Кіріспе

Орта ғасырғы ағылшын ақсұлуы

Гавестон 1312 жылы Англияға қайтып келгенде – Ординанстардың шешіміне қайшы – Пемброктың 2-графы Эймер де Валенс оны тұтқындады. Уорвик Гавестонды ұрлап алып, Ланкастердің 2-графы Томаспен бірге оны өлімге жіберді. Бұл әрекет патшаға көңіл жасығандық пен қолдау көрсетті, бірақ Уорвик пен Ланкастер осы әрекеттері үшін патшалық кешірім алуға келісімге келді. 1314 жылы Баннокберн шайқасындағы апатты жеңілістен кейін король Эдуардтың билігі тағы да әлсіреп, көтерілісші барондар үкіметті басқаруды өз қолына алды. Уорвик үшін жеңіс қысқа ғана болды, ол келесі жылы қайтыс болды. Гай де Бошамп бүгінде Гавестонды өлтіргені үшін танымал, бірақ замандастары оны ерекше салмақты ойлы және білімді адам деп есептеген. Ол өз заманы үшін үлкен кітап жинағына ие болды және оның кеңесін көптеген графтар жиі сұрады. Ланкастерден кейін ол елдегі ең бай теңдесі болды, ал оның өлімінен кейін оның жерлері мен титулы оның ұлы Томас де Бошампқа, Уорвик графының 11-ші ұрпағына мұрагерлік етті.

Эдуард I-ге қызмет ету

Эдуард I 1296 жылы Пасхада Гай де Бошампты рыцарь атады. Уорвиктың қоғамдық қызметтегі мансабы 1298 жылы Фолкирк жорығымен басталды. Осы кезде оның әкесі қаназдан өткен еді, бірақ Гай 5 қыркүйекте ғана жерлері үшін патшаға адақтап, Уорвик графы атанды. Келесі жылы ол Римнің шотланд мәселесі бойынша билігін мойындамай, Рим Папасына хат жазды, сондай-ақ шотланд королі Джон Балиолдың босатылуы жөніндегі француздық келіссөздерге қатысты. 1304 жылы Стерлинг қоршауында болды, ол Уэльс принці Эдуардтың басшылығымен қызмет етті. Ланкастер графы Томас және Линкольн графы Генри де Лейсимен бірге ол 1308 жылғы 25 ақпанда король Эдуард II-нің таққа отыру салтанатында салтанатты қылыштарды алып жүрді. Бірақ жаңа патша ғана емес, өзінің сүйіктісін қайтарды, сондай-ақ оған Корнуолл графы атағын берді. Уорвик – жарлыққа қол қоймаған жалғыз маңызды граф болды және бастапқыда Эдуард II-ге қарсы тұрды. Ол патшалықтың жетекші тұлғаларына қысым көрсететін есімдер берді және Уорвикті «Арденнің қара иті» деп атады. Гавестон тағы да елден қуылды, бірақ Эдуард оны бір жылдың ішінде қайта шақырды. Патша осы уақыт ішінде қолдау жинап, сол кезде Гавестонның оралуына қарсы тұрған жалғыз адам Уорвик болды. Бірақ уақыт өте келе патшаға қарсылық күшейді. Тағы бір келіспеушілік – Эдуардтың әкесінің шотланд жорықтарынан бас тартуы, бұл саясат шотландтардың шабуылдарына шекара аймағын ашты. Бұл Уорвикке үлкен әсер етті, өйткені оның солтүстіктегі жерлері көп болды. Жағдай шиеленісіп, 1310 жылы патша Уорвик пен басқаларды парламентке қарулы күйі келуден тыйым салды. Генри де Лейси, Линкольн графтарының ең тәжірибелісі болды және топта өзгертуші рөл атқарды. Линкольннің күйеу баласы және мұрагері Томас Ланкастер патшаның туысы және елдегі ең бай дворян болды, бірақ ол бұл кезде реформа қозғалысына аса белсенді қатыспады. Кейбір дереккөздер Уорвикті Орданерлердің жетекшісі деп сипаттайды; ол, әрине, ең агрессивтісі болды.

Гевестонның өлімі

Гейвестонның үшінші және соңғы жер аударылуы тіпті қысқа болды, екі айдан кейін ол Англиядағы король Эдуард II-ге қайта қосылды. Архиепископ Винчелси, Ординациялар талап еткендей, Гавестонды қауымнан шығарып тастады. Ланкастер, сол кезде әкесі Линкольннің орнын басып, барондық оппозицияның жетекшілігін өз қолына алды. Король Йоркке аттанғанда, баронның бірнешеуі Гавестонды қууға шықты. Гавестон Скарборо қамалына тығылып, 1312 жылғы 19 мамырда Пемброк графы Эймер де Валенске қарсы капитуляциялауға келісті, бірақ оның қауіпсіздігіне кепілдік берілгенін шарт етті. Пемброк тұтқынды Оксфордширдегі Деддингтонға орналастырды. 10 маусымда, Пемброк болмағанда, Уорвик Гавестонды күшпен Уорвик қамалына алып кетті. Сол жерде, Уорвик, Ланкастер және басқа да салтанатты тұлғалардың қатысуымен Гавестонға өлім жазасы берілді. 19 маусымда оны Ланкастердің жеріндегі Блэклоу төбесі деп аталатын жерге алып барып, басын кесті. "Аннале лондонцевс" жылнамасы бойынша, төрт аяқ киім шебері мәйітті Уорвикке әкелді, бірақ ол оны қабылдаудан бас тартты және оны тапқан жеріне қайтаруға бұйырды. Гавестонның денесін кейбір доминикан монахтары Оксфордқа алып барды, ал 1315 жылы король Эдуард оны Кингс Лэнглиде жерледі. Пемброкқа ерекше ренжігені болды, себебі ол Гавестонға берген уәдесін бұзған еді, сондай-ақ оның рыцарлық ар-намысына нұқсан келген еді. Осы сәттен бастап Пемброк саяси қақтығыста король Эдуардтың жағына берді. Король өзінің жауларынан кек алуға ант берді, бірақ оларға бірден қарсы тұруға шамасы келмеді, өйткені олар Гавестоннан тартып алынған құнды патшалық зергерлік бұйымдарды иеленген еді. Қазан айында келісімге қол жеткізілді, нәтижесінде бүлікші барон мен олардың адал қызметшілері кешірім алды. Король бұл оқиғалардан күшейіп шықты, ал Уорвик пен Ланкастер көбінесе шеттетілді. Бұл 1314 жылы король шотландтарға қарсы алғашқы ірі жорығын бастауды шешкенде өзгерді. Уорвик пен Ланкастер қатысудан бас тартты, ал жорық 24 маусымда Баннокберн шайқасында ағылшындардың жеңілісімен аяқталды. Бұл тағы да саяси өзгеріске әкелді, Эдуард Ординацияларды қайта бекітуге және бүлікші баронның жетекшілігіне бағынуға мәжбүр болды.

Өлім және тарихи баға

Шілде айының ортасында Уорвик ауруына байланысты үкімет қызметінен өз иеліктеріне қайтаруға мәжбүр болды. 1315 жылғы 12 тамызда қайтыс болғаннан кейін, саяси басшылық тез арада толығымен Ланкастерге өтті. Тарихшы Томас Уолсингэм патшаның Уорвикті улағандығы туралы қауесеттерді хабарлады. Ол Ворчестерширдегі Бордсли аббаттығына жерленді, оған оның отбасы көптеген игіліктер жасаған. Оның жерлері, негізінен Уорвикшир мен Ворчестерширде орналасқан болса да, он тоғыз графтыққа, сондай-ақ Шотландия мен Уэльс шебіне таралып кеткен. Осы уақыт аралығында Уорвиктің мүліктері патшаның қолына өтті, ол Уорвиктің аң аулау итттерін Пемброк графына сыйлады. Джон есімді кіші ұлы, Джон де Бошамп, 1-ші Бошамп бароны атағын алды. Ағасы сияқты, ол француз соғыстарында өзін танытты және "Жартер" орденінің негізін қалаушылардың бірі болды. Гай де Бошамп, ең алдымен, король Эдуард II-ге қарсылығымен және Гавестонның өліміне қатысқандығымен есімдеріне түсті. Тарихи жазбалар сонымен қатар Уорвиктің даналығын мақтады; "Vita Edwardi Secundi" еңбегінде: "Басқа графтар оның пікірін алғаннан кейін ғана көп нәрсе жасады: даналық және кеңес беруде оған теңдес болған жоқ" делінген. Кейінгі тарихшылар да осы көзқараспен келісті. 19 ғасырда Уильям Стаббс Уорвикті "ақыл-ойы шеңберлі, білімді адам, оның даналығы бүкіл елге жарқырады" деп сипаттады. Ол туыстық және некелік байланыстар арқылы саяси және экономикалық жағынан жақсы байланыстарға ие болды. Уорвиктің өлімі қолайсыз кезде келді, ал Томас Ланкастер елді басқаруға лайық емес екенін көрсетті, нәтижесінде келесі жылдарда қақтығыстар мен тұрақсыздық күшейді. Дегенмен, Эдуард II билігіндегі мәселелер терең болды, және Майкл Хикс айтқандай: "бір тарихшы болжағандай, тіпті Уорвик те бірлікке жеткізе ала ма екеніне күмән келтіруіміз керек".