Британдық поэзия жаңаруы

Кіріспе

Поэзия қозғалысы

Британ поэзиясының қайта жаңаруы – 1960-жылдардың соңы мен 1970-жылдарда Ұлыбританияда болған еркін қозғалысқа берілген жалпы атау. Бұл термин алғаш рет 1964 жылы қолданылды, Дональд Аллен редакциялаған «Жаңа американдық поэзия» (1960) антологиясына сай келетін жаңа британ поэзиясын ұсынды. Қайта жаңару – бұл, негізінен, Базиль Бантингтің туындыларынан шабыттанған модернистік бағыт, ол британ поэзиясына қатысты қозғалыстың консервативті ұстанымдарына қарсы реакция болды. Ақындардың қатарында ересек буын өкілдері болды: Боб Коббинг, Паула Клэр, Том Рауорт, Эрик Моттрам, Джефф Натталл, фин ақыны Ансельм Холло, Эндрю Крозиер, канадалық ақын Лионель Кернс, Ли Харвуд, Аллен Фишер, Иан Синклер, сондай-ақ жас буын: Пол Бак, Билл Гриффитс, Джон Холл, Джон Джеймс, Гилберт Адаир, Лоуренс Аптон, Питер Финч, Улли Фриер, Кен Эдвардс, Роберт Гавин Хэмпсон, Гэвин Селери, Фрэнсис Пресли, Элейн Рэнделл, Роберт Шепард, Пол Эванс, Адриан Кларк, Клайв Фенкотт, Мэгги О’Салливан, Крис Чик, Тони Лопес және Денис Райли.

Басталуы

Британ поэзиясының қайта жаңаруымен байланысты ақындар көбінесе америкалық ақындар Эзра Паунд, Уильям Карлос Уильямс және Чарльз Олсон, сондай-ақ Дэвид Джонс, Базил Бантинг және Хью МакДиармид сияқты британдық тұлғалардың модернистік үлгілеріне жүгінді. 1960 жылдардың басында бірқатар жас ақындар осы ересек жазушылар ашқан поэзиялық мүмкіндіктерді зерттей бастады. Олардың қатарында Рой Фишер, Гейл Тернбулл, Иан Гамильтон Финлей, Боб Коббинг, Джефф Натталл, Том Раворт, Майкл Хоровиц, Эрик Моттрам, Питер Финч, Эдвин Морган, Джим Бернс, Элейн Файнштейн, Ли Харвуд және Кристофер Лог болды. Осы ақындардың көпшілігі 1965 жылдың 11 маусымында Альберт Холлда өткен халықаралық поэзия фестиваліне (International Poetry Incarnation) Аллен Гинзбергпен бірге 7000 көрерменмен қосылып, көбінесе британдық оқиғаның алғашқысы деп есептелетін шара жасады. Бұрынғы британдық оқиғаларға Джон Латхэмнің оқиғаға негізделген өнері мен Скоуб Тауэр рәсімдері; Густав Метцгердің 1964 жылғы автодеструктивті өнері; Ливерпульдегі The Cavern Club-та Адриан Анридің 1962 жылғы коллаж оқиғалары; және Джефф Натталлдың Better Books-тағы оқиғалары кірді. Олардың тамыры ғасырдың басында Цюрихтегі Кабаре Вольтердегі дадаисттік оқиғаларда жатыр. Кәсіби джаз пианині Фишер Уильям Карлос Уильямстың «Патерсон» поэмасының сабақтарын өзінің туған қаласы Бирмингемге қатысты ұзақ өлеңі «City»-де қолданды. АҚШ-та біраз уақыт өткізген Тернбулл да Уильямстың ықпалына түсті. Оның шотландтық әріптестері Морган мен Финлей екеуі де табылған, дыбыстық және бейнелі поэзиямен жұмыс істеді. Моттрам, Натталл, Хоровиц және Бернс – барлығы битниктер буынының жазушыларымен жақын байланыста болды. Моттрам мен Равортқа да Black Mountain ақындарының ықпалы тиді; ал Раворт пен Харвуд Нью-Йорк мектебінің ақындарына қызығушылық танытты. Бұл жаңа тәжірибелік поэзияны жариялауға арналған платформаларға Тернбуллдың Migrant Press, Раворттың Matrix Press және Goliard Press, Хоровицтің New Departures, Стюарт Монтгомеридің Fulcrum Press, Тим Лонгвиллдің Grosseteste Review, Galloping Dog Press және оның Poetry Information журналы, Pig Press, Эндрю Крозиер мен Питер Райлидің The English Intelligencer, Crozier's Ferry Press және Коббингтің Writers Forum кірді. Осы басылымдар мен журналдардың көпшілігі американдық және еуропалық авангард поэзиясын жариялады. Жаңа қозғалыстың алғашқы өкілдік антологиясы Хоровицтің «Албион балалары: Британиядағы андеграунд поэзиясы» (1969) болды. Қайта жаңарудың бірінші және екінші буындары туралы кеңірек көзқарас Эрик Моттрам мен Кен Эдвардстың «Жаңа британ поэзиясы» (1988) кітабындағы редакциялық бөлімдерде келтірілген. Роберт Шепард өзінің «Поэзияның айтылуы» (Liverpool University Press, 2005) кітабындағы «Британ поэзиясының қайта жаңаруы» деген тарауында осы қызметтің кейбір аспектілерін баяндады, ал Юха Виртанен «Поэзия және орындалу: Британ поэзиясының қайта жаңаруы 1960-1980» (Palgrave Macmillan, 2017) атты монография жазды.

Poets associated with the British Poetry Revival generally looked to modernist models, such as the American poets Ezra Pound, William Carlos Williams and Charles Olson and British figures such as David Jones, Basil Bunting and Hugh MacDiarmid. By the beginning of the 1960s a number of younger poets were starting to explore poetic possibilities that these older writers had opened up. They included Roy Fisher, Gael Turnbull, Ian Hamilton Finlay, Bob Cobbing, Jeff Nuttall, Tom Raworth, Michael Horovitz, Eric Mottram, Peter Finch, Edwin Morgan, Jim Burns, Elaine Feinstein, Lee Harwood, and Christopher Logue. Many of these poets joined Allen Ginsberg and an audience of 7,000 people at the Albert Hall International Poetry Incarnation on 11 June 1965 to create what has often been claimed as the first British happening. Earlier British happenings included John Latham's event based art and Skoob Tower ceremonies; Gustav Metzger's 1964 auto destructive art; Adrian Henri's 1962 collage events in Liverpool's The Cavern Club; and Jeff Nuttall's events in Better Books. They had their roots in Dada events at the Cabaret Voltaire in Zürich at the start of the century. Fisher, a professional jazz pianist, applied the lessons of William Carlos Williams's Paterson to his native Birmingham in his long poem City. Turnbull, who spent some time in the USA, was also influenced by Williams. His fellow Scots Morgan and Finlay both worked with found, sound and visual poetry. Mottram, Nuttall, Horovitz and Burns were all close to the Beat generation writers. Mottram and Raworth were also influenced by the Black Mountain poets; while Raworth and Harwood shared an interest in the poets of the New York School. Publishing outlets for this new experimental poetry included Turnbull's Migrant Press, Raworth's Matrix Press and Goliard Press, Horovitz's New Departures, Stuart Montgomery's Fulcrum Press, Tim Longville's Grosseteste Review, Galloping Dog Press and its Poetry Information magazine, Pig Press, Andrew Crozier and Peter Riley's The English Intelligencer, Crozier's Ferry Press, and Cobbing's Writers Forum. Many of these presses and magazines also published avant garde American and European poetry. The first representative anthology of the new movement was Horovitz's Children of Albion: Poetry of the Underground in Britain (1969). A broader view of the first and second generations of the Revival is in the sections edited by Eric Mottram and Ken Edwards in The New British Poetry (1988). Robert Sheppard also provides an account of some of this activity in his chapter "The British Poetry Revival" in his book, The Poetry of Saying (Liverpool University Press, 2005)', while Juha Virtanen wrote a Revival monograph, Poetry and Performance During the British Poetry Revival 1960 1980 (Palgrave Macmillan, 2017).

Лондон

Коббингтің Жазушылар форумы мен оған байланысты жазушылар семинарларының арқасында Лондон көптеген жас ақындар үшін орталық болды, соның ішінде Билл Гриффитс, Паула Клэр, Аллен Фишер, Иан Синклер, Гилберт Адаир, Лоуренс Аптон, Питер Финч, Улли Фрир, Гэвин Селери, Фрэнсис Пресли, Элейн Рэнделл, Роберт Шепард, Адриан Кларк, Клайв Фенкотт, Мэгги О'Салливан, Крис Чик, Тони Лопес және Дениз Райли. Бұл кезеңнің атмосферасын белгілі бір дәрежеде CLASP: Лондондағы кейінгі модернистік поэзия (Shearsman, 2016), Роберт Хэмпсон мен Кен Эдвардс редакциялаған, және Кен Эдвардстың «Жабайы метрикалар» атты естеліктеріндегі естеліктер сериясы көрсетеді. Гриффитс таң қалдыратын көркемдікпен және терең саяси ұстаныммен жазылған өлеңдер жасайды, онда англосаксон тіліндегі кәсіби білімі және Hells Angel ретінде өткізген жылдары сияқты мәселелер де қамтылған. Синклер мен Фишердің екеуі де Уильям Блейкке деген құштарлығымен және әсіресе Лондон сияқты орынның мәнін зерттеуге деген қызығушылығымен ортақ. Мұны Синклердің «Өзін-өзі өлтіру көпірі» және «Луд Хит» шығармаларында, сондай-ақ Фишердің «Орын» кітаптар тізбегінде көруге болады. О'Салливан өз шығармаларында ақынды шаман ретінде қарастырады, ал Рэнделл мен Райли феминистік көзқарастарды тәжірибелік поэзиямен біріктірген алғашқы британдық әйел ақындарының қатарында болды. Гриффитстің поэзиясы туралы толық ақпарат алу үшін Уильям Роу (ред.), Билл Гриффитс (Salt, 2007) кітабына жүгініңіз. Синклер туралы көбірек білу үшін Роберт Шеппардтың «Иан Синклер» (Northcote House, 2007) немесе Брайан Бейкердің «Иан Синклер» (Manchester UP, 2007) еңбектерін қараңыз. Фишердің шығармалары туралы мәліметтер үшін Роберт Хэмпсон мен Крис Чик (ред.), «Аллен Фишердің серігі» (Shearsman, 2020) кітабына назар аударыңыз. Гриффитс өзінің және басқалардың жұмыстарын жариялау үшін Pirate Press баспасын құрды. Аллен Фишер осыған ұқсас мақсатта Spanner баспасын ашты, ал Синклердің алғашқы кітаптары оның жеке Albion Village Press баспасында жарық көрді, ол сонымен қатар Крис Торранс пен Брайан Кэтлингтің еңбектерін де жариялады. Кітап шығару әрқашан Жаңару іс-әрекетінің маңызды бөлігі болды. Осы жазушылардың көптегені жеке немесе Коббингтің Bird Yak және Konkrete Canticle сияқты топтарда өнер көрсету өлеңдерінің іс-шараларына белсенді қатысты. Эрик Моттрам Лондондық поэзия ортасының маңызды тұлғасы болды, ол Beat буынының жазушылары және Жаңа американдық поэзиямен байланысты АҚШ ақындары туралы жеке және кәсіби білімімен, сондай-ақ промоутер және ақын ретіндегі қабілеттерімен ерекшеленді. Көбінесе Моттрамның қатысуының арқасында Лондон Корольдік колледжі британдық поэзияның қайта жаңғыруының тағы бір маңызды ортасы болды. Онда оқыған ақындар (олардың ішінде Моттрамның студенттері де болды) Гилберт Адаир, Питер Барри, Шон Бонни, Ханна Брамнесс, Клайв Буш, Кен Эдвардс, Билл Гриффитс, Роберт Гэвин Хэмпсон, Джефф Хилсон, Уилл Роу және Лоуренс Аптон кірді.

Thanks in no small part to Cobbing's Writers Forum and its associated writers' workshop, London was a hub for many young poets, including Bill Griffiths, Paula Claire, Allen Fisher, Iain Sinclair, Gilbert Adair, Lawrence Upton, Peter Finch, Ulli Freer, Gavin Selerie, Frances Presley, Elaine Randell, Robert Sheppard, Adrian Clarke, Clive Fencott, Maggie O'Sullivan, cris cheek, Tony Lopez and Denise Riley. Some sense of the atmosphere of this period is provided by the series of reminiscences included in CLASP: late modernist poetry in London (Shearsman, 2016), edited by Robert Hampson and Ken Edwards, and in Ken Edwards's memoir, Wild Metrics. Griffiths writes a poetry of dazzling surface and deep political commitment that incorporates such matter as his professional knowledge of Anglo Saxon and his years as a Hells Angel. Both Sinclair and Fisher share a taste for William Blake and an interest in exploring the meaning of place, particularly London, which can be seen in Sinclair's Suicide Bridge and Lud Heat and Fisher's Place sequence of books. O'Sullivan explores a view of the poet as shaman in her work, while Randell and Riley were among the first British women poets to combine feminist concerns with experimental poetic practice. For more on Griffiths's poetry, see William Rowe (ed. ), Bill Griffiths (Salt, 2007). For more on Sinclair, see Robert Sheppard, Iain Sinclair (Northcote House, 2007) or Brian Baker, Iain Sinclair (Manchester UP, 2007). For Fisher, see Robert Hampson and cris cheek (eds), The Allen Fisher Companion (Shearsman, 2020). Griffiths started Pirate Press to publish work by himself and others. Allen Fisher set up Spanner for similar reasons, and Sinclair's early books were published by his own Albion Village Press, which also published work by Chris Torrance and Brian Catling. Book production has always been an important part of Revival practice. Many of these writers also participated enthusiastically in performance poetry events, both individually or in groups like Cobbing's Bird Yak and Konkrete Canticle. Eric Mottram was a central figure on the London scene, both for his personal and professional knowledge of the Beat generation writers and the US poets linked with the New American Poetry more generally, and his abilities as a promoter and poet. In large part through Mottram's presence there, King's College London was another important site for the British Poetry Revival. Poets who attended there (a number of them also students taught by Mottram) included Gilbert Adair, Peter Barry, Sean Bonney, Hannah Bramness, Clive Bush, Ken Edwards, Bill Griffiths, Robert Gavin Hampson, Jeff Hilson, Will Rowe, and Lawrence Upton.

Солтүстік Англия

1950 жылдардың басында Базил Бантинг Ньюкаслға оралып, 1966 жылы Fulcrum Press баспасында «Briggflatts» басылымы жарық көрді, ол оның шедеврі саналады. Бірқатар жас ақындар Бантингтің төңірегіне жинала бастады. 1963 жылы Конни мен Том Пикард Морден Тауэріндегі кітапханада оқу залы мен кітап дүкенін ашты. Алғашқы оқылымды Бантинг пен Гинзберг жүргізді. Роберт Крили, Лоуренс Ферлингетти, Грегори Корсо, сондай-ақ канадалық ақындар Джерри Гилберт пен Лайонел Кернс де сол жерде өнер көрсетті. Көп ұзамай оларға Кентте өскен, бірақ құрметті Нортумбриалық атанған Барри Максуини мен Колин Симмс қосылды. Осы оқиғаға қатысты естеліктер үшін Конни Пикард, Тони Бейкер және Том Пикардтың Джеральдин Монк (ред.) «CUSP: поэзияның өзгеру кезеңіндегі естеліктер» (Shearsman, 2012) еңбегін қараңыз. Бантинг арқылы жас жазушылар Объетивист ақындардың туындыларымен танысты. Атап айтқанда, Луи Зукофский мен Лорин Нидекер Нортумбрия аймалына арналған жазуларында Каддел мен Симмс үшін маңызды үлгі болды, ал Джон Сейд Джордж Оппеннің шығармаларын қабылдады. Пикард пен Максуини Бантингтің поэзияда Нортумбрия дауыстық үлгілерін және сөздік музыканы жаңғыртуға деген қызығушылығын бөлісті, ал осы ақындардың барлығы егде ақынның поэзияны жазбаша мәтін емес, естілетін сөз ретінде қабылдауына ықпал етті. 1967 жылы Пасхада Максуини Спарти Лиа поэзия фестивалін ұйымдастырды. Бұл он күндік оқу, жазу және талқылау сессиясы болды. Пикардтар, Максуини, Эндрю Крозиер, Джон Джеймс, Джон Темпл, Пит Армстронг, Тим Лонгвилл, Питер Райли, Джон Холл, Дж. Х. Прайн және Ник Уэйт сияқты қатысушылар Спарти Лиа ауылындағы төрт коттеджде орналасты. Бұл оқиға британ поэзиясының қайта жандануындағы маңызды оқиға ретінде жиі ұсынылады, географиялық және поэтикалық тұрғысынан бөлінген ақындарды біріктіріп, бір-бірінің туындыларын қолдауға және жариялауға ынталандырды. «Writers Forum» және «Pirate Press» баспаларынан жарық көргенімен, Джеральдин Монк Англияның солтүстігіндегі ақын. Мэгги О’Салливан сияқты, ол өнер көрсету үшін де, жазбаша жұмыс үшін де жазады, ал оның туындыларында феминистік көзқарастардың белгілі бір ағыны байқалады. Солтүстік Англиямен байланысты басқа ақындар Пол Бак, Гленда Джордж және Джон Сейд болды. Пол Бак пен Гленда Джордж көп жылдар бойы заманауи француз поэзиясын және философиялық/теориялық жазуларды таратуда маңызды рөл атқарған «Curtains» журналын редакциялады. Джон Сейд Солтүстік-Шығыста болған кезде Объетивизмді қабылдады. Джеральдин Монктың әртүрлі солтүстік ақындарының естеліктерінен құралған жинағы («CUSP», жоғарыда аталған), Жим Бернс, Пол Бак, Гленда Джордж және Джон Сейдтің еңбектерін қамтиды, бұл мегаполистен тыс инновациялық поэзияның бай есебін ұсынады.

By the early 1950s, Basil Bunting had returned to live in Newcastle and, in 1966, Fulcrum Press published Briggflatts, which is widely considered to be his masterpiece. A number of younger poets began to gather around Bunting. In 1963, Connie and Tom Pickard started a reading series and bookshop in the Morden Tower Book Room. The first reading was by Bunting, and Ginsberg. Robert Creeley, Lawrence Ferlinghetti and Gregory Corso and the Canadian poets Gerry Gilbert and Lionel Kearns all read there. They were soon joined by Richard Caddel, brought up in Kent but an honorary Northumbrian, Barry MacSweeney and Colin Simms. For some reminiscences of this scene, see the essays by Connie Pickard, Tony Baker, and Tom Pickard in Geraldine Monk (ed.) CUSP: recollections of poetry in transition (Shearsman, 2012). Through Bunting, these younger writers became familiar with the work of the Objectivist poets. Specifically, Louis Zukofsky and Lorine Niedecker were to become important models for Caddel and Simms in their writing about the Northumbrian environment, while John Seed picked up on George Oppen. Pickard and MacSweeney shared Bunting's interest in reviving Northumbrian vowel patterns and verbal music in poetry and all of these poets were influenced by the older poet's insistence on poetry as sounded speech rather than purely written text. At Easter, 1967 MacSweeney organised the Sparty Lea Poetry Festival. This was a ten day session of reading, writing and discussion. The participants, including the Pickards, MacSweeney, Andrew Crozier, John James, John Temple, Pete Armstrong, Tim Longville, Peter Riley, John Hall, J. H. Prynne and Nick Waite, stayed in a group of four cottages in the village of Sparty Lea. This has often been presented as a pivotal event in the British Poetry Revival, bringing together poets who were separated geographically and in terms of poetic influences and encouraging them to support and publish each other's work. Although published by Writers Forum and Pirate Press, Geraldine Monk is very much a poet of the North of England. Like Maggie O'Sullivan, she writes for performance as much as for the page and there is an undercurrent of feminist concerns in her work. Other poets associated with the North of England included Paul Buck, Glenda George, and John Seed. Paul Buck and Glenda George for many years edited Curtains, a magazine instrumental in disseminating contemporary French poetry and philosophical/theoretical writing. John Seed had picked up on Objectivism while still in the North East. Geraldine Monk's edited collection of reminiscences by various Northern poets (including Jim Burns, Paul Buck, Glenda George, and John Seed, CUSP, mentioned above, provides a rich account of innovative poetry outside the metropolis.

Кембридж

Кембридж ақындары – J. H. Prynne төңірегінде біріккен топ, оған Эндрю Крозиер, Джон Джеймс, Дуглас Оливер, Вероника Форрест Томсон, Питер Райли, Тим Лонгвилл және Джон Райли кірді. Прайн Чарльз Олсонның ықпалында болды, ал Кройзер 1960-шы жылдары Карл Ракозидің поэзияға қайта оралуына белсенді түсінік қосты. Нью-Йорк мектебі де Кембридж ақындарының көптеген өкілдері үшін маңызды ықпал болды, бұл Джон Джеймстің туындыларында ең айқын көрінеді. Осы ақындарды жариялаған «Grosseteste Review» басылымы бастапқыда британдық объективизмнің журналы ретінде қарастырылды. Бұл топтың алғашқы қалыптасуы 1966 жылдың қаңтары мен 1968 жылдың сәуірі аралығында жеке таралымда шыққан «The English Intelligencer» жұмыс парақтарында куәландырылған. Оны Эндрю Крозиер құрды, ол бірінші және үшінші серияларды редакциялады; екінші серияны Питер Райли редакциялады. Қатысушылар мен оқырмандардың арасында Питер Армстронг, Джим Бернс, Элейн Файнштейн, Джон Холл, Джон Джеймс, Тим Лонгвилл, Барри Максуини, Дж. Х. Прайнн, Том Рауорт, Джон Темпл, Крис Торранс және Ник Уэйт болды. Кембридж ақындары, әдетте, Лондон немесе Нортумбриялық әріптестерінен гөйшік, салмақты стильде жазды (мысалы, Барри Максуини олармен жақындық сезінген болса да) және көптегендері Кембридж университетінде немесе Англия политехникалық институтында оқытты. Сондай-ақ, Лондон ақындарына қарағанда, орындау өнеріне көңіл аз бөлінді.

Уэльс және Шотландия

60-шы және 70-ші жылдардың басында Боб Коббингтің әріптесі Питер Финч No Walls Poetry оқылымдарын және жаңашыл, инклюзивті «Екінші эон» журналын ұйымдастырды. 1974 жылы Кардиффте Oriel Books кітап дүкенін ашты, ол жас уэльстік ақындар үшін маңызды орталыққа айналды. Дегенмен, Уэльстегі тәжірибелі ақындардың бір бөлігі Уэльс тумасы емес еді. Уэльсте жұмыс істеген ең маңызды екі эмигрант ақын – Джон Фриман мен Крис Торранс болды. Фриман – Объективистердің ықпалындағы тағы бір британдық ақын, ол Джордж Оппен мен Нидекер туралы жазған. 1985 жылы ол Джордж Оппеннің поэзиясына арналған «Жақсылық емес / Бірақ Көріністер» эсселер жинағын редакциялады, онда Джон Сид, Джереми Хукер, Фриман, Хэмпсон және басқалардың еңбектері кірді. Торранс Дэвид Джонсқа алғысын білдірді. Оның «Сиқырлы есік» атты аяқталмайтын поэмасы жаңғыру дәуіріндегі маңызды туындылардың бірі саналады. Осы кезең туралы мәліметтер үшін Крис Торранс пен Питер Финчтің Джеральдин Монктың «CUSP: өркендеп келе жатқан поэзия естеліктері» (Shearsman, 2012) кітабындағы естеліктерін қараңыз. Шотландияда Эдвин Морган, Иан Гамильтон Финлей және Том Леонард осы кезеңдегі маңызды ақындар ретінде көзге түсті, олардың әрқайсысы дыбыстық және визуальды поэзия сияқты түрлерге қызығушылық танытты. Поэзиядағы кеңірек және тереңірек тәжірибелік инфрақұрылымды Глазгодағы «Үшінші көз» орталығының галереясы, өнер көрсету алаңы және кітап дүкені (кейіннен «Қазіргі заманғы өнер орталығы» деп аталды) дамытуға көмектесті. «Scottish International», «Chapman» және Дункан Гленнің «Akros» журналы сияқты журналдар соғыс аралық және соғыстан кейінгі жылдардағы модернистік дәстүрді сақтап, қазіргі заманғы ақындарды жариялады, көбінесе авангардты эстетикалық консервативті мәтіндермен үйлестіре отырып. Осыған ұқсас, 1972 жылы 4 сәуірде Джон Скофилд, аспирант, Эдинбург университетінің әртүрлі залдарында «POEM 72», «POEM73» және «POEM74» атты үш жылдық поэзия фестивальдарын ұйымдастырды. Бірінші фестивальде Эдвин Морган, Норман МакКейг, Том Бучан, Роберт Гариох және Лиз Локхед өлеңдерін оқыды. Шараға 700-ге жуық адам қатысты. «POEM73» фестиваліне 1300-ден астам адам келді, олар Хью МакДиармид, Джордж Макбет, Адриан Митчелл, Джон Силкин және Иэн Крайтон Смиттың өлеңдерін тыңдады. Соңғы фестиваль, «POEM74», Адриан Анри, Либби Хьюстон, Джефф Натталл, Роза МакГайр, Франсис Хоровиц, Рут Фэйнлайт және Сорли Маклиннің оқуларын қамтыды.

In the 60s and early 70s Peter Finch, an associate of Bob Cobbing, ran the No Walls Poetry readings and the ground breaking inclusive magazine, second aeon. He began Oriel Books in Cardiff in 1974 and the shop served as a focal point for young Welsh poets. However, some of the more experimental poets in Wales were not of Welsh origins. Two of the most important expatriate poets operating in Wales were John Freeman and Chris Torrance. Freeman is another British poet influenced by the Objectivists, and he has written on both George Oppen and Niedecker. In 1985, he edited Not Comforts / but Visions, essays on the poetry of George Oppen, which included work by John Seed, Jeremy Hooker, Freeman, Hampson and others. Torrance has expressed his debt to David Jones. His ongoing Magic Door sequence is widely regarded as one of the major long poems to come out of the Revival. For some account of this period, see the reminiscences of Chris Torrance and Peter Finch in Geraldine Monk's CUSP: recollections of poetry in transition (Shearsman, 2012). In Scotland, Edwin Morgan, Ian Hamilton Finlay and Tom Leonard emerged as key individual poets during this time, each interested in, among other forms, sound and visual poetry. The viability of a wider, deeper experimental infrastructure in poetry was helped by the gallery, performance space and bookshop at the Third Eye Centre in Glasgow (later renamed the Centre for Contemporary Arts). Magazines such as Scottish International, "Chapman", and Duncan Glen's magazine Akros maintained links with the modernist legacy of the inter war and post war years while publishing contemporary poets; often, however, by mixing the avant garde with aesthetically conservative texts. In a similar vein, in 1972 4 John Schofield, then a post graduate student, organised three annual poetry festivals in various halls at Edinburgh University, called POEM 72, POEM73 and POEM74. Poets reading their work at the first included Edwin Morgan, Norman MacCaig, Tom Buchan, Robert Garioch and Liz Lochhead. About 700 people attended. For POEM73, the attendance was over 1300 people, hearing Hugh MacDiarmid, George Macbeth, Adrian Mitchell, Jon Silkin and Iain Crichton Smith. The final festival, POEM74, included readings by Adrian Henri, Libby Houston, Jeff Nuttall, Rose McGuire, Frances Horovitz, Ruth Fainlight and Sorley Maclean.

"Британия поэзиясына жасалған опасыз шабуыл"

1971 жылы британдық поэзияның қайта жандануымен байланысты көптеген ақындар, құлдырап жатқан Поэзия қоғамына қосылып, сайлауда Поэзия қоғамының жаңа кеңесіне сайланды. Қоғам дәстүрлі түрде модернистік поэзияға жаулы болған, бірақ жаңа кеңес кезінде бұл позиция өзгерді. Эрик Моттрам қоғамның «Poetry Review» журналының редакторы тағайындалды. Келесі алты жылда ол, егер бар болса, қайта жанданудың барлық негізгі ақындарын ұсынған жиырма нөмірді редакциялады және оларды басып шығарған көптеген шағын баспаханалардан кітаптар мен журналдардың тізімін жариялады. Натталл мен Максуини осы кезеңде қоғам төрағасы қызметін атқарды, ал Боб Коббинг қоғам ғимаратының жертөлесіндегі көшіру құралдарын «Жазушылар форумы» кітаптарын шығару үшін пайдаланды. Осы шаралармен бірге Коббинг, Финч және басқалар шағын баспаларды қолдау және кітап жәрмеңкелерін ұйымдастыру үшін «Кіші баспалар қауымдастығын» (ALP) құрды. 1970-ші жылдардың соңында «Poetry Review» журналында «шетелдік ақындардың» саны көбейгендіктен Моттрам журнал редакторы қызметінен алынды; Моттрамның антологиясы «жаңа британ поэзиясының» алғы сөзінде айтқанынша, оның редакциялық тәжірибесі Өнер кеңесі тарапынан «британ поэзиясына жасалған опасыз шабуыл» ретінде қарастырылды. Онда ол осы еркін топтастырудың пайда болуына себеп болған поэзиялық қызметтің кең ауқымын сипаттайды. Питер Барри өзінің «Поэзия соғыстары: 1970-ші жылдардағы британ поэзиясы және Эрлс-корт шайқасы» (Salt, 2006) кітабында келесі оқиғаларға архивтік тарих негізіндегі көзқарас ұсынады. Джеймс Сазерленд Смит осы «шайқастың» екінші жағынан баяндайды, онда Поэзия қоғамын қысқа мерзімге басып алуды «Жауынгерлік тенденцияның Ротари клубын басып алу әрекетімен» салыстыруы, айналасындағы саяси және сыныптық мәселелерді көрсетеді. Шамамен осы уақытта Өнер кеңесі де жоғарғы деңгейдегі тергеу жүргізіп, Поэзия қайта жандануына жақын адамдардан құралған кеңесті қайтадан сайлау нәтижесін күштен жойды. Өнер кеңесі мүшелерінің дауыстарын есепке алмағандықтан, көптеген мүшелер Қоғамға бойкот жариялады. Роберт Шеппард Барридің есебіне және комитет мүшелерінің тактикасына пайдалы сын берді: Коббингтің жазушылар форумы семинарларында өскен жас ақындардың өкілі ретінде, оның «тілдік жаңашылдығы» Жаңа американдық поэзияға қарағанда ЛИНГВАЖ поэзиясына жақын болды және бойкотты тактикалық қателік деп санады.

In 1971, a large number of the poets associated with the British Poetry Revival joined the dormant, if not moribund Poetry Society and in the elections became the Poetry Society's new council. The Society had been traditionally hostile to modernist poetry, but under the new council this position was reversed. Eric Mottram was made editor of the society's magazine Poetry Review. Over the next six years, he edited twenty issues that featured most, if not all, of the key Revival poets and carried listings of books and magazines from the wide range of small presses that had sprung up to publish them. Nuttall and MacSweeney both served as chairperson of the society during this period and Bob Cobbing used the photocopying facilities in the basement of the society's building to produce Writers Forum books. Around this time, Cobbing, Finch and others established the Association of Little Presses (ALP) to promote and support small press publishers and organise book fairs at which they could sell their productions. In the late 1970s, in response to the number of 'foreign poets' being featured in Poetry Review, Mottram was removed as editor of the magazine; his editorial practices being seen by the Arts Council as "a treacherous assault on British poetry", according to Mottram's preface to his section of the anthology, the new british poetry. in which he outlines some of the breadth of poetic activity from which this loose grouping emerged. An archive based, event history approach to subsequent events is provided by Peter Barry in his book Poetry Wars: British poetry in the 1970s and the Battle of Earls Court (Salt, 2006). An account of this 'battle' from the other side is provided by James Sutherland Smith, where his comparison of the brief takeover of the Poetry Society to an attempt "by the Militant Tendency to take over the Rotary Club" suggests some of the political and class issues around At around the same time, the Arts Council also set up a top down inquiry that overturned the result of the Society's elections that had once more brought in a council dominated by those sympathetic to the Poetry Revival. As a result of the Arts Council setting aside the votes of the members, many of the members boycotted the Society. Robert Sheppard has provided a useful critique of Barry's account and of the tactics of the committee members: as a representative of a younger generation of poets, who had grown up through Cobbings's writers forum workshops, whose 'linguistically innovative poetry' was more akin to LANGUAGE poets than to the New American Poetry, and felt the boycott was a tactical error.

1980 жылдар және одан кейінгі жылдар

1970 жылдардың соңында Мотрамның «Поэзия шолуында» алғаш рет өзіне жол тапқан көптеген жас ақындар пайда бола бастады. Лондонға Билл Гриффитс, Улли Фриер, Крис Чик, Лоуренс Аптон, Роберт Гэвин Хэмпсон, Роберт Шепард және Кен Эдвардс көш бастады. Олар және тағы басқалар Гилберт Адейрдің Subvoicive оқу сериясында үнемі кездесіп, Солтүстік Америкадан келген ақындармен қатар Каролина Бергвалл, Пол Бак, Эндрю Дункан, Д. С. Мариотт, Мэгги О’Салливан және Денис Райли сияқты қонақ ақындар да жиі қатысты. Эдвардс Reality Studios журналын басқарды, ол 1970 жылдары Питер Барри мен Роберт Хэмпсонмен бірге редакциялаған Alembic (Ұлыбритания поэзия журналы) журналынан өркендеді. Reality Studios арқылы ол L=A=N=G=U=A=G=E ақындарын британдық оқырмандарға таныстыруға көмектесті. Ол сондай-ақ Кембридждік Венди Малфордпен бірлесіп Reality Street Editions баспасын құрды, ол 2018 жылға дейін заманауи поэзияның маңызды баспасы және АҚШ пен Ұлыбритания поэзиясы арасындағы маңызды байланыс құралы болды. Лондондық Angel Exhaust журналы жас ақындардың көпшілігін біріктірді, әсіресе Адриан Кларк, Роберт Шепард және Эндрю Дункан. Мидлендс аймағында Тони Бейкердің Figs журналы Нортумбриан мектебінің объективистік және Бантингтен шабыттанған поэзиясына көбірек назар аударды, сонымен қатар бірқатар жаңа ақындарды таныстырды. 1988 жылы «Жаңа британ поэзиясы» атты антология жарық көрді. Онда Мотрам редакциялаған «Жаңару ақындары» бөлімі және Эдвардс редакциялаған жас ақындар бөлімі болды. 1987 жылы Кройзер мен Лонгвилл «Арттың әртүрлі түрлері» антологиясын жариялады, ол негізінен Кембридж ақындарына бағытталған, ал Иан Синклер «Қаос дирижерлері» (1996) атты тағы бір антологияны редакциялады, ол «Жаңару» қозғалысына байланысты туындыларды қамтыды. Осы ақындардың кейбір туындылары туралы Роберт Хэмпсон мен Питер Барридің (ред.) «Жаңа британ поэзиясы: мүмкіндік шегі» (Манчестер университетінің баспасы, 1993) еңбегінде талқыланады. 1994 жылы В. Н. Герберт пен Ричард Прайс шотландтық ақпараттамалық поэзияның «Супержолға қарсы ағын» (Gairfish және Southfields Press) антологиясын редакциялады. «Қаос дирижерлері» антологиясы «Жаңару» қозғалысының тағы бір қырын көрсетті – Бантингтен кейінгі буынның ұмытылған британдық модернистерін қайта жаңғырту. Джереми Рид таңдаған Дэвид Гаскойн, Тони Лопес таңдаған В. С. Грэм, Дрю Милн таңдаған Дэвид Джонс, Эндрю Крозье таңдаған Дж. Ф. Хендри және Питер Райли таңдаған Николас Мурдың өлеңдері қайта бағаланып, 20 ғасыр британ поэзиясы тарихында лайықты орнына қайта оралды. Тағы бір қызықты оқиға – Ричард Кадделдің британдық және ирландтық поэзияны талқылау тізімін құруы. Бұл тізім бірнеше онжылдық бойы британдық және ирландтық эксперименталды поэзия туралы халықаралық пікірталас пен жаңалықтар алмасу форумын қамтамасыз етті. «Жаңару» поэзиясын АҚШ арқылы кеңінен жариялау ұйымдастырылды. Каддел Питер Миддлтонмен бірлесіп АҚШ оқырмандары үшін Ұлыбританияның жаңа поэзиясының таңдамасын «Талисман» журналының арнайы санында (1996) редакциялады. Питер Квартерменмен бірге Каделл «Басқа: 1970 жылдан бергі британдық және ирландтық поэзия» (АҚШ, 1999) еңбегін де редакциялады, ал Кит Туманың «ХХ ғасыр британдық және ирландтық поэзия антологиясы» (Оксфорд университетінің баспасы, АҚШ, 2001) осы поэзияны ғасырдың толық ретроспективасына енгізеді. 1990 жылдары және одан кейін Джохан де Вит, Шон Бонни, Джефф Хилсон және Пирс Хугилл сияқты ақындар Коббинг басқарған Жазушылар форумы семинарына тікелей қатысқаннан кейін көзге көріне бастады. Семинардың бір бөлігі – Сантьягодағы (Чили) Foro De Escritores семинарын ұйымдастыру болды, ол ұқсас эстетикалық қағидалар бойынша жұмыс істеді. Бұл семинар Мартин Губбинс, Андреас Аандвантер және Мартин Бакероның дамуына үлкен үлес қосты. Barque Press (әсіресе Андреа Брейди мен Кестон Сазерленд) және жақында Bad Press (әсіресе Марианна Моррис пен Джоу Линдсей) сияқты ақындар Кембридж сахнасы арқылы ұқсас әсер етті. Солтүстік Лондондағы Perdika Press қазіргі заманғы модернист жазушыларды Николас Потамитис, Марио Петруччи, Роберт Вас Диас және Питер Бреннан сияқты кеңінен таныстыруда маңызды рөл атқарды, сонымен қатар Білл Берксонның Ұлыбританиядағы алғашқы басылымына жауапты болды. Шотландиядан Питер Мэнсон, 1990 жылдардың ортасында «Object Permanence» журналының редакторы, Дрю Милн, «Parataxis» редакторы, Дэвид Кинлох және Ричард Прайс (бұрын «Verse» және «Southfields» редакторлары) өздерінің жеке ақындар ретінде толыққанды дамыды. Жаңа туындылар Крис Чик, Бриджит Маклир және Аларик Самнердің қатысуымен, Кэролайн Бергвалл мен Джон Холлдың басшылығымен Дартингтон өнер колледжіндегі Өнерлеу жазу бағдарламасы арқылы пайда болды, оның ішінде Кирстен Лаверс, Энди Смит және Крис Пол; Ределл Олсеннің Лондондағы Роял Холлоуэй университетіндегі Поэтикалық тәжірибе бойынша магистратураға қатысуы арқылы Бекки Кремин, Фрэнсис Крук, Райан Ормонд, Софи Робинсон, Джон Спарроу және Стивен Уилли; және Бедфордшир университетіндегі Кит Джеббтің Креативті жазу бағдарламасы арқылы Элисон Торнс және Эллисон Боаст.

A number of younger poets, many of whom who first found an outlet in Poetry Review under Mottram, began to emerge around the end of the 1970s. In London, Bill Griffiths, Ulli Freer, cris cheek, Lawrence Upton, Robert Gavin Hampson, Robert Sheppard, and Ken Edwards were among those who were to the fore. These, and others, met regularly at Gilbert Adair's Subvoicive reading series, which also regularly featured poets from North America, as well as visiting poets such as Caroline Bergvall, Paul Buck, Andrew Duncan, D. S. Marriott, Maggie O'Sullivan and Denise Riley. Edwards ran Reality Studios, a magazine that grew out of Alembic (UK poetry magazine), the magazine he had co edited through the 1970s with Peter Barry and Robert Hampson. Through Reality Studios, he helped introduce the L=A=N=G=U=A=G=E poets to a British readership. He also ran Reality Street Editions with Cambridge based Wendy Mulford, which continued to be a major publisher of contemporary poetry until 2018 and an important bridge between US and UK poetries. The London based Angel Exhaust magazine brought many of the younger poets together – in particular, Adrian Clarke, Robert Sheppard and Andrew Duncan. In the Midlands, Tony Baker's Figs magazine focused more on the Objectivist and Bunting inspired poetry of the Northumbrian school while introducing a number of new poets. In 1988 an anthology called The New British Poetry was published. It featured a section on the Revival poets edited by Mottram and another on the younger poets edited by Edwards. In 1987, Crozier and Longville published their anthology A Various Art, which focused mainly on the Cambridge poets, and Iain Sinclair edited yet another anthology of Revival related work Conductors of Chaos (1996). For an account of some of the work produced by these poets, see Robert Hampson and Peter Barry (eds. ), The New British poetries: the scope of the possible (Manchester University Press, 1993). In 1994 W. N. Herbert and Richard Price co edited the anthology of Scottish Informationist poetry Contraflow on the SuperHighway (Gairfish and Southfields Press). The anthology Conductors of Chaos featured another aspect of the Revival; the recovery of neglected British modernists of the generation after Bunting. Poets David Gascoyne, selected by Jeremy Reed; W. S. Graham, selected by Tony Lopez; David Jones, selected by Drew Milne; J. F. Hendry, selected by Andrew Crozier and Nicholas Moore, selected by Peter Riley were reappraised and returned to their rightful place in the history of 20th century British poetry. Another interesting development was the establishment of the British and Irish poetry discussion list by Richard Caddel. This continued, for some decades, to provide an international forum for discussion and the exchange of news on experimental British and Irish poetry. Much wider publication for Revival poetry was arranged via the USA. Caddel, together with Peter Middleton, edited a selection of new UK poetry for US readers in a special issue of Talisman (1996). With Peter Quartermain Caddel also edited Other: British and Irish Poetry since 1970 (USA, 1999); while Keith Tuma's Anthology of Twentieth Century British and Irish Poetry (Oxford University Press, USA, 2001) incorporates this poetry into a wider retrospective of the whole century. Into the 1990s and beyond poets including Johan de Wit, Sean Bonney, Jeff Hilson and Piers Hugill have surfaced after direct involvement in the Cobbing led Writers Forum workshop. A sub development of the workshop was the instigation of the Foro De Escritores workshop, in Santiago, Chile, run on similar aesthetic principles. This workshop has contributed to the development of Martin Gubbins, Andreas Aandwandter and Martin Bakero. Those associated with the Barque Press (most obviously Andrea Brady and Keston Sutherland), and more recently Bad Press (in particular, Marianne Morris and Jow Lindsay), have made a similar impact via the Cambridge scene. Perdika Press in North London has been instrumental in bringing to wider attention contemporary Modernist writers such as Nicholas Potamitis, Mario Petrucci, Robert Vas Dias and Peter Brennan; the press was also responsible for the first publication in Britain of Bill Berkson. From Scotland, Peter Manson, who had co edited the magazine Object Permanence in the mid 1990s, Drew Milne, editor of Parataxis, David Kinloch and Richard Price (previously editors of Verse and Southfields) also emerged more fully as poets in their own right. New writings have arisen from the involvement of cris cheek, Bridgid Mcleer and Alaric Sumner, under the direction of Caroline Bergvall and John Hall through the Performance Writing programme at Dartington College of Arts including Kirsten Lavers, Andy Smith, and Chris Paul; from the involvement of Redell Olsen in the MA in Poetic Practice at Royal Holloway, University of London, including Becky Cremin, Frances Kruk, Ryan Ormond, Sophie Robinson, John Sparrow and Stephen Willey; and through Keith Jebb at University of Bedfordshire's Creative Writing programme, including Alyson Torns and Allison Boast.