HMAS Collins – Австралия Корольдік Теңіз күштерінің алғашқы дизель-электрлік сүңгімалы кемесі. Құрылысы, сынақтары және қолданысқа енгізілуі туралы толық ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
HMAS Collins (SSG 73) – Австралия Корольдік теңіз флотының (RAN) қолданысындағы алты Collins класындағы суасты кемелерінің жетекші кемесі. Вице-адмирал сэр Джон Огастин Коллинзтің құрметіне аталған «Коллинз» 1990 жылдың ақпанында салынды және Kockums компаниясының Мальмё кеме құрылыс шебінде жартылай құрастырылған кластағы жалғыз кеме болды. Кеме 1993 жылдың тамызында суға түсірілді, бірақ тоғыз айдан кейін ғана аяқталды. Кемедегі ұзақ теңіз сынақтары кезеңінде кластағы көптеген мәселелер анықталды. «Коллинз» 1996 жылдың ортасына дейін RAN қатарына қабылданылмады, жоспардан он сегіз айға кешіктірілді, ал 2000 жылға дейін операциялық міндеттерге жіберілген жоқ.
HMAS Collins (SSG 73) is the lead vessel of the six submarine Collins class operated by the Royal Australian Navy (RAN). Named for Vice Admiral Sir John Augustine Collins, Collins was laid down in February 1990, and was the only submarine of the class to be partially constructed by Kockums' Malmo shipyard. The boat was launched in August 1993, but was not completed until ten months later. Numerous problems with the class were exposed by the lengthy sea trials period undertaken by the boat; Collins was not commissioned into the RAN until mid 1996, eighteen months behind schedule, and the submarine was not cleared for operational deployments until 2000.
Құрылыс
Коллинз 1990 жылдың ақпан айында салынды. Бірінші суасты кемесінің ең күрделі екі бөлігі Швецияның Мальмё қаласындағы Kockums кеме жасаушылығында құрастырылды, ал қалған төрт бөлігі мен суасты кеменің толық құрастырылуы Оңтүстік Австралиядағы Порт-Аделаидадағы Австралиялық суасты кеме корпорациясының базасында жүзеге асты. Бастапқыда бірінші суасты кемені толығымен шетелде салу жоспарланған еді, бірақ тендер тағайындалған кезде барлық алты суасты кемені Австралияда салу туралы шешім қабылданды; жеңімпаз-конструктордың өз кеме жасаушылығында жетекші кемені жасамаудан туындаған қосымша шығындар Австралия индустриясына берілген қосымша тәжірибемен өтеледі деп есептелді. Бірінші кеменің мұрын бөлігі Швецияда құрастырылып жатқанда, корпустың дәнекерлеуінде бірнеше кемшіліктер анықталды. Әртүрлі тараптар мәселенің әртүрлі себептерін атады: корпус үшін қолданылған болат қорытпасына Kockums әдетте қолданатынынан өзгеше дәнекерлеу техникасы қажет болды; швед теңіз күштері өз суасты кемелері үшін әрқашан жартылай енгізілген дәнекерлеуді сұрады, ал Австралия Корольдік теңіз күштері (RAN) толық енгізілген дәнекерлеуді қалаған, бірақ бұл туралы нақты хабарламады; болат плиталарын Kockums-қа жеткізудегі кешігу жұмысты асықтыруға және нәтижесінде сапаның төмендеуіне әкелді. Суасты кемесі 1993 жылдың 28 тамызында суға түсірілді. Кезбеде іске қосылғанмен, ол толық емес еді: суасты кемесінің дизайны аяқталмаған, маңызды ішкі құбырлар мен арматуралар орнатылмаған, жауынгерлік жүйенің құрамдас бөліктері жеткізілмеген, ал «корпустың» кейбір бөліктері қара боялған ағаштан жасалған, сондықтан суасты кемесі суға түсіру рәсімінің суреттерінде толық көрінеді. Суасты кемесі суға түсірілгеннен кейін бірнеше аптадан кейін судан алынып, 1994 жылдың маусым айында ғана аяқталды. Кластағы басқа суасты кемелерінің құрылысы Коллинстің суға түсіру мерзіміне сәйкес келу үшін жұмсалған қосымша күштермен және оны аяқтау үшін жасалған жұмыстармен кешіктірілді. Суасты кемелері сонармен анықталуын азайту үшін эхосыз плиткалармен жабылған: Коллинз суасты кемесінің стандартты сонарлық қолтаңбасы белгіленгеннен кейін плиткалармен жабдықталды, ал қалған бес кеме құрылыс кезінде жабылған.
Collins was laid down in February 1990. The two most complex sections of the first submarine were constructed by Kockums' shipyard in Malmö, Sweden, while the other four sections and complete assembly of the submarine occurred at Australian Submarine Corporation's facility in Port Adelaide, South Australia. It was originally planned to construct the first submarine completely overseas, but by the time the tender was awarded, it had been decided to build all six submarines in Australia; the increase in cost by not building the lead ship in the winning designer's home shipyard were believed to be offset by the additional experience provided to Australian industries. While the bow section of the first boat was being assembled in Sweden, multiple defects in the hull welding were discovered. Different reasons were given by different parties for the problems: the steel alloy used for the hull required different welding techniques to those normally used by Kockums; the Swedish navy always requested partial penetration welds for their submarines, while the RAN wanted full penetration welding but failed to make this clear; delays in delivering the steel plates to Kockums resulted in rushing the work and the resulting drop in quality. The submarine was launched by shiplift on 28 August 1993. Although launched on schedule, she was not complete: the design of the submarine had not been finalised, important internal pipes and fittings had not been installed, the components of the combat system had not been delivered, and some sections of 'hull' were sheets of timber painted black so the submarine would appear complete in photographs of the launching ceremony. Within weeks of the launch, the boat was removed from the water, and it was not until June 1994 that she was completed. Work on the other submarines in the class was delayed by the extra effort put in for Collins to meet her launching date, and by the subsequent work to complete her. The submarines are covered in a skin of anechoic tiles to minimise detection by sonar: Collins was retrofitted with the tiles after the standard sonar signature of the submarine had been established, while the other five boats were covered during construction.
Сынақтар
Су асты кемесінің бағасы бірнеше лицензия алуға және Коллинздің, сондай-ақ оны басқаратын матростардың мүмкіндіктерін, су бетінде жүзуден бастап, терең, дербес суға түсуға дейін кезең-кезеңімен сынауға негізделді. Негізгі қозғалтқыш алғаш рет 1994 жылғы 8 тамызда «бассейн сынақтарының» бірнешесінің аясында іске қосылды. Коллинз 1994 жылғы 31 қазанда сағат 10:00-де ASC кемежайынан шығып, теңіз сынақтарын ресми түрде бастады. Сынақтар келесі күнгі дейін қиындықсыз өтті, бірақ нашар ауа райында зәкір кабелі жыртылып, Коллинзді портқа қайтаруға мәжбүр етті. Бір сағат ағып тұруға арналған болса да, тығырының бұрыннан ақаулы екені анықталды, сағатына жүздеген литр ағып тұрды. Қайталамалы мәселелер көбінесе дизельдік қозғалтқыштармен, винт білігінің тығыздағыштарымен, перископтармен және мачталармен, гидравликалық байланыстармен және жауынгерлік жүйемен байланысты болды. Сонымен қатар, көптеген жүйелер аздаған немесе ешқандай проблемасыз жұмыс істеді, су асты кемесі ең жоғары жылдамдық, маневрлік қабілет және су астындағы төзімділік бойынша жобалық сипаттамаларды орындады немесе одан да асып түсті, әсіресе төмен жылдамдықтарда. Су асты кемесінің автопилоты (Коллинс бортында «Свен» деп аталды) суға түсіп жатқанда тереңдікті сақтауда көптеген операторлардан жақсырақ болды. Коллинзді 1995 жылдың қарашасында қолдануға беру жоспарланған. 2000 жылға дейін Коллинз операциялық қолдануға мақұлданбады. Сынақтардың сәтті өтуіне байланысты 1998 жылы 11 әйел теңізші және бір әйел офицер су асты кемелері қызметіне оқуға қабылданды. 2000 жылдың ортасында Коллинз шуды сынау үшін АҚШ Әскери-теңіз күштерімен бірге Аляска штатындағы Кетчикан қаласына жіберілді. Австралиядағы шуды сынауға табиғи фондық шу әсер еткеніне сенгенімен, Аляскадағы сынақтар австралиялық нәтижелерді растады. Коллинз 2001 жылдың сәуірінде бір жылдық техникалық қызмет көрсету үшін ASC нысанына оралғанда, Kockums компаниясы салған су асты кемесінің және эвакуациялық мұнараның екі бөлігінде бірнеше дәнекерлеу ақаулары табылды, ал төрт австралиялық бөлімдердің дәнекерлеуінде проблемалар жоқ еді. Бұл дәнекерлерді жөндеу Коллинздің докқа өткізген уақытын төрт есеге арттырды. Коллинз 2005 жылғы 29 шілдеде ASC-де толық циклды доктан өтті. Осы кезеңде ол арнайы күштерді түсіру қабілетін жақсарту үшін жаңартылды. 2009 жылғы шілдеде Ұлы Австралия шығанағында жаттығу кезінде Коллинстің үш дизель генераторының екеуі істен шығып, су асты кемесі базаға қайтуға мәжбүр болды. Бұған себеп су асты кемесінің соңғы жөндеу кезіндегі қателер деп саналады, сондықтан кеме 2009 жылғы желтоқсан айынан бастап күрделі жөндеуден өтуде. Австралия үкіметі ASC компаниясынан осы қате үшін 5 миллион австралиялық доллары өтемақы талап етуде. Су асты кемелерінің қызмет ету мерзімі шамамен 30 жылды құрайды деп күтілуде, ал Коллинз 2025 жылы қызметтен шығарылады.
Evaluation of the submarine was based on attaining a series of licenses, gradually testing the capabilities of Collins and those operating her from surface sailing to deep, unaccompanied dives. The main motor was started for the first time on 8 August 1994, as part of a series of 'basin trials'. Collins officially commenced sea trials at when she departed the ASC wharf at 10:00 on 31 October 1994. The tests went without difficulty until the next day, when the anchor cable snapped in poor weather, forcing Collins to return to port. Although designed to leak at an hour, the seal had previously shown itself to be faulty, with an hourly leak rate in the hundreds of litres. Recurring issues were usually associated with diesel engines, propeller shaft seals, periscopes and masts, hydraulic couplings, and the combat system. At the same time, many of the systems worked with few or no problems, with the submarine meeting or exceeding design specifications for maximum speed, manoeuvrability, and submerged endurance, particularly at low speeds. The submarine's autopilot (which aboard Collins was nicknamed 'Sven') was found to be better at depth keeping during snorting than many of the operators. Collins was due to be commissioned in November 1995. Collins was not approved for operational deployments until 2000. Following the trial's success, eleven female sailors and one female officer commenced training for the submarine service in 1998. In mid 2000, Collins was sent to Ketchikan, Alaska for noise testing with the United States Navy. Although noise testing in Australia was believed to have been affected by natural background noise, the Alaskan tests confirmed the Australian results. When Collins returned to the ASC facility in April 2001 for a year long maintenance docking, multiple welding defects were found in both the bow and escape tower sections of the submarine—the two sections constructed by Kockums, while almost no problems were found in the welding of the four Australian built sections. Repairing these welds quadrupled the time Collins spent in dock. Collins completed a full cycle docking at ASC on 29 July 2005. During this period she was modified to improve her ability to land special forces personnel. In July 2009, while exercising in the Great Australian Bight, two of the three diesel generators aboard Collins failed, forcing the submarine to limp back to base. The cause was believed to be errors during the submarine's last refit, with the boat undergoing major maintenance as of December 2009. The Australian government is seeking A$5 million in compensation from ASC for the error. The submarines are predicted to have an operational life of around 30 years, with Collins to be decommissioned around 2025.