Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Чинодағы әйелдер түрмесі, Калифорния.
Women's prison in Chino, California
Калифорниядағы әйелдер институты (CIW) – Лос-Анджелестің шығысында, Калифорния штатының Сан-Бернардино округіне қарасты Чино қаласында орналасқан әйелдер мемлекеттік түрмесі. Пошталық мекенжайында "Корона" деп көрсетілген, ол Калифорния штатының Риверсайд округіне жатады.
California Institution for Women (CIW) is a women's state prison located in the city of Chino, San Bernardino County, California, east of Los Angeles, although the mailing address states "Corona," which is in Riverside County, California.
Мекемелер
Калифорния штатының Түзету және оңалту департаментінің ресми құжаттары CIW үшін Риверсайд округындағы "Корона, Калифорния" пошталық мекенжайын көрсетсе де, 2003 жылдан бері түрме физикалық тұрғыдан Чино қаласында орналасқан, бұл бұрынғы құрылмаған Сан-Бернардино округының жеріне қосылғаннан кейін болды. CIW құрылысына I деңгей ("Қауіпсіз периметрі жоқ ашық жатақханалар") тұрғын үйі, II деңгей ("Қауіпсіз периметр қоршаулары және қарулы күзеті бар ашық жатақханалар") тұрғын үйі және III деңгей ("Жеке камералар, қоршалған периметрлер және қарулы күзеті") тұрғын үйі кіреді. Сонымен қатар, Қабылдау орталығы "жаңа түскен сотталғандарды қабылдау, жіктеу және бағалау үшін қысқа мерзімді баспана ұсынады". 2013 жылдың 31 қазанына қарай, түрменің жобалық сыйымдылығы 1398 адамды құрады, ал жалпы тұтқындар саны 2155 адамға жетіп, толымдылық деңгейі 154,1 пайызды көрсетті. 2020 жылдың 30 сәуірінде CIW жобалық сыйымдылығының 111,1 пайызымен, яғни 2640 адамды қамауда ұстады. CIW Лос-Анджелес қаласының шығысында орналасқан, және Лос-Анджелес қаласының ортасынан түрмеге дейін шамамен бір сағаттық сапар қажет.
Although the official California Department of Corrections and Rehabilitation documents give a "Corona, California" mailing address for CIW in Riverside County, the prison has been physically located in the city of Chino since 2003 following an annexation of land in previously unincorporated San Bernardino County. CIW has Its facilities include Level I ("Open dormitories without a secure perimeter") housing, Level II ("Open dormitories with secure perimeter fences and armed coverage") housing, and Level III ("Individual cells, fenced perimeters and armed coverage") housing. In addition, a Reception Center "provides short term housing to process, classify and evaluate incoming inmates." As of October 31, 2013, it had a design capacity of 1,398 but a total institution population of 2,155, for an occupancy rate of 154.1 percent. As of April 30, 2020, CIW was incarcerating people at 111.1% of its design capacity, with 2,640 occupants. CIW is located east of Downtown Los Angeles, and it takes about one hour to travel to the prison from Downtown LA.
Тарих
Алғашқы Калифорния әйелдер институты 1932 жылы Техачапиде ашылды; алайда, 1952 жылғы Керн округі жер сілкінісінен кейін әйелдер сотталғандар Чинодағы жаңа ашылған CIW-ге көшірілді, ал Техачапи мекемесі тек Калифорниялық түзету мекемесі ретінде қайта құрылды. CIW бастапқыда «Коронадағы әйелдерге арналған Калифорния институты» деп аталды, бірақ «Корона тұрғындары түрме атауында өз қалаларын пайдалануға қарсылық білдірді және ол 1962 жылдың 1 наурызында Frontera деп өзгертілді, бұл шекара сөзінің әйелдік түрі, жаңа бастаманың символы». Штаттағы әйелдерге өлім жазасын орындау осы жерде жүзеге асырылды. CIW 1987 жылға дейін Калифорниядағы жалғыз әйелдер түрмесі болды, содан кейін Солтүстік Калифорниядағы әйелдер мекемесі ашылды. CIW-дің алғашқы жылдары сотталған әйелдер демалыс киімдерін киіп, кампустың аумағында жұмыс істеді, 1980 жылға дейін үш мұнара салынғанға дейін, олардың үстінде оқпанамен қаруланған күзетшілер орналасқан. 2007 жылы Калифорния штаты CIW-де психикалық аурулары бар сотталғандар үшін 45 жаңа бөлімше және жақын жердегі Калифорния ерлер институтында 975 бөлімше салуды ұсынды; жергілікті шенеуніктер бұл жоспарларға қарсы болды. 2006 жылдан 2013 жылға дейін CIW-де бір әйел өз-өзіне қол жұмсады. 2013 жылдың 1 қаңтарынан 2016 жылдың шілдесіне дейін CIW-де алты әйел өз-өзіне қол жұмсады және өзін-өзі өлтіруге талпынулар көбейді. Бетти Бродерик, қазіргі сотталған, 1989 жылы бұрынғы күйеуі Дэн Бродерик пен оның жаңа әйелі Линда Колкен Бродерикті өлтіргені үшін сотталған Сан-Диегоның әлеуметтік беделді әйелі болды. 1991 жылы ол кінәлі деп танылып, 32 жылдан өмір бойына бас бостандығынан айырылды. Ол 2010, 2011 және 2017 жылдары шартты түрде босатуға үш рет үміткер болды, бірақ «өкініш білдірмегені», «кешірім сұраудан бас тартқаны» және «ешқандай құқықбұзушылық жасаған жоқ деп мәлімдегені» үшін босатылмады. Ол 2032 жылға дейін шартты түрде босату туралы жаңа отырысқа қатыса алмайды. Джулия Родрикс Диас (Marsy's Law бойынша 15 жылға бас бостандығынан айыруды алған алғашқы әйел сотталған) 1979 жылдың шілдесінде жеті жасар Хавьер Анхельді өлтіргені үшін сотталды. Оқиға 2013 жылдың қыркүйегінде «Investigation Discovery» телеарнасының «Deadly Women» («Жан түршігерлік әйелдер») бағдарламасында «Heartless Souls» («Жансыз жан») деген атаумен көрсетілді (2014 жылы Калифорния әйелдер институтына (CIW) ауыстырылды). Барбара Грэм, кісі өлтіруші және 1958 жылғы «Мен өмір сүргім келеді!» фильмінің кейіпкері. Грэм 1955 жылдың 3 маусымында Сан-Квентин мемлекеттік түрмесінде өлім жазасына кесілді. Клаудия Харо, актер Джо Песидің бұрынғы әйелі. Екінші күйеуі Гаррет Уорренды өлтіру үшін жалдағандығы үшін қылмыстық іске тартылды және кінәлі емес деп танылды. 2012 жылдан 2019 жылға дейін 12 жылдық жазаның 7 жылын өтеді. Эмили Харрис, Патти Херстті ұрлауға жауапты Симбиондық азаттық армиясының радикалды тобының мүшесі; сегіз жыл түрмеде отырды. Тереза Норр (туған аты Крос) – екі адамды өлтіргені үшін айыпталып, екі адамды өлтіруге қатысты сөз байласу және екі ерекше жағдай бойынша айыпталды: бірнеше адамды өлтіру және азаптап өлтіру. Екі рет өмір бойына бас бостандығынан айырылды. Патриция Кренвинкель, Чарльз Мэнсонның «Отбасы» тобының қазіргі сотталғаны. Сюзан Аткинс, тағы бір Мэнсон отбасының мүшесі, 2008 жылдың мамырында Орталық Калифорниядағы әйелдер мекемесіне ауыстырылды. Сьюзан Аткинс 2009 жылдың 24 қыркүйегінде қайтыс болды. Лесли Ван Хоутен 2023 жылдың 11 шілдесінде шартты түрде босатылды. Стефани Лазарус, 2012 жылы бұрынғы жігітінің әйелін өлтіргені үшін сотталған бұрынғы LAPD детективі қазір CIW-де отыр. Доротея Пюэнте, сериялық кісі өлтіруші, 1984 жылдан бастап «жалған айыптау үшін [CIW-де] екі жыл алты айға қамалды». Бренда Энн Спенсер, қазіргі сотталған, 1979 жылы Сан-Диего мектебінде екі адамды өлтіріп, тоғыз адамды жарақаттағаны үшін сотталды. Люсиль Миллер 1965 жылдан 1972 жылы шартты түрде босатылғанға дейін өмір бойына сотталған жазаның 7 жылын өтеді. Ол күйеуін бірінші дәрежелі өлтіргені үшін сотталды. Миллердің ісі туралы Джоан Дидион 1968 жылы жарық көрген «Бетлехемге қарай жүгіру» кітабында жазған.
The original California Institution for Women was dedicated in Tehachapi in 1932; however, after the 1952 Kern County earthquake, the female inmates were transferred to the just opened CIW in Chino, and the Tehachapi facility was rebuilt as the male only California Correctional Institution. CIW was originally called "California Institution for Women at Corona," but "Corona residents objected to the use of their city in the prison's name and it was changed March 1, 1962, to Frontera, a feminine derivative of the word frontier, symbolic for a new beginning." It housed the location of the death row for women in the state. CIW was the only women's prison in California until 1987, when the Northern California Women's Facility opened. In the early years of CIW, convicted women wore Sunday dresses while walking and working at the campus like setting until the 1980s when three towers were added with officers atop armed with shotguns. In 2007, the state of California proposed building 45 new units for mentally ill inmates at CIW and 975 at the nearby California Institution for Men; local officials opposed such plans. From 2006 to 2013 one woman at CIW committed suicide. From January 1, 2013 to July 2016 six women committed suicide at CIW, and there had been an increase in suicide attempts. Betty Broderick, a current inmate, was a San Diego socialite who was convicted of the 1989 murder of her ex husband, Dan Broderick, and his new wife, Linda Kolkena Broderick. She was convicted in 1991 and was sentenced to 32 years to life in prison. She has failed her first three opportunities for parole, in 2010, 2011, and 2017, respectively, due to a "lack of remorse", "refusal to apologize" and "denial of any wrongdoing." She will not be eligible for a parole hearing again until 2032. Julia Rodriquez Diaz (First female inmate to receive 15 years parole denial under Proposition 9 (Marsy's Law) Convicted in July 1979 of the murder of seven year old boy Javier Angel. Story told in September 2013 on Investigation Discovery's Deadly Women "Heartless Souls" (Was moved to California Institution for Women (CIW) in 2014.) Barbara Graham, murderer, and subject of the 1958 film I Want to Live!. Graham was subsequently executed at San Quentin State Prison on June 3, 1955. Claudia Haro, ex wife of actor Joe Pesci. Pleaded no contest to attempted murder for hiring a hitman to kill her 2nd ex husband and Hollywood stunt man, Garrett Warren. She served 7 years out of 12 year sentence from 2012 2019. Emily Harris, member of radical group Symbionese Liberation Army responsible for kidnapping of Patty Hearst; served eight years. Theresa Knorr (née Cross) – Was charged and found guilty of two counts of murder, two counts of conspiracy to commit murder, and two special circumstances charges: multiple murder and murder by torture. Was sentenced to two consecutive life sentences. Patricia Krenwinkel of Charles Manson's "Family", is a current inmate. Susan Atkins, another Manson Family member, was transferred to Central California Women's Facility in May 2008. Susan Atkins died September 24, 2009. Leslie Van Houten was released on parole on July 11, 2023 from the facility. Stephanie Lazarus, a former LAPD detective convicted in 2012 of the 1986 murder of a former boyfriend's wife, is currently in CIW. Dorothea Puente, a convicted serial killer, "did two years and six months [at CIW] for a forgery conviction" beginning in 1984. Brenda Ann Spencer, a current inmate, was convicted of killing two people and wounding nine at a school in San Diego in 1979. Lucille Miller, served 7 years, from 1965 until being paroled in 1972, of a life sentence for the first degree murder of her husband in what prosecutors alleged was a real life case of Double Indemnity. Miller's case was the subject of an essay by Joan Didion in the writer's 1968 book Slouching Towards Bethlehem.