Жон Вентворт: Нью-Гэмпширдің британдық губернаторы және өмірбаяны

Кіріспе

Нью-Гэмпширдің британдық колониялық губернаторы (1737–1820)

Сэр Джон Уэнтуорт, 1-ші баронет (1737 жылдың 9 тамызы – 1820 жылдың 8 сәуірі) – американдық революция кезінде Нью-Гэмпширдің британдық колониялық губернаторы болған. Кейін ол Нова-Скотияның вице-губернаторы қызметін де атқарды. Ол Галифакстағы Сент-Пол шіркеуінің жер астындағы қабірде (криптада) жерленген.

Алғашқы жылдар

Уентворт 1737 жылғы 9 тамызда Портсмут қаласында, Нью-Гэмпшир штатында дүниеге келді. Оның әулеті Нью-Гэмпшир провинциясының алғашқы қоныс тебушілеріне дейін жетеді, ол 1720 жылдары провинцияның лейтенант-губернаторы болған Джон Уэнтуорттың немересі, губернатор Беннинг Уэнтуорттың туысы және "Ақсақал" Уильям Уэнтуорттың ұрпағы еді. Оның әкесі Марк провинциядағы ірі жер иесі және саудагер болды, ал анасы Элизабет Риндж Уэнтуорт та Нью-Гэмпшир қоғамының жоғарғы топтарынан шыққан. 1751 жылы Гарвард колледжіне түсіп, 1755 жылы бакалавр, 1758 жылы магистр дәрежесін алды. Гарвардта оқыған кезінде ол болашақ Ұлттық Әке және АҚШ Президенті Джон Адамспен сыныптас және жақын дос болды. 1759 жылы жас Уентворт өзінің алғашқы маңызды инвестициясын жасап, Виннипесуки көлі аймағындағы жерді сатып алу және дамыту бойынша серіктестікке қосылды. Уентворт серіктестер комитетінің құрамында болды, ол инвесторлар Вольфборо деп атаған қауымдастықтың құрылысын бақылады. 1763 жылы әкесі оны Лондонға сауда мүдделерін қорғау үшін жіберді. Әкесінің таныстырғандарының арқасында ол көп ұзамай британдық қоғамның жоғарғы қабаттарымен араласа бастады. Оның танысқандарының арасында Рокингем графы, алыс туысы (бірақ екеуі де бұл туралы білмеген) және жетекші виг саясаткері болды. 1765 жылы Лондонда болған Уентвортты провинция өкілдері тағайындады. Сол жылы Рокингем премьер-министр болып, жек көрінетін мөртаңба заңының күшін жойды. Уентворт Рокингемнің шешіміне әсер еткен-жоғы белгісіз, бірақ Нью-Гэмпширдің басқа өкілі Барлоу Трекотик Рокингеммен бірге осы мәселе бойынша позициялық қағаз жасады, ал Уентворт колониялықтардың мөртаңба заңына қарсылығына жаны кірді. Уентворттың ағасы Беннинг губернаторлық қызметінде көп жылдар бойы Коннектикут өзенінен батысқа жерлерді сату арқылы қалтасын толтырды, бұл аймаққа провинцияның құқығы күмәнді еді. 1764 жылы Сауда кеңесі Нью-Гэмпширдің батыс шекарасы Коннектикут өзенінде деп шешті, бұл аумақты (болашақтағы Вермонт штаты) Нью-Йорк провинциясына берді. Губернатор, алайда, отставкаға кетерге бас тартты, бұл Сауда кеңесін оны қайтарып алуды қарастыруға мәжбүр етті. Уентворт араласып, оларды ағасының сіңілі баласының пайдасына отставкаға кетуге көндірді. 1766 жылдың тамызында ол Нью-Гэмпшир губернаторы және вице-адмиралы, Солтүстік Америкадағы Король ормандарының бас геодезисі болып тағайындалды. Солтүстік Америкаға оралғанға дейін Оксфорд университеті оған құқық докторы дәрежесін берді. Қиын сапардан кейін 1767 жылдың наурыз айында Оңтүстік Каролина штатының Чарльстон қаласына жетіп, сол жерде Грузия мен Каролина ормандарын тәждің тапсырысымен алғашқы ірі зерттеу жүргізді. Содан кейін ол құрлықпен солтүстікке қарай жол тартты және 1767 жылдың 13 маусымында Портсмут қаласында салтанатты түрде қарсы алынды.

Wentworth was born in Portsmouth, New Hampshire, on 9 August 1737. His ancestry went back to some of the earliest settlers of the Province of New Hampshire, and he was a grandson of John Wentworth, who served as the province's lieutenant governor in the 1720s, a nephew to Governor Benning Wentworth, and a descendant of "Elder" William Wentworth. His father Mark was a major landowner and merchant in the province, and his mother, Elizabeth Rindge Wentworth, was also from the upper echelons of New Hampshire society. In 1751, he enrolled in Harvard College, receiving a bachelor's degree in 1755 and a master's degree in 1758. During his time at Harvard, he was a classmate and became a close friend of future Founding Father and President of the United States John Adams. In 1759, the young Wentworth made his first significant investment, joining a partnership in the purchase and development of land in the Lake Winnipesaukee area. Wentworth sat on a committee of partners that oversaw the settlement of the community, which the investors named Wolfeboro. In 1763, his father sent him to London to act on behalf of his merchant interests. Based on his father's introductions, he was soon mingling with the upper levels of British society. Among the connections he made was one with the Marquess of Rockingham, a distant relative (although neither was apparently aware of this) and a leading Whig politician. In 1765, Wentworth, still in London, was appointed by the province as one of its agents. That same year Rockingham became Prime Minister and led the repeal of the hated Stamp Act. Whether Wentworth influenced Rockingham's decision is uncertain, but New Hampshire's other agent, Barlow Trecothick, drafted with Rockingham a position paper on the matter, and Wentworth was clearly sympathetic to colonial opposition to the Stamp Act. Wentworth's uncle Benning had spent many years of his governorship lining his pockets by selling land grants to the west of the Connecticut River, territory to which the province held dubious claim. In 1764, the Lords of Trade ruled that New Hampshire's western border was at the Connecticut River, decisively awarding the territory (the future state of Vermont) to the Province of New York. The governor, however, refused to resign, leading the Lords of Trade to consider his recall. Wentworth interceded, and convinced them to allow his uncle the dignity of resigning in his nephew's favor. In August 1766, he was commissioned as Governor and vice admiral of New Hampshire, and Surveyor General of the King's Woods in North America. Before he returned to North America he was awarded a Doctorate of Common Law by Oxford University. After a difficult crossing he arrived at Charleston, South Carolina in March 1767, where he proceeded to make the first major survey of the forests of Georgia and the Carolinas on behalf of the crown. He then made his way north overland, and was received in Portsmouth with pomp and ceremony on 13 June 1767.

Нью-Гэмпшир губернаторы

Вентворттың басшылығымен өсіп келе жатқан провинция Портсмуттан алыс орналасқан қауымдарға әкімшілік және сот функцияларын бөлу үшін бес округке бөлінді. Вентворт оларды атауға жауапты болды, қазіргі британдық басшылардың (Рокингемді қоса) аттарын таңдады, сондай-ақ өзінің алыс туысы Томас Вентворт, Страффорд графының есімімен Страффорд округін атады. Ол сондай-ақ провинцияның негізгі халық орталықтары арасындағы – жағалау және Мерримак және Коннектикут өзендері бойындағы – жолдарды дамыту процесін бастады. Облыс жиналысы жаңа жолдарды салуға қаржы бөлуге құлшынбаса да, Вентворт жақында берілген жерлерден алынған түсімдерді жұмысқа жұмсады. 1771 жылы ол 500 фунт стерлингке 322 км-ден астам жол салынғанын хабарлады. Сол жылы ол жиналысты провинцияның толық картасын жасау үшін жер өлшеуші Сэмюэл Холландқа 100 фунт стерлинг беруге көндірді. Вентворт провинциялық милиция ұйымын жақсартуға үлкен үлес қосты. Ол келгенде милиция шамамен 10 000 адамнан тұрған, жабдықталуы нашар және тәртіпсіз болған. Вентворт милицияны кеңейтіп, күшке 1600 адам мен үш полк қосты және полктерді тексеруге үнемі қатысты. Вентворт Нью-Гэмпширдің Тауншенд актілеріне жауап ретінде қатал бойкот жариялауын тоқтатуға сәтті болды, бірақ парламенттік актілерге қарсылық көрсету және 1768 жылы Бостонға әскерлердің кіргізілуі оны алаңдатты. Ол Рокингемге әскердің қозғалысы қиындықтар тудыруы мүмкін екенін, үкімет пен басқа реформалардың сәтті болуы мүмкін екенін жазды. Нью-Гэмпширдің бизнесмендері Массачусетс бизнесмендері олармен сауданы тоқтатумен қатерлегеннен кейін британдық тауарларға бойкот жариялауға мәжбүр болды. 1773 жылдың соңында Бостон шай оқиғасы Жаңа Англиядағы жағдайды шиеленістіргеннен кейін Вентворт Портсмутте ұқсас оқиғаның алдын алды. Вентворт шай жеткізген кеменің капитанына нұсқау беріп, Портсмуттен Доверге аттанды. Ол болмағанда шай Портсмут кеденіне жеткізіліп, сақталды. Бұл Бостондағыдай шайды лақтыру мүмкіндігін жойды, бірақ қала тұрғындары оның болуына қарсы болды. Портсмут саудагерлерінің комитеті оны Новая Шотландиядағы Галифакске аман-есен жеткізуге келісті, шай қала арқылы қауіпсіз тасымалданып, кемеге қайта тиелді. Вентворттың провинциядағы беделі көршілес Массачусетстегі жағдайдың шиеленісуіне байланысты төмендеді. Бостон порты шай оқиғасы үшін жабылып, Массачусетс губернаторы Томас Гейдж әскерилерді қолдауға дайын жұмысшыларды табуда қиындыққа тап болды (порттың жабылуынан жұмыссыздық өсті). Сондықтан ол Вентворттан Нью-Гэмпширде әскерге казарма салу үшін ағаш ұсталарын табуға көмектесуін сұрады. Оның құпия әдістері ашылып, жарияланғанда, жергілікті революциялық комитеттер оны «қоғамға жау» деп айыптады. Ол 1774 жылдың 13 желтоқсанында Пол Ревирдің келгенін сезіп, қиындықтар туындауы мүмкін екенін білгенімен, жергілікті милицияны, енді революциялық комитеттердің бақылауында, келесі күні Форт-Уильям мен Мэриге шабуыл жасап, провинциялық қару-жарақ пен оқ-дәріні басып алудан тоқтата алмады. Вентворт гарнизонды оқиғадан бұрын ескертіп, кейіннен теңіз күштерінен көмек сұрады, бірақ көмек кешігіп келді. Ол қосымша күш сұрады, бірақ көмек келмеді, және көтеріліс басшыларын қамауға тырысу көтеріліске әкелуі мүмкін екенін түсінді. Ол өзінің және мүлкінің күзеті үшін сенімді адамдардан шағын күш ұйымдастырды, ал 1775 жылдың басында провинцияның лоялистеріне жасалған қысым олардың кейбіреулерін Бостондағы британдық армияның қауіпсіздігіне қашуға итерді. 19 сәуірде Лексингтон мен Конкорд шайқастары басталғаннан кейін (содан кейін көптеген Нью-Гэмпшир милициясы Бостон қоршауына қосылу үшін оңтүстікке кетті), Вентворт мамыр айының соңында провинциялық жиналысты шақырды. Көбінесе көтерілісшілерге жақын адамдардан құралған ол дағдарысты шешу үшін Премьер-министр Лорд Норт ұсынған келісімді қарастырудан бас тартты. Сондықтан Вентворт жиналысты кейінге қалдырып, жағдайдың жақсаруын күтті. Бірақ бұл болмады, 30 мамырда көтерілісшілер Портсмутты басып алып, нығайта бастады. HMS Scarborough капитаны Эндрю Барклей жергілікті балықшыларды ұстап, Бостондағы әскерге керек заттарды тартып алып, жағдайды шиеленістірді. Вентворт Барклиді балықшыларды босатуға көндіріп, жағдайды реттеді. 1775 жылдың 13 маусымында үйіне қарулы адамдардан тұратын көтерілісшілер шабуыл жасап, лоялистік милиция офицерін қамауға тырысқаннан кейін Вентворт отбасымен Форт-Уильям мен Мэриге қашып кетті, ол Scarboroughтың оқтарымен қоршалған еді. Жағдай нашарлай берді, Вентворт 23 тамызда Scarboroughға мініп Бостонға аттанды. Отбасын Англияға жібергеннен кейін ол 1776 жылдың наурыз айында Галифаксқа эвакуацияланғанша қалада қалды. Ол 1776 жылдың қыркүйегінде Нью-Йорк қаласы басып алынғанша флотпен бірге болды, содан кейін 1778 жылдың басында Англияға қайтты. Оның кеткеннен кейін құрылған Нью-Гэмпшир үкіметі оның мүлкінің көп бөлігін тартып алды, бірақ Портсмуттан алынған отбасылық портреттер мен жиһаздарды сақтап қалды.

Under Wentworth's administration the growing province was divided into five counties to distribute administration and judicial functions to communities remote from Portsmouth. Wentworth was responsible for naming them, choosing names of current British leaders (including Rockingham), but also named Strafford County after one of his distant relatives, Thomas Wentworth, 1st Earl of Strafford. He also began the process of developing roads between the major population centers of the province, which had grown around the coast and the Merrimack and Connecticut Rivers. Although the provincial assembly was reluctant to fund new roads, Wentworth used quitrents collected on recently issued land grants to pay for the work. In 1771, he reported having constructed more than 200 mile (322 km) of roads at a cost of £500. The same year he convinced the assembly to appropriate £100 for surveyor Samuel Holland to produce the first detailed high quality map of the province. Wentworth was ironically responsible for significant improvements to the provincial militia organization. When he arrived, the militia consisted of about 10,000 men, who were by his report "badly accoutred and scarcely at all disciplined". He expanded the militia, adding 1,600 men and three regiments to the force, and regularly attended regimental reviews. Although Wentworth was successful in keeping New Hampshire from implementing harsh boycotts in response to the Townshend Acts, he was clearly troubled by both colonial resistance to Parliamentary acts and by the introduction of troops into Boston in 1768. He wrote to Rockingham that the troop movement was likely to be problematic, and that government and other reforms were more likely to succeed. New Hampshire businessmen were eventually pressured into adopting a boycott of British goods when Massachusetts businessmen threatened to suspend trade with them. After the Boston Tea Party in late 1773 further inflamed tensions in New England, Wentworth successfully defused the threat of similar action in Portsmouth. After issuing careful instructions to the master of a ship arriving with a consignment of tea, Wentworth departed Portsmouth for Dover. During his absence the tea was landed and stored in the Portsmouth customs house. This removed the possibility of the tea being dumped as it had been in Boston, but the townspeople were still opposed to its presence. A committee of Portsmouth merchants negotiated its safe passage to Halifax, Nova Scotia, and the tea was safely transported through the town and reembarked on a ship. Wentworth's popularity in the province began to fall as tensions continued to rise in neighboring Massachusetts. When the Boston port was closed as punishment for the Tea Party, Massachusetts Governor Thomas Gage found it increasingly difficult to find workers willing to support the military (despite rampant unemployment caused by the port closure). He therefore asked Wentworth to assist in the procurement of carpenters in New Hampshire to build barracks for the troops. When his secretive methods to do so were exposed and publicized, local revolutionary committees denounced him as an "enemy to the community". Although he intuited that the arrival of Paul Revere on 13 December 1774, was likely to cause trouble, he was unable to prevent the local militia, now effectively under control of the revolutionary committees, from marching on Fort William and Mary the next day and seizing the provincial armaments and gunpowder. Wentworth had warned the garrison before the event, and called for naval support afterward, but it arrived too late to be of use. He eventually asked for further reinforcements but received none, and realized that any attempt to arrest the ringleaders of the rebellion would likely result in an uprising. He organized a small force of trusted men to act as guards of his person and property, and during early 1775 pressure on the province's Loyalists was prompting some of them to flee to the safety of the British Army presence in Boston. Despite the opening of hostilities with the Battles of Lexington and Concord on 19 April (after which numerous New Hampshire militia went south to join the Siege of Boston), Wentworth convened the provincial assembly in late May. Composed primarily of rebel sympathizers, it refused to consider the Conciliatory Resolution proposed by Prime Minister Lord North to defuse the crisis. Wentworth therefore prorogued the assembly, hoping that a delay would favorably change the atmosphere. It did not; on 30 May, rebel militia began occupying and fortifying Portsmouth. Captain Andrew Barclay of HMS Scarborough further exacerbated tensions by impressing local fishermen and seizing supplies for use by the troops in Boston. Wentworth managed to defuse the situation by convincing Barclay to release the fishermen. On 13 June 1775, after his house was surrounded by a mob of armed men seeking to arrest a Loyalist militia officer, Wentworth and his family fled to Fort William and Mary, which was under the guns of the Scarborough. Conditions continued to deteriorate, and Wentworth boarded the Scarborough and sailed for Boston on 23 August. After sending his family to England, he remained in the city until it was evacuated to Halifax in March 1776. He remained with the fleet until New York City was captured in September 1776, and finally sailed to England in early 1778. The New Hampshire government established after his departure seized most of his property, but specially reserved to the family portraits and furniture from the Portsmouth mansion.

Патша ормандарының бас геодезисі

Уентворт Франсис Легге орнын басып, Новая Шотландияның губернаторы болып тағайындалуға үміттенген. 1782 жылдың наурыз айында лорд Норттың министрлігі құлап, король Рокингем мен Шелберн графына жаңа үкімет құруға және АҚШ Конгресімен бейбіт келісімге келуге шақырды. Рокингем оған осы лауазымды уәде етіп, патшаға ұсынды, патша Вентвортты Нью-Гэмпширдегі патшалық билігін сақтауға салған еңбегі үшін алғыс айтты. Бірақ үш айдан кейін Рокингем қайтыс болды, ал Шелберн өзінің жақтастарына тағайындама жасауға еркін болды, сондықтан губернаторлық Джон Паррға бұйырды. Одан да жаманы, Вентворттың Корольдік ормандардың бас геодезисі лауазымы үнемдеу шарасы ретінде жойылды. Бұл Вентворттың өміріндегі ең қиын кез болды. Ол, көптеген лоялистер сияқты, бұрынғы колониялардағы шығындары үшін өтемақы және шағын зейнетақы күтеді. Бірақ 1783 жылдың сәуір айында Шелберннің министрлігі де құлап, Рокингемнің бұрынғы жақтастарының бірі, Портленд герцогы қазынашылықтың жаңа министрі болды. Вентворт геодезиялық басшы лауазымын қайтару үшін сәтті лобби жасады және сол жылдың жазында Галифакске оралды. Оның әйелі, Фрэнсис, 1784 жылы оның ізінен келді. Корольдік ормандардың бас геодезисі лауазымын оның көптеген бұрынғы иелері жұмыссыздық деп есептеген, бірақ Вентворт бұл жұмысқа өте жауапкершілікпен қарады. Үкімет Солтүстік Американың ормандарын кемелер, ғимараттар, кемежайлар және басқа да мақсаттар үшін ағаш өндірудің шексіз көзі деп қарады. Бірақ Вентворт адамдардың қоныстануының қысымы ескі өсімдіктерді әдемілеп жойып жатқанын көре білді. Ол әсіресе Корольдік теңіз флотының желкенді кемелердің мачталары, бағаналары және басқа да жабдықтары үшін жарамды биік, түзу қарағайларға деген үлкен сұранысын білді. Британия Солтүстік Америкадағы ормандарының жартысын жоғалтқандықтан, ол мемлекеттің қорғануы үшін қалған ең жақсы ағаштарды қорғау қажет деп шешті. Келесі жеті жыл бойы Вентворт Британдық Солтүстік Американың шығыс ормандарында саяхаттап, 1783 жылы қырық алты жаста болған адам үшін таңғажайып төзімділік пен батылдық танытты. Ол өзінің саяхаттары соншалықты қиын болғанын, саяхат бойы онымен бірге болатын адамды таба алмағанын шындықпен айта алады. Джон Вентворттың 1783 және 1791 жылдар аралығында жасаған ағаш резервтері Корольдік флотқа Наполеонды жеңу үшін маңызды уақытта мачталарды ғана емес, сонымен қатар қазіргі Канададағы болашақ мемлекеттік жер саясатының негізін қалады. 1786 жылдың желтоқсанында Галифакске саяхаттан оралғаннан кейін, ол Джеймс Монктан хат алды, ол оның жақын арада Новая Шотландияның немесе Нью-Брансуиктің вице-губернаторы болып тағайындалатынын уәделеді. Ақырында, күрделі тағайындамалар мен қайта тағайындамалардан кейін, Вентворт шетте қалды.

Wentworth had hopes of being appointed Governor of Nova Scotia, replacing Francis Legge. In March, 1782, Lord North's ministry fell and the King called on Rockingham and the Earl of Shelburne to form a new government and negotiate peace with the US Congress. Rockingham had in fact promised him the position and presented him to the King, who thanked Wentworth for his efforts to preserve royal government in New Hampshire. However, three months later Rockingham died, and Shelburne was free to appoint his own supporters, so the governorship went to John Parr. Worse yet, Wentworth's office of Surveyor General of the King's Woods was eliminated as an economy measure. This was the low point of Wentworth's fortunes. All he could look forward to, like most Loyalists, was compensation for his losses in the former colonies and a small pension. However, Shelburne's ministry fell in April, 1783, and the Duke of Portland, one of Rockingham's former supporters, became the new minister of the treasury. Wentworth lobbied successfully to have his surveyor generalship restored, and he returned to Halifax in the summer of that year. His wife, Frances, followed him in 1784. The office of Surveyor General of the King's Woods had been regarded as a sinecure by most of its previous holders, but Wentworth took the job very seriously. The government had seen the forests of North America as an inexhaustible resource of timber for the construction of ships, buildings, wharves, and other purposes. But Wentworth was far sighted enough to see that the pressure of human settlement was literally chipping away at the old growth forests. In particular he was aware of the enormous demand by the Royal Navy for mast timber, the tall, straight pines that were suitable for masts, booms, and other rigging on sailing ships. And given that Britain had just lost about half of its forest lands in North America, he was determined that, for the defense of the realm, the remainder of the choice trees would be protected. text=For the next seven years Wentworth travelled through the woods of eastern British North America, displaying endurance and courage that were remarkable for a man who in 1783 was forty six years old. He could truthfully declare that his journeys were so physically demanding he could never find any man who could stay with him through a whole trip. The timber reservations John Wentworth made between 1783 and 1791 not only provided the Royal Navy at a critical time with the masts to defeat Napoleon, but also laid the basis of future crown land policies in what is now Canada. Upon his return from his travels to Halifax in Dec., 1786, he received a letter from James Monk assuring him that he would soon be appointed lieutenant governor of either Nova Scotia or New Brunswick. In the end, after a complicated series of appointments and reassignments, Wentworth was left the odd man out.

Франсис Вентворт пен принц Уильям

Франсис Уентворт Новая Шотландияға келгеннен бері бақытсыздыққа толы еді. Күйеуінің амбицияларындай болған ол, өзінің де және күйеуінің де қайғысын ауыр сезінді. Сонымен қатар, ол Англиядағы өмір салтын, онда білім алып жатқан ұлын сағынды, ал Джонның жиі-жиі сапарлары оны қынжырлы ететін. Король Георг III-нің үшінші ұлы, принц Уильям Генри 1786 жылдың соңында Галифакске алғаш рет келді, ал Джон Вентворт сол кезде Кейп-Бретонға кетіпті. Кейін "Теңізші патша" деп танылған ханзада бұл кезде HMS Пегасустың командирі болып, көп ішетін және әйелдермен қарым-қатынас құратын адам ретінде белгілі болды, бұл оның патшалық әкесі үшін үлкен уайымға себеп болды. Франсис принц Уильяммен танысуға мүмкіндік жасады. Қырық бір жасында (принц жиырма бірде) ол әлі де өте әдемі, соңғы сәнді киімдермен киінген және Англияда алған жоғары мәдениетін сақтап қалған еді. Көпшілік оның көп ұзамай принц Уильямның сүйіктісі болғанына сенді. Келесі жылы ханзада Галифакске екінші рет келгенде бұл қарым-қатынас қайта жаңғырды. Джон бұл жайтты білді, бірақ ешқандай дау тудырмады; Франсис оны хаттарында "өте ұялмаған адам" деп сипаттады. Жанжал екеуінің де мүддесіне қызмет етпес еді. Дегенмен, ол патшаға наразылығын білдірді, мүмкін принцтің жоғары офицері адмирал Герберт Сойер арқылы. Уильям көп ұзамай Квебекке аттанды.

Новая Шотландияның вице-губернаторы

1791 жылдың жазында Уентворттар Англияға кемемен барып, қаржылық қиындықтарын шешуге тырысты. Сол жерде жүріп, лейтенант-губернатор Паррдың қайтыс болғанын естіді. Олар Джонға бос қалған лауазымды алу үшін дереу лоббилеуді бастады, бірақ оның мүмкіндіктері нашар көрінсе де, Генри Дандас оның тәжірибесіне сүйене отырып, оның пайдасына шешім қабылдады. Уентворт Новая Шотландияның алғашқы азаматтық губернаторы болды. Алдыңғы он жылдық ішінде плантаторлар мен жаңадан келген лоялистер арасындағы қарым-қатынас үкіметтің жұмысын дерлік тоқтатты. Сонымен қатар, лоялистерді қоныстандыруға кеткен шығындар колонияны қарызға баттырды. Өзі лоялист болғандықтан, Уентворт жоғары лауазымдарға оларды тағайындады, ал төменгі лауазымдарды бөлуде әділдікке көңіл бөлді. Бұл 19 ғасырдың соңына дейін жалғасқан лоялистердің үстемдігінің бастамасы болды. Ол колонияның қаржысын барлық импортқа акциздік салық енгізу арқылы тұрақтандырды; 1793 жылдың соңына қарай қарыздың бір бөлігі де төленді. 1793 жылдың сәуір айында Ұлыбритания мен революциялық Франция арасында соғыс басталғаны туралы хабар келді. Колонияның гарнизонынан 200 адамнан басқасының бәрі Батыс Индияға жіберілді, ал Уентвортқа милицияны шақырып, ішкі қорғаныс үшін 600 адамнан (кейін 800) тұратын провинциялық полкті құруды тапсырды, оның полковнигі оның өзі болуы керек еді. Ол әскери тәжірибесіз болғанына қарамастан, жұмысты белсенді түрде бастады. Қиындықтарға қарамастан, Корольдік Новая Шотландия полкі бір жыл ішінде қажетті деңгейге жеткізілді және 1802 жылы бейбітшілік орнағанға дейін қызмет етті. 1794 жылдың мамыр айында Халифаксқа тағы бір патшалық ханзада келді, корольдің төртінші ұлы, Кент герцогы Эдуард ханзадасы, оның сүйіктісі Джули, мадам де Сен-Лоранмен бірге. Эдуард Новая Шотландия мен Нью-Брансуиктегі корольдік әскерлерінің бас қолбасшысы болып тағайындалды. Бұл Уентвортты қуантты, өйткені ол бұрынғы қолбасшы генерал-майор Огилвимен дауласқан болатын. Уентворттар Джулиді де қуана қарсы алды, бұл ханзаданы қуантты, өйткені ол бұрынғы орналасқан жері Квебектегі қоғамнан шеттетілген еді. Екі жұп ұзаққа созылған достық қарым-қатынас орнатты, нәтижесінде Уентворт ханзадаға қала сыртындағы шағын меншігін пайдалануға ұсынды, ол бүгінде Принс Лодж деп аталады. Практикалық тұрғыдан алғанда, Эдуард ханзадасының ықпалы Галифакс пен колонияның көп бөлігін бекініске салуға қаржы әкелді. Ол сондай-ақ Галифаксқа қалалық сағатты сыйлады, оның жобасын жасауға көмектесті. Соғысқа байланысты үкіметтік қаржының көбеюі Новая Шотландиядағы өркендеуге әкелді. Ливерпульдің Симеон Перкинс Уентворттың ұлы Чарльз Мэри Уентворттың есімімен аталған жеке кемені жабдықтады, ол екінші саяхатында 19 000 фунт стерлинг табыс тапты. Джон кеңсеге келгеннен бері Уентворттар өздерінің резиденциясының жай-күйіне наразы болды. 1758 жылы салынған ғимарат (қазіргі Провинция үйі орналасқан жерде) ағаштан жасалған құрылыс болды. Шамамен 40 жыл өткен соң, ол тозығы жетіп, маңызды шаралар үшін жеткіліксіз болды. 1796 жылдан бастап Уентворт заң шығарушы органнан толығымен жаңа, тастан салынған ғимаратқа қаржы алды, ол тұрғын үй және қоғамдық кеңістік болар еді, қаланың оңтүстік-батысына қарай бірнеше блокқа орналасқан. Бұл ғимарат Үкімет үйі деп аталды, бастапқы бюджеттен үш есе асып кетті, және Уентворттар 1805 жылға дейін, ішкі жағы әлі аяқталмағанда, оған көшпеді. Бұл резиденция бүгінгі күнге дейін Новая Шотландияның вице-губернаторларының үйі болып табылады. Уентворт сонымен қатар жолдарды жақсартты және кеңейтті, Новая Шотландияның кедейлікке ұшыраған Микмак халқына қолдау көрсетті және Сейбл аралында алғашқы құтқару стансасын құрды. Сәл сәтті болмаған және қымбатқа түскен бастама - Ямайкадан келген марундарды қоныстандыру, олар Сьерра-Леонеге қайта қоныстандырылды. Уентворт бастапқыда заң шығарушы органмен жақсы қарым-қатынаста болды, бірақ кейінгі жылдары ел партиясының бейресми басшысы Уильям Котнам Тонгемен күреске түсті. Дау, көбінесе жол құрылысына қаражатты қай тармақ бөлуі керек деген мәселеде, губернатор кеңесі мен Тонге басқаратын Ассамблея палатасы арасындағы конституциялық күреске айналды. Уентворт Галифакстың қуатты саудагерлеріне көмектесіп, қолдау көрсетті, бірақ басқа жерде қолдау таппады. Франциямен соғыс 1803 жылы қайта басталғанда және АҚШ-пен қақтығыстар күшейгенде, Лондон 1808 жылы Уентвортты кенеттен әскери губернатор, генерал Джордж Превостпен алмастырды. Уентворт 1795 жылы рыцарлық лақапқа ие болды және баронеттік атақ алды, сондай-ақ 16 мамыр 1795 жылы Лондон, Англиядағы Қоғамдық қарулар колледжінен герб алды. Ол сонымен қатар еркін мәсондықтардың бас шебері болды. Ол 1808 жылы Новая Шотландияның губернаторы қызметінен 6500 доллар зейнетақымен зейнетке шықты.

The Wentworths sailed to England in the early summer of 1791, to try to sort out their deepening financial disorders. While there, news came that Lt. Gov. Parr had died. The couple immediately began lobbying for John to get the vacated post, and while his position appeared weak, Henry Dundas decided in his favor based on his experience. Wentworth became the first civilian governor of Nova Scotia. During the previous decade hostility between the Planters and the newly arrived Loyalists nearly crippled the government. As well, the cost of settling the Loyalists had plunged the colony into debt. As a Loyalist himself, Wentworth favored them for higher offices, while being more even handed with the distribution of lower offices. This began a Loyalist ascendancy that continued well into the 19th century. He stabilized the colony's finances by introducing an excise duty on all imports; by the end of 1793 even some of the principal of the debt had been paid off. In April, 1793, news arrived that war had broken out between Britain and revolutionary France. All but 200 men of the colony's garrison were sent to the West Indies, and Wentworth was instructed to call out the militia and to begin recruiting a provincial regiment of 600 men (later 800) for home defence, of which he was to be colonel. He set about the task with vigour, in spite of having no military experience. Despite difficulties, the Royal Nova Scotia Regiment was brought up to a useful strength within a year and served until disbanded with the coming of peace in 1802. In May, 1794, another royal prince arrived at Halifax, the fourth son of the King, Prince Edward, Duke of Kent, along with his mistress, Julie, Madame de Saint Laurent. Edward had been appointed C in C of the King's forces in Nova Scotia and New Brunswick. Wentworth was pleased by this, as he had quarreled with the previous commander, Maj. Gen. Ogilvie. The Wentworths were also pleased to welcome Julie, which gratified the Prince, as she had been shunned by society in Québec, where he had been previously posted. The two couples formed a lasting friendship, which led to Wentworth offering the Prince the use of his small estate outside of town, which is today known as Princes Lodge. On a more practical level, Prince Edward's influence brought funding for the fortifications of Halifax and much of the rest of the colony. He also gifted Halifax with its Town Clock, which he helped to design. The influx of government funding for the war effort led to prosperity throughout Nova Scotia. Simeon Perkins of Liverpool outfitted a privateer ship named after Wentworth's son, the Charles Mary Wentworth, which netted 19,000 pounds sterling on her second cruise. The Wentworths had been displeased with the state of their residence since John had come to the office. The building (on the site now occupied by Province House) was a wood frame construction built in 1758. Nearly 40 years later it was generally run down and not large enough for major occasions. Beginning in 1796, Wentworth obtained funding from the Legislature for an entirely new building, built of stone, which would be both a residence and a public space, a few blocks to the southwest. Government House, as it became known, eventually went three times over its initial budget, and the Wentworths did not finally move in until 1805, when the interior was still not finished. This residence still serves as home to Nova Scotia's Lieutenant Governors today. Wentworth also improved and expanded roads, increased support to Nova Scotia's poverty stricken Mi'kmaq people and set up the first rescue station on Sable Island. A less successful and costly initiative was a settlement of Maroons from Jamaica who were instead resettled in Sierra Leone. Wentworth initially enjoyed good relations with the legislature but in later years fell into an escalating confrontation with the informal leader of the country party, William Cottnam Tonge. The conflict, largely over which branch of government should allocate funds for road building, grew into a constitutional struggle between the governor in council and the House of Assembly, controlled by Tonge. Wentworth assisted and drew support from powerful Halifax merchants but lost support elsewhere. With the war with France renewed in 1803 and conflict with the United States intensifying, London abruptly replaced Wentworth in 1808 with a military governor, General George Prevost. Wentworth was knighted and awarded a baronetcy in 1795, and granted a coat of arms by the College of Arms, London, England, 16 May 1795. He also served as Grand Master of the Free Masons. He retired as governor of Nova Scotia in 1808 on a pension of 6500 dollars.

Отбасы және мұра

Джон Вентворт пен Фрэнсис Диринг Вентворт туысқандар болған. Фрэнсис алғаш рет 1769 жылдың 28 қазанында Портсмут қаласында қайтыс болған Нью-Гэмпшир колониясының хатшысы Теодор Аткинсонға үйленген. Джон мен Фрэнсис екі аптадан кейін үйленді. Оның есімі Франчестаун, Диринг және Вентворт қалаларында мәңгі сақталған. Джонның есімі Вентворт қауымдастығы мен оның төңірегіндегі аймақта сақталған. Олардың бір ұлы болды, Чарльз Мэри Вентворт, ол баронеттік атаққа ие болды. Фрэнсис 1813 жылдың 14 ақпанында 68 жасында Англияның Беркшир графтығындағы Саннингхилл қаласында қайтыс болды және Ұлыбританияның Лондонындағы Вестминстердегі Пикадиллидегі Сент-Джеймс шіркеуінің зиратына жерленді. Джон 1820 жылдың 8 сәуірінде 84 жасында Нова-Скотияның Галифакс қаласында қайтыс болды. Ол Санкт-Пол шіркеуіне жерленді, онда оның есімін сақтаған тақта орнатылған. Үкімет үйі Нова-Скотияның вице-губернаторларының ресми резиденциясы болып табылады. Томас Х. Раддалдың "Губернатордың әйелі" романы Джон мен Фрэнсис Вентворттың өміріне негізделген. Вице-губернатор Вентворт өзінің фермасында, үйінде және Үкімет үйінде бірнеше марун жұмыскерлерін жұмысқа алды. Вентворттың марун әйелі болған. Олардың кем дегенде бір баласы болды, Джордж Вентворт Колли (1804–1893). Вентворттың фермасы Лонг-Лейк көлінің етегінде орналасқан.