Кіріспе
Құс түрі. Батпақты торғай (Cistothorus palustris) – Солтүстік Америкада кездесетін кішкентай әнші құс, торғайлар тұқымдасына жатады. Оны қамысты торғайдан (сонымен қатар қысқа мүңкілі бар батпақты торғай деп те аталады) ажырату үшін кейде ұзын мүңкілі бар батпақты торғай деп атайды.
The marsh wren (Cistothorus palustris) is a small North American songbird of the wren family. It is sometimes called the long billed marsh wren to distinguish it from the sedge wren, also known as the short billed marsh wren.
Таксономия
Бұл құс 1810 жылы шотланд-американдық орнитолог Александр Уилсон сипаттап, оған Certhia palustris есімді екі атау берді. Қазіргі Cistothorus туысын 1850 жылы неміс орнитологы Жан Кабанис енгізді. 15 мойындалған түршесі бар. Этимологиясы: грекше 'κιστος' (cistos, "бұта") және 'θουρος' (thouros, "секіру немесе өту") және латынша 'palustris' ("батпақты").
Тамақ табу және тамақтану
Бұл құстар суға жақын өсімдіктер арасында белсенді түрде азықтанады, кейде ұшып келе жатқан жәндіктерді аулайды. Олар негізінен жәндіктермен, сондай-ақ өрмекшілер мен ұлулармен қоректенеді. Калифорнияда 53 батыс батпақ құсының қарын ішегі зерттелді, нәтижесінде құстардың көбінесе қызылшалар (29%), гусеницалар мен қуыршақтар (17%), қоңыздар (16%), құмырсқалар мен аралар (8%), өрмекшілер (5%), қарақұмыршалар мен қоңыржай қоңыздар (2%) жейтіні анықталды, ал әртүрлі шыбықтар, шегірткелер, құсқұйрықтар және анықталмаған жәндік қалдықтары 11 пайыздан астамды құрады. Құмырсқалар мен аралар көбінесе күзде желетіні байқалды.
Ұя салу
Ұя - балдыр өсімдіктеріне бекітілген, бүйірінен кіретін, овал пішінді құрылым. Аталық өз аумағында көптеген пайдаланбаған ұялар салады. Аталықтың аумағында бірнеше "жалған" ұялар салуының мүмкін себебі - олар ұсыну орындары болып табылады және аналықтар "көбейту ұясын" салады, онда ол жұмыртқалайды. Ол басқа құстардың ұяларындағы жұмыртқаларды тесіп, оның ішінде өз түрінің (тіпті өз балаларын да) және қызыл қанатты қарақұстардың, сары басты қарақұстардың және кіші ащы құстардың балаларын өлтіре алады. Жұмыртқа саны әдетте төрттен алтыға дейін болады, бірақ үштен онға дейін де болуы мүмкін. Жұмыртқалардың ұзындығы әдетте 0,6-0,7 дюйм, ені 0,4-0,6 дюйм шамасында болады. Балдырлардың жас төлдері патогенді дербиліктермен зарарлана алады. Blowfly дербиліктері тері асты миазисінен туындаған жаралар және одан кейінгі сепсис арқылы жас төлдерге жұғады. Дербиліктер теріні қағып, тесікті кеңейтіп, қан ағысын қамтамасыз етеді және қожайынның денесінің қанымен қоректенеді.
Қорғау
Бұл түр әлі де кең таралған, бүкіл әлем бойынша көбейтілетін популяциясы шамамен 9,4 миллионға жетеді. Дегенмен, қолайлы сулы-батпақты ортаның жоғалуына байланысты олардың саны азайып келеді, ал батпақтарды толық сусыздау жергілікті түрлердің жойылуына алып келуі мүмкін. Соған қарамастан, түрдің таралу аймағы жеткілікті түрде кең болғандықтан, IUCN бойынша қауіпті түрлерге жатпайды.
Жалпы көздер
Хеннингер, В. Ф. (1906): "Огайо штатының Сенека округінің құстарының алдын ала тізімі". Уилсон Бул. 18(2): 47–60. DjVu толық мәтіні PDF толық мәтіні
Уоррен, Ивон. "Protocalliphora Braueri (Diptera: Calliphoridae) батпақты торғайдың (Cistothorus Palustris) жас ұрпағында патогенезді тудыруы". "Жабайы жануарлар аурулары" журналы, 17 наурыз 1993 жыл.
Warren, Yvonne. "Protocalliphora Braueri (Diptera: Calliphoridae) Induced Pathogenesis in a Brood of Marsh Wren (Cistothorus Palustris) Young". Journal of Wildlife Diseases, 17 Mar. 1993. .