Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британ армиясының бұрынғы пехоталық дивизиясы
Former infantry division of the British Army
42-ші (Шығыс Ланкашир) пехоталық дивизиясы – британ армиясының пехоталық дивизиясы. Дивизия 1908 жылы Территориялық күштердің (ТҚ) құрамында, бастапқыда Шығыс Ланкашир дивизиясы ретінде құрылды және 1915 жылғы 25 мамырда 42-ші (Шығыс Ланкашир) дивизиясы болып қайта аталды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде шетелге жіберілген алғашқы ТҚ дивизиясы осы дивизия болды. Дивизия Галлиполиде, Синай шөлінде және Франция мен Бельгиядағы Батыс майданында шайқасты. Соғыстан кейін таратылған дивизия Территориялық армияда (ТА) қайта құрылды. Екінші дүниежүзілік соғыста Британдық экспедициялық күштерімен (BEF) бірге 42-ші (Шығыс Ланкашир) пехоталық дивизиясы ретінде қызмет етті және Дюнкеркте эвакуацияланғанға дейін Бельгия мен Францияда шайқасты. Кейіннен дивизия Ұлыбританияда қайта құрылып, 1941 жылдың қарашасында 42-ші бронетанкті дивизияға айналдырылды. Бұл дивизия 1943 жылдың қазан айында шетелде қызмет атқармастан таратылды. Екі дүниежүзілік соғыста аумақтық әскерлердің саны екі еселенген кезде 66-шы пехоталық дивизиясы – 2-ші сапты дубликат құрамы құрылды. Дивизия соғыс кезінде таратылды, бірақ Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін 1947 жылы ТА-да қайта құрылды. Бекетт 2008 жылғы зерттеуіне сәйкес, тоқтатылған ТА бөлімшелері 1947 жылдың 1 қаңтарында ресми түрде қайта жандандырылды, бірақ 1947 жылдың наурыз және сәуір айларында командирлер мен тұрақты штат тағайындалғанға дейін ешбір персонал тағайындалмады. 1955 жылдың желтоқсанынан бастап дивизия тек ішкі қорғаныс мақсатында төмендетілген штатқа көшірілді. 1961 жылдың 1 мамырында дивизия Солтүстік-Батыс округімен біріктіріліп, 42-ші Ланкашир дивизиясы/Солтүстік-Батыс округі аталды.
The 42nd (East Lancashire) Infantry Division was an infantry division of the British Army. The division was raised in 1908 as part of the Territorial Force (TF), originally as the East Lancashire Division, and was redesignated as the 42nd (East Lancashire) Division on 25 May 1915. It was the first TF division to be sent overseas during the First World War. The division fought at Gallipoli, in the Sinai desert and on the Western Front in France and Belgium. Disbanded after the war, it was reformed in the Territorial Army (TA), in the Second World War it served as the 42nd (East Lancashire) Infantry Division with the British Expeditionary Force (BEF) and fought in Belgium and France before being evacuated at Dunkirk. The division was later reformed in the United Kingdom and, in November 1941, was converted into the 42nd Armoured Division, which was disbanded in October 1943 without serving overseas. A 2nd Line duplicate formation, the 66th Infantry Division, was created when the Territorials were doubled in both world wars. The division was disbanded during the war but was reformed in the TA in 1947 after the Second World War. Beckett 2008 says that TA units that were in suspended animation were formally reactivated on 1 January 1947, although no personnel were assigned until commanding officers and permanent staff had been appointed in March and April 1947. From December 1955, the division was placed on a lower establishment, for home defence purposes only. On 1 May 1961, the division was merged with North West District to become 42nd Lancashire Division/North West District.
Құрылу
Территориялық күш (TF) 1908 жылғы 1 сәуірде Территориялық және резервтік күштер туралы 1907 жылғы заңның (7 Edw.7, c.9) қолданысқа енуімен құрылды. Бұл заң ескі ерікті күштерді, Құрметті артиллерия компаниясын және йоманриді біріктіріп, қайта ұйымдастырды. Құрылған кезде Территориялық күштің құрамында 14 жаяу әскер дивизиясы және 14 атты әскер бригадасы болды. Осы дивизиялардың бірі – Шығыс Ланкашир дивизиясы. Бейбіт уақытта дивизия штабы 1910 жылдан бастап Манчестердегі Сент-Мэри парсонжасындағы Ұлттық ғимараттарда орналасқан.
The Territorial Force (TF) was formed on 1 April 1908 following the enactment of the Territorial and Reserve Forces Act 1907 (7 Edw.7, c.9) which combined and re organised the old Volunteer Force, the Honourable Artillery Company and the Yeomanry. On formation, the TF contained 14 infantry divisions and 14 mounted yeomanry brigades. One of the divisions was the East Lancashire Division. In peacetime, the divisional headquarters was, from 1910, in the National Buildings at St Mary's Parsonage in Manchester.
Бірінші дүниежүзілік соғыс
Бөлім соғыс басталғанда құрылды. Соғысқа орналасу үшін Ирландия қарастырылған еді, бірақ елдің бейбіт жағдайына байланысты жоспар іске аспады. Ұзақ уақыт жаттығу залдарында болғаннан кейін, әртүрлі бөлімшелер Тёртон Боттомс (Болтон қаласының жанында), Чешем (Бери қаласының жанында) және Холингворт көлі (Литтлборо, Рочдейл қаласының жанында) орналасқан үлкен шатырлы лагерьлерге баруға кірісті. Қызметкерлерден шетелдегі қызметке ерікті түрде қатысу туралы сұраныс жасалды, және көпшілігі оған келісті, ал жетіспейтін орындар Ұлттық резервтен және қайта тіркелгендерден толтырылды. "Ішкі қызметте" болғандар екі еселенген бөлімшелердің ядросын құрады, олардың мақсаты жаттығу залдарында еріктілерді даярлау болды. Бұл бөлімшелер дивизиялық резервті құрады, кейін 66-шы (2-ші Шығыс Ланкашир) дивизиясы болып қайта құрылды. 1914 жылы Шығыс Ланкашир дивизиясы Территориялық күш құрамына кіретін 14 жаяу әскер дивизиясының және 55 атты полктің бірі болды. Соғыс министрі лорд Китченер негізінен кеңсе қызметкерлерінен тұратын бұл дивизиялар мен полктарды "қалалық клерктер армиясы" деп атады. Олардың кіші офицерлері университеттерде және сияқты ірі жекеменшік мектептерде құрылған Офицерлік дайындық корпусында оқытылды. Китченер бұл күштерді Судан, Месопотамия, Египет және Кавказ сияқты алыс өңірлердегі науқандарға жіберді, Батыс майданындағы британ армиясының кәсіби әскерлерін босату үшін, себебі ол бұл жаңа сарбаздардың "неміс армиясына қарсы тұра алмайтынын" ойлады.
The division was embodied upon the outbreak of war. The war station was intended to be Ireland; but, due to its pacific state, the intended move did not materialise. After a brief period at their drill halls, the various units proceeded to large tented camps at Turton Bottoms (near Bolton), Chesham (near Bury) and Holingworth Lake, Littleborough (near Rochdale). The personnel were asked to volunteer for overseas service, and the overwhelming majority did so, the deficiencies made up of men from the National Reserve and other re enlistments. The 'home service' men formed the cadre of duplicate units, intended to train the rush of volunteers at the drill halls. These would form the divisional reserve, and later become the 66th (2nd East Lancashire) Division. In 1914, the East Lancashire Division was one of 14 infantry divisions and 55 mounted regiments, called the Yeomanry, that made up the Territorial Force. Lord Kitchener, the Secretary of State for War, described these divisions and regiments of mainly white–collar workers as "a town clerk's army". Their junior officers were trained at the Officer Training Corps set up at the universities and large public schools, such as Eton and Harrow. Kitchener sent these forces to the peripheral campaigns; to the Sudan, Mesopotamia, Egypt and the Caucasus, to release Regular British Army soldiers for duty on the Western Front because he thought these amateur soldiers 'might not be able to hold their own with the German Army'.
Мысыр
Шығыс Ланкашир дивизиясы 1914 жылдың 25 қыркүйегінде Мысырға келді және Каир маңында (кейбір бөлімдері Кипр мен Суданға орналастырылған), сондай-ақ кейбір еманри бөлімшелерімен және Галлиполиға аттанбас бұрын Австралия мен Жаңа Зеландия контингенттерімен бірге қызмет етті. Дивизия Сүэц каналын күтілетін түрік шабуылынан қорғау үшін Мысырға жіберілді. 15 фунттық артиллериялық батареялар Үндістан армиясы мен Жаңа Зеландия әскерлері бекінген күзет посттарын қолдау үшін Батыс жағалаудың маңызды нүктелеріне орналастырылды. 20-шы батарея (Болтон артиллериясы) 1915 жылдың 2 ақпанында Эль-Фердан жанында Ұлы соғыста дивизияның алғашқы артиллериялық оқтарын, сондай-ақ кампаниядағы Аумақтық күштердің алғашқы оқтарын атты. 19-шы батарея (Болтон артиллериясы) 1915 жылдың 3-4 ақпан түні мен таңында Туссум мен Серапеум арасында Үндістан және Жаңа Зеландия әскерлерін қолдап, түрік 25-ші дивизиясының 74-ші полкінің каналды кесіп өту әрекетіне қарсы күресті.
The East Lancashire Division arrived in Egypt on 25 September 1914 and served in the interior, around Cairo (with some elements stationed in Cyprus and the Sudan) together with some Yeomanry units, and the Australian and New Zealand contingents before going to Gallipoli. The division was sent to Egypt to defend the Suez Canal against anticipated Turkish attacks. The 15 pounder gun batteries were deployed at key points on the west bank in support of Indian Army and New Zealand troops manning guardposts. The 20th Battery (Bolton Artillery) fired the division's first artillery rounds of the Great War, and the first of the Territorial Force of the campaign, near El Ferdan on 2 February 1915. The 19th Battery (Bolton Artillery) was in action in support of Indian and New Zealand troops between Tussum and Serapeum on the night and morning of 3–4 February 1915, against the attempted crossing of the canal by the 74th Regiment, Turkish 25th Division.
Галлиполи
1915 жылдың мамыр айының басында дивизия британдық армия корпусына қосылды, маусым айынан бастап VIII корпус ретінде танылды, сәуір айында Галлиполиде күтілген жедел сәттілікке қол жеткізе алмаған одақтастардың сәтсіздігінен кейін Гельс түбегіне жетті. 1915 жылдың 26 мамырында дивизия өзінің нөмірін алып, 42-ші (Шығыс Ланкашир) дивизиясы аталды, ал бригадалар да нөмірленді: 125-ші (1/1 Ланкашир фюзельерлері) бригадасы, 126-шы (1/1 Шығыс Ланкашир) бригадасы және 127-ші (1/1 Манчестер) бригадасы. 4-ші (Блэкберн) батареясы, 6-шы (Бёрнли) батареясының 1-ші бөлімі және 19-шы және 20-шы (Болтон) батареялары 23/24 қыркүйекке дейін Галлиполиде дивизияға қосылмады, ал 1/2-ші Шығыс Ланкс бригадасы RFA (Манчестер артиллериясы) мамыр айында Ұлыбританиядан Мысырға келді және Мысырда қалды. 125-ші (Ланкашир фюзельерлері) бригадасы 6 мамырда Критияның екінші шайқасына қатысуға үлкерді, ал 126-шы бригада 11 мамырда келді. Бүкіл дивизия 4 маусымда Критияның үшінші шайқасына қатысты. Дивизия Сари Бейр шайқасының басында Хеллес бағытын ауыстырды, бұл шайқас Крития жүзімдігі шайқасы деп танылды. Манчестер полкінің 1/9-шы батальоны капитаны Уильям Томас Форшоу 7-9 тамыздағы шайқаста көрсеткен батылдығы үшін Виктория кресімен марапатталды. Шығыс Ланкашир полкінің 1/5-ші батальонынан 2-лейтенант Альфред Виктор Смитке 23 желтоқсанда Геллестегі ерлігі үшін қаза болғаннан кейін Виктория кресі табысталды. Дивизия 1916 жылдың қаңтарында Гельс түбегінен соңғы эвакуацияға дейін Галлиполиде болды, бірақ қазалар мен аурулар салдарынан күшін жоғалтты. Галлиполидегі 42-ші дивизияның жоғалғандары 395 офицер және 8152 қатардағы сарбазды құрады.
Beginning in early May 1915, the division joined the British Army Corps, from June known as VIII Corps, at Cape Helles following the failure of the Allies to achieve the anticipated swift success at Gallipoli during April. On 26 May 1915 the division received its number, becoming the 42nd (East Lancashire) Division, and the brigades were also numbered, becoming 125th (1/1st Lancashire Fusiliers) Brigade, 126th (1/1st East Lancashire) Brigade and 127th (1/1st Manchester) Brigade. The 4th (Blackburn) battery, 1 section of the 6th (Burnley) battery, and 19th and 20th (Bolton) batteries did not join the division on Gallipoli until 23/24 September, and the 1st/2nd East Lancs Brigade RFA (Manchester Artillery) arrived in Egypt in May from Britain and remained in Egypt. The 125th (Lancashire Fusiliers) Brigade landed in time to participate in the Second Battle of Krithia on 6 May and the 126th Brigade arrived on 11 May. The entire division was involved in the Third Battle of Krithia on 4 June. The division carried out the Helles diversion at the start of the Battle of Sari Bair in what became known as the Battle of Krithia Vineyard. Captain William Thomas Forshaw of the 1/9th Battalion, Manchester Regiment was awarded the Victoria Cross for his actions in this battle from 7 to 9 August. 2nd Lieutenant Alfred Victor Smith of the 1/5th Battalion, East Lancashire Regiment was posthumously awarded the Victoria Cross for his action at Helles on 23 December. The division remained at Gallipoli until the final evacuation of Helles in January 1916 but was severely depleted by casualties and illness. 42nd Division's casualties at Gallipoli were 395 officers and 8152 other ranks killed, wounded and missing.
Мысыр және Синай жорығы
Галлиполиден эвакуациядан кейін дивизия Мысырға оралды және 42-ші (Шығыс Ланкашир) дивизиясы деп қайта аталды. Осылайша ол Романи шайқасына және Романиден Катияға қарай ілгерілеуге қатысты. 42-дивизия Суэц каналындағы Кантарада қызмет етті, генерал Лоренс басқаруындағы Суэц каналының қорғанысының 3-ші бөлімінде. 1916 жылдың 4 тамызында, Романи шайқасының бірінші күні, олар Пелузиумдағы теміржолға жөнелтілді. Күн батқанда, 42-дивизияның 127-бригадасы 1930 сағатта аванпост міндеттерін қабылдады, ал күні бойы шайқасқан Жаңа Зеландия атты әскері мен 5-атты ескерту бригадалары Пелузиумда су ішуге және демалуға кетті. Шайқастың екінші күні, 5 тамыз 1916 жылы, 42-дивизия және алдыңғы күні бекіністі ұстанымдарынан шайқасқан 52-ші (Төмендік) дивизия, қарсыласты қуу үшін Австралия жеңіл атты әскері мен Жаңа Зеландия атты әскері бригадаларын қолдауға бұйрық алды. 42-дивизия Синай шөліндегі жағдайға дайын болмады. Олар жазғы ыстықтағы құмда жұмыс істеуге дайындықтан өтпеген, сондай-ақ су жеткіліксіз болғандықтан, ауыр қиындықтар мен трагедиялар орын алды. Тек атты әскерлер ғана қарсыластың Катияға тәртіпті түрде шегінуін тоқтатуға және келесі күні жақсы тәртіппен қайтаруын қамтамасыз ете алмады. 127-бригада, 42-дивизия келесі күні, 6 тамызда Катияға жетті; Пелузиум станциясынан екі күндік сапарда 800 адам қаза тапты. 42-дивизияның 125-бригадасы, сондай-ақ 52-дивизияның 155-ші және 157-ші бригадалары да шөлге және күннің ыстығына көптеген адам құрбан болды; жаяу әскерінің қууы жалғаса алмады. Роберт Бетел, Армиялық қызмет корпусы, және Макферсон, Мысырлық түйелік көлік корпусының офицері, 125-ші және 127-ші бригадаларға азық-түлік пен су жеткізуге жұмыстанды. Олар осы қорқынышты күндерде көргендерін жазып қалдырды. Синайдағы 42-дивизияда қызмет еткеннен кейін шамамен 50 жыл өткен соң, бір ардагер, пулеметші Дж. Томпсон, "ағып жатқан кранды көргенде" "тынышсыздық сезінетінін" мойындады. 1916 жылдың желтоқсанына қарай 42-дивизия Салмана, Әбу Тилул және Мадан теміржол станциясындағы байланыс желілерін қорғау үшін бөлімшелерді дайындады және 13 желтоқсанда жаттығу шабуылына қатысты. 21 желтоқсанда 42-ші және 52-ші дивизиялар Кило 128-ден Бардавиллге қарай жүріп, Масаидқа қарай шығысқа жылжуды жалғастырды. 1917 жылдың 17 қаңтарында 42-дивизия Синай кампаниясында болмады, ол Батыс майданға бұйрық алған алғашқы аумақтық күштердің бірі болды. Дивизияның орнын Даллас басқаратын басқа аумақтық дивизия, 53-ші (Уэльстік) дивизия басты. Басқа екі аумақтық жаяу әскер дивизиясы, Рафадағы 52-ші және Суэц каналынан Романияға жіберілген 54-ші (Шығыс Англия) дивизиясы тікелей генерал Добеллдің Шығыс күшінің қолбасшылығына бағынды. 42-дивизия 1917 жылдың ақпан айының басында Мысырдан кетіп қалды.
After the evacuation of Gallipoli, the division returned to Egypt, and was renamed the 42nd (East Lancashire) Division. As such it participated in the Battle of Romani and the advance from Romani to Katia. The 42nd Division served at Kantara on the Suez Canal in No. 3 Section of the Suez Canal Defences under General Lawrence until they were entrained for the railhead at Pelusium on the first day of the Battle of Romani on 4 August 1916. On arrival late in the day, the 127th Brigade of the 42nd Division took over outpost duties at 1930 hours while the New Zealand Mounted Rifle and 5th Mounted Yeomanry Brigades, which had been heavily involved in fighting during the day, withdrew to water and rest at Pelusium. On the second day of battle, 5 August 1916, the 42nd Division along with the 52nd (Lowland) Division, which had fought the previous day from their entrenched position, were ordered to move out to support the Australian Light Horse and New Zealand Mounted Rifles Brigades in a pursuit of the enemy. The 42nd Division was not prepared for the conditions they found in the Sinai desert. They had not been trained to operate in heavy sand in mid summer heat, and with insufficient water, extreme distress and tragedy followed. The mounted troops alone, were unable to stop the enemy making a disciplined withdrawal to water at Katia and to fall back in good order, the following day. The 127th Brigade, 42nd Division eventually reached Katia the next day, 6 August; 800 men had died in the two day march from Pelusium Station. The 125th Brigade of the 42nd Division and the 155th, and 157th brigades of the 52nd Division also had many men fall victim to thirst and the blazing sun; the infantry pursuit could not go on. Robert Bethel, Army Service Corps, and McPherson, an officer in the Egyptian Camel Transport Corps, worked to transport provisions and water to the 125th and 127th brigades. They recorded what they saw of these terrible days. Nearly 50 years after serving with the 42nd Division in the Sinai, one veteran, gunner J. Thompson, confessed that the "sight of a leaking tap" made him "squirm". By December 1916, the 42nd Division was furnishing units to protect the lines of communication at Salmana, Abu Tilul and the railway station Maadan and took part in a practice attack on 13 December. On 21 December, 42nd and 52nd Divisions marched from Kilo 128 to Bardawil and continued to move eastwards towards Masaid. On 17 January 1917, the 42nd Division was no longer in the Sinai Campaign, having been among the first of the Territorial Force to receive orders for the Western Front. The division was replaced in Desert Column by another Territorial Division, the 53rd (Welsh) Division commanded by Dallas. The two other Territorial infantry divisions, the 52nd at Rafa and the 54th (East Anglian) Division ordered out to Romani from the Suez Canal, were put directly under General Dobell commander of Eastern Force. The 42nd Division departed Egypt early in February 1917.
Батыс майдан
Дивизия Францияға көшіп, 1917 жылдың наурыз айында Төртінші армияның 3-корпусына қосылды. Ол 1917 жылы 8 мамырда 48-ші (Оңтүстік Мидленд) дивизиясын босатты және 20-шы (Жылы) дивизияны босатып, 1917 жылдың 23 мамырынан бастап Эпехиден солтүстікке қарай Хавринкортта сызықты ұстағанға дейін Эпехиде сызықты ұстады. Оның жаяу әскерін 1917 жылдың 8 шілдесінде 58-ші (2/1 Лондон) дивизиясы алмастырды, бірақ оның дивизиялық артиллериясы 58-ші және содан кейін 9-шы (Шотландия) дивизиясын қолдап, Хавринкорт Вудта қалды. Ол 1917 жылы 9 шілдеде Итр секторына көшірілді. 1917 жылы 23 тамызда бесінші армияның V корпусына қосылды, бірақ жаяу әскер Ипрдің артындағы Поперинге жаттығу үшін барды. Оның дивизиялық артиллериясы Потиже шаты жанында 15-ші (шотланд) дивизиясын қолдауға бірден кірісті. Оның жаяу әскері 1917 жылдың 1 қыркүйегінде Ипрестегі Фрезенберг қырқасының маңында Потижизе жолының оң жағындағы 15-ші (Шотландия) дивизиясын жеңілдетті, ал 6 қыркүйекте 125-ші бригада Үшінші Ипрес шайқасында бекіністі Иберия, Борри және Бек фермаларын басып алуға сәтсіз әрекет жасады. Дивизиялық жаяу әскерді 9-ші (Шотландия) дивизиясы алмастырды және 1917 жылдың 18 қыркүйегінде Поперинге аймағына кетті. Оның дивизиялық артиллериясы 29 қыркүйекке дейін желіде қалды, Менен жолы жотасының шайқасына (20-26 қыркүйек 1917) қатысты және 25 қыркүйекте Фрезенберг жотасындағы ашық позицияларға жетті. 26 қыркүйекте ол 66-шы (2-ші Шығыс Ланкашир) дивизиясын босатты. Дивизияның артиллериясы қайтадан қосылып, Ниупорттың қасында қақтығысты ұстады. 1917 жылы 29 қарашада 25-ші дивизияны босатып, Ла-Бассе секторындағы Живаншиде сызықты ұстады. Ол неміс шабуылына қарсы жаңа британдық қорғаныс доктринасы бойынша бекіністер салды. 1/10 Манчестердің C ротасының жеке Уолтер Миллс 1917 жылы 10 желтоқсан түнінде Живаншидегі Қызыл Аждаһа кратеріндегі әрекеттері үшін Виктория Крестімен марапатталды. Оны 1918 жылы 15 ақпанда 55-ші (Батыс Ланкашир) дивизиясы босатты. Ол резервте ұсталды және 1 наурыздан бастап I корпустың резервінің, содан кейін GHQ резервінің бір бөлігін құрайтын Буснес-Бурбуре-Фукьер аймағында жаттығуды жүргізді. 1918 жылы 23 наурызда ол III армияның генерал-лейтенанты сэр Айлмер Халдейннің қолбасшылығындағы VI корпусына қосылды, бастапқыда резервте, содан кейін Эрвиллерсте генерал Отто фон Белоудың қолбасшылығындағы неміс 17-ші армиясына қарсы сол жаққа қарсы қорғаныс жасады. Ол түстен кейін 7 танкі мен 300 жаяу әскермен Логеаст Вудтан қарсы шабуыл жасап, 1918 жылы 25 наурызда VI резервтік корпусты кейінге қалдырды. 10-шы Манчестерлер 2-ші гвардиялық резервтік дивизияның 8 шабуылдарын Эрвилерсте қарсы алды. 1918 жылы 26 наурызда Эрвиллерс-Буккой аймағынан қайтты. 42-ші және 62-ші (2-ші Батыс Атпен жүзу) дивизиялары бірге Россингол Вуд Буккой секторын неміс 3-ші гвардиялық жаяу әскер дивизиясының алты шабуылына қарсы қатты оқ ату астында ұстады, соңғысы 11 Mk. ІV-қаптамалар. Содан кейін ол 1918 жылы 5 сәуірде Буккойда соңғы неміс шабуылдың аяғына дейін және 1918 жылдың 6 сәуірінен бастап Буккой, Гоммекурт, Хебутерндегі сызықты ұстады. 1918 жылдың 21 тамызынан бастап Үшінші армияның IV корпусында қызмет етті және Соммадағы екінші шайқаста (1918) Альберт шайқасын (1918) қоса алғанда, Анкре, Пис, Варленкур өзенінің арғы жағында Мираумонтқа шабуыл жасап, алға жылды. Олардың қарсыласы - 183-ші дивизия. Ланкашир фюзилерлерінің 1/5 батальонынан Лансалық сержант Эдвард Смит 21 тамызда Лозенджді (Гол 140, неміс автоматтарының ұясы) басып алу және 22 тамызда қарсыластың қарсы шабуылдары үшін Виктория крестімен марапатталды. Жаяу әскер 1918 жылы 25 тамызда Мираумонт-Пис ауданында екі күндік демалыс үшін кері шегінді. Дивизияның артиллериясы 63-ші дивизияға қолдау көрсету үшін қатты атыс астында әрекетке кірісті. Содан кейін ол 63-ші дивизияны сызықтап, 1918 жылдың 28 тамызында алға жылжуды жалғастырды. Ол соғыс кезінде Соммадағы екінші шайқаста (1918) Тиллой, Риенкур лес Бапум, Виллерс-ау-Флос, Итр, Норд каналы арқылы Метс-ан-Кутурға дейін шабуыл жасап, алға жылды. Оның жаяу әскері Жаңа Зеландия дивизиясымен алмастырылды және 1918 жылы 6 қыркүйекте Пис Толой ауданында демалуға көшті. Дивизияның артиллериясы Жаңа Зеландия дивизиясын қолдап, желіде қалды. 1918 жылы 21 қыркүйекте ол Хавринкорт орманының шығысында 37-дивизияны босатты. 1918 жылы 27 қыркүйекте ол Сигфридстаунг (Гинденбург желісі) арқылы Қара, Қызыл, Қоңыр, Сары және Көк сызықтар деп аталатын мақсаттар арқылы Уэльс қыртысына дейін Хавринкорт Оудқа шабуыл жасап, алға жылды. Хинденбург жел�...
The division moved to France and joined 3 Corps in the Fourth Army in March 1917. It relieved the 48th (South Midland) Division on 8 May 1917 and held the line at Épehy before relieving the 20th (Light) Division and holding the line at Havrincourt, north of Epéhy, from 23 May 1917. Its infantry was relieved by the 58th (2/1st London) Division on 8 July 1917 but its divisional artillery remained in the line in support of 58th and then 9th (Scottish) Division at Havrincourt Wood. It moved to the Ytres sector on 9 July 1917. On 23 August 1917, it joined V Corps in the Fifth Army, although the infantry in Poperinghe area behind Ypres for training. Its divisional artillery entered line immediately in support of the 15th (Scottish) Division near Potijze Chateau. Its infantry relieved the 15th (Scottish) Division in the line to the right of Potijze Road near Frezenberg Ridge at Ypres on 1 September 1917 and on 6 September the 125th Brigade made an unsuccessful attempt to capture the fortified Iberian, Borry and Beck Farms during the Third Battle of Ypres. The divisional infantry were relieved by the 9th (Scottish) Division and retired to Poperinghe area on 18 September 1917. Its divisional artillery remained in the line until 29 September, participated in the Battle of the Menin Road Ridge (20–26 September 1917) and advanced to exposed positions on Frezenberg Ridge on 25 September. On 26 September it relieved the 66th (2nd East Lancashire) Division. The divisional artillery rejoined and it held the line at Nieuport. On 29 November 1917 it relieved the 25th Division and held the line at Givenchy on the La Bassée sector. It constructed fortifications according to the new British defensive doctrine of "defended localities" in anticipation of major German attack. Private Walter Mills of C Company, the 1/10th Manchesters, was posthumously awarded the Victoria Cross for actions at Red Dragon Crater, Givenchy on the night of 10 December 1917. It was relieved by the 55th (West Lancashire) Division on 15 February 1918. It was held in reserve and undertook training at Busnes–Burbure–Fouquieres area, forming part of the I Corps reserve and then the GHQ reserve from 1 March 1918. On 23 March 1918 it joined VI Corps under the command of Lieutenant General Sir Aylmer Haldane in the Third Army, initially in reserve, and then at Ervillers, to defend the line against the German 17th Army under the command of General Otto von Below on the right (i. e. north) wing of the German Spring Offensive (Kaiserschlacht) in the First Battle of the Somme (1918) and then the First Battle of Bapaume. It counterattacked in the afternoon with seven tanks and 300 infantry from Logeast Wood to delay the German VI Reserve Corps on 25 March 1918. The 10th Manchesters repelled eight attacks by the German 2nd Guard Reserve Division, at Ervillers. It retired the Ervillers–Bucquoy area on 26 March 1918. Together the 42nd and 62nd (2nd West Riding) Division held the Rossignol Wood–Bucquoy sector under heavy shelling against six attacks by the German 3rd Guard Infantry Division, the last with assistance of 11 Mk. IV tanks. It then held the line until end of final German assault on 5 April 1918 at Bucquoy and held the line at Bucquoy, Gommecourt, Hébuterne from 6 April 1918. It served with the IV Corps in the Third Army from 21 August 1918 and attacked and advanced Miraumont, across the River Ancre, Pys, Warlencourt during the Second Battle of the Somme (1918) including the Battle of Albert (1918). Their opponent was the 183rd Division. Lance Sergeant Edward Smith of the 1/5th Battalion, Lancashire Fusiliers was awarded the Victoria Cross for actions in the capture of The Lozenge (Hill 140, a German machine gun nest) on 21 August and enemy counter attacks on 22 August. The infantry withdrew for two days rest in Miraumont–Pys area on 25 August 1918. The divisional artillery went into action under heavy fire in support of 63rd (Royal Naval) Division on the outskirts of Loupart Wood. It then relieved 63rd Division in the line and resumed its advance on 28 August 1918. It attacked and advanced to Thilloy, Riencourt lès Bapaume, Villers au Flos, Ytres, across the Canal du Nord to Metz en Couture in the Second Battle of the Somme (1918) including the Second Battle of Bapaume. Its infantry relieved by New Zealand Division and moved to rest in Pys Tholloy area on 6 September 1918. The divisional artillery remained in the line in support of New Zealand Division. On 21 September 1918 it relieved 37th Division east of Havrincourt Wood. On 27 September 1918 it attacked and advanced Havrincourt Wood through the Siegfriedstellung (Hindenburg Line) via objectives called the Black, Red, Brown, Yellow and Blue lines, to Welsh Ridge. The Hindenburg Line was attacked in enfilade, or diagonally, as can be seen from the map. Many casualties were sustained from machine guns situated in Beaucamps to the right of the division's front during the Battle of the Canal du Nord. Its infantry relieved by New Zealand Division and withdrew to Havrincourt Wood for rest on 29 September 2018. The divisional artillery remained in action in support of the New Zealand Division in the Pursuit to the Selle. On 9 October 1918 its infantry marched up to the front through Lesdain, Esnes, Beauvois and relieved New Zealand Division, who had established a bridgehead across the River Selle at Briastre. It defended Briastre against German counterattacks and shelling from 12 October 1918 and then advanced across the River Selle to Marou, Virtigneul and Belle Vue Farm during the Battle of the Selle. Private Alfred Robert Wilkinson of the 1/5th Manchesters was awarded the Victoria Cross for actions on 20 October 1918 at Marou. The division's opponent in these actions was the 25th Division. It was relieved by New Zealand Division on 24 October 1918 and withdrew to Beauvois for a rest. It then moved up though Le Quesnoy and Forêt de Mormal in support of the advance of the 37th Division and New Zealand Division on 3 November 1918. It relieved the New Zealand Division in line of attack on eastern edge of Forest of Mormal and attacked and advanced to Hautmont in the Arrondissement of Avesnes sur Helpe on 6 November 1918. It was standing fast on line Maubeuge–Avesnes sur Helpe Road when the Armistice of 11 November 1918 came into force.
Бірінші дүниежүзілік соғыс композициясы
Жаяу әскер 1914 жылы кемеге мінгеннен бастап, 1917 жылғы наурызда Францияға келгенше ескірген ұзақ журналды Lee–Enfield (MLE) мылтығымен қаруланды. Францияға келген соң олар стандартты, заманауи қысқа журналды Lee–Enfield (SMLE) мылтығымен қайта жабдықталды.
The infantry were equipped with the obsolescent Long Magazine Lee–Enfield (MLE) rifle from embarkation in 1914 until arrival in France in March 1917, when they were re equipped with the standard modern Short Magazine Lee–Enfield (SMLE).
Бөлімдік артиллерия
Бастапқыда әрбір далалық қару батареясы төрт ескірген BLC 15 фунттық далалық қарумен жабдықталған (Иан Гамильтон оларды "Оңтүстік Африканың жәдігерлері" деп біршама дәлсіз атаған). Олар 1916 жылғы 29 ақпанда Мысырдағы 29-дивизиядан берілген заманауи QF 18 фунттық қарулармен ауыстырылды. 4-Ланкашир батареясы Блэкберннен. 1916 жылғы 6 мамырда А батареясы деп қайта аталды. 5-Ланкашир батареясы Чёрчтен. 1916 жылғы 6 мамырда В батареясы деп қайта аталды. 6-Ланкашир батареясы Бернлиден. 1916 жылғы 6 мамырда С батареясы деп қайта аталды. 2-Шығыс Ланк бригадасының жасағы (Манчестер артиллериясы) 1915 жылдың мамыр айында Мысырға келді, Галлиполиге бармады. 1916 жылғы 29 мамырда 211 бригадасы деп қайта аталды. 1915 жылдың шілдесінде Мысырдан Галлиполидегі дивизияға қосылды. Алайда, Mudros-тан жаңа 40 фунт 5 дюймдік снарядтардың шектеулі мөлшері ғана жіберілді (ескі снарядтар 50 фунт болды). Жеңілірек және осылайша ұзаққа соққы беретін снаряд үшін қашықтық кестелері болмады, сондай-ақ олардың жаңа үлгідегі сақтандырғышы болды, ал оған сәйкес сақтандырғыш кілттері табылған жоқ. Сондықтан, Галлиполидегі гаубицаларды қолдану өте шектеулі болды. 1-ші Камберленд (гаубица) батареясы Карлайлдан. 1916 жылдың мамыр айында А батареясы деп қайта аталды. 2-ші Камберленд (гаубица) батареясы Уоркингтоннан. 1916 жылдың мамыр айында В батареясы деп қайта аталды. 2-Ланкашир ауыр батареясы, Корольдік гарнизондық артиллерия, Ливерпульден. Дивизия Мысырға аттанғанда Англияда қалды.
Originally, each of the field gun batteries was equipped with four obsolescent BLC 15 pounder field guns (referred to somewhat inaccurately by Ian Hamilton as "relics of South Africa"). They were replaced on 29 February 1916 with modern QF 18 pounder guns handed over by 29th Division in Egypt. 4th Lancashire Battery from Blackburn. Renamed A Battery 6 May 1916. 5th Lancashire Battery from Church. Renamed B Battery 6 May 1916. 6th Lancashire Battery from Burnley. Renamed C Battery 6 May 1916. 2nd East Lancs Brigade R. F. A. (Manchester Artillery)Arrived Egypt May 1915, did not go to Gallipoli. Renamed 211 Brigade 29 May 1916). Joined Division on Gallipoli in July 1915 from Egypt. However, only limited supplies of the new 40 pound 5 inch shells were sent from Mudros (older shells were 50 pounds). No range tables for the lighter and hence longer range shell were available, and they had a new pattern fuse for which no fuse keys were available. Hence, use of these howitzers at Gallipoli became very limited. 1st Cumberland (Howitzer) Battery from Carlisle. Renamed A Battery in May 1916. 2nd Cumberland (Howitzer) Battery from Workington. Renamed B Battery in May 1916. 2nd Lancashire Heavy Battery, Royal Garrison Artillery, from Liverpool. Left in England when division embarked for Egypt.
1917 жылғы далалық артиллерияны қайта ұйымдастыру
1917 жылы ақпанда Камберленд артиллериясы / 213-бригада таратылды және оның екі гаубицалық батареясы жаңа артиллерия бригадасының қағидаларына сәйкес 18 фунттық бригадалармен біріктірілді. 210, 211 және 212 бригадаларындағы әрқайсысы төрт зеңбірекпен жабдықталған 18 фунттық батареялар алты зеңбірекпен жабдықталған батареяларға біріктірілді, ал бұл төрт бригада жаңа 210 және 211 бригадаларымен алмастырылды. Әр бригадада 3 алты зеңбірекпен жабдықталған 18 фунттық батарея және бір гаубицалық батарея болды. Гиббонның дивизия тарихында бұл өзгерістер 1916 жылғы Рождество күні, дивизия Аль-Мазарда жаттығулар жасап жатқанда қағаз жүзінде жасалғаны, ал нақты қайта ұйымдастыру 1917 жылғы ақпанда канал аймағына оралғанда жүзеге асты делінген. Осылайша, 1917 жылдың ақпан айынан 1918 жылдың 11 қарашасына дейін дивизиялық артиллерия 210 және 211 бригадаларынан тұрды, әрқайсысында 3 алты зеңбірекпен жабдықталған 18 фунттық батарея (А, В, С) және бір төрт 4,5 дюймдік гаубицалық батарея (D) болды.
In February 1917, the Cumberland Artillery / 213 Brigade was disbanded and its two howitzer batteries merged into the 18 pounder brigades in accordance with the new artillery brigade philosophy. Existing four gun, 18 pounder batteries in each of 210, 211 and 212 Brigades were merged into six gun batteries, and the four brigades replaced by new 210 and 211 Brigades, each with 3 six gun, 18 pounder batteries and one howitzer battery. Gibbon's divisional history states that the above occurred on paper on Christmas Day 1916, when the division was on manoeuvres at Al Mazar, and the reorganization actually occurred in February 1917 on return to the canal zone. Hence, from February 1917 to 11 November 1918, the divisional artillery consisted of 210 and 211 Brigades, each with 3 six gun batteries of 18 pounders (A,B,C) and one battery of four 4.5 inch howitzers (D).
42-батальонның пулемет корпусы
1918 жылдың 23 ақпанында бұрынғы төрт жеке компаниядан құрылды. Үш жаяу әскер бригадасының әрқайсысына бір компания, ал дивизиялық резервке бір компания бекітілді.
Formed 23 February 1918 from the previous four separate companies. One company was attached to each of the three infantry brigades and one company in Divisional Reserve.
Соғыс аралығы
Дивизия соғыстан кейін қалған аумақтық күшпен бірге таратылды. Бірақ, ол кейін 1920 жылдары Территориялық армия болып қайта құрылды және 42-дивизия жаңадан құрылды.
The division was disbanded after the war, along with the rest of the Territorial Force. However, it was later reformed in the 1920s as the Territorial Army and the 42nd Division was reconstituted.
Ескерткіштер мен ескерткіштер
42-дивизияның ескерткіші Треско ауылының солтүстік жиегінде, Хавринкортқа қарайтын жолдың сол жағында орналасқан. Оны 1922 жылғы Пасха күні генерал-майор Артур Солли Флад ашты. Ескерткіште былай деп жазылған: "Ұлы соғыста король мен ел үшін өмірін берген 42-ші Шығыс Ланкашир жауынгерлік дивизиясының барлық шені бар әскери қызметшілерінің құрметіне және 1918 жылдың 28 қыркүйегінде дивизияның Трескольттағы Гинденбург шебіне жасаған шабуылы мен оны басып алуының естелігі ретінде". Тресконың солтүстік-шығыс жағында, ескерткіштен шығысқа қарай 274 метр қашықтықта Рибкорт жолындағы зират орналасқан, 42-дивизия оны Треско дивизиялық зираты деп атаған.
The 42nd Division Memorial stands on the north edge of Trescault village on the left of the road to Havrincourt. It was unveiled by Major General Arthur Solly Flood on Easter Sunday, 1922. The inscription reads: "In memory of all ranks of the 42nd East Lancashire Territorial Division who gave their lives for King and Country during the Great War and in commemoration of the attack and capture of the Hindenburg line at Trescault by the Division on 28 September 1918". On the north east side of Trescault, 274 metres to the east of the monument, is Ribecourt Road Cemetery, which the 42nd Division called the Divisional Cemetery, Trescault.