Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канададағы оңшыл саяси партия
Right of centre political party in Canada
қазіргі партия
the current party
Канаданың Консервативтік партиясы – 1867 жылдан 1942 жылға дейін болған Канаданың ірі федералды саяси партиясы. Партия дәстүрлі консерватизмді ұстанды және оның негізгі саясаты Ұлыбританиямен қарым-қатынасты нығайту, индустрияны мемлекеттік меншікке алу және жоғары тарифтерді қолдауды қамтыды. Партия Канада Конфедерациясынан кейін құрылды және 1873 жылы "Либералды" деген сөзді алып тастағанға дейін "Либералды консервативтік партия" деп аталды. Көбінесе Джон А. Макдональдтың басшылығымен консерваторлар Канаданы 1867 жылдан 1873 жылға дейін және 1878 жылдан 1896 жылға дейін басқарды. Осы екі басқару кезеңінде партия Ұлыбританиямен байланысты нығайтып, Канадалық Тынық мұхиты теміржолының құрылысын бақылады, Канаданың аумақтық шекараларын едәуір кеңейтті және отандық өнеркәсіпті қорғау үшін жоғары тарифтерден тұратын Ұлттық саясатты енгізді. 1911-1921 жылдар аралығындағы үшінші басқару кезеңінде Консервативтік партия табыс салығын және федералды сайлауларда әйелдерге сайлау құқығын енгізді, ең бастысы – Бірінші дүниежүзілік соғыста Канаданың қатысуын бақылады. 1917 жылы партия әскери шақыруды енгізді, бұл әскери шақыру дағдарысы деп белгілі болған ұлттық бөлінуге әкелді. Дағдарыстың нәтижесінде партия әскери шақыруды қолдаған либералдармен бірігіп, 1920 жылға дейін болған "Біріккен партияны" құрды. Консерваторлар 1921 жылғы сайлауда жеңіліске ұшырады. Консерваторлар 1926 жылы және 1930 жылдан 1935 жылға дейін үкімет құрды. Соңғы кезеңде консерваторлар Ұлы депрессиямен бетпе-бет келді, бірақ оны басқарудағы олардың танымалдылығы төмен болды, нәтижесінде 1935 жылы жеңіліске ұшырады. 1942 жылы консерваторлар өздерінің қолдаушыларын кеңейтуге тырысты, сол жылы өткен басшылық конференциясында Манитобаның прогрессивті премьер-министрі Джон Брэкенді жаңа басшы етіп сайлады. Брэкен партияның атын "Канаданың Прогрессивті консервативтік партиясы" деп өзгертуге келісті.
The Conservative Party of Canada was a major federal political party in Canada that existed from 1867 to 1942. The party adhered to traditionalist conservatism and its main policies included strengthening relations with Great Britain, nationalizing industries, and promoting high tariffs. The party was founded in the aftermath of Canadian Confederation and was known as the "Liberal Conservative Party" until it dropped "Liberal" from its name in 1873. Primarily under the leadership of John A. Macdonald, the Conservatives governed Canada from 1867 to 1873 and from 1878 to 1896. During these two periods of governance, the party strengthened ties with Great Britain, oversaw the construction of the Canadian Pacific Railway, significantly expanded Canada's territorial boundaries, and introduced the National Policy of high tariffs to protect domestic industries. During its third period of governance from 1911 to 1921, the Conservative Party introduced the income tax and women's suffrage for federal elections, and most notably oversaw Canada's involvement in World War I. In 1917, the party introduced conscription, triggering a national divide known as the Conscription Crisis. As a result of the crisis, the party joined with pro conscription Liberals to become the "Unionist Party", which existed until 1920. The Conservatives were defeated in the 1921 election. The Conservatives briefly formed government in 1926 and from 1930 to 1935. During the latter period, the Conservatives were faced with the Great Depression, although the party was widely unpopular for its handling of it, leading to their defeat in 1935. In 1942, the Conservatives attempted to broaden their base by electing Manitoba Progressive Premier John Bracken as their new leader at that year's leadership convention. Bracken agreed to become the party's leader on the condition that it change its name to the "Progressive Conservative Party of Canada".
Либералдық-консервативтік партия
Партияның тамыры Конфедерацияға дейінгі Канада провинциясында жатыр. 1853 жылы Канада шығысындағы «көктер» және Торилер мен Канада батысындағы орташа реформаторлар Аллан МакНаб пен А. Н. Мориннің бірлескен премьерлік етуімен коалициялық үкімет құрды. Осы коалицияның нәтижесінде Либералды консервативтік партия пайда болды.
The roots of the party are in the pre Confederation Province of Canada. In 1853, the bleus from Canada East and the Tories and moderate reformers from Canada East joined together in a coalition government under the dual premiership of Allan MacNab and A. N. Morin. It was out of this coalition that the Liberal Conservative Party was formed.
Конфедерация
Макдональд Консервативтік партияның басшысы болды және 1867 жылы алғашқы ұлттық үкіметті құрды. Партия Квебектің ультрамонтанист католиктері, тарифтерді қолдайтын кәсіпкерлер, Біріккен Империяның адалдары және оранжистерді біріктірді. Макдональдтың бірінші үкіметінің маңызды жетістіктерінің бірі – Канадалық Тынық мұхиты теміржолының салынуы болды, бірақ осының нәтижесінде 1873 жылы үкімет құлаған «Тынық мұхитының жанжалы» да болды. Макдональд басқаратын Либералды консерваторлар 1878 жылы АҚШ-пен еркін сауда немесе өзара тиімділік саясатына қарсы шығып, билікке оралды. Олар бизнесті дамытуға және жоғары тарифтік протекционизм шаралары арқылы индустрияны өркендетуге, сондай-ақ батысты қоныстандыруға және дамытуға бағытталған Ұлттық саясатты қолдады. Осы кезеңде және ХХ ғасырдың басында консерваторлар мен либералдардың арасындағы басты айырмашылық – консерваторлардың британдық империясынан тыс импортқа тарифтер салынған протекционистік жүйе – империялық преференцияны және Ұлыбританиямен берік саяси және құқықтық байланыстарды жақтауы болды. Ал либералдар еркін сауданы, континенттік саясатты (яғни АҚШ-пен жақын байланыстарды) және Ұлыбританиядан тәуелсіздікті күшейтуді қолдады. Макдональд 1891 жылы қайтыс болды, оның басшылығысыз консервативтік коалиция католик француз канадалықтары мен британдық империалистер арасындағы діни шиеленістердің күшіне байланысты ыдырады. Британдық империалистер көбінесе француз тілдес халыққа және католицизмге қарсы болды. Үкімет Ред-Ривер және Солтүстік-Батыс көтерілісіне себеп болған наразылықтарды дұрыс шеше алмады, көшбасшысы Луи Риельді дарға асты, сондай-ақ Манитоба мектептері мәселесі консервативтік партия ішіндегі шиеленісті күшейтіп, Квебек халқының консерваторларға қолдауын азайтты. Бұл мәселе 1980-ші жылдарға дейін толық шешілмеді. 1911 жылғы сайлаудың басты мәселесі – Канада мен АҚШ арасындағы еркін сауда болды. АҚШ-пен сауданы арттыруды жақтаған Вильфрид Лориердің либералдары биліктен қуылды. Роберт Борден жаңа тори үкіметін басқарды, ол қайта жандандырылған Ұлттық саясатқа және Ұлыбританиямен тығыз байланыстарды сақтауға баса назар аударды. Борден Квебекте Лориерге қарсы ұлтшылдармен одақтасып, Квебекте бекінді, бірақ үкіметте Квебек ұлтшылдары мен ағылшын канадалық империалистер арасындағы шиеленіс кез келген үлкен коалицияны мүмкінсіз етті.
Macdonald became the leader of the Conservative Party and formed the first national government in 1867. The party brought together ultramontane Quebec Catholics, pro tariff businessmen, United Empire Loyalists, and Orangemen. One major accomplishment of Macdonald's first government was the creation of the Canadian Pacific Railway which also led to the Pacific Scandal that brought down the government in 1873. The Liberal Conservatives under Macdonald returned to power in 1878 by opposing the policy of free trade or reciprocity with the United States and promoting, instead, the National Policy which sought to promote business and develop industry with high tariff protectionist measures as well as settle and develop the west. The principal difference between the Conservatives and the Liberals in this period and well into the twentieth century was that Conservatives were in favour of imperial preference (a protectionist system in which tariffs would be levied against imports from outside the British Empire) and strong political and legal links with Britain while Liberals promoted free trade and continentalism (that is closer ties to the United States) and greater independence from Britain. Macdonald died in 1891 and, without his leadership, the Conservative coalition began to unravel under the pressure of sectarian tensions between Catholic French Canadians and British imperialists who tended to be anti French and anti Catholic. The government's mis handling of the grievances that aroused the Red River Rebellion and the North West Rebellion, and its hanging of their leader Louis Riel), and the Manitoba Schools Question exacerbated tensions within the Conservative Party and suppressed much of the support among Quebecois for the Conservative party, a problem only smoothed over by the 1980s. Free trade between Canada and the U. S. was the major issue of the 1911 election. Wilfrid Laurier's Liberals, in favour of increased trade with the U. S., were swept from power. Robert Borden led a new Tory administration that emphasised a revitalised National Policy and continued strong links to Britain. Borden had built a base in Quebec by allying with anti Laurier Quebec nationalists, but, in government, tensions between Quebec nationalists and English Canadian imperialists made any grand coalition untenable.
Борден және консервативті қайта өрлеу
Бірінші дүниежүзілік соғыс одан әрі шиеленіс тудырды, себебі Квебек тұрғындарының көпшілігі (сонымен қатар пацифистер және елдің түкпір-түкпіріндегі көптеген жұмысшылар, шаруалар мен социалистер, әсіресе иммигранттар) Канаданың, өздері шетелдік, әсіресе британдық деп есептейтін қақтығысқа қатысуына құлшынбады, ал Борденнің қолдаушылары, көбінесе ағылшын Канадасында тұратын, Канаданың соғысқа қатысуын және соғысқа адамдарды әскери қызметке алу саясатын қолдады (1917 жылғы әскери шақыру дағдарысына қараңыз).
World War I created a further strain as most Quebecers (plus pacifists and many workers, farmers and socialists across the country, especially immigrants) were unenthusiastic about Canadian involvement in what they saw as a foreign, and particularly British, conflict, while Borden's supporters, most living in English Canada, supported Canada's war effort and its policy of conscription of men for the war (see Conscription Crisis of 1917).
Ұлттық либералды және консервативті партия
Консервативтерді Либералды Юнионисттермен біріктіріп, гегемониялық партия жасауға жасалған әрекет сәтсіз аяқталды, себебі либералдардың көпшілігі Канаданың жаңа Прогрессивті партиясына қосылды немесе Уильям Лайон Маккензи Кингтің жаңа басшылығымен либералдар қатарына қайта оралды. Бұл бөліністің маңызды мәселесі – еркін сауда болды. Фермерлер Тори тариф саясатына өте қарсы болды, ал еркін сауда прогрессивтілердің құрылуындағы басты мәселе еді. Әскери шақыру дағдарысы Квебектегі консервативтің базасын ұрпақтар бойы құртты, нәтижесінде олар Одақ үкіметінен бұрынғыдан да аз қолдауға ие болды. Борденнің ізбасары Артур Миген «Ұлттық либералды және консервативті партияны» құру арқылы унионисттік коалицияны тұрақты етуге тырысты, бірақ көптеген либералдар бұрынғы партияларына оралып, ал кейбір консерваторлар бұл консервативті партияны жоюға жасалған әрекет деп қарады. Питерборо-Батыс округінен сайланған Джон Хэмпден Бернхам үкіметтік фракциядан шығып, тәуелсіз консерватор ретінде отырды және өзінің позициясы бойынша қосымша сайлауға қатысу үшін мандатын тастады. Мигеннің партиясы 1921 жылғы сайлауда жеңіліске ұшырады, либералдардан кейін үшінші орынға түсті. 1922 жылғы наурыздағы партиялық жиналыста партия өзінің бастапқы атауына – Либералды консервативті партия – қайта оралды. 1925 жылғы сайлауда либералдар азшылық үкімет құрды. Консерваторлар Палаталар палатасында көпшілік орындарды жеңіп алды, бірақ Кинг прогрессивтердің қолдауымен билікте қалып, азшылық үкіметін құрды. Кингтің үкіметі бірнеше айдан кейін Палаталар палатасындағы дауысқа түсіп жеңілді, содан кейін премьер-министр Кинг генерал-губернатор Бингтен жаңа сайлау тағайындауды сұрады, бірақ Бинг бас тартты және Мигеннен үкімет құруды өтінді. Мигеннің үкіметі билікке келгеннен үш күн өткен соң Палаталар палатасындағы дауысқа түсіп жеңілді, жаңа сайлаудан басқа жол қалмады. Жалпы сайлауда либералдар жеңіске жетті. Вайзман либералдардың канадалық ұлтшылдықты баса назарға алғанын, ал консерваторлардың «британдық империалистік мақтанышпен» мақтанғанын айтады. «Кинг-Бинг дауы» негізінен канадалық ұлттық сезімдерге ойнады, себебі британ үкіметі тағайындаған генерал-губернатор өкілеттігінен асып кеткені және бұл Канада саясатындағы британдық ықпалдың шамадан тыс күштілігінің белгісі болды деп саналды. Сондықтан «Кинг-Бинг дауы» либералдардың пайдасына ойнады.
The attempt to turn the Conservatives into a hegemonic party by merging with Liberal Unionists failed as most Liberals either joined the new Progressive Party of Canada or rejoined the Liberals under its new leader William Lyon Mackenzie King. One critical issue in this split was free trade farmers were particularly hostile to Tory tariff policy and free trade was a key issue in the creation of the Progressives while the Conscription Crisis destroyed any remaining Conservative base in Quebec for generations, leaving them with even less support than they had before the Union government. Borden's successor, Arthur Meighen formally attempted to make the Unionist coalition permanent by creating the "National Liberal and Conservative Party" but most Liberals ended up returning to their old party and some Conservatives balked at what they saw as an attempt to destroy the Conservative Party. John Hampden Burnham, MP for Peterborough West, quit the government caucus to sit as an Independent Conservative and resigned his seat in order to contest it in a by election on his position. Meighen's party was defeated by the Liberals in the election of 1921 coming in third behind the Progressives. At March 1922 caucus meeting the party voted to revert to its original name of the Liberal Conservative Party. The Liberals were reduced to a minority government in the 1925 election. The Conservatives won a plurality of seats in the House of Commons, but King was able to stay in power with the support of the Progressives and form a minority government. King's government was defeated in a vote in the House of Commons within months and Prime Minister King asked Governor General Byng to call a new election but Byng refused and asked Meighen to form a government. Meighen's government was defeated three days after taking office by a vote in the Commons, leaving no choice but a new election. The general election produced a Liberal victory. Wiseman argues that Liberals emphasized Canadian nationalism while Conservatives "exuded British imperialist pride". The "King–Byng Affair" played primarily to Canadian nationalist sentiment because it was felt the Governor General, a British government appointee, had overstepped his bounds and that this was a sign of excessive British influence in Canadian politics. The political impact of the King–Byng Affair therefore favoured the Liberals.
Беннетт пен Ұлы депрессия
Мейгенді Тори көшбасшысы ретінде Р. Б. Беннетт, Калгаридің миллионер бизнесмені, 1927 жылғы көшбасшылық конвенциясында алмастырды, бұл Тори көшбасшысы осы әдіспен алғаш рет таңдалды. Беннетт 1930 жылғы сайлауда консервативтерді билікке жеткізді, негізінен Либералдық үкіметтің (немесе батыс әлеміндегі кез келген үкіметтің) Ұлы депрессиямен күресуге қабілетсіздігінің нәтижесінде. Беннетт консервативтердің жоғары тарифтер мен империялық преференция саясатын жүзеге асыру арқылы экономикалық дағдарысты үш күн ішінде аяқтаймын деп уәде берді. Бұл саясат күтілген нәтиже бермеген кезде Беннетт үкіметінің қолында басқа жоспар болмады. Партияның бизнеске және банктерге бейімділігі миллиондаған жұмыссыздарға ешқандай көмек көрсетпеді, олар қазірде үмітсіздікке беріліп, наразылық білдіруде. Консервативтер шешімсіз көрінді, жағдаймен күресе алмады және канадалықтардың сенімін жоғалтып, жек көру, мазақ пен аяусыз сындардың ошағына айналды. Бензинге ақшасы жетпей қалған көлік иелері көліктерін жылқымен тартқызып, оларды «Беннет керуендері» деп атады. Р. Б. Беннетт партияның ішінде де, сыртында да радикалды реформаларға қысымға ұшырады: 1932 жылы құрылған Кооперативтік Комонвелл федерациясы (ККФ) өзінің алғашқы сайлауын социалистік бағдарлама бойынша өткізуге дайын болды. Әлеуметтік несие қозғалысы батыста қолдаушылар жинап, 1935 жылдың қыркүйегінде Альберта провинциялық сайлауында жеңіске жетіп, үкімет құрды, бұл елді дүр сілкіндірді. Беннеттің өзінің үкіметі де құлдырауға ұшырады, өйткені оның сауда министрі Генри Герберт Стивенс консервативтер партиясынан Канаданы қайта құру партиясын құру үшін кетіп қалды, себебі Беннетт Стивенстің экономиканы реформалау және дағдарысты шешу үшін үкіметтің араласуы жөніндегі жоспарларын қабылдаудан бас тартты. Беннетт жұмыссыздарды қалалардан алыс орналасқан көмек лагерлеріне көшіру арқылы әлеуметтік тәртіпсіздікке жол бермеуге тырысты, бірақ бұл әлеуметтік шиеленісті күшейтті, нәтижесінде жұмыссыздардың «Оттаваға жол жүруі» болды. Олар Ванкуверден Оттаваға дейін пойызбен жүруге ниеттенді (жол бойы жаңа мүшелерді жинап), Беннеттке өз талаптарын жеке жеткізу үшін. Бұл сапар 1935 жылдың 1 шілдесінде Реджинада аяқталды, онда Корольдік Канадалық атты полициясы Премьер-министрдің бұйрығымен 3000 ереуілшінің қоғамдық жиналысына шабуыл жасап, екі адамды өлтірді және ондаған адамды жарақаттады. Өкінішке орай, Беннетт үкіметін құтқару үшін оның «еркін нарық» саясатын кері қайтарып, Франклин Делано Рузвельттің «Жаңа мәмілесіне» негізделген «Беннеттің жаңа мәмілесін» іске асыруға тырысты. Беннетт прогрессивті табыс салығын, ең төменгі жалақыны, апталық жұмыс уақытының лимитін, жұмыссыздыққа байланысты төленетін жәрдемақыны, денсаулық сақтау жәрдемақысын, зейнетақы бағдарламасын кеңейтуді және фермерлерге гранттар беруді ұсынды. Консервативтердің әлеуметтік мемлекет тұжырымдамасына жүгінуі кеш болды, және 1935 жылғы қазан айындағы сайлауда консервативтер жеңіліске ұшырады, Маккензи Кингтің Либералдық партиясы 173 орын алса, консервативтер тек 40 орын ғана жеңіп алды. Консервативтер 1940 жылғы сайлауда Манион басшылығымен «Ұлттық үкімет» деген жаңа атаумен күресті. Сайлау Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде өтіп жатқандықтан, партия соғыс уақытында ұлттық бірлік үкіметін құру платформасында жарысты. Манион коалициялық тұжырымдаманы қолдайтын Либералдық және Лейбористтік партия өкілдерін «Ұлттық үкімет» кандидаттары ретінде ұсынуды ұсынды, олар кез келген партия мүшелеріне дауыс беруге рұқсат етілген ашық сайлаулар арқылы тағайындалатын еді. Бұл тұжырымдама іске аспады, және іс жүзінде «Ұлттық үкімет» кандидаттарының барлығы консервативтер болды. Жаңа атауға қарамастан, партия ешқандай орын жеңіп алмады, ал Манион өзінің сайлау округінде жеңіліске ұшырады. «Ұлттық үкімет» платформасы бойынша сайлауға түсу идеясы, бәлкім, консервативтер Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде кейбір либералдармен коалиция құрып құрған Одақ үкіметінен шабыттанды.
Meighen was replaced as Tory leader by R. B. Bennett, a millionaire Calgary businessman at the 1927 leadership convention, the first time a Tory leader was chosen by this method. Bennett led the Conservatives to power in the 1930 election, largely as a result of the inability of the Liberal government (or any government in the western world) to deal with the Great Depression. Bennett promised to end the economic crisis in three days by implementing the old Conservative policy of high tariffs and imperial preference. When this policy failed to generate the desired result Bennett's government had no alternative plan. The party's pro business, pro bank inclinations provided no relief to the millions of unemployed who were now becoming increasingly desperate and agitated. The Conservatives seemed indecisive and unable to cope and rapidly lost the confidence of Canadians becoming a focus of hatred, ridicule and contempt. Car owners who could no longer afford gasoline reverted to having their vehicles pulled by horses and dubbed them "Bennett buggies". R. B. Bennett faced pressure for radical reforms from within and without the party:
The Co operative Commonwealth Federation (CCF), formed in 1932, prepared to fight its first election on a socialist program. The Social Credit movement was gaining supporters in the west and shocked the country by winning the Alberta provincial election and forming government in September, 1935. Bennett's own government suffered a defection as his Trade minister, Henry Herbert Stevens, left the Conservatives to form the Reconstruction Party of Canada when Bennett refused to enact Stevens' plans for drastic economic reform and government intervention in the economy to deal with the crisis. Bennett attempted to prevent social disorder by evacuating the unemployed to relief camps far away from the cities but this only exacerbated social tensions leading to the "On to Ottawa Trek" of unemployed protesters who intended to ride the rails from Vancouver to Ottawa (gathering new members along the way) in order to bring their demands for relief to Bennett personally. The trek ended in Regina on July 1, 1935, when the Royal Canadian Mounted Police, on orders from the Prime Minister, attacked a public meeting of 3,000 strikers leaving two dead and dozens injured. In desperation, Bennett had attempted to save his government by reversing its laissez faire policies and, belatedly, implementing "Bennett's New Deal" based on the New Deal of Franklin Delano Roosevelt. Bennett proposed progressive income taxation, a minimum wage, a maximum for work week hours, unemployment insurance, health insurance, an expanded pension program, and grants to farmers. The Conservatives' conversion to the concept of a welfare state came too late, and the Conservatives were routed in the October 1935 election, winning only 40 seats to 173 for Mackenzie King's Liberals. The Conservatives fought the 1940 election under Manion with a different name, "National Government". With the election taking place during World War II, the party ran on a platform of forming a wartime national unity government. Manion proposed to have Liberal and Labour supporters of the coalition concept run as "National Government" candidates nominated through open riding conventions in which members of any party would be allowed to vote. The concept did not pan out and, in practice, the National Government candidates were all Conservatives. Despite the new name, the party failed to gain any seats, and Manion was personally defeated in his riding. The idea for running under a "National Government" platform was likely inspired by the Union Government which the Conservatives formed during World War I in coalition with some dissident Liberals.
Прогрессивті консерваторлар ретінде құлдырау және қайта құру
Манион жеңілгеннен кейін консерваторлар көшбасшылыққа Артур Мигенге қайта жүгінді. Сенатор Миген 1941 жылғы қарашада бірнеше жүз партия делегатының ұлттық конференциясында бірауыздан дауыс беру арқылы соғыс аяқталғанға дейін партияның көшбасшысы болып тағайындалды. Көшбасшылыққа үміткерлерді іріктеу үшін конференция өткізу туралы ұсыныс жеңіліске ұшырады. Ол Сенаттан кетіп, консерваторлардың сенімді орындықтары бар парламентке өтуге тырысты, бірақ 1942 жылғы ақпанда Йорк-Саутта өткен қосымша сайлауда CCF партиясына есе жіберді. Оның партиясының Екінші дүниежүзілік соғыста әскери шақыруды қайта енгізу жөніндегі талаптары Квебекті консерваторлардан одан да алшақтатып жіберді. Миген жеңілгеннен кейін көшбасшылық лауазымынан қанағаттанды. Сол жылы консерваторлар 1942 жылғы көшбасшылық съезде Манитобаның прогрессивті премьері Джон Брэккенді жаңа көшбасшы етіп сайлау арқылы өздерінің қолдаушылар базасын кеңейтуге тырысты. Брэкен партияның атын "Канаданың Прогрессивті-консервативтік партиясы" деп өзгерту шартымен көшбасшы болуға келісті.
After Manion's defeat, the Conservatives again turned to Arthur Meighen for leadership. Senator Meighen was appointed the party's leader for the duration of the war in November 1941 by a unanimous vote at a national conference of several hundred party delegates after a motion to hold a leadership convention was defeated. He resigned from the Senate and attempted to enter the House of Commons from a safe Conservative seat but was trounced by the CCF in a February 1942 by election in York South. His party's agitation for a re enactment of conscription in World War II only further alienated Quebec from the Conservatives. Meighen resigned as leader following his defeat. Later that year, the Conservatives attempted to broaden their base by electing Manitoba Progressive Premier John Bracken as their new leader at the 1942 leadership convention. Bracken agreed to become the party's leader on the condition that it change its name to the "Progressive Conservative Party of Canada".
Ұлттық консервативті көшбасшылар (1867-1942)
Аты Тең басшылықтан бастап қызмет еткен кезең Ескермелер Сэр Джон А. Макдональд 1 шілде 1867 6 маусым 1891 Кингстон, ОН (1867–18, 1887–91); Виктория, БК (1878–82); Карлтон, ОН (1882–88) 1-ші премьер-министр Сэр Джон Эбботт 16 маусым 1891 24 қараша 1892 Инкерман сенаторы, QC 3-ші премьер-министр Сэр Джон Спарроу Дэвид Томпсон 5 желтоқсан 1892 12 желтоқсан 1894 Антигониш, НС 4-ші премьер-министр Сэр Маккензи Боуэлл 21 желтоқсан 1894 27 сәуір 1896 Хейстингс сенаторы, ОН 5-ші премьер-министр Сэр Чарльз Түппер 1 мамыр 1896 6 ақпан 1901 Кейп-Бретон, НС 6-шы премьер-министр Сэр Роберт Лэрд Борден 6 ақпан 1901 10 шілде 1920 Халифакс, НС (1900–04, 1908–17); Карлтон, ОН (1905–08); Кингс, НС (1917–21) 8-ші премьер-министр Артур Мейген 10 шілде 1920 24 қыркүйек 1926 Портаж-ла-Прери, МБ (1908–21, 1925–26); Гренвилл, ОН (1922–25) 9-шы премьер-министр Хью Гатри (уақытша басшы) 11 қазан 1926 12 қазан 1927 Веллингтон-Саут Р. Б. Беннетт 12 қазан 1927 7 шілде 1938 Калгари-Уэст, АБ 11-ші премьер-министр Роберт Мэнион 7 шілде 1938 14 мамыр 1940 Лондон, ОН 1940 жылғы сайлаудағы орынды жоғалтқаннан кейін отставкаға шықты Ричард Хансон (уақытша басшы) 14 мамыр 1940 12 қараша 1941 Йорк—Санбери, НБ Артур Мейген 12 қараша 1941 9 желтоқсан 1942 Сент-Мэрис сенаторы, Онтарио Йорк-Саут сайлауы арқылы Парламентке өту әрекеті сәтсіз аяқталғаннан кейін отставкаға шықты.
Name From To Riding as leader Notes Sir John A. Macdonald July 1, 1867 June 6, 1891Kingston, ON (1867–18, 1887–91);Victoria, BC (1878–82);Carleton, ON (1882–88)1st Prime Minister Sir John Abbott June 16, 1891 November 24, 1892Senator for Inkerman, QC3rd Prime Minister Sir John Sparrow David Thompson December 5, 1892 December 12, 1894Antigonish, NS4th Prime Minister Sir Mackenzie Bowell December 21, 1894 April 27, 1896Senator for Hastings, ON5th Prime Minister Sir Charles Tupper May 1, 1896 February 6, 1901Cape Breton, NS6th Prime Minister Sir Robert Laird Borden February 6, 1901 July 10, 1920Halifax, NS (1900–04, 1908–17);Carleton, ON (1905–08);Kings, NS (1917–21)8th Prime Minister Arthur Meighen July 10, 1920 September 24, 1926Portage la Prairie, MB (1908–21, 1925–26);Grenville, ON (1922–25)9th Prime Minister Hugh Guthrie (interim leader) October 11, 1926 October 12, 1927 Wellington South R. B. Bennett October 12, 1927 July 7, 1938 Calgary West, AB11th Prime Minister Robert Manion July 7, 1938 May 14, 1940 London, ON Resigned after lost seat in 1940 election Richard Hanson (interim leader) May 14, 1940 November 12, 1941 York—Sunbury, NB Arthur Meighen November 12, 1941 December 9, 1942Senator for St. Marys, OntarioResigned after defeat in attempt to enter House of Commons via York South by election
Сенаттағы консервативті көшбасшылар
Аты-жөні: Александр Кэмпбелл 1867 жылғы 1 шілде – 1887 жылғы 26 қаңтар Үкімет басшысы. 1873 жылғы 5 қарашадан 1878 жылғы 7 қазанға дейін Оппозиция басшысы.
Name From To Position NotesAlexander Campbell July 1, 1867 January 26, 1887Government Leader. Opposition Leader from November 5, 1873, to October 7, 1878Sir John Joseph Caldwell AbbottMay 12, 1887 October 30, 1893Government Leaderalso Prime Minister from June 16, 1891, to November 24, 1892Sir Mackenzie BowellOctober 31, 1893 March 1, 1906Government Leaderalso Prime Minister from December 21, 1894, to April 27, 1896Sir Mackenzie BowellOctober 31, 1893 March 1, 1906Opposition LeaderSir James Alexander LougheedApril 1, 1906 November 2, 1925Opposition Leader, Government Leader from October 10, 1911, to December 28, 1921 Unionist Party from 1917 to 1920William Benjamin RossJanuary 1, 1926 January 10, 1929Opposition Leader. Government Leader from June 28 to September 24, 1926Wellington Bartley WilloughbyJanuary 11, 1929 February 3, 1932Opposition Leader. Government Leader from August 7, 1930 Arthur MeighenFebruary 3, 1932 January 16, 1942Government Leader until October 22, 1935. Opposition leader until 1942Former prime minister (1920 1921, 1926). Also National Conservative Leader (2nd time) from November 13, 1941Charles Colquhoun BallantyneJanuary 16, 1942December 10, 1942Opposition LeaderBecame Senate Leader when Meighen resigned to run for a seat in the House of Commons. Conservative Party became Progressive Conservative Party of Canada as of December 11, 1942. Ballantyne served as first Progressive Conservative Senate leader until 1945.
Сэр Джон Джозеф Колдуэлл Эбботт 1887 жылғы 12 мамыр – 1893 жылғы 30 қазан Үкімет басшысы. 1891 жылғы 16 маусымнан 1892 жылғы 24 қарашаға дейін сондай-ақ Премьер-министр болды.
Name From To Position NotesAlexander Campbell July 1, 1867 January 26, 1887Government Leader. Opposition Leader from November 5, 1873, to October 7, 1878Sir John Joseph Caldwell AbbottMay 12, 1887 October 30, 1893Government Leaderalso Prime Minister from June 16, 1891, to November 24, 1892Sir Mackenzie BowellOctober 31, 1893 March 1, 1906Government Leaderalso Prime Minister from December 21, 1894, to April 27, 1896Sir Mackenzie BowellOctober 31, 1893 March 1, 1906Opposition LeaderSir James Alexander LougheedApril 1, 1906 November 2, 1925Opposition Leader, Government Leader from October 10, 1911, to December 28, 1921 Unionist Party from 1917 to 1920William Benjamin RossJanuary 1, 1926 January 10, 1929Opposition Leader. Government Leader from June 28 to September 24, 1926Wellington Bartley WilloughbyJanuary 11, 1929 February 3, 1932Opposition Leader. Government Leader from August 7, 1930 Arthur MeighenFebruary 3, 1932 January 16, 1942Government Leader until October 22, 1935. Opposition leader until 1942Former prime minister (1920 1921, 1926). Also National Conservative Leader (2nd time) from November 13, 1941Charles Colquhoun BallantyneJanuary 16, 1942December 10, 1942Opposition LeaderBecame Senate Leader when Meighen resigned to run for a seat in the House of Commons. Conservative Party became Progressive Conservative Party of Canada as of December 11, 1942. Ballantyne served as first Progressive Conservative Senate leader until 1945.
Сэр Маккензи Боуэлл 1893 жылғы 31 қазан – 1906 жылғы 1 наурыз Үкімет басшысы. 1894 жылғы 21 желтоқсаннан 1896 жылғы 27 сәуірге дейін сондай-ақ Премьер-министр болды.
Name From To Position NotesAlexander Campbell July 1, 1867 January 26, 1887Government Leader. Opposition Leader from November 5, 1873, to October 7, 1878Sir John Joseph Caldwell AbbottMay 12, 1887 October 30, 1893Government Leaderalso Prime Minister from June 16, 1891, to November 24, 1892Sir Mackenzie BowellOctober 31, 1893 March 1, 1906Government Leaderalso Prime Minister from December 21, 1894, to April 27, 1896Sir Mackenzie BowellOctober 31, 1893 March 1, 1906Opposition LeaderSir James Alexander LougheedApril 1, 1906 November 2, 1925Opposition Leader, Government Leader from October 10, 1911, to December 28, 1921 Unionist Party from 1917 to 1920William Benjamin RossJanuary 1, 1926 January 10, 1929Opposition Leader. Government Leader from June 28 to September 24, 1926Wellington Bartley WilloughbyJanuary 11, 1929 February 3, 1932Opposition Leader. Government Leader from August 7, 1930 Arthur MeighenFebruary 3, 1932 January 16, 1942Government Leader until October 22, 1935. Opposition leader until 1942Former prime minister (1920 1921, 1926). Also National Conservative Leader (2nd time) from November 13, 1941Charles Colquhoun BallantyneJanuary 16, 1942December 10, 1942Opposition LeaderBecame Senate Leader when Meighen resigned to run for a seat in the House of Commons. Conservative Party became Progressive Conservative Party of Canada as of December 11, 1942. Ballantyne served as first Progressive Conservative Senate leader until 1945.
Сэр Маккензи Боуэлл 1893 жылғы 31 қазан – 1906 жылғы 1 наурыз Оппозиция басшысы.
Name From To Position NotesAlexander Campbell July 1, 1867 January 26, 1887Government Leader. Opposition Leader from November 5, 1873, to October 7, 1878Sir John Joseph Caldwell AbbottMay 12, 1887 October 30, 1893Government Leaderalso Prime Minister from June 16, 1891, to November 24, 1892Sir Mackenzie BowellOctober 31, 1893 March 1, 1906Government Leaderalso Prime Minister from December 21, 1894, to April 27, 1896Sir Mackenzie BowellOctober 31, 1893 March 1, 1906Opposition LeaderSir James Alexander LougheedApril 1, 1906 November 2, 1925Opposition Leader, Government Leader from October 10, 1911, to December 28, 1921 Unionist Party from 1917 to 1920William Benjamin RossJanuary 1, 1926 January 10, 1929Opposition Leader. Government Leader from June 28 to September 24, 1926Wellington Bartley WilloughbyJanuary 11, 1929 February 3, 1932Opposition Leader. Government Leader from August 7, 1930 Arthur MeighenFebruary 3, 1932 January 16, 1942Government Leader until October 22, 1935. Opposition leader until 1942Former prime minister (1920 1921, 1926). Also National Conservative Leader (2nd time) from November 13, 1941Charles Colquhoun BallantyneJanuary 16, 1942December 10, 1942Opposition LeaderBecame Senate Leader when Meighen resigned to run for a seat in the House of Commons. Conservative Party became Progressive Conservative Party of Canada as of December 11, 1942. Ballantyne served as first Progressive Conservative Senate leader until 1945.
Сэр Джеймс Александр Лоугид 1906 жылғы 1 сәуір – 1925 жылғы 2 қараша Оппозиция басшысы, 1911 жылғы 10 қазаннан 1921 жылғы 28 желтоқсанға дейін Үкімет басшысы. 1917 жылдан 1920 жылға дейін Юнионист партиясы.
Name From To Position NotesAlexander Campbell July 1, 1867 January 26, 1887Government Leader. Opposition Leader from November 5, 1873, to October 7, 1878Sir John Joseph Caldwell AbbottMay 12, 1887 October 30, 1893Government Leaderalso Prime Minister from June 16, 1891, to November 24, 1892Sir Mackenzie BowellOctober 31, 1893 March 1, 1906Government Leaderalso Prime Minister from December 21, 1894, to April 27, 1896Sir Mackenzie BowellOctober 31, 1893 March 1, 1906Opposition LeaderSir James Alexander LougheedApril 1, 1906 November 2, 1925Opposition Leader, Government Leader from October 10, 1911, to December 28, 1921 Unionist Party from 1917 to 1920William Benjamin RossJanuary 1, 1926 January 10, 1929Opposition Leader. Government Leader from June 28 to September 24, 1926Wellington Bartley WilloughbyJanuary 11, 1929 February 3, 1932Opposition Leader. Government Leader from August 7, 1930 Arthur MeighenFebruary 3, 1932 January 16, 1942Government Leader until October 22, 1935. Opposition leader until 1942Former prime minister (1920 1921, 1926). Also National Conservative Leader (2nd time) from November 13, 1941Charles Colquhoun BallantyneJanuary 16, 1942December 10, 1942Opposition LeaderBecame Senate Leader when Meighen resigned to run for a seat in the House of Commons. Conservative Party became Progressive Conservative Party of Canada as of December 11, 1942. Ballantyne served as first Progressive Conservative Senate leader until 1945.
Уильям Бенджамин Росс 1926 жылғы 1 қаңтар – 1929 жылғы 10 қаңтар Оппозиция басшысы. 1926 жылғы 28 маусымнан 24 қыркүйекке дейін Үкімет басшысы.
Name From To Position NotesAlexander Campbell July 1, 1867 January 26, 1887Government Leader. Opposition Leader from November 5, 1873, to October 7, 1878Sir John Joseph Caldwell AbbottMay 12, 1887 October 30, 1893Government Leaderalso Prime Minister from June 16, 1891, to November 24, 1892Sir Mackenzie BowellOctober 31, 1893 March 1, 1906Government Leaderalso Prime Minister from December 21, 1894, to April 27, 1896Sir Mackenzie BowellOctober 31, 1893 March 1, 1906Opposition LeaderSir James Alexander LougheedApril 1, 1906 November 2, 1925Opposition Leader, Government Leader from October 10, 1911, to December 28, 1921 Unionist Party from 1917 to 1920William Benjamin RossJanuary 1, 1926 January 10, 1929Opposition Leader. Government Leader from June 28 to September 24, 1926Wellington Bartley WilloughbyJanuary 11, 1929 February 3, 1932Opposition Leader. Government Leader from August 7, 1930 Arthur MeighenFebruary 3, 1932 January 16, 1942Government Leader until October 22, 1935. Opposition leader until 1942Former prime minister (1920 1921, 1926). Also National Conservative Leader (2nd time) from November 13, 1941Charles Colquhoun BallantyneJanuary 16, 1942December 10, 1942Opposition LeaderBecame Senate Leader when Meighen resigned to run for a seat in the House of Commons. Conservative Party became Progressive Conservative Party of Canada as of December 11, 1942. Ballantyne served as first Progressive Conservative Senate leader until 1945.
Уэллингтон Бартли Виллоуби 1929 жылғы 11 қаңтар – 1932 жылғы 3 ақпан Оппозиция басшысы. 1930 жылғы 7 тамыздан бастап Үкімет басшысы.
Name From To Position NotesAlexander Campbell July 1, 1867 January 26, 1887Government Leader. Opposition Leader from November 5, 1873, to October 7, 1878Sir John Joseph Caldwell AbbottMay 12, 1887 October 30, 1893Government Leaderalso Prime Minister from June 16, 1891, to November 24, 1892Sir Mackenzie BowellOctober 31, 1893 March 1, 1906Government Leaderalso Prime Minister from December 21, 1894, to April 27, 1896Sir Mackenzie BowellOctober 31, 1893 March 1, 1906Opposition LeaderSir James Alexander LougheedApril 1, 1906 November 2, 1925Opposition Leader, Government Leader from October 10, 1911, to December 28, 1921 Unionist Party from 1917 to 1920William Benjamin RossJanuary 1, 1926 January 10, 1929Opposition Leader. Government Leader from June 28 to September 24, 1926Wellington Bartley WilloughbyJanuary 11, 1929 February 3, 1932Opposition Leader. Government Leader from August 7, 1930 Arthur MeighenFebruary 3, 1932 January 16, 1942Government Leader until October 22, 1935. Opposition leader until 1942Former prime minister (1920 1921, 1926). Also National Conservative Leader (2nd time) from November 13, 1941Charles Colquhoun BallantyneJanuary 16, 1942December 10, 1942Opposition LeaderBecame Senate Leader when Meighen resigned to run for a seat in the House of Commons. Conservative Party became Progressive Conservative Party of Canada as of December 11, 1942. Ballantyne served as first Progressive Conservative Senate leader until 1945.
Артур Мейгэн 1932 жылғы 3 ақпан – 1942 жылғы 16 қаңтар 1935 жылғы 22 қазанға дейін Үкімет басшысы. 1942 жылға дейін Оппозиция басшысы. Бұрынғы премьер-министр (1920–1921, 1926). Сонымен қатар, 1941 жылғы 13 қарашадан бастап Ұлттық консервативті көшбасшы (2-ші рет).
Name From To Position NotesAlexander Campbell July 1, 1867 January 26, 1887Government Leader. Opposition Leader from November 5, 1873, to October 7, 1878Sir John Joseph Caldwell AbbottMay 12, 1887 October 30, 1893Government Leaderalso Prime Minister from June 16, 1891, to November 24, 1892Sir Mackenzie BowellOctober 31, 1893 March 1, 1906Government Leaderalso Prime Minister from December 21, 1894, to April 27, 1896Sir Mackenzie BowellOctober 31, 1893 March 1, 1906Opposition LeaderSir James Alexander LougheedApril 1, 1906 November 2, 1925Opposition Leader, Government Leader from October 10, 1911, to December 28, 1921 Unionist Party from 1917 to 1920William Benjamin RossJanuary 1, 1926 January 10, 1929Opposition Leader. Government Leader from June 28 to September 24, 1926Wellington Bartley WilloughbyJanuary 11, 1929 February 3, 1932Opposition Leader. Government Leader from August 7, 1930 Arthur MeighenFebruary 3, 1932 January 16, 1942Government Leader until October 22, 1935. Opposition leader until 1942Former prime minister (1920 1921, 1926). Also National Conservative Leader (2nd time) from November 13, 1941Charles Colquhoun BallantyneJanuary 16, 1942December 10, 1942Opposition LeaderBecame Senate Leader when Meighen resigned to run for a seat in the House of Commons. Conservative Party became Progressive Conservative Party of Canada as of December 11, 1942. Ballantyne served as first Progressive Conservative Senate leader until 1945.
Чарльз Колхун Баллантайн 1942 жылғы 16 қаңтар – 1942 жылғы 10 желтоқсан Оппозиция басшысы. Мейген төменгі палатаға үміткер болу үшін отставкаға кеткен кезде Сенат басшысы болды. 1942 жылғы 11 желтоқсанынан бастап Консервативтік партия Канаданың Прогрессивті консервативтік партиясы болды. Баллантайн 1945 жылға дейін бірінші Прогрессивті консервативті Сенат басшысы болды.
Name From To Position NotesAlexander Campbell July 1, 1867 January 26, 1887Government Leader. Opposition Leader from November 5, 1873, to October 7, 1878Sir John Joseph Caldwell AbbottMay 12, 1887 October 30, 1893Government Leaderalso Prime Minister from June 16, 1891, to November 24, 1892Sir Mackenzie BowellOctober 31, 1893 March 1, 1906Government Leaderalso Prime Minister from December 21, 1894, to April 27, 1896Sir Mackenzie BowellOctober 31, 1893 March 1, 1906Opposition LeaderSir James Alexander LougheedApril 1, 1906 November 2, 1925Opposition Leader, Government Leader from October 10, 1911, to December 28, 1921 Unionist Party from 1917 to 1920William Benjamin RossJanuary 1, 1926 January 10, 1929Opposition Leader. Government Leader from June 28 to September 24, 1926Wellington Bartley WilloughbyJanuary 11, 1929 February 3, 1932Opposition Leader. Government Leader from August 7, 1930 Arthur MeighenFebruary 3, 1932 January 16, 1942Government Leader until October 22, 1935. Opposition leader until 1942Former prime minister (1920 1921, 1926). Also National Conservative Leader (2nd time) from November 13, 1941Charles Colquhoun BallantyneJanuary 16, 1942December 10, 1942Opposition LeaderBecame Senate Leader when Meighen resigned to run for a seat in the House of Commons. Conservative Party became Progressive Conservative Party of Canada as of December 11, 1942. Ballantyne served as first Progressive Conservative Senate leader until 1945.
Сайлау нәтижесі 18671940
Сайлау жетекшісі Партия атауы # үміткерлер тізімі # жеңген мандаттар +/– Сайлау қорытындысы # жалпы дауыс саны Халықтың қолдау пайызы Орын1867 Джон А. Макдональд Консерваторлар, либералды консерваторлар 112 100 1-орын 92,656 34.53% 1872 Консерваторлар, либералды консерваторлар, бір консервативті еңбекші 140 1-орын 123,100 38.66% 1874 Консерваторлар, либералды консерваторлар, бір консервативті еңбекші 104 35 2-орын 99,440 30.58% 1878 Консерваторлар, либералды консерваторлар 161 64 1-орын 229,191 42.06% 1882 Консерваторлар, либералды консерваторлар 168 7 1-орын 208,544 40.39% 1887 Консерваторлар, либералды консерваторлар 203 25 1-орын 343,805 47.41% 1891 Консерваторлар, либералды консерваторлар 212 6 1-орын 376,518 48.58% 1896 Чарльз Туппер Консерваторлар, либералды консерваторлар 207 19 2-орын 467,415 48.17% 1900 Консерваторлар, либералды консерваторлар 204 9 2-орын 438,330 46.1% 1904 Роберт Борден Консерваторлар, либералды консерваторлар 205 4 2-орын 470,430 45.94% 1908 Консерваторлар, либералды консерваторлар 211 10 2-орын 539,374 46.21% 1911 Консерваторлар, либералды консерваторлар және ұлттық консерваторлар 212 48 1-орын 636,938 48.90% 1917 Біріккен партия 211 20 1-орын 1,070,694 56.93% 1921 Артур Мейген Ұлттық либералды және консервативті партия 204 103 3-орын 935,651 29.95% 1925 Артур Мейген Консерваторлар 232 65 1-орын 1,454,253 46.13% 1926 Артур Мейген Консерваторлар 232 23 2-орын 1,476,834 45.34% 1930 Р. Б. Беннетт Консерваторлар 229 46 1-орын 1,836,115 47.79% 1935 Консерваторлар 228 98 2-орын 1,290,671 29.84% 1940 Роберт Джеймс Мэнион Ұлттық үкімет 207 2-орын 1,402,059 30.41%
Election Leader Party name # of candidates nominated # of seats won +/– Election Outcome # of total votes % of popular vote Position1867John A. MacdonaldConservatives, Liberal Conservatives 112 100 1st 92,656 34.53% 1872Conservatives, Liberal Conservatives, one Conservative Labour140 1st 123,100 38.66% 1874Conservatives, Liberal Conservatives, one Conservative Labour 104 35 2nd 99,440 30.58% 1878Conservatives, Liberal Conservatives 161 64 1st 229,191 42.06% 1882Conservatives, Liberal Conservatives 168 7 1st 208,544 40.39% 1887Conservatives, Liberal Conservatives 203 25 1st 343,80547.41% 1891Conservatives, Liberal Conservatives212 6 1st 376,518 48.58% 1896Charles TupperConservatives, Liberal Conservatives 207 19 2nd 467,415 48.17% 1900Conservatives, Liberal Conservatives204 9 2nd 438,330 46.1% 1904Robert BordenConservatives, Liberal Conservatives 205 4 2nd 470,430 45.94% 1908Conservatives, Liberal Conservatives 211 10 2nd 539,374 46.21% 1911Conservatives, Liberal Conservatives and Nationalist Conservatives 212 48 1st 636,938 48.90% 1917Unionist Party 211 20 1st 1,070,694 56.93% 1921Arthur MeighenNational Liberal and Conservative Party 204 103 3rd 935,651 29.95% 1925 Arthur Meighen Conservatives 232 65 1st 1,454,253 46.13% 1926Arthur MeighenConservatives 232 23 2nd 1,476,834 45.34% 1930R. B. BennettConservatives 229 46 1st1,836,115 47.79% 1935Conservatives 228 98 2nd 1,290,671 29.84% 1940Robert James ManionNational Government 207 2nd 1,402,059 30.41%