Аргентинадағы солшыл қарулы ұйымның тарихы

Кіріспе

Солшыл жақтағы радикалды ұйым

Халықтық революциялық армия (ЭРП) – Аргентинадағы коммунистік Жұмысшылар революциялық партиясының (Partido Revolucionario de los Trabajadores, PRT) әскери тармағы болған.

Шығу тегі

ERP троцкистік дәстүрден шыққан коммунистік партия PRT-ның қарулы қанаты ретінде құрылды, бірақ көп ұзамай маоистік теорияға, әсіресе Мәдени революцияға бет бұрды. 1960 жылдары PRT Куба революциясы кезінде Фидель Кастромен бірге соғысқан Че Геварамен байланысты партизандық соғыс стратегиясын қабылдады. ERP 1969 жылы Хуан Карлос Онгания басқарған Аргентинаның әскери диктатурасына қарсы партизандық науқанын бастады, ол бағытталған қалалық партизандық соғыс әдістерін, мысалы, үкіметтік шенеуніктерді және шетелдік компаниялардың басшыларын өлтіру және ұрлауды қолданды. Мысалы, 1973 жылы Энрике Горриаран Мерло мен Бенито Уртага Эссо компаниясының атқарушы директоры Виктор Самуэльсонды ERP арқылы ұрлап, 12 миллион доллар көлемінде алым алды. Сонымен қатар, олар ERP-ның элиталық «Арнайы отрядының» қарулы командаларын пайдалана отырып, бірнеше компания кеңселеріне шабуыл жасады. Шындықты анықтау және қарсы талаптарды келісу қиын болғанымен, ресми жарияланымға, «Crónica de la subversión en la Argentina» (Buenos Aires: Ediciones Depalma) үшін жарияланған деректер партизандық әрекеттердің сипатын көрсетеді. Ауылдық партизандар 52 қаланы басып алды, 166 банкты тонады және 185 адамды ұрлау үшін 76 миллион АҚШ долларын алым ретінде алды. Топ демократиялық сайлаулардан кейін де, Хуан Перонның 1973 жылы қайтып оралуымен азаматтық билікке оралғаннан кейін де зорлық-зомбылықты жалғастырды. 20 маусымда Пероншыл қозғалыс Езеиза қырғынынан кейін жарылды, ол лейтенант-полковник Хорхе Осинде басқарған оңшыл Пероншыл жасақ Перонның жер аударылудан оралған күні екі автобуста ауыр қаруланған Монтонеролардың келгенін хабарлады. 6 желтоқсанда 1973 жылы Экссон компаниясының атқарушы директоры Виктор Э. Самуэльсонды ERP ұрлап әкетті. Ол 144 күн тұтқында болғаннан кейін, Exxon корпорациясы рекордтық төлем жасағаннан кейін босатылды. ERP-ның ашық мақсаты – «пролетариат билігін» орнату үшін Аргентина үкіметіне қарсы коммунистік революция жасау. ERP әрқашан алдыңғы қатарда болды. ERP партизандық әрекеттері әскери бекеттерге, полиция бөлімшелеріне және конвойларға шабуыл жасау түрінде болды. 1971 жылы солшыл партизандармен шайқаста 57 полицей қаза тапты, ал 1972 жылы партизандық зорлық-зомбылықтан тағы 38 полицей өмірін жоғалтты. 28 желтоқсанда 1972 жылы ERP-ның теңізшісі Хулио Сесар Провенцано Аргентина Әскери-теңіз күштерінің штабындағы дәретханалардың біріне орнатқан бомба мерзімінен бұрын жарылып, қаза тапты. 3 сәуірде 1973 жылы ERP партизандары контр-адмирал Франсиско Агустин Алеманды ұрлап әкетті. 1974 жылдың қаңтар айында ERP Compañía Héroes de Trelew, 1972 жылғы Трелев қырғынының құрметіне аталды, онда қамаудан қашуға тырысқан 16 солшыл партизан атып өлтірілді, Азулдағы казармаға шабуыл жасап, командирді (полковник Камило Артуро Гей) және оның әйелін (Хилда Ирма Касо) өлтірді, полковник-лейтенант Хорхе Ибарзабалды ұрлап, кейіннен өлім жазасын орындады, ал Гей мен Касоның қызы Патрисия Гей өзіне қол жұмсады. Алайда тамыз айында 70 ERP партизаны Кордобадағы Аргентина армиясының Вилла Мария жарылғыш зауытына және Катамаркадағы 17-ші әуе десантты жаяу әскер полкіне әскери киім киіп шабуыл жасады. Олар сегіз полицей мен сарбазды өлтіріп, жаралағаннан кейін, 16 партизанды жоғалтып, 300 десантшыға берілгеннен кейін атып өлтірді. Вилла Мариядағы шабуыл кезінде полковник Аргентино дель Валье Ларрабуру ұрланды. 23 қазанда 1974 жылы ERP партизандары қан ауруларына маманданған Буэнос-Айрес ауруханасынан шығып бара жатқанда подполковник Хосе Франсиско Гардонды атып өлтірді. 18 тамызда 1975 жылы капитан Мигель Альберто Келлер, оған сержант және бес сарбаз қосылып, әскери бақылау бекеті деп ойлаған жерде әскери жүк көлігін тоқтатуға мәжбүр болды, ал Келлер ERP партизандарына жақындағанда атып өлтірілді. 1975 жылдың желтоқсан айында 300-ге жуық ERP партизандары мен оларды қолдаған жақтастар Буэнос-Айрес маңындағы Монте-Чинголо казармасына шабуыл жасады, бірақ 63 адам қаза тапты, олардың көпшілігі шабуыл кезінде жараланды және кейіннен қайтыс болды. Сонымен қатар, жеті әскери қызметкер мен үш полицей қаза тауып, 34 адам жарақат алды (оның ішінде 17 полицей). Барлығы 1975 және 1976 жылдар аралығында 293 аргентиналық әскери қызметкер мен полицей солшыл партизандармен шайқаста қаза тапты. 1976 жылы Уругвайдың Тупамаросы (MLN T), Чилидің Movimiento de Izquierda Revolucionaria (MIR) және Боливияның Ұлттық азаттық армиясының (ELN) үлкен бөлігін ERP және Монтонеролармен бірге Аргентинада күресуге жіберу жоспарланған, бірақ жоспарлар көбінесе әскери төңкеріс салдарынан іске аспады.

The ERP was founded as the armed wing of the PRT, a communist party emerging from the Trotskyist tradition, but soon turned to the Maoist theory, especially the Cultural Revolution. During the 1960s, the PRT adopted the foquista strategy of guerilla warfare associated with Che Guevara, who had fought alongside Fidel Castro during the Cuban Revolution. The ERP launched its guerrilla campaign against the Argentine military dictatorship headed by Juan Carlos Onganía in 1969, using targeted urban guerrilla warfare methods such as assassinations and kidnappings of government officials and foreign company executives. For example, in 1973 Enrique Gorriarán Merlo and Benito Urteaga led the ERP kidnapping of Esso executive Victor Samuelson and obtaining a ransom of $12 million. They also assaulted several companies' offices using heavily armed commandos of the ERP's elite "Special Squad". Although claim and counter claim are invariably difficult to reconcile, figures released for an official publication, Crónica de la subversión en la Argentina (Buenos Aires: Ediciones Depalma) at least give an indication of the kind of guerrilla activity undertaken, with claims that the rural guerrillas occupied 52 towns, robbed 166 banks and took US$76 million in ransoms for the kidnappings of 185 people. The group continued the violent campaign even after democratic elections and the return to civilian rule in 1973, with Juan Peron's return. On 20 June 1973 the Peronist movement split after the Ezeiza massacre, that started when Lieutenant Colonel Jorge Osinde's crowd monitoring right wing Peronist militia reported the arrival of heavily armed Montoneros in two buses the day that Peron returned from exile. Victor E. Samuelson, an Exxon executive, was abducted on 6 December 1973 by the ERP. He was released after 144 days in captivity, after the Exxon Corporation paid a record ransom of $14.2 million. The avowed aim of the ERP was a communist revolution against the Argentine government in pursuit of "proletarian rule." The ERP publicly remained in the forefront. ERP guerrilla activity took the form of attacks on military outposts, police stations and convoys. In 1971, 57 policemen were killed fighting the left wing guerrillas, and in 1972 another 38 policemen lost their lives in the guerrilla violence. On 28 December 1972, Marine Private Julio César Provenzano of the ERP, is killed when the bomb he planted in one of the lavatories of the Argentine Naval Headquarters went off prematurely. On 3 April 1973, ERP guerrillas kidnapped Rear Admiral Francisco Agustín Alemán. In January 1974 the ERP Compañía Héroes de Trelew, named in commemoration of the 1972 Massacre of Trelew, during which 16 left wing guerrillas who had attempted to escape detention had been shot dead, attacked the barracks at Azul, killing the Commanding Officer (Colonel Camilo Arturo Gay) and his wife (Hilda Irma Casaux) and kidnapping and later executing Lieutenant Colonel Jorge Ibarzábal, with Patricia Gay the daughter of Gay and Casaux later taking her own life. However, in August, an assault on the Argentine Army's Villa Maria explosives factory in Cordoba and the 17th Airborne Infantry Regiment at Catamarca by 70 ERP guerrillas dressed in army fatigues, met mixed fortune after killing and wounding eight policemen and soldiers but losing 16 guerrillas shot dead after they surrendered to 300 paratroopers of the 17th Airborne Infantry Regiment under Lieutenant Colonel Eduardo Humberto Cubas. During the attack in Villa Maria was kidnapped Colonel Argentino del Valle Larraburu. On 23 October 1974, ERP guerrillas shot and killed Lieutenant Colonel José Francisco Gardón as he was leaving the Buenos Aires hospital where he specialized in blood diseases. On 18 August 1975 Captain Miguel Alberto Keller, accompanied by an NCO and five conscripts were forced to stop their army lorry at what they believed to be a military checkpoint, and Keller was shot dead as he approached the ERP guerrillas waiting in ambush. In December 1975 a force of some 300 ERP guerrillas and supporting militants attacked the Monte Chingolo barracks outside Buenos Aires but lost 63 dead, many of whom were wounded in the attack and subsequently killed. In addition, seven army troops and three policemen were killed and 34 wounded (including 17 policemen). In all, 293 Argentine servicemen and police were killed fighting left wing guerrillas between 1975 and 1976. In 1976 there had been plans to send a large part of the Uruguayan Tupamaros (MLN T), the Chilean Movimiento de Izquierda Revolucionaria (MIR) and the Bolivian National Liberation Army (ELN) to fight alongside the ERP and Montoneros in Argentina, but the plans failed to materialize largely due to the military coup.

Тукуман мен Буэнос-Айрестегі операциялар

1973 жылы Хуан Перон президенттікке қайтып келгеннен кейін, ERP Аргентина мемлекетіне қарсы әскери операциялардың базасын құру мақсатында ауылдық стратегияға көшті. ERP жетекшілігі Ramón Rosa Jimenez Таулық ротасын (Compañía del Monte Ramón Rosa Jimenez) Аргентинаның солтүстік-батыс бұрышындағы, ұзақ жылдар бойы кедейлікте өмір сүретін Анд таулы аймағының шетіндегі Тукуман провинциясына жіберуді шешті. Ауылдық партизандық ротаның көптеген офицерлері Кубада оқыған. 2008 жылдың шілдесінде Куба басшысы Фидель Кастро Оңтүстік Америкадағы партизандық күштерді қолдағанын мойындады: «Революцияны насихаттауға тырыспаған жалғыз орын – Мексика. Қалған барлық жерде, ешбір ерекшеліксіз, тырыстық». Тукуман провинциясында ERP партизандарына қарсы армия капитаны ретінде соғысқан саясаткер Густаво Брейде Обейд 2007 жылы Иордания, Никарагуа және Анголадан келген жалдамалылардың «Рамон Роза Хименес» таулық ротасында қызмет еткенін мәлімдеді. 1974 жылдың желтоқсанына қарай партизандардың саны шамамен 100-ге жетті, ал Монтонерос тарапынан 400 адамнан тұратын қолдау желісі болды. Марио Роберто Сантучо басқарып, олар провинцияның үштен бірін бақылауға алып, 2500-ге жуық жақтас адамдардан тұратын база құрды. Сантучоның солтүстік-батыс провинциясындағы қарулы партизандарының саны алғашқы наурыз жылдары 300-ден аспады. 1974 жылы Перонның қайтысынан кейін солтүстік-батыстағы ERP күшінің өсуі, Монтонерос солшыл перонистерінің қалалық зорлық-зомбылықтарының күшеюі, Изабель Перон үкіметін «жою жарлықтарын» шығаруға және 1975 жылдың ақпанында қарсы көтеріліс науқанына қарсы күрес үшін әскери билікті кеңейтуге итермеледі. 1973 және 1974 жылдар аралығында солшыл партизандармен күресте барлығы 83 әскери және полиция қызметкері қаза тапты. Осы кезеңде партизан қозғалысы негізгі күшін солтүстікке ауыстырды және 1975 жылдың 5 қазанында партизандар 29-шы таулық жаяу әскер полкіне шабуыл жасады. 5-ші бригада Монтонерос тарапынан ауыр соққы алды, онда жүзден астам Монтонерос партизандары мен милициясы (ұрысшылдары) «Қара соғыс» деп аталатын Монтонерос операциясын жоспарлауға және орындауға қатысты. Бұл операцияға азаматтық авиалайнерді ұрлау, провинциялық әуежайды басып алу, Формоза провинциясындағы 29-шы жаяу әскер полкінің казармаларына шабуыл жасау және оның қару-жарағын басып алу, содан кейін әуе арқылы қашу кірді. Операция аяқталғаннан кейін олар Санта-Фе провинциясының шалғай аймағына қашып кетті. Боинг-737 ұшағы Рафаэла қаласынан алыс емес жердегі егістікке қонды. Оқиғадан кейін 12 әскери қызметкер мен 2 полиция қызметкері қаза тауып, бірнешеуі жарақат алды. Операцияның күрделілігі, қашу үшін пайдаланылған көліктер мен жасырын үйлер бірнеше жүз партизан мен олардың азаматтық қолдаушыларының қатысқанын көрсетеді. 1975 жылдың желтоқсанында 5-ші бригаданың көп бөлігі Тукуманның шекаралық аймақтарына жіберілді, провинцияда 5000-нан астам әскер орналастырылды. Алайда, сыртқы сақина арқылы кіруді тоқтатуға ештеңе кедергі келтірмеді және ERP әлі де Буэнос-Айресте күшті болды. Марио Сантучоның Рождестволық шабуылдары 1975 жылдың 23 желтоқсанында басталды. Операция өзінің әсерімен таңқалдырды, ERP бөлімшелері Монтонерос қолдауымен Буэнос-Айрес маңындағы Монте-Чинголо өнеркәсіптік аймағындағы Доминго Виебоуэно армиясының жабдықтау базасына қарсы кең ауқымды шабуыл жасады. Шабуылшылар жеңіліп, 53 ERP партизаны және 9 қолдаушы боевикті өлтірді. Жеті әскери қызметкер және үш полиция қызметкері қаза тапты. 1000-ға жуық үкіметтік күшке қарсы күш жұмсалды. Бұл ауқымды операцияны тек партизандардың жоспарлауы ғана емес, сонымен қатар оларды жасыруға, азық-түлікпен қамтамасыз етуге және қашуға көмектесетін олардың қолдаушылары да мүмкін етті. 30 желтоқсанда Буэнос-Айресте Аргентина армиясының штабында бомба жарылып, кем дегенде алты солдат жарақат алды. Әскерилердің пікірінше, үкіметтің сенімділігі құлдырады және күшін жою стратегиясы сәтсіз аяқталды. Партизандар тіпті Монтонерос тобының «Арнайы күштер» тобының су астындағы диверсанттарын да сәтті пайдаланды: 1975 жылдың 22 тамызында Энсенада портында тұрып жатқан кезде қазіргі заманғы 42 типті эсминец ARA Santísima Trinidad Монтонерос бақашылары оның корпусының астына орналастырған жарылғыш заттардан ауыр зақым көрді. Кеме қатты зақымдалғандықтан бірнеше жыл бойы теңізге жарамсыз болып қалды. 1975 жылдың соңына қарай сол жылы солшыл партизандардан 137 әскери және полиция қызметкері қаза тапты. 1976 жылдың 29 наурызында ERP жетекшілігі Буэнос-Айрес қаласының орталығында армия элементтерімен (соның ішінде ERP барлау басшысы) атыс кезінде он екі адамды жоғалтты, бірақ Сантучо және 50 партизан қоршаудан шығып кетті. 1976 жылдың ортасында Аргентина армиясы ERP-нің элиталық «Арнайы тобын» екі қақтығыста толығымен жойды. ERP командирі Марио Роберто Сантучо және Бенито Уртеага сол жылдың шілдесінде 601-ші барлау батальонының капитаны Хуан Карлос Леонетті басқаратын әскери күштер тарапынан қаза тапты. 1978 жылғы Әлем чемпионатында Аргентинадағы операцияларға дайындыққа қатысқан «Геварист жастар тобының» бірнеше жүз партизандары Заратедегі бірқатар шабуылдарда тұтқынға алынып, өлтірілді. Сол кезде әскери диктатура «мойынсұнбайтындарға» қарсы күресін белсенді азаматтық қолдаушыларға, зорлықсыз студенттерге, зиялыларға және партизандардың әлеуметтік, жауыгерлік еместерден тұратын базасы деп есептелген саяси белсенділерге қатысты мемлекеттік террорге дейін кеңейтті. Әртүрлі дереккөздерге сәйкес, 1976 жылдан 1983 жылға дейін Аргентинаны билеген әскери диктатура кезінде 12 261-ден 30 000-ға дейін адам жоғалып, қайтыс болды. Әрине, халықаралық қысымның арқасында диктатурадан аман қалған 12 000 PEN тұтқын болды. Шамамен 11 000 аргентиналық әскери диктатура кезінде жақындарының өліміне байланысты 200 000 долларға дейін ақшалай өтемақы алды. PRT саяси қызметін жалғастырды, әрине, мүшелерінің саны шектеулі болды, демократия елге қайтып келгеннен кейін де конвенциялар ұйымдастырды. 2015 жылдың желтоқсанында профессор Густаво Морелло (SJ) «Католик шіркеуі және Аргентинаның «Қара соғысы» (Oxford University Press, 2015) кітабында «Аргентинадағы «Қара соғыс» кезінде 15 000 адам өлтірілді, 8 000 түрмеге жабылды және шамамен 6 000 адам елден қуылды» деген қорытынды жасады.

After the return of Juan Perón to the presidency in 1973, the ERP shifted to a rural strategy designed to secure a large land area as a base of military operations against the Argentine state. The ERP leadership chose to send the Compania del Monte Ramón Rosa Jimenez (Ramón Rosa Jimenez Mountain Company) to the province of Tucumán at the edge of the long impoverished Andean highlands in the northwest corner of Argentina. Many of the officers in the rural guerrilleros company were trained in Cuba. In July 2008, Cuban leader Fidel Castro admitted that he supported the guerrilla forces in South America: "The only place where we didn't attempt to promote a revolution was in Mexico. Everywhere else, without exception, we tried". Politician Gustavo Breide Obeid, who fought as an army captain against ERP guerrillas in Tucumán Province, claimed in 2007 that mercenaries from Jordan, Nicaragua and Angola served in the 'Ramón Rosa Jimenez' Mountain Company. By December 1974, the guerrillas numbered about 100 fighters, with a 400 person support network from the Montoneros. Led by Mario Roberto Santucho, they soon established control over a third of the province and organized a base of some 2,500 sympathizers. Santucho's armed guerrillas in the northwestern province of Tucuman never exceeded 300 in the first year of the campaign. The growth in ERP strength in the northwest, together with an increase in urban violence carried out by the left Peronist Montoneros following Perón's death in 1974, led the government of Isabel Perón to issue "annihilation decrees" and expand the military's powers to fight a counter insurgency campaign in February 1975. In all, 83 servicemen and policemen were killed in fighting the left wing guerrillas, between 1973 and 1974. Meanwhile, the guerrilla movement switched its main effort to the north and on 5 October 1975 guerrillas struck the 29th Mountain Infantry Regiment. The 5th Brigade suffered a major blow at the hands of Montoneros, when over one hundred—perhaps several hundred—Montoneros guerrillas and milicianos (militants) were involved in the planning and execution of the most elaborate Montoneros operation in the so called "Dirty War", which involved the hijacking of a civilian airliner, taking over the provincial airport, attacking the 29th Infantry Regiment's barracks at Formosa province and capturing its cache of arms, and finally escaping by air. Once the operation was over, they made good their escape towards a remote area in Santa Fe province. The aircraft, a Boeing 737, eventually landed on a crop field not far from the city of Rafaela. In the aftermath, 12 soldiers and 2 policemen were killed and several wounded. The sophistication of the operation, and the getaway cars and safehouses they used to escape from the crash landing site, suggest several hundred guerrillas and their civilian supporters were involved. In December 1975 most 5th Brigade units were committed to the border areas of Tucumán with over 5,000 troops deployed in the province. There was however, nothing to prevent infiltrating through this outer ring and the ERP were still strong inside Buenos Aires. Mario Santucho's Christmas offensive opened on 23 December 1975. The operation was dramatic in its impact, with ERP units, supported by Montoneros, mounting a large scale assault against the army supply base Domingo Viejobueno at the industrial suburb of Monte Chingolo, south of Buenos Aires. The attackers were defeated and driven off with 53 ERP guerrillas and 9 supporting militants killed. Seven army troops and three policemen were reported killed. deployed against 1,000 government forces. This large scale operation was made possible not only by the planning of the guerrillas involved, but also by their supporters who provided houses to hide them, supplies and the means of escape. On 30 December a bomb exploded at the headquarters of the Argentine Army in Buenos Aires, injuring at least six soldiers. In the eyes of the military, the credibility of the government was now destroyed and the strategy of attrition was bankrupt. The guerrillas had even successfully utilized divers of the Grupo Especial de Combate of the Montoneros: the modern type 42 destroyer ARA Santísima Trinidad was severely damaged by explosives placed under her keel by frogmen of the Montoneros on 22 August 1975 while moored in the port of Ensenada. The damage was so great that the ship remained unseaworthy for several years. By the end of 1975, a total of 137 servicemen and police had been killed that year by left wing guerrillas. On 29 March 1976, the ERP leadership lost twelve killed in a gun battle in downtown Buenos Aires with army elements (including the ERP Chief of Intelligence) but Santucho along with fifty guerrillas were able to fight their way out of the ambush. In mid 1976, the Argentine Army completely destroyed the ERP's elite "Special Squad" in two violent firefights. The ERP's commander, Mario Roberto Santucho, and Benito Urteaga were killed in July of that year by military forces led by captain Juan Carlos Leonetti of the 601st Intelligence Battalion. Several hundred guerrillas of the Guevarist Youth Group in training for operations to coincide with the 1978 World Cup in Argentina, were captured and killed in a series of raids in Zárate soon afterwards. By that time the military dictatorship had expanded its own campaign against "subversives" to include state terror against active civilian collaborators, non violent students, intellectuals, and political activists who were presumed to form the social, non combatant base of the insurgents. According to different sources, 12,261 to 30,000 people, are estimated to have disappeared and died during the military dictatorship that ruled Argentina from 1976 to 1983. Admittedly there were 12,000 disappeared in the form of PEN detainees that survived the dictatorship, thanks to international pressure to release them from the clandestine detention camps. Some 11,000 Argentines have applied for and received up to US$200,000 each as monetary compensation for the loss of loved ones during the military dictatorship. The PRT continued political activities, although limited to few members, organizing conventions even after democracy returned to the country. In December 2015, Professor Gustavo Morello (SJ) in his book The Catholic Church and Argentina's Dirty War (Oxford University Press, 2015) concluded that during the "Dirty War" in Argentina "15,000 people were killed, 8,000 were jailed and some 6,000 were exiled."

Салдары

Аргентинадағы солшыл қанаттардың талқандалуынан кейін, бірқатар революциялық кадрлар Никарагуаға бет бұрды, онда 1979 жылы сандинистер билікті басып алған болатын. Мысалы, "Лас соғыс" ардагерлерінен құралған, Горриаран Мерло басқарған ERP жасағы 1980 жылы бұрынғы диктатор Анастасио Сомозаны өлтіру арқылы революциялық күреске белсенді қатысқанын көрсетті. 1987 жылы Аргентинаға оралған Горриаран Movimiento Todos por la Patria (Отан үшін барлығы қозғалысы немесе MTP) басшысы болды. Рауль Альфонсиннің жаңа демократиялық үкіметіне қарсы тағы бір әскери төңкеріс жасалуы мүмкін деген уәкілдік (сол кезде Аргентина әскерилерінің адам құқықтарын бұзды деген айыппен бірқатар сот процестері жүргізіліп жатқан), Энрике Горриаран Мерло 1989 жылы Ла Таблада әскери полкіне шабуыл жасады. Осы шабуыл кезінде Аргентина армиясы ақ фосфорды адамдарға қарсы қару ретінде қолданды, ал партизандар әскерге шақырылған сарбаздарды "қалқан" ретінде пайдаланды, нәтижесінде аман қалған MTP мүшелері тұтқындалды. Альфонсин MTP әскери төңкерістің алдын алуға тырысқанын және шабуылдың басты мақсаты – азаматтық соғысқа ұшырауы мүмкін, жаппай халық көтерілісін тудыру болғанын мәлімдеді. Өз газеттерінде және Аргентина баспасөзінде Май алаңының аналары Альфонсиннің Ла Таблада оқиғасын басқаруын сынап, жоғалып кеткен балаларының тағдыры мен MTP партизандарының басынан өткен қиындықтардың арасындағы байланысты көрсетті. Горриаран және басқа MTP серіктері өмір бойына бас бостандығынан айырылды, бірақ 2003 жылы Нестор Киршнер билікке келгенге екі күн бұрын уақытша президент Эдуардо Духалде оларды босатты. Духалденің бұл шешіміне наразылық білдіре отырып, Ла Таблада әскери казармасын қайтару шайқасына қатысып, оның салдарынан бір көзін жоғалтқан бұрынғы подполковник Эмилио Гильермо Нани, Аргентина президенті Рауль Альфонсиннің кезінде алған жаралы әскери медалін қайтаратынын ресми түрде жариялады. MTP бүгінгі күні де қарулы күрестен бас тарған саяси қозғалыс ретінде өмір сүруде. 2016 жылдың қаңтар айында, ондаған жылдардан кейін алғаш рет Аргентинаның бұрынғы президенті Маурисио Макри, жаңа Адам құқықтары жөніндегі хатшы Клаудио Авруж арқылы CELTYV (Терроризм және оның құрбандары жөніндегі құқықтық зерттеулер орталығына) аудиенция берді, бұл Аргентинадағы солшыл терроризмнің құрбандарын білдірді. Бұл қадам Плаза-де-Майо әжелерінің төрағасы Эстела Барнс де Карлоттоның күшті айыптауын тудырды.

After the destruction of the left wing in Argentina, some revolutionary cadres made their way to Nicaragua, where the Sandinistas had taken power in 1979. An ERP commando team comprising veterans of the "Dirty War" under Gorriarán Merlo, for example, demonstrated their active involvement in the revolutionary struggle by killing ex dictator Anastasio Somoza in 1980. Gorriarán returned to Argentina in 1987 to become a leader of the Movimiento Todos por la Patria (All For the Motherland Movement or MTP). Claiming another military coup by the Carapintadas was imminent against the new democratic government of Raúl Alfonsín (which at the time was leading a series of trials against members of the Argentine Military accused of human rights violations), Enrique Gorriarán Merlo led the 1989 attack on La Tablada Regiment, during which the Argentine army used white phosphorus as an anti personnel weapon, and in which the guerrillas used captured army conscripts as 'shields' and ended in the capture of the surviving MTP members. Alfonsín countered the claim that the MTP were trying to forestall a military coup and declared that the attack had the ultimate goal of sparking a massive popular uprising, that could have led to civil war. In their newspapers and in the Argentine press, the Mothers of the Plaza de Mayo denounced the way Alfonsín had handled the La Tablada incident, making a connection between what had happened to their disappeared children and the treatment endured by the MTP guerrillas. Gorriarán was given a life sentence along with other MTP comrades, but was freed by interim president Eduardo Duhalde two days before Néstor Kirchner's access to power in 2003. In protest to Duhalde's decision, former Lieutenant Colonel Emilio Guillermo Nani who took part in the fighting to recover the La Tablada barracks and lost an eye as a consequence, formally announced that he would be returning the medal for wounded military personnel that he won during the administration of Argentine president Raúl Alfonsín. The MTP still exist today as a political movement which has abandoned armed struggle. In January 2016 for the first time in decades, Mauricio Macri (the previous president of Argentina) through the new Human Rights Secretary Claudio Avruj, granted an audience to CELTYV (Centre for Legal Studies on Terrorism and its Victims) representing the victims of left wing terrorism in Argentina in a move that drew strong condemnation from Estela Barnes de Carlotto, head of the Grandmothers of Plaza de Mayo.