірінің соңына қарай LEL идеологиясында одан да айқын көрінді. Лига сонымен қатар коммунизмге қарсы күшті ұстанымда болды және Украина Ұлттық Комитеті сияқты эмигранттар тобымен тығыз байланыста болды.
As its name suggests, the initial aim of the LEL was to support the British Empire and to campaign for its continuing existence. It was to be its calls for the restoration of the empire and reassertion of the notion of Britons as the world's natural leaders that ultimately saw the group become estranged from the Conservatives, as the League was increasingly divorced from the one nation conservatism that came to dominate the party. This was particularly true following the independence of Sudan and the Suez Crisis in 1956 when the Conservatives formally broke from any notion of being the party of empire. As time progressed, the group became primarily concerned with opposing non white immigration into Britain and were instrumental in the founding (with other right wing and neo Nazi groups) of the National Front in February 1967. Chesterton's personal anti Semitism and devotion to conspiracy theories about the Jews and international capitalism also became more prominent in LEL ideology towards the end of the group's life. The League was also strongly anti communist and had close links with emigre groups such as the Ukrainian National Committee.
Төмендеу және бөліну
1961 жылы LEL қаржылық қиындыққа тап болды, және Честертон топты өзі қаржыландырып отырды. Топ сондай-ақ көптеген мүшелерін жоғалтты, 1958 жылғы 3000-нан тек 300 мүшеге дейін азайды. Бір бөлігі Хилтонмен бірге оның Патриотикалық партиясына қосылды, ал тағы бір тобы Колин Джорданды қолдады. Джордан 1957 жылы еврейлерді және ақ емес адамдарды LEL қатарына қабылдамау туралы ұсынысы қабылданбағаннан кейін кетіп қалды, ал Джон Бин келесі жылы қарым-қатынастардың ушығуынан кейін кеткен еді. Екеуі де бұқаралық партиялар құруды жақтады, Честертон қабылдамаған идея, және уақыт өте келе олар осы және басқа да радикалды идеяларды қолдап, Ақ қорғаныс лигасы және Ұлттық еңбек партиясы сияқты өздерінің топтарына қолдау тапты. 1960 жылдардың ортасына қарай LEL өзінің бұрынғысынан гөрі көлеңкеге айналды, өйткені жетекші мүшесі Родни Леггтің айтуынша, ол қаржы тапшылығымен күресіп жатқанда, көне және өткен заманға жатқан ретінде қарастырылды. 1964 жылы Честертон жеке сөйлескенде, LEL-дің болашағы осы онжылдықтың басында кетіп қалған жас және радикалды мүшелерге қосылу арқылы жақсырақ қызмет етуі мүмкін екенін айтты. 1964 жылғы жалпы сайлауда Честертонды үш "Тәуелсіз лоялист" үміткерін тіркеуге көндірді, бірақ олардың барлығы бірге 1064 дауыс жинады. Майкл Биллигтің сөзіне сүйенсек, Лига бұл орындарға саяси партия болуға емес, жарнама мақсатында қатысты. Лиганың "Candour" журналы А.К. Честертон басшылығымен Ұлттық фронтты қолдады. Кейін ол тәуелсіз болып, бүгінгі күнге дейін жарияланып келеді.
By 1961, the LEL found itself in financial trouble, and Chesterton was funding the group himself. The group had also lost many of its members, falling from a 1958 high of 3000 to only 300 members. Some had left with Hilton to join his Patriotic Party whilst another group of leavers had been the supporters of Colin Jordan. Jordan had left in 1957 after his call to bar Jews, and non whites from the LEL had been rejected, whilst John Bean had left under acrimonious circumstances the following year. Both men advocated the formation of mass parties, an idea that Chesterton rejected, and over time they won support to their respective groups, the White Defence League and the National Labour Party by advocating these and other more radical ideas. By the mid 1960s, the LEL was a shadow of its former self as, according to leading member Rodney Legg, it had come to be seen as archaic and anachronistic whilst it was struggling even more with a lack of funds. By 1964, Chesterton was already being heard to say in private that the future of the LEL might be better served by joining up with the younger, more radical members who had departed earlier in the decade. In an attempt to reinvigorate the flagging group Chesterton was persuaded to put up three "Independent Loyalist" candidates in the 1964 General Election, but between them, they managed to secure only 1064 votes According to Michael Billig, the League only contested these seats as a publicity stunt rather than due to having any pretensions to becoming a political party. The League's journal Candour went on to support the National Front while A. K. Chesterton was its leader. Following that, it became independent and is still published to this day.
Ұлттық майданның құрылуы
Үш үміткердің нашар өнер көрсетуіне қарамастан, олардың сайлауалды күресін қолдау үшін бүкіл елден қаржы ағылып келді. Бұл Честертонға күшті әсер етті, өйткені ол LEL-ді көбінесе өз қаражатынан қаржыландыруға мәжбүр болған. Честертон Чилиде тұратын қаржылық демеушісі, миллионер Роберт К. Джеффридің мүлігіне қатысты сот ісімен айналысып жүрді, ол көріне берік екі түрлі өсиет қалдырған еді. Алайда, саяси партияны қаржыландырудың салыстырмалы түрде оңай екенін білгеннен кейін және оңшыл либертариан Эдвард Мартеллдің пайда болуынан кейін Честертонның саясатқа деген ынтасы қайта оянды, ол өте жақсы қаржы жинаушы репутациясын алған еді және оның әдістері, саясаты емес, Честертонды қатты әсер етті. 1966 жылдың көктемінде Честертон Бин, Тиндалл және тіпті Джордан сияқты адамдармен оңшылдардың біртұтас фронтын құру мүмкіндігі туралы әңгімелесе бастады. 1966 жылғы жалпы сайлауда Лейбористік партияның сенімді жеңіске жеткені және иммиграцияға қарсы кандидаттардың қолдауы азайғаны, сондай-ақ Родезияның Біріккен Ұлттар Достастығынан Тәуелсіздік жариялағаннан кейін Одақтан шығуы Честертонның көңіл-күйін сәл төмендетті. Дегенмен, бұл оған Консервативтік партияның оң жағында кеңістік ашылғанына және біріккен оңшыл топтың мүмкіндіктері жақсырақ екеніне көз жеткізді. Алайда, LEL-ге Расалық сақтау қоғамы мен Дүйсенбі клубының өсуі қауіп төндірді, бұл жаңа партияның қажеттілігін одан да шұғыл етті. Осы кезеңде ол Расалық сақтау қоғамының докторы Дэвид Браунмен және оның Ұлттық демократиялық партияны құру жоспарларымен сұхбаттасты, бірақ Браун осы келісімде LEL тиімді түрде RPS бақылауына берілетінін талап еткенде, ол бас тартты. Британдық Ұлттық партиясымен (BNP) нақты келіссөздер 1966 жылдың қыркүйегінде басталды, ал келесі айдағы LEL конференциясына дейін жоспарлар осылай дамыған еді, сондықтан жаңа партияның Британдық фронты немесе Ұлттық тәуелсіздік партиясы деп аталуы керек болды. Конференцияда сондай-ақ жаңа топтың мәліметтерін пысықтау үшін жұмыс тобы құрылды, оған LEL-ден Остен Брукс, Розин де Буневьяль, Эврил Уолтерс және Нетти Боннер, ал BNP-ден Филип Максвелл, Бернард Симмонс және Джеральд Кемп кірді. 1967 жылдың 7 ақпанында LEL таратылды және оның орнына жаңадан біріккен топ құрылды, ол енді Ұлттық фронт деп аталды.
Despite the poor performances of the three candidates, donations had poured in from all over the country to help them fight the campaign. This made a deep impression on Chesterton, who had largely been obliged to fund the LEL out of his own pocket. Chesterton had been preoccupied with a legal case over the estate of his financial benefactor, the Chile based millionaire Robert K. Jeffrey, who had seemingly left two contradictory wills, but Chesterton's fervour for politics had been rekindled by his discovery of the relative ease of funding a political party and by the emergence of Edward Martell, a right wing libertarian who had garnered a reputation as an excellent fund raiser and whose methods, if not politics, had impressed Chesterton greatly. By the spring of 1966, Chesterton had begun sounding out the likes of Bean, Tyndall and even Jordan about the possibility of building a united front on the far right. Chesterton's mood was dampened somewhat by the 1966 general election in which the Labour Party won a convincing victory and anti immigration candidates lost support, as well as by Rhodesia's exit from the Commonwealth following its Unilateral Declaration of Independence. However, it also convinced him that space had opened to the right of the Conservative Party and that the chances were better for a united far right group. The LEL, however, was under threat from the growth of the Racial Preservation Society and of the Monday Club, making the need for a new party that much more urgent. Around this time, he flirted with Dr David Brown of the Racial Preservation Society and his plans to establish a National Democratic Party, but he backed away when Brown insisted that the LEL would effectively be turned over to RPS control in this arrangement. Discussions with the British National Party (BNP) began in earnest in September 1966, and by the time of the LEL conference the following month, plans were already at such an advanced stage that the major topic was whether the new party would be called the British Front or the National Independence Party. The conference also saw the establishment of a working party to thrash out details of the new group, consisting of Austen Brooks, Rosine de Bounevialle, Avril Walters and Nettie Bonner from the LEL and Philip Maxwell, Bernard Simmons and Gerald Kemp from the BNP. On 7 February 1967 the LEL was wound up and replaced by the newly merged group, by now known as the National Front.