Принцесса Ирена Бригадасы: Екінші дүниежүзілік соғыстағы күресі мен тарихы
Royal Netherlands Motorized Infantry Brigade
Суринамдық еріктілердің 2-дүниежүзілік соғыстағы қатысуы, Нидерланд үкіметінің нәсілдік себептермен қабылдамауы, және олардың кейіннен Тынық мұхитындағы шайқастардағы рөлі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шамамен 500 суринамдық бригадада қызмет етуге ерікті болып тіркелгенімен, Голландия үкіметі оларды нәсілдік құрамының Оңтүстік Африкадан келген еріктілер мен сарбаздарға наразылық тудыруы мүмкін деген сылтаумен қабылдамады. Дегенмен, бірқатар суринамдықтар Бригадада қызмет етіп, Екінші дүниежүзілік соғыста шайқасты. Кейбір Голландтық Батыс Индиясының қызметкерлері кейіннен Тынық мұхитындағы Голландтың Шығыс Индия армиясымен бірге әрекет етті. Бригада алдымен Гвельфте, содан кейін Онтариодағы Стратфордта британдық бөлімшелермен бірге оқудан өтті. 26 қыркүйектен бастап, Бригада Грейвте Маас өзеніндегі сол кездегі атаусыз көпірді күзетті. (Кейіннен Джон С. Томпсон көпірі деп аталған бұл көпір операция кезінде шабуылға және қорғануға ең қиын болған нысан еді.) 24 қазанда Бригадаға Тильбургке оңтүстік-батысқа қарай жылжуға бұйрық берілді, «Фезан» операциясы барысында қалаға оңтүстіктен шабуыл жасау үшін, ал 51-ші (Highland) жаяу әскер дивизиясы шығыстан шабуылдады. Бригада Тильбургке жетпеді және Бройховенде қалды, онда шайқас болды, нәтижесінде төрт сарбаз қаза тапты. Принцесса Ирен Бригадасы 1944/45 жылғы қысты Вальхерен және Норд-Бевеланд (Зеландия) аймағында өткізіп, бірнеше сарбазын жоғалтты. Зеландиядан Бригада Солтүстік Брабантқа қайта оралды. 1945 жылдың 31 наурызында Бригада командирі полковник Де Руйтер ван Стивенинк үш теңізші взводымен қоштасты; олар кейіннен II тәуелсіз ротасын құрып, АҚШ-қа жіберілді, Голландтың теңіз жаяу әскерлері Бригаданың Еуропаны азат етуге қатысу үшін жеткілікті күші болуын қамтамасыз ету үшін, британ үкіметінің сұрауы бойынша оларды Бригадаға жіберген еді. Голланд теңізшілерінің орнын Оңтүстік Африкалық офицер Фрэнк Лоринг ван Биктің басшылығымен Берген-оп-Зумда оқытылған, азат етілген Нидерланд аймақтарынан келген еріктілермен толтырды. 1945 жылдың 2 наурызында Бригада Нидерланд округінің қолбасшылығына, генерал-майор А. Галлоуэйге бағындырылды, оның штаб-пәтері Тильбург қаласында орналасқан.
While some 500 Surinamese volunteered for service in the brigade, they were rejected by the Dutch government, on the grounds that their racial background might cause offense to volunteers and conscripts from South Africa. Despite this some Surinamese did serve in the Brigade and fight during WW2. Some Dutch West Indian personnel nevertheless later saw action with the Royal Netherlands East Indies Army in the Pacific theatre. The brigade would be trained first in Guelph, then Stratford, Ontario alongside British units. From 26 September, the P. I. B guarded the then unnamed bridge spanning the River Maas at Grave. (The bridge known later as John S. Thompsonbrug, was the longest to attack and defend during the operation.) On 24 October, the brigade was ordered to move south west to Tilburg to attack the town from the south during Operation Pheasant while the 51st (Highland) Infantry Division attacked from the east. The P. I. B. was unable to get to Tilburg and was stranded at Broekhoven, where fighting took place and four soldiers were killed. The Prinses Irene Brigade spent the winter of 1944/45 in the region of Walcheren and Noord Beveland (Zeeland), losing several soldiers. From Zeeland, the P. I. B. went back to North Brabant. On 31 March 1945, the commander of the P. I. B., Colonel De Ruyter van Steveninck, said goodbye to the three platoons of Marines; the latter subsequently formed II Independent Company and were sent to the USA to join the Royal Netherlands Marines Brigade, who had originally assigned these troops to the P. I. B. so the brigade would have enough troops participating in the liberation of Europe, as requested by the British government. The gap left by the Dutch Marines was filled with replacements from the volunteers from the liberated parts of the Netherlands, who had been trained at Bergen Op Zoom under the command of Frank Looringh van Beeck, a South African officer. On 2 March 1945, the P. I. B. was put under the command of the Netherlands District, under Major General A Galloway, based at the HQ in the city of Tilburg.
"Оранж" операциясы
1945 жылдың сәуір айында П. И. Б. Ден Боштан солтүстікке қарай, Маас өзені бойындағы Хедель қаласында ауыр шайқастарға қатысты. П. И. Б. Боммельвардты азат ету мақсатымен Керкдриелде 116-шы жаяу әскер бригадасының 30 Корольдік теңіз жаяу әскерлерімен бірігуі тиіс еді. Алайда, Корольдік теңіз жаяу әскерлері Керкдриел қаласындағы неміс қарсылығына тап болғандықтан бас тартып, П. И. Б. Хедельдегі көпір басында қиын жағдайда қалды. Принцесса Ирен бригадасы сол кезде Корольдік теңіз жаяу әскерінің 116-шы жаяу әскер бригадасының құзырында болды. Дегенмен, олар немістермен ерлікпен шайқасып, қаланы үш күн бойы ұстап тұрды. Осы шайқастарда П. И. Б. он екі сарбазын жоғалтты, шамамен отыз сарбазы жараланды. Кейіннен Хедельдегі ерлігі үшін бірнеше медальдар табысталды. 25 сәуірде сағат 11:15-те 116-шы жаяу әскер бригадасының Корольдік теңіз жаяу әскерінен Хедельдегі көпірден шегіну туралы бұйрық келіп түсті. Сағат 23:30-да III тәуелсіз рота Маас өзенінің оңтүстік жағына қаладан соңғы бөлім ретінде шегінді. Бұл операция 26 сәуірде сағат 00:30-да аяқталды. Принцесса Ирен бригадасы 1945 жылдың 9 мамырында Гаага қаласына азат етушілер ретінде кірді. Соғыстан кейін бригаданың дәстүрлерін Гарде полкінің Фюзельерлері Принцесса Ирен жалғастырды.
The P. I. B. was involved in heavy fighting in the town of Hedel, north of Den Bosch, on the River Maas in April 1945. The P. I. B. was supposed to link up with the 30 Royal Marines, of the 116th Infantry Brigade Royal Marines, at Kerkdriel in an attempt to liberate the Bommelerwaard. However, the Royal Marines gave up due to German opposition in the town of Kerkdriel, leaving the P. I. B. stranded at the bridgehead of Hedel. The Prinses Irene Brigade was under command of the 116th Infantry Brigade Royal Marines at this time. Still, they fought the Germans with great gallantry, and were able to hold the town for three days. In these fights, the P. I. B. lost twelve men; around thirty were wounded. Several gallantry medals were later awarded for actions in Hedel. At 11:15 hours on 25 April the order to withdraw from the bridgehead, in Hedel, came from 116th Infantry Brigade Royal Marines. At 23:30 hours III Independent Company withdrew from the town as the last unit to the south side of the river Maas. This effort was completed at 00:30 hours on 26 April. The Princess Irene Brigade entered The Hague on 9 May 1945 as liberators. After the war, the traditions of the brigade were perpetuated by the Garderegiment Fuseliers Prinses Irene.