"Тағ McGraw: Бейсбол жұлдызы және "Сену керек!" слоганының авторы"

Кіріспе

Фрэнк Эдвин "Туг" МакГроу (Frank Edwin "Tug" McGraw, 30 тамыз 1944 – 5 қаңтар 2004) – американдық бейсболшы, бейсболдан резервтік питчер және Ұлттық Бейсбол Лигасы (MLB) ойыншысы, көбінесе "Я Gotta Believe" фразасын ойлап тапқаны үшін еске алынады. Бұл фраза 1973 жылғы Нью-Йорк Метс командасының ұранына айналып, содан бері команда мен жанкүйерлер арасында танымал сөзге айналды. МакГроу 1980 жылғы әлем чемпионатында Канзас-Сити Роялс командасына қарсы соңғы ойынды өткізіп, Вилли Уилсонды жеңіп, Филадельфия Филлиз командасына алғашқы әлем чемпионатын жеңіп алды, бұл Филадельфия Филлизінің 77 жылдық үмітсіздігін аяқтады. Ол менеджер Кейси Стэнгелдің басшылығымен ойнаған соңғы белсенді жоғары лига ойыншысы болды.

Ерте өмір

Фрэнк Эдвин "Тэг" МакГроу кіші 1944 жылғы 30 тамызда Калифорния штатының Мартинес қаласында дүниеге келді. Франк ағаның ірланд иммигранттарынан тараған әкесінің әкесі болды. 1950 жылдардың басында ажырасқаннан кейін Франк аға үш ұлын жақын орналасқан Вальехо қаласына көшірді, ал Тэг 1962 жылы Вальеходағы Сент-Винсент Феррер орта мектебін бітірді.

Колледж мансабы

МакГроу Валехо қалалық колледжіне қабылданды.

Теңіз жаяу әскерінің резервтік қызметі

Нью-Йорк Метс клубында бір маусым ойнағаннан кейін МакГроу 1965 жылдың 23 қыркүйегінде Джим Беткемен бірге Паррис аралындағы Теңіз жауынгерлерінің жаттығу лагеріне келді. Ол M14 мылтығы мен M60 пулеметін пайдалануды үйренді. Кейін МакГроу Лежун базалық лагеріне жіберілді, онда ол (өз сөздерімен) "жаттығу алған өлтірушіге" айналды. МакГроу үшін әскери қызметтегі ең қиын жайттардың бірі – ішкі қайшылықтар болды. Ол әскери дайындығын аяқтаған кезде, оның інісі Дэннис Валлехо қаласындағы колледжде соғысқа қарсы наразылық акцияларын ұйымдастырып жатты. 1967 жылдың 5 наурызындағы «Нью-Йорк Таймс» газетінде МакГроу ағасы екеуінің Вьетнам соғысының жүргізілуіне қатысты пікір таластарын өткізгендерін мойындады. Бірақ ол да, АҚШ Теңіз жауынгерлеріндегі алты жылдық міндеттемесінің күшімен, соғыстың жүргізілуіне қатысты "бейбітшіл" екенін мойындады. МакГроу командаға резервтік ойыншы ретінде қосылды және 28 шілдеде Чикаго Кабс клубына қарсы өткен екі ойынның екіншісінде 0–1 есебімен жеңілді. Ол тек екі бөлігін ғана тастады және 9–0 есебімен жеңіліске ұшырады (Кабс бірінші ойында да Метс-ті 7–2 есебімен ұтып алды). 22 тамыздағы екінші ойында, сонымен қатар екі ойынның екіншісінде, тек бұл жолы Ши стадионында Сент-Луис Кардиналс клубына қарсы, МакГроу өзінің алғашқы жеңісін алу үшін толық ойын өткізді. Ол келесі ойында да жеңіске жетті, 5–2 есебімен Санди Куфакс пен Лос-Анджелес Доджерс клубын ұтты. Бұл Метс клубының болашақ "Фамалар залы" мүшесін жеңген алғашқы ойыны болды. МакГроу маусымның қалған бөлігінде Метс клубының бастапқы құрамында қалды, бірақ тағы бір жеңіске жете алмады, 2–6 есебімен бастапқы ойындарда және 0–1 есебімен резервтік ойындарда жеңілді. 1966 жылы Метс МакГроуды қайтадан бастапқы ойыншы ретінде пайдаланды, ол осы рөлде 2–9 есебімен және 5.52 ERA көрсеткішімен ойнады. 1967 жылы Метс клубымен төрт ойын өткізгенімен, МакГроу маусымның көп бөлігін және 1968 жылғы барлық уақытын кіші лигадағы Джексонвилл Санс клубында өткізді. 1969 жылы Метс клубына оралған кезде, менеджер Гил Ходжес Том Сивер, Джерри Кусман және Гэри Джентриден тұратын өте қабілетті жас питчерлер тобына ие болды және Кусман мамыр айында жарақат алғанға дейін МакГроуды бастапқы ойыншы ретінде қажет етпеді. МакГроу 1–1 есебімен және 5.23 ERA көрсеткішімен Кусманның орнын толтырды. Кусман айдың соңында құрамға оралды және 28 мамырда, Метс жаңадан құрылған Ұлттық лиганың Шығыс дивизионында төртінші орынға түскен бес ойынды жеңгеннен кейін, Кусман мен Сан-Диего Падрес клубының кеңейтілген құрамындағы Клей Кирби Ши стадионында питчерлердің дуэліне қатысты. Кирбидің тоғыз, ал Кусманның он голсыз иннингінен кейін ойын қосымша иннинг үшін бұқалар алаңына берілді. Ойын 11 иннингтен кейін Бэд Харрелсон Клеон Джонсқа бір гол соққанда аяқталды. МакГроу 11-ші иннингте жеңіске жету үшін шайбаны лақтырды. Бұл 11 ойынды жеңіп, екінші орынға көтерілуге мүмкіндік берді, Чикаго Кабс клубынан жеті ойынға артта қалды. МакГроу осы кезеңде екі рет сақтап қалды және маусымда 12 рет сақтап қалды. Оның резервтік ойыншы ретіндегі көрсеткіші 8–2 есебімен және 1.47 ERA болды. Кабс клубы маусымның 156 күнінде NL East дивизионында бірінші орында болды және олар 8 қыркүйекте Нью-Йоркке Метс клубымен екі ойындық маңызды серияны ашу үшін келгенде дивизионды жеңуге жақын болды. Метс екі ойынды да жеңіп, Кабс клубынан жарты ойынға жақындады. Келесі күні Метс Монреаль Экспоз клубынан екі ойынды жеңіп алды. Кабс клубының жеңілісімен (олар соңғы 26 ойында 9–17 есебімен құлдырады) Метс маусымда алғаш рет бірінші орынға көшті. 15 қыркүйекте Сент-Луис Кардиналз клубының Стив Карлтон 19 Метс ойыншысын рекордтық жеңіске ұшыратты, бірақ Метс Буш мемориалдық стадионында Кардтарды 4–3 есебімен Рон Свободаның екі голымен ұтты. МакГроу соңғы үш иннингте бір гол да жібермей, осы ойында жеңіске жету үшін шайбаны лақтырды. 24 қыркүйекте Карлтон мен Кардиналс клубына қарсы, тағы да – тек бұл жолы Ши стадионында, Нью-Йорк Метс клубы NL East дивизионында жеңіске жетті, өйткені Донн Кленденон 6–0 есебімен Метс клубының жеңісінде екі гол соқты. Метс соңғы 50 ойынның 39-ында жеңіске жетті және маусымды 62 жеңіліске қарсы 100 жеңіспен аяқтады, екінші орындағы Кабс клубынан сегіз ойынға артық. МакГроудың алғашқы постсезондық ойыны жаңа Ұлттық лига чемпионатының (NLCS) екінші ойынында болды. Атланта Брейвз клубы Кусманды 4 2/3 иннингте алты голмен жеңгеннен кейін, Рон Тейлор мен МакГроу Брейвз клубын қалған уақытта голсыз ұстап, Метс клубының 11–6 есебімен жеңіске жетуіне көмектесті. Ол 1969 жылғы постсезонның басқа ойындарында ойнаған жоқ. МакГроу 1969 жылғы постсезонды аз ойнағанына қарамастан, сол жылды өте жақсы есте сақтайды, "Мен үшін 1969 жылы бәрі өзгерді, біз керемет болған жыл" деді.

After one season in Major League Baseball with the New York Mets, McGraw reported to the Marine Corps Recruit Depot Parris Island on September 23, 1965, along with fellow New York Met pitcher Jim Bethke. He was trained as a rifleman on the M14 rifle and M60 machine gun. McGraw later reported to Marine Corps Base Camp Lejeune, where he (in his own words) became a "trained killer". For McGraw, one of the most challenging aspects of being in the military was the internal conflict which stirred within him. At the same time that he was finishing his Marine training, his younger brother Dennis was staging anti war protests at Vallejo J. C., where he was then a student. In a March 5, 1967 New York Times article, McGraw admitted that he and his brother would have arguments over the way the Vietnam War was being conducted. But even he, with his six year Reserve commitment to the United States Marine Corps looming over him, would admit that he was a "dove when it came to the way [the United States was] conducting the war." McGraw made the team as a reliever, and was 0–1 with a 3.12 ERA and one save when he made his first major league start on July 28 against the Chicago Cubs in the second game of a double header at Wrigley Field. He lasted just two thirds of an inning and gave up three earned runs on his way to a 9–0 loss (the Cubs blew the Mets out in the first game as well, 7–2). On August 22, in his second start, also in the second game of a double header, only this time against the St. Louis Cardinals at Shea Stadium, McGraw pitched a complete game to earn his first major league win. He won his next start as well, 5–2 over Sandy Koufax and the Los Angeles Dodgers. It marked the first time the Mets had ever beaten the future Hall of Famer. McGraw remained in the Mets' starting rotation for the remainder of the season, however, failed to log another win, going 2–6 as a starter, and 0–1 in relief. The Mets used McGraw as a starter again in 1966, and he was 2–9 with a 5.52 ERA in that role. Though he also made four starts with the Mets in 1967, McGraw spent most of the season, and all of 1968 in the minor leagues with the Jacksonville Suns. By the time he returned to the Mets in 1969, manager Gil Hodges had a very capable young pitching rotation that included Tom Seaver, Jerry Koosman, and Gary Gentry and had no need for McGraw as a starter until Koosman went down with an injury in May. McGraw went 1–1 with a 5.23 ERA filling in for Koosman. Koosman returned to the rotation at the end of the month and on May 28, after a five game losing streak that saw the Mets fall into fourth place in the newly aligned National League East, Koosman and the expansion San Diego Padres' Clay Kirby engaged in a pitchers' duel at Shea. After nine scoreless innings by Kirby and ten by Koosman, the game was turned over to the bullpens for extra innings. The game finally ended after 11 innings when Bud Harrelson hit a single to drive in Cleon Jones. McGraw pitched the 11th inning to earn the win. This began an 11 game winning streak that brought them into second place, seven games behind the Chicago Cubs. McGraw earned two saves during that stretch, and 12 for the season. His record as a reliever was 8–2 with a 1.47 ERA. The Cubs had been in first place in the NL East for 156 days of the season, and they seemed likely to win the division when they came to New York City to open a crucial two game series with the Mets on September 8. The Mets won both games to close within a half game of the Cubs. The following day, the Mets swept a double header from the expansion Montreal Expos. Coupled with a Cubs loss (who had slumped to a 9–17 record in their final 26 games), the Mets moved into first place for the first time ever during the season. On September 15, the St. Louis Cardinals' Steve Carlton struck out a record 19 Mets in a losing effort, as the Mets defeated the Cards 4–3 at Busch Memorial Stadium on a pair of two run home runs by Ron Swoboda. McGraw pitched the final three innings without giving up a run to earn the win in this game. On September 24, facing Carlton and the Cardinals, again — only this time at Shea Stadium, the New York Mets clinched the NL East as Donn Clendenon hit two home runs in a 6–0 Mets victory. The Mets won 39 of their last 50 games, and finished the season with 100 wins against 62 losses, eight games over the second place Cubs. McGraw's first postseason appearance came in game two of the new National League Championship Series (NLCS). After the Atlanta Braves lit up Koosman for six runs in 4 2/3 innings, Ron Taylor and McGraw held the Braves scoreless the remainder of the way to secure the Mets' 11–6 victory. He did not appear in any other games during the 1969 postseason. Although McGraw pitched sparingly in the 1969 post season, he remembered the year quite fondly, saying, "Everything changed for me in 1969, the year we turned out to be goddamned amazing, all right."

"Сендер сенулерің керек!"

МакГроу 1970-ші жылдардың басында Ұлттық лиганың үздік жабылушыларының бірі ретінде көзге түсті, 1972 жылы карьерасындағы ең табысты маусымын өткізді. Ол 3–3 есебімен 2.01 ERA көрсеткішіне және 15 сақталған ойынға ие болды, бұл оған алғашқы All-Star шақыруын әкелді. МакГроу екі иннинг тамаша тастады, төрт соққы жасап, бір ғана соққы жіберіп, 4–3 есебімен жеңіске жетіп, NL командасына жеңіс сыйлады. Маусым бойы МакГроу 8–6 есебімен 1.70 ERA көрсетті, 106 иннингте 71 соққы жібермей, 27 сақталған ойынмен Метс командасының рекордын жаңартты, бұл рекорд 1984 жылға дейін сақталды. 1973 жылы МакГроудың статистикасы бұрынғыдай жақсы болмаса да, лига чемпиондары үшін оның басшылық рөлі бағаланды. Метс NL East дивизионында соңғы орынға түсіп, 30 тамызға дейін сол орында қалды. МакГроу 31 тамызда Метс үшін жеңіс әкелді, команда Сент-Луис Кардиналдарымен өткен қосымша иннингте жеңіске жетіп, соңғы орыннан шықты. Бұл жеңіс МакГроудың көрсеткішін 2–6 есебімен және 5.05 ERA-мен жақсартты. Маусымның қалған бөлігінде МакГроу 3–0 есебімен 0.57 ERA көрсетті және он ойынды сақтап қалды. Ал Метс командасы сол кезден бастап 20–8 есебімен жеңіске жетіп, таңғажайып дивизиондық титулға қол жеткізді. 9 шілдеде өткен команда жиналысында Метс Басқармасының төрағасы М. Дональд Грант команданы қолдауға тырысып жатқанда, МакГроу "Ya Gotta Believe" деп айқайлады, бұл Метс командасы үшін танымал ұранға айналды. Ол бұл атақты сөзді, мүмкін, тек өзі Метс командасының Әлем сериясына жете алады деп сенген кезде айтқан еді. Бірақ көп ұзамай, МакГроудың оны қайта-қайта айтқанын естіп, тоғызыншы иннингте оның жасаған керемет ойындарын көрген Метс командасы да оған сенді. Олар 21 қыркүйекте Питтсбург Пайретс командасын 10–2 есебімен жеңіп, турнир кестесінде бірінші орынға шықты және маусымның соңғы күні Кабс командасын жеңіп, дивизиондық жүлдеге ие болды. Бұл Ұлттық лиганың шығыс дивизионында Филадельфия немесе Питтсбург командаларының жеңіске жетпеген жалғыз маусымы болды. МакГроу постсезон кезеңінде де өзінің тамаша ойынын көрсетті, ол NLCS жартылай финалында екі ойында бес иннинг тастады, қорғаныстағы NL чемпионы Цинциннати Редс командасына бірде-бір ұпай жібермеді, сондай-ақ Әлем сериясының жеті ойынының бесеуінде қорғаныстағы чемпион Окленд Атлетикс командасына қарсы қатысты. Екінші ойында ол сақталған ойынды жіберсе де, қосымша иннингте үш иннингтің барлығында гол жібермей жеңіске жетті. 1974 жылдың 3 желтоқсанында өткен Қысқы жиналыста МакГроу Дон Хан және Дэйв Шнекпен бірге Метс командасынан Филадельфия Филлиз командасына Дель Унсер, Джон Стернс және Мак Скарс айырбас ретінде сатылды. МакГроу 6–11 есебімен және 4.15 ERA көрсеткішімен өткен маусымда иық жарақатын алды, сауда кезінде Метс командасы зақымдалған ойыншыны сатқандай көрінді. Саудадан кейін оған қарапайым киста диагнозы қойылды және оны алып тастау бойынша сәтті ота жасалғаннан кейін толыққанды қалпына келді. МакГроу Метс командасын сақталған ойындар, тасталған иннингтер және аяқталған ойындар бойынша рекордтық көрсеткіштермен тастап кетті.

McGraw emerged as one of the top closers in the National League in the early 1970s, enjoying a career year in 1972. He was 3–3 with a 2.01 ERA and 15 saves at the All Star break to earn his first All Star selection. McGraw pitched two innings, striking out four and giving up only one hit to earn the win in the NL's 4–3 come from behind victory. For the season, McGraw went 8–6 with a 1.70 ERA, giving up just 71 hits in 106 innings pitched, and setting a Mets record with 27 saves that lasted until 1984. Whereas 1973 wasn't as good a year statistically for McGraw, he was valued for the leadership role he assumed for the league champions. The Mets had fallen into last place in the NL East, and had remained there through August 30. McGraw was the winning pitcher for the Mets on August 31 when the Mets emerged from last place with an extra innings victory over the St. Louis Cardinals. The win improved McGraw's record to 2–6 with a 5.05 ERA. For the remainder of the season, McGraw went 3–0 with a 0.57 ERA and ten saves. The Mets, meanwhile, went 20–8 from that point forward to pull off the stunning division title. At a July 9 team meeting where Mets Board Chairman M. Donald Grant was trying to encourage the team, McGraw shouted the words, "Ya Gotta Believe" which became a popular rallying cry for the Mets. He said the famous phrase when maybe only he believed the Mets could actually get to the World Series. But soon enough, hearing McGraw say it again and again, seeing him do his magic in the ninth, the Mets themselves came to believe. They pulled into first place on September 21 with a 10–2 victory over the Pittsburgh Pirates, and clinched the division crown on the final day of the season with a win over the Cubs. This was the only season between and that the National League East wasn't won by either Philadelphia or Pittsburgh. McGraw continued his dominant pitching into the postseason, when he pitched five innings over two games in the NLCS against the defending NL champion Cincinnati Reds without giving up a run, and appeared in five of the seven games of the World Series against the defending champion Oakland Athletics. Though he blew the save in game two, he pitched three shutout innings in extra innings to earn the win. McGraw was traded along with Don Hahn and Dave Schneck from the Mets to the Philadelphia Phillies for Del Unser, John Stearns, and Mac Scarce at the Winter Meetings on December 3, 1974. McGraw had developed shoulder trouble during a season in which he went 6–11 with a 4.15 ERA, and at the time of the trade, it appeared as if the Mets may have been unloading damaged goods. After the trade, he was diagnosed with a simple cyst and after successful surgery to remove it, recovered completely. McGraw left the Mets as the all time leader in saves, games pitched, and games finished.

Филадельфия Филлис (1975-1984)

Филадельфиядағы алғашқы маусымында ол екінші рет All-Star атанды, бірақ ойынға қатыспады. 1975 жылы «Пиратс» командасынан кейін екінші орын алғаннан соң, МакГроудың «Филлиз» командасы келесі үш маусымда дивизион жеңімпазы атанды. Дегенмен, 1976 жылғы NLCS-де «Цинциннатидің «Big Red Machine» командасынан жеңіліс тауып, әлем чемпионатына өте алмады және келесі екі маусымда «Лос-Анджелес Доджерс» командасына есе жіберді. 1979 жылғы Торонтодағы қысқы жиында МакГроу, Бейк Макбрайд және Ларри Кристенсон «Техас Рейнджерс» командасына Спарки Лайл мен Джонни Граббқа сатылуға жақын еді, бірақ Лайлдың шартындағы кейінге шегерілген ақша мәселесі шешілмегендіктен, аталған келісім орындалмады. 1980 жылы «Филлиз» командасы «Монреаль Экспос» командасымен бірінші орын үшін күресіп жатқанда, 25 қыркүйекте «Экспос» командасы «Ветерандар стадионына» маңызды үш ойынға келді. «Филлиз» үш ойынның екеуінде жеңіске жетті, ал екінші ойында МакГроу жеңіске жетіп, «Монреальдан» жарты ойынға көшті. «Филлиз» командасы маусымның соңғы ойындарына «Монреальге» барған кезде екі команда да бірінші орын үшін тең болды. «Филлиз» командасы алғашқы ойында 2:1 есебімен жеңіске жетті. МакГроу қарсылас команданың алты ойыншысының бесеуін соққыға жығып, жеңіске жетті. Келесі күні МакГроу ойынға тоғызыншы таймда қосылып, есеп 4:4 тең болғанда, үш иннинг тамаша ойнап, үш ойыншыны соққыға жығып, тек бір соққы жіберді (Джерри Уайттың ондық таймдағы соққысы. МакГроу ойынға қосылғаннан кейін алаңнан шыққан жалғыз доптың бірі осы болды). Майк Шмидттың 11-ші таймдағы хоум-ранынан кейін «Филлиз» командасы 6:4 есебімен алға шықты, МакГроу 11-ші таймда 1-2-3 есебімен жеңіске жетіп, Ларри Пэришті соққыға жығып, ойынды аяқтады және клубқа қосылғаннан бері төртінші рет «Филлиз» командасы үшін Ұлттық лиганың шығыс дивизионында жеңіске жетті. Маусым бойында МакГроу 5-4 есебімен 1.46 ERA, 75 соққы және 20 құтқару көрсетті. «Филлиз» командасының басты ойыншысы Стив Карлтон Ұлттық лиганың «Cy Young» сыйлығын жеңіп алды, ал үшінші базада ойнайтын Майк Шмидт бір ауыздан NL MVP атанды. МакГроу да екі сыйлыққа үміткер болды, «Cy Young» дауыс беруінде бесінші орынды алды, ал лиганың ең үздік ойыншысы үшін 16-шы орынға ие болды.

With the Phillies, he continued his role as a reliable relief pitcher, earning his second career All Star nod in his first season in Philadelphia, though he did not appear in the game. After finishing second to the Pirates in 1975, McGraw's Phillies won their division crown the next three seasons. They were, however, unable to reach the World Series as they were swept by Cincinnati's "Big Red Machine" in the 1976 NLCS, and fell to the Los Angeles Dodgers the following two seasons. McGraw was nearly traded along with Bake McBride and Larry Christenson to the Texas Rangers for Sparky Lyle and Johnny Grubb at the 1979 Winter Meetings in Toronto, but the proposed transaction was never executed because a deferred money issue in Lyle's contract went unresolved. The Phillies were battling back and forth for first place with the Montreal Expos in 1980 when the Expos came to Veterans Stadium for a crucial three game set on September 25. The Phillies won two of the three, with McGraw winning the second game, to pull a half game up on Montreal. By the time the Phillies went to Montreal for the final series of the season, the two teams were tied for first place. The Phillies won the opener, 2–1. McGraw earned the save by striking out five of the six batters he faced. The following day, McGraw entered the game in the ninth inning, with the score tied at four. McGraw pitched three innings, striking out three and only giving up one hit (a tenth inning lead off single by Jerry White. It was also one of just two balls to leave the infield once McGraw entered the game). After Mike Schmidt's 11th inning home run put the Phillies up 6–4, McGraw pitched a 1–2–3 11th inning, striking out Larry Parrish to end the game, and clinch the National League East for the Phillies for the fourth time since joining the club. For the season, McGraw went 5–4 with a 1.46 ERA, 75 strikeouts and 20 saves. Phillies starter Steve Carlton won the National League Cy Young Award, and slugging third baseman Mike Schmidt was the unanimous NL MVP. McGraw received consideration in balloting for both awards as well, finishing fifth in Cy Young balloting, and 16th for league MVP.