АҚШ екі центтік монетасы (1864–1873)

Кіріспе

АҚШ монетасы (1864–1873)

Екі центтік монета 1864 жылдан 1872 жылға дейін айналысқа шығару үшін, ал 1873 жылы коллекционерлерге арнап АҚШ Монетный дворы тарапынан шығарылды. Джеймс Б. Лонгакердің жобалауымен жасалған бұл монета жыл сайын азайып, өйткені никель сияқты басқа ұсақ монеталар көбірек танымал болды. Ол 1873 жылғы Монета жасау туралы заңмен жойылды. Америка Азамат соғысының экономикалық дағдарысы үкімет шығарған монеталардың, тіпті күміс емес үнді бас центтерінің айналыстан жоғалуына себеп болды, олар халықтың қолында жиналды. Бұл олқылықты толтырудың бір жолы – жекелеген талон шығару, көбінесе қоладан жасалған. Сол кездегі цент мыс-никель қорытпасынан жасалған, кейінірек шығарылған Линкольн центімен бірдей диаметрде, бірақ сәл қалың болды. Филадельфия Монетный дворы үшін бұл монетаны соғу қиын болды, сондықтан Монетный двор қызметкерлері, сондай-ақ жылдық сараптама комиссиясы монетаны ауыстыруды ұсынды. Пенсильвания конгрессмені Таддеус Стивенс басқарған, монета құрамындағы никельді сақтап қалуды қалағандардың қарсылығына қарамастан, Конгресс 1864 жылғы Монета жасау туралы заңды қабылдады, ол қола центтер мен екі центтік монеталарды бекітті. Бастапқыда басқа федералды монеталардың болмауына байланысты танымал болғанымен, екі центтік монетаның айналыстағы орнын Конгресс кейіннен рұқсат берген басқа да қарапайым металл монеталар – үш центтік монета және никель басып алды. Ол 1873 жылы жойылды, үлкен көлемдегі монеталар үкімет тарапынан сатып алынып, қайтадан балқытылды. Дегенмен, 19 ғасырғы американдық монеталар стандартымен салыстырғанда, екі центтік монеталар салыстырмалы түрде арзан саналады.

Құрылуы

1806 жылы Коннектикут штатының сенаторы Урия Трейси жиырма центтік монетамен қатар екі центтік монетаны ұсынды. Трейсидің ұсынысы бойынша екі центтік монета бильоннан, яғни таза емес күмістен жасалуы тиіс болған. Бұл заң жобасына Монета соғу орталығының директоры Роберт Паттерсон қарсылық білдірді, себебі балқытылған монеталардан күмісті тазарту қиын болар еді. Трейсидің заң жобасы 1806 және 1807 жылдары Сенатта екі рет қабылданса да, Өкілдер палатасында қабылданбады. Паттерсон Трейсиге монета жасау үшін қолданылатын екі бильондық монета пішіндісімен бірге мыс түймешікті жіберіп, жалған монета жасаудың қаншалықты қиын екенін көрсетті. 1836 жылы Монета соғу орталығы екі центтік монетаны қарастырды, және екінші гравер Кристиан Гобрехт пен балқытушы және тазартушы Франклин Пил тәжірибелер жүргізді. Монета тағы да бильоннан жасалуы керек еді, және монета туралы ереже 1837 жылғы Монета соғу туралы заңның алғашқы нұсқаларына енгізілген болатын, бірақ Пил монетаны оңай жалғандауға болатынын көрсеткеннен кейін бұл ұсыныс тоқтатылды. 1857 жылға дейін бір центтік монета үлкен мыс монета болып саналды, оның құрамында металлдың номиналды құны болған. Бұл монеталар көпшілікке ұнамады, ал 1857 жылы Конгресс мақұлдағаннан кейін Монета соғу орталығы Flying Eagle центін шығара бастады, ол кейінірек Линкольн центінің диаметріне тең, бірақ сәл қалың және мыс-никель қорытпасынан жасалған. Бұл монеталар тез арада айналымға түсті, және дизайн жақсы болмаса да, 1859 жылы Indian Head центімен ауыстырылды, монеталар 1861 және 1862 жылдары Америка Құрама Штаттарының көп бөлігінде барлық федералды монеталар айналымнан жойылғанға дейін, Америка Азамат соғысының экономикалық қиындықтары кезінде кеңінен қолданылды. Бұл соғыс нашар жүрсе, қағаз ақша мен мемлекеттік облигациялар құндылығын жояды деп қорқатын солтүстіктегі көптеген адамдар үшін болды. Бұл олқылық, басқа да нәрселермен қатар, жеке жеребелер шығарылымымен толтырылды, кейде мыс-никельден жасалған, бірақ көбінесе қоладан жасалған жұқа монеталар. Бұл факт үкіметтік қызметкерлердің назарынан тыс қалмады, ал 1863 жылы олар монеталарды айналымға қайтаруға тырысқанда, металлдан жасалған номиналды құндылығын қамтымайтын қола монеталарды қолдану қарастырылды. 1863 жылғы 1 қазандағы жылдық есебінде Монета соғу орталығының директоры Джеймс Поллок былай деп жазды: "Адамдар алтын мен күміс монеталардың толық құнын күтеді, бірақ олар тек төмен бағадағы ақшаны, яғни қарапайым металл ақшаны, нақты төлем жасаудың ыңғайлылығы үшін қалайды". Ол жеке меншік центтерінің құрамында кейде металлдан жасалған бір центтің бестен бір бөлігі ғана болатындығын, бірақ олар әлі де айналымда екенін байқады. Ол мыс-никель центтерін бірдей өлшемді қоламен ауыстыруды ұсынды. 8 желтоқсанда Поллок қазынашылық министрі Салмон П. Чейске қоладан бір және екі центтік монеталар жасауды ұсынды. Нумизматик Нил Каротерстің айтуынша, екі центтік монеталар мүмкіндігінше қысқа мерзімде айналымға кішкентай ақшамен көп доллар құнын салу үшін ұсынылды, өйткені Монета соғу орталығы екі центтік монетаны бір центтік монета сияқты оңай соға алады.

A two cent piece had been proposed in 1806 by Connecticut Senator Uriah Tracy, along with a twenty cent piece or "double dime". Reflecting the then prevalent view that coins should contain their value in metal, Tracy's bill provided that the two cent piece be made of billon, or debased silver. The bill was opposed by Mint Director Robert Patterson, as it would be difficult to refine the silver from melted down pieces. Although Tracy's legislation passed the Senate twice, in 1806 and 1807, it failed in the House of Representatives. Patterson sent a brass button with two of the billon planchets that would have been used for the coin to Tracy, showing how hard it would be to prevent counterfeiting. The Mint considered a two cent piece in 1836, and experiments were conducted by Second Engraver Christian Gobrecht and Melter and Refiner Franklin Peale. The piece was to be again of billon, and provision for the coin was included in early drafts of the Mint Act of 1837, but the proposal was dropped when Peale was able to show that the coin could be easily counterfeited. Until 1857, the cent coin was a large copper piece, containing about its face value in metal. These coins were unpopular, and in 1857, after receiving congressional approval, the Mint began issuing the Flying Eagle cent, of the diameter of the later Lincoln cent, but somewhat thicker and made of copper nickel alloy. These pieces readily circulated, and although the design did not strike well and was replaced by the Indian Head cent in 1859, the coins were commonly used until all federal coinage vanished from circulation in much of the United States in 1861 and 1862, during the economic turmoil of the American Civil War. This happened because many Northerners feared that if the war went poorly, paper money and government bonds might become worthless. The gap was filled by, among other things, private token issues, sometimes in copper nickel approximating the size of the cent, but often thinner pieces in bronze. This fact did not escape government officials, and when, in 1863, they attempted to restore coins to circulation, the use of bronze coins, which would not contain their face values in metal, was considered. In his annual report submitted October 1, 1863, Mint Director James Pollock noted that "whilst people expect a full value in their gold and silver coins, they merely want the inferior [base metal] money for convenience in making exact payments". He observed that the private cent tokens had sometimes contained as little as a fifth of a cent in metal, yet had still circulated. He proposed that the copper nickel cent be replaced with a bronze piece of the same size. Pollock also wanted to eliminate nickel as a coinage metal; its hard alloys destroyed dies and machinery. On December 8, Pollock wrote to Treasury Secretary Salmon P. Chase, proposing a bronze cent and two cent piece, and enclosing pattern coins of the two cent piece that he had had prepared. According to numismatist Neil Carothers, a two cent piece was most likely proposed in order to get as much dollar value in small change into circulation in as short a time as possible, as the Mint could strike a two cent piece as easily as a cent.

Заңнама

1864 жылдың 2 наурызында Поллок Чейске шұғыл хат жазып, монетаханада никельдің таусылып бара жатқаны және центтерге деген сұраныстың рекордтық деңгейде екені туралы ескертті. Ол сондай-ақ хатшыға АҚШ-тың сынақ комиссиясы – өткен айда елдің күміс және алтын монеталарын тексеру үшін жиналған азаматтар мен шенеуніктерден тұратын комиссия, француз қоласын (95% мыс, қалғаны қалайы мен мырыш) цент және жаңа екі центтік монета үшін қолдануды ұсынғанын хабарлады. Үш күннен кейін Чейс Поллоктың желтоқсандағы хатын және қоладан жасалған бір және екі центтік монеталарға қатысты заң жобасын Сенаттың Қаржы комитетінің төрағасы, Мэн сенаторы Уильям П. Фессенденге жіберді. Фессенден дереу шара қабыланбады, ал 16 наурызда Поллок Чейске тағы да хат жазып, монетаханада никельдің азайып бара жатқанын, оның көп бөлігі импорттан әкелінетінін ескертті. Чейс бұл хатты Фессенденге жіберді. Заң жобасын Нью-Гэмпшир сенаторы Дэниел Кларк 22 наурызда енгізді; Поллоктың хаттары оқылды және Сенаттың заң жобасын пікірталассыз қабылдауына ықпал еткені байқалды. Ол кезде ішкі никельді өндіруге Пенсильвания штатындағы Гэп кенішіне иелік еткен өнеркәсіпші Джозеф Уортон жауапты болды. 19 наурызда Поллок Чейске олардың никелі қалмағанын, тіпті шетелден де алуға болмайтынын жазды: «біз енді тек отандық өнімге тәуелдіміз; мистер Уортонның кәсіпорнынан». Никельді центтен алып тастауға қарсы болған Уортон 1864 жылдың сәуір айында бір, екі, үш, бес және он центтік монеталарды бір бөліктен никель және үш бөліктен мыстан жасауды ұсынатын памфлет жариялады, бұл центтегі никельдің мөлшерін екі есеге арттырады. Уортонның күш-жігеріне қарамастан, 20 сәуірде Өкілдер палатасының арнайы комитеті заң жобасын мақұлдады. Оған Пенсильваниядан келген Таддеус Стивенс қарсылық білдірді, ол Уортон никелін өндірген тау-кен аймағын өкілдік етті. Стивенс түсіндіргендей, Уортон кен орнын және кенді тазарту машиналарын дамытуға 200 000 доллар жұмсаған және оны металдың негізгі қолданылуынан айыру әділетсіз болар еді. «Егер басқа металлмен монета жасау арқылы үкіметке көбірек ақша үнемдесе, біз осы мүліктің бәрін жоя ма?» Оның үстіне, ол мыс-никель қорытпасы Конгресс тарапынан мақұлданғанын, ал жаңа металл, ол оны «қола» деп атады, тотқа ұшырайды деді. Оған Айова штатының конгрессмені, Монеталар, салмақтар және өлшемдер жөніндегі палата комитетінің төрағасы Джон А. Кассон қарсы шықты. Заңнама палатада қабылданды, ал 1864 жылғы монета жасау туралы заңға президент Авраам Линкольн 1864 жылдың 22 сәуірінде қол қойды. Бұл заңға сәйкес, қарапайым металлдан жасалған монеталар алғаш рет заңды төлем құралы болып танылды: онға дейінгі мөлшерде бір және екі центтік монеталар қабылданды. Алайда үкімет оларды көптеп сатып алмайтын. Заң жеке бір және екі центтік жетондарды заңсыз деп жариялады, ал сол жылы Конгресс осындай барлық шығарылымдарды жойды. Заңнама ескі мыс-никельді центтерді сатып алуға мүмкіндік бермеді; оны Поллок дайындаған, ол жаңа монеталарды шығарудан түсетін сеньораж табысы монета жасау операцияларын қаржыландыруға көмектеседі деп үміттенді және ол ескі монеталарды қайтарып алу арқылы оны азайтуды қаламады. Уортон мен оның мүдделері 1865 жылы үш центтік және 1866 жылы бес центтік монеталарға қатысты заң қабылдануымен қамтамасыз етілді, олардың екеуі де оның ұсынған қорытпасынан жасалған, және соңғы монета, «никель» деп белгілі болған, әлі де соғылып келеді.

On March 2, 1864, Pollock wrote urgently to Chase, warning him that the Mint was running out of nickel and that demand for cents was at an all time high. He also informed the Secretary that the United States Assay Commission, composed of citizens and officials who had met the previous month to test the nation's silver and gold coinage, had recommended the use of French bronze (95% copper with the remainder tin and zinc) as a coinage metal for the cent and a new two cent piece. Three days later, Chase sent Pollock's December letter and draft legislation for bronze one and two cent pieces to Maine Senator William P. Fessenden, chairman of the Senate Finance Committee. Fessenden took no immediate action, and on March 16, Pollock wrote again to Chase, warning that the Mint was going to run out of nickel, much of which was imported. Chase forwarded his letter to Fessenden. Legislation was finally introduced by New Hampshire Senator Daniel Clark on March 22; Pollock's letters were read and apparently influenced proceedings as the Senate passed the bill without debate. The domestic supply of nickel was at that time produced by a mine at Gap, Pennsylvania, owned by industrialist Joseph Wharton. On March 19, Pollock wrote to Chase that they had no more nickel, nor was any available from overseas; "we are thus shut up to the home supply; from the works of Mr. Wharton". Opposed to the removal of nickel from the cent, Wharton published a pamphlet in April 1864 proposing coinage of one , two , three , five , and ten cent pieces of an alloy of one part nickel to three of copper, doubling the percentage of nickel used in the cent. Despite Wharton's efforts, on April 20, a select committee of the House of Representatives endorsed the bill. It was opposed by Pennsylvania's Thaddeus Stevens, who represented the mining area from which Wharton extracted his nickel. Wharton had spent $200,000 to develop his mine and ore refinement machinery, Stevens related, and it was unfair to deprive him of the major use of his metal. "Shall we destroy all this property because by coining with another metal more money may be saved to the government?" Besides, he argued, the copper nickel alloy for the cent had been approved by Congress, and the new metal, which he termed "brass", would show rust. He was rebutted by Iowa Congressman John A. Kasson, chairman of the House Committee on Coinage, Weights, and Measures, who stated that the bronze alloy did not resemble brass, and he could not support the proposition that the government is bound to purchase from a supplier because he has spent money in anticipation of sales. The legislation passed the House, and the Coinage Act of 1864 was signed by President Abraham Lincoln on April 22, 1864. The legislation made base metal coins legal tender for the first time: both cents and two cent pieces were acceptable in quantities of up to ten. The government would not, however, redeem them in bulk. The act also outlawed the private one and two cent tokens, and later that year Congress abolished all such issues. The legislation did not allow for the redemption of the old copper nickel cents; it had been drafted by Pollock, who was hoping that the seignorage income from issuing the new coins would help finance Mint operations, and he did not want it reduced by the recall of the old pieces. Wharton and his interests were appeased by the passage of a bill for a three cent piece in 1865 and a five cent piece in 1866, both of his proposed alloy, out of which the "nickel", as the latter coin has come to be known, is still struck.

Дизайн

1861 жылдың соңында Пенсильвания штатының Ридливилл қаласынан Марк Р. Уоткинсон Чейске хат жазып, соғыс уақытында монеталарға Құдайға сілтеме жасауды ұсынды. Сол жылдың 20 қарашасында Чейс Монетахана директоры Поллокқа: "Ешбір ел Құдайдың күшінен басқа күшті бола алмайды, немесе Оның қорғанысынан басқа қауіпсіз бола алмайды. Халықтың Құдайға деген сенімі ұлттық монеталарда жария етілуі керек. Сіздер осы ұлттық мойындауды ең қысқа және айқын сөздермен білдіретін ұранмен, қажетсіз кешіктірусіз сурет дайындауға шара қабылдаңыздар". Поллок бірнеше ұранды қарастырды, оның ішінде "Құдай – сеніміміз" және "Құдай және еліміз". Ол 1863 жылдың желтоқсанында Чейске жіберген үлгілердің кейбіреулерінде "Құдай – сеніміміз" деген ұранды қолданды және дизайн туралы: "Суреттер әдемі әрі орынды, және олардың әрқайсысының ұраны, Құдайдан қорқатын және елін жақсы көретін барлық адамдар мақұлдайтын болады" деп жазды. Ол Джордж Вашингтонның суреті бар үлгілік монеталарды да жіберді; Чейс жауап хатында: "Мен сіздің ұрандарыңызды мақұлдаймын, бірақ Вашингтонның бейнесі бар монетадағы ұран "БІЗДІҢ" деген сөзбен басталуын ұсынамын, яғни "БІЗДІҢ ҚҰДАЙЫМЫЗ ЖӘНЕ БІЗДІҢ ЕЛІМІЗ" деп жазылуын қалаймын. Ал қалқанның суреті бар монетада "ҚҰДАЙҒА СЕНЕМІЗ" деп өзгертілсін" деді. Поллоктың шабыты "Жұлдызды ту" атты шығарманың кейінгі шумағындағы "Осы біздің ұранымыз болсын, 'Құдайға сенеміз'" деген жолдан келген болуы мүмкін. Чейс шешіміне өзінің альма-матері, Браун университетінің "In Deo Speramus" ("Құдайға үміт артамыз") деген ұранының да әсер еткен болуы мүмкін. Монеталарға қойылатын ұрандар 1837 жылғы заңмен белгіленгендіктен, заңға өзгеріс енгізу қажет болды. Екі центтік монетаны жасауға қатысты заңда, Қаржы министрінің келісімімен Монетахана директорына қолданылатын суреттер мен ұрандарды белгілеуге рұқсат берілді. Лонгакердің екі центтік монетасы "Құдайға сенеміз" деген жазуы бар алғашқы монета болды. Жаңа монетаның арқасында бұл ұран кеңінен танымал болды; 1865 жылдың 3 наурызында Конгресс оны жеткілікті үлкен барлық монеталарда қолдануды бұйырған заң қабылдады. 1938 жылдан бері "Құдайға сенеміз" деген сөздер барлық американдық монеталарда қолданылып келеді. Монетаның беткі жағында Америка Құрама Штаттарының Ұлы мөрінің Лонгакер жасаған нұсқасы бейнеленген. Оның жобасында қорғаныш үшін қолданылатын қалқанға баса назар аударылған, ол бірлік арқылы күш пен өзін-өзі қорғауды білдіреді. Қалқанның жоғарғы бөлігі, яғни "бас" Конгрессті, ал 13 тік жолақ, "палевейлер" – алғашқы он үш штатты көрсетеді. Осылайша, бүкіл герб штаттардың бірлігі арқылы федералды үкіметтің күшін бейнелейді. Қылыштан жасалған шағылысқан жебелер агрессияға қарсы екенін, бірақ шабуылға дайын екенін көрсетеді. Грек дәстүрінен алынған лавр бұтақтары жеңісті білдіреді. Геральдикалық өрнектемеде тік сызықтар қызыл, ашық аймақтар ақ, ал көлденең сызықтар көк түсті көрсетеді, сондықтан герб қызыл, ақ және көк түске боялған және американдық туды еске түсіру үшін жасалған. Монетаның артында "2 ЦЕНТ" деген жазу бидай гүлшоғырының ішінде орналасқан. Монетаның қалған бөлігі елдің атымен толтырылған. Көркемсурет тарихшысы Корнелиус Вермеул екі центтік монетаны "барлық американдық монеталардың ішіндегі ең готикалық және Азамат соғысының ең көркем бейнесі" деп атады. "Монетаның беткі жағындағы қалқан, жебелер және гүлшоғырына екі жақта оқ қосылса, ол Азамат соғысы геральдикасының толыққанды бейнесі болар еді". Вермеул монетаның мүсіндік емес, каллиграфиялық көрінетінін болжады және мұны Лонгакердің табақ гравюрашы ретінде ерте мансабымен байланыстырды.

In late 1861, the Reverend Mark R. Watkinson of Ridleyville, Pennsylvania, had written to Chase, proposing that some reference to God be placed on the coinage in that time of war, and on November 20 of that year, Chase wrote to Mint Director Pollock, "No nation can be strong except in the strength of God, or safe except in His defense. The trust of our people in God should be declared on our national coins. You will cause a device to be prepared without unnecessary delay with a motto expressing in the fewest tersest terms possible this national recognition." Several mottoes were considered by Pollock, including "God Our Trust" and "God and Our Country". Some of the patterns he sent Chase in December 1863 used "God Our Trust", and he wrote of the design, "the devices are beautiful and appropriate, and the motto on each such, as all who fear God and love their country, will approve." He also sent pattern coins depicting George Washington; Chase responded to the letter, "I approve your mottoes, only suggesting that on that with the Washington obverse the motto should begin with the word OUR, so as to read OUR GOD AND OUR COUNTRY. And on that with the shield, it should be changed so as to read: IN GOD WE TRUST." Pollock had been inspired by "The Star Spangled Banner", a later stanza of which includes the line, "And this be our motto, 'In God Is Our Trust' ". Chase may have been influenced in his decision by the motto of his alma mater, Brown University, In Deo Speramus (In God We Hope). As the mottoes to be placed on coinage were prescribed by the 1837 act, a legislative change was needed. The act which created the two cent piece authorized the Mint Director, with the Secretary of the Treasury's approval, to prescribe the designs and mottoes to be used. Longacre's two cent piece was the first coin inscribed with "In God We Trust". The motto was popularized by the new coin; on March 3, 1865, Congress passed legislation ordering its use on all coins large enough to permit it. Since 1938, "In God We Trust" has been used on all American coins. The obverse design is a Longacre version of the Great Seal of the United States. His design focuses on the shield, or escutcheon, as a defensive weapon, signifying strength and self protection through unity. The upper part of the shield, or "chief", symbolizes Congress, while the 13 vertical stripes, or "paleways", represent the thirteen original states. Consequently, the entire escutcheon symbolizes the strength of the federal government through the unity of the states. The crossed arrows represent nonaggression, but imply readiness against attack. The laurel branches, taken from Greek tradition, symbolize victory. In heraldic engraving, vertical lines represent red, clear areas white and horizontal lines blue, thus the escutcheon is colored red, white and blue and is meant to evoke the American flag. The reverse contains the denomination "2 CENTS" within a somewhat ornate wheat wreath. The rest of the coin is filled with the name of the country. Art historian Cornelius Vermeule deemed the two cent piece "the most Gothic and the most expressive of the Civil War" of all American coins. "The shield, arrows, and wreath of the obverse need only flanking cannon to be the consummate expression of Civil War heraldry." Vermeule suggested that the coin appears calligraphic, rather than sculptural, and ascribed this to Longacre's early career as a plate engraver.

Өндіріс және жинау

Бірнеше мың алғашқы таралымнан шыққан монеталар, сондай-ақ бірнеше сынақ монеталары 1864 жылғы барлық басқа монеталардан гөрі ұранында кіші әріптері бар прототиптік қалыптан жасалған. Екі центтік монетаның үлгілерін жылдық сараптама комиссиясы сынақтан өткізу үшін бөліп қоймағанмен, Конгресс олардың құрамы мен салмағын тексеруді Монетаханада жүргізуді тапсырды. Екі центтік монета бастапқыда сәтті болды, жеткілікті мөлшерде шығарылғаннан кейін көпшілік арасында кеңінен таралды. Бұл монета соғыс кезіндегі ақша тапшылығына байланысты айналысқа түсті, жаңа бір және екі центтік монеталар осы тапшылықты азайтуға көмектесті. Поллок 1864 жылғы маусым айындағы есебінде ақша жинау туралы хабарлағанмен, кейін мұндай жайттарды атаған жоқ. Күміс монеталар елдің көп бөлігінде әлі де айналысқа түспеген, ал жаңа монеталар (1865 және 1866 жылдары бірінші рет шығарылған үш және бес центтік мыс-никель монеталарымен бірге) ұсақ ақшаға деген қажеттілікті қанағаттандырды. 1864 жылғы қазан айында ол екі монетаға да сұраныстың бұрын-соңды болмаған деңгейде екенін және өндірісті арттыру үшін барлық күш-жігер жұмсалып жатқанын хабарлады. Келесі маусымдағы есебінде ол екі центтік монетаны «өте ыңғайлы және танымал монета» деп атады. 1865 жылғы 3 наурыздағы заң үш центтік никель монеталары үшін заңды төлем құралы ретінде қоладан жасалған монеталардың лимитін төрт центке дейін төмендетті, ал жаңадан бекітілген монеталардың қабылдану лимитін алпыс центке дейін көтерді. Бірінші жылы шамамен жиырма миллионнан астам монета шығарылғаннан кейін, нумизмат К. Дэвид Бауэрстің айтуынша, «ынта мен көпшіліктің қабылдауы төмендеді». Соғыстан кейін банктердің осы номиналға деген сұранысы азайды, ал жаңа бес центтік никельге деген сұраныс артты. Екі центтік монетаның тиражы жыл сайын азайды. Ланге былай деп жазды: «1860 жылдардың соңында оның ақша соғуы енді қажет емес екені анық болды». Каротерстің сөзіне қарағанда, «2 центтік монетаны соғудың қажеті болмады. Ол алғашында металлдан жасалған ұсақ ақшаға деген үлкен сұранысқа байланысты танымал болғанмен, ол артық номинал болды және 5 центтік никель монета енгізілгеннен кейін оның айналымы тез төмендеді». 1867 жылдан бастап жаңа Монетахана директоры Генри Линдерман (Поллок отставкаға кеткен) Конгресстен мыс пен қоладан жасалған монеталардың артық қалдықтарын өтеуге рұқсат беруді сұрады. Никельді партиялар бойынша өтеуге рұқсат берілгенмен (оның рұқсат беру актісінде көзделген), үкіметке кішігірім монеталарды сатып алуға мүмкіндік берілмеді, ал жыл сайын көбірек монеталар шығарылғандықтан, ұсақ құнды монеталардың саны тым көп болды. Қаржы министрлігінің өкілдері үкіметтің заңды төлем құралының лимитінен асып түскен монеталарды қабылдамайтынын, тіпті оларды басқа валютаға айырбастап алса да, мәлімдеді. Линдерман басшылығымен Монетахана заңдық өкілеттігі жоқ күйде үш центтік монеталар мен никельдерді пайдалана отырып қоладан монеталарды сатып алды. Дегенмен газеттер, көлік компаниялары, пошта қызметкерлері және көпшіліктен ұсақ төлемдер қабылдаған басқалар миллиондаған екі центтік монеталарды жинады, соның салдарынан Конгреске шағымданулар түсті. Грант әкімшілігінің келуімен Поллок қайтадан қызметке оралды және өтеу ұсыныстарына қарсы болды. Ол Поллоктың пікірлерін өзінің жылдық есебіне қосса да, Қаржы министрі Джордж С. Бутвелл Конгресстен өтеу туралы акт қабылдауын сұрады, ол 1871 жылғы 3 наурызда қабылданды. Акт кішігірім монеталарды белгілі бір мөлшерде өтеуге рұқсат берді. Сондай-ақ ол Қаржы министріне үлкен көлемде өтелген кез келген монетаның соғылуын тоқтатуға мүмкіндік берді. Жаңа заңға сәйкес, 1871 және 1872 жылдары Монетахана 37 000 000-нан астам ұсақ монеталарды, оның ішінде екі центтік монеталарды өтеді. Соғыстан кейінгі жылдары Конгресс пен Қаржы министрлігі 1837 жылғы акт ескірген деп есептеліп, монета жасау заңдарын қайта қарастырды. Екі центтік монетаны сақтау 1873 жылғы Монета жасау туралы заңға айналған талқылауларда маңызды мәселе болған жоқ. Кішігірім монеталар туралы жалғыз сұрақ – центті қоладан жасау керек пе, әлде мыс-никельден жасау керек пе, және үш центтік никельдің мөлшері қандай болу керек еді. Бұл монеталар өзгеріссіз қалғандықтан, 1873 жылғы 12 ақпанда заң жобасы қабылданды, осымен екі центтік монеталардың соғылуына нүкте қойылды. Екі центтік монетаның жойылуы мүмкін болғандықтан, 1872 жылы айналысқа 65 000 ғана монета шығарылды. Олардың неліктен соғылғаны белгісіз. 1873 жылғы 18 қаңтарда Филадельфия Монетаханасының бастығы Арчибальд Луддон Сноуден монетаханадағы "3" саны, әсіресе кіші номиналдағы монеталарда, "8" санына тым ұқсайтынын айтты. Оған жауап ретінде Поллок жаңа бас гравер Уильям Барберге (Лонгэкр 1869 жылы қайтыс болған) «3» санының жақтарын кеңірек ашу арқылы күнін қайта соғуды бұйырды. Екі центтік монета 1873 жылы тек сынақ үлгісінде соғылды, ақпан айында жойылғандықтан, Барбер монетаны қайта соғуға уақыты мен себебі болмауы керек еді. Дегенмен, ол «жабық 3» және «ашық 3» түрлерінде сақталған. Брин «ашық 3» түрі кейінірек, мүмкін құпия түрде соғылғанын болжады. Ол 1950 жылдары нумизматтардың бірі тапқанға дейін оның бар екені белгісіз болды. Нумизмат Пол Грин екі түрлілікті Монетахана сатқан екі түрлі сынақ жиынтығына жатқызды, олардың бірінде екі центтік монета болды. «Никель жиынтығы» тек құнды металлдары жоқ төмен құнды монеталарды қамтыды, ал екіншісінде күміс монеталар да болды. Ол әр түрлілікті әр жиынтық үшін соғылғанын ұсынды. 1870 жылдары және одан кейін көптеген екі центтік монеталар алынып тасталды. 1909 жылы Қаржы министрлігі сатып алған 45 600 000-нан астам екі центтік монетаның шамамен 17 000 000-ы қайта өңделді. Алынған монеталар балқытылып, бір центтік монеталарға айналдырылды. Жақында қайтыс болған экс-президент Теодор Рузвельттің суреті бар екі центтік монета туралы заң 1920 жылы Сенатта қабылданды және Төменгі палата комитеті ұсынғанмен, ол қабылданбады. Нумизмат С.У. Фримен 1954 жылы көптеген адамдар екі центтік монетаны пайдалануды еске түсіре алмайтынын, бірақ оны пайдаланғандар үшін оны көбінесе кондитерлік дүкенде жұмсағанын айтты. Ол екі центпен Фрименнің заманындағы он центке тең ақшаға тәттілер алуға болатынын еске алды және болашақта одан да көп ақша қажет болады деп қорқады. Екі центтік монетаның толық заңды төлем статусы 1965 жылғы Монета жасау туралы заңмен расталды, бұл заң монета айналыстан шыққаннан кейін АҚШ-тың барлық монеталары мен валютасы шексіз мемлекеттік және жеке қарыздар үшін жарамды екенін бекітті. Дегенмен, нумизмат Джек Уайт 1971 жылғы мақаласында оның қысқа ғұмырына байланысты монета «өзінің екі центін ала алмады» деп атап өтті. Р.С. Йеоманның 2018 жылғы «Америка Құрама Штаттарының монеталары туралы нұсқаулық» кітабында 1864 жылғы үлкен ұран мен 1865 жылғы монеталар екі центтік монеталардың ең арзан монеталары болып тізілген, олардың жағдайы «жақсы» (G 4) болса, әрқайсысынан басталады, бірақ 1871 жылға дейінгі әр жылдық шығарылымдар осы жағдайда немесе одан да арзан бағада сатылады. Осы бағаның салыстырмалы түрде төмен болуының себебі – бүкіл серияны іздейтін коллекционерлердің жетіспеуі (олар көбінесе «түр жинағы» ретінде американдық монеталардың әртүрлі түрлерін жинап алады). Жоғары тиражға қарамастан, 1864 жылғы «кішкентай ұран» түрі ең бағалы түрлерінің бірі болып саналады. Йеоман «кішкентай ұран» 1864 жылғы сынақ үлгісін 100 долларға, ал «өте жақсы» (VF 20) жағдайдағысын 60 долларға бағалайды.

A few thousand of the first circulation strikes, as well as a handful of proof coins, came from a prototype die with smaller letters in the motto than all other 1864 pieces. Although specimens of the two cent piece, being of base metal, were not set aside for testing by the annual Assay Commission, Congress did order that internal checks be done at the Mint as to their composition and weight. The two cent piece was at first a success, circulating freely once enough of them were issued to be recognized by the public. It initially circulated because of the wartime coin shortage, which was alleviated by the new cent and two cent piece. Although Pollock reported hoarding of cents in his June 1864 report, he did not thereafter mention such activities. Silver coins still did not circulate in much of the nation, and the new coins (joined by the three and five cent pieces of copper nickel, first struck in 1865 and 1866 respectively) answered the need for small change. In October 1864, he reported that the demand for both coins had been unprecedented and that every effort was being made to increase production; in his report the next June, he called the two cent piece "a most convenient and popular coin". The Act of March 3, 1865, that provided for the three cent nickel piece, reduced the legal tender limit of the bronze coins to four cents, while making the newly authorized coin acceptable up to sixty cents. After the large mintage of just under twenty million in the first year, according to numismatist Q. David Bowers, "enthusiasm and public acceptance waned". After the war, bank demand for the denomination dropped, while demand for the new five cent nickel increased; mintages of the two cent piece were smaller every year. Lange notes, "it was evident by the end of the 1860s that its coinage was no longer necessary". According to Carothers, "the coinage of a 2 cent piece was unnecessary. While it was popular at first because of the great public demand for metallic small change, it was a superfluous denomination, and its circulation waned rapidly after the 5 cent nickel coin was introduced." Beginning in 1867, the new Mint Director, Henry Linderman, (Pollock had resigned) began to advocate for Congress to authorize redemption of surplus copper and bronze coinage. Although the nickel could be redeemed in lots (permission granted in its authorizing act), there was no provision for the government to buy back the smaller coins, and with more being issued every year, there were too many small value coins. Treasury officials insisted the government could not accept the pieces beyond their legal tender limits, even if what was being done was exchanging them for other currency. Under Linderman, the Mint, without any legal authority, purchased in bronze coins using three cent pieces and nickels. Still, millions of two cent pieces accumulated in the hands of newspaper and transit companies, postmasters, and others who took small payments from the public, and there were complaints to Congress. With the advent of the Grant administration, Pollock returned to office and opposed the redemption proposals. Although he included Pollock's opinions as part of his annual report, Treasury Secretary George S. Boutwell asked Congress to pass a redemption act, and it did so on March 3, 1871, allowing for the redemption of minor coinage in lots of not less than It also allowed the Treasury Secretary to discontinue the coinage of any piece redeemed in large numbers. Pursuant to the new law, the Mint in 1871 and 1872 redeemed over 37,000,000 small coins, including two cent pieces. In the postwar years, Congress and the Treasury considered a revision of the coinage laws, as the act of 1837 was deemed outdated. Retention of the two cent piece was never seriously considered in the debates over what became the Mint Act of 1873; the only question concerning the minor coinage was whether to make the cent from bronze or copper nickel, and how large to make the three cent nickel. With those pieces remaining unchanged, the bill passed on February 12, 1873, putting an end to the two cent piece series. With the two cent piece likely to be abolished, only 65,000 were struck for circulation in 1872; it is unclear why they were struck at all. On January 18, 1873, Philadelphia Mint Chief Coiner Archibald Loudon Snowden complained that the "3" in the date, as struck by the Mint, too closely resembled an "8", especially on the smaller sized denominations. In response, Pollock ordered the new chief engraver, William Barber (Longacre had died in 1869), to re engrave the date, opening the arms of the "3" wider on most denominations. The two cent piece was struck only in proof condition in 1873, and due to its February abolition, there should not have been time or reason for Barber to re engrave the coin. Nevertheless, it exists in "Closed 3" and "Open 3" varieties. Breen suggested that the "Open 3" variety was actually struck at a later date, probably clandestinely; it was not known to exist until discovered by a numismatist in the 1950s. Numismatist Paul Green ascribed the two varieties to the two types of proof sets that the Mint sold at the time that would have contained the two cent piece. The "nickel set" contained only the low value coins without precious metal, while another contained also the silver coins; he suggested that one variety was struck for each. Large quantities of two cent pieces were withdrawn in the 1870s and after. Approximately 17,000,000 of the some 45,600,000 two cent pieces issued had been repurchased by the Treasury as of 1909. Withdrawn pieces were melted and recoined into one cent pieces. A bill for a two cent piece bearing the portrait of recently deceased former president Theodore Roosevelt passed the Senate in 1920 and was strongly recommended by a House committee but never enacted. Numismatist S. W. Freeman noted in 1954 that few alive could remember using a two cent piece, but for those who did, it was often associated with spending it at a candy store. He recalled that two cents would buy a quantity of sweets, as a dime did in Freeman's day, and, he feared, it would take a quarter to do in the future. Full legal tender status was confirmed for the two cent piece by the Coinage Act of 1965, long after the coin had passed from circulation, as it made all coins and currency of the United States good for all public and private debts without limit. Nevertheless, numismatist Jack White pointed out in a 1971 column that due to its short lifespan, the piece "hardly got its two cents in". R. S. Yeoman's 2018 edition of A Guide Book of United States Coins lists the 1864 large motto and the 1865 as the least expensive two cent pieces, in good (G 4) condition at , though every issue by year through 1871 lists for or less in that condition. The reason for the relatively flat prices, even in top grades, is a lack of collectors who seek the entire series (it is most popularly collected with a single specimen as part of a "type set" of the various issues of American coins). Despite the high mintage, it is the 1864 date that has one of the more highly valued varieties, the "small motto". Yeoman lists the 1864 small motto in Proof condition, at and in Very Fine (VF 20) it is .