Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неоклассикалық сәулет стилі
Neoclassical architectural style
Боз-ар архитектурасы (/b//oʊ//z// /'/ɑɹ/ bohz AR, boz‿aʁ) – Париждегі Сәулет мектебінде, әсіресе 1830 жылдардан бастап 19 ғасырдың соңына дейін оқытылған академиялық сәулет стилі. Ол француз неоклассицизмінің қағидаларына негізделген, бірақ сонымен қатар Ренессанс және Барокко элементтерін де қамтыды, сондай-ақ темір мен шыны, ал кейінірек болат сияқты қазіргі заманғы материалдарды пайдаланды. Бұл стиль 19 ғасырдың соңына дейін және 20 ғасырға дейін Еуропа мен Америкада маңызды рөл атқарды және үлкен ықпалға ие болды, әсіресе мемлекеттік ғимараттар үшін.
Beaux Arts architecture (/b//oʊ//z// /'/ɑɹ/ bohz AR, boz‿aʁ) was the academic architectural style taught at the École des Beaux Arts in Paris, particularly from the 1830s to the end of the 19th century. It drew upon the principles of French neoclassicism, but also incorporated Renaissance and Baroque elements, and used modern materials, such as iron and glass, and later, steel. It was an important style and enormous influence in Europe and the Americas through the end of the 19th century, and into the 20th, particularly for the institutional buildings.
Оқыту
Бояу өнерлері бойынша оқыту Август пен Северан императорлары арасындағы Рим империясы архитектурасының басты үлгілеріне, әсіресе итальяндық Ренессанс және француз және итальяндық барокко үлгілеріне баса назар берді, бірақ бұл оқыту одан әрі кең ауқымды үлгілерге қолданылуы мүмкін еді: Кватроченто флоренциялық сарайлардың фасады немесе француздық кеш готикасы. Бояу өнерлерінің ұрпағынан шыққан американдық сәулетшілер көбінесе грек үлгілеріне қайта оралды, олардың 19-ғасырдың басындағы американдық грек жаңғыруында берік жергілікті тарихы болды. Алғаш рет фотосуреттер жинағы мұқият масштабты суреттерге және егжей-тегжейлі суреттерге толықтырылды. Бояу өнерлеріндегі оқыту agrafes – бір сәулеттік элементті екіншісімен байланыстыратын бекіткіштерді, формалардың өзара енуін (барокколық қалып), және «сөйлейтін архитектураны» (architecture parlante) – символизмнің сәйкестігіне ерекше назар аударуды кеңінен пайдаланды. Бояу өнерлеріндегі оқыту жылдам тұжырымдамалық эскиздер жасауға, жоғары сапалы перспективалық презентациялық суреттерге, бағдарламаға мұқият назар аударуға және толыққанды егжей-тегжейлі сипаттамалар жасауға баса назар берді. Объектінің әлеуметтік және қалалық контексі де ескерілді. Оқытылып жатқан барлық сәулетшілер міндетті кезеңдерден өтті – антикалық үлгілерді зерттеу, аналогтар құрастыру, грек немесе римдік үлгілерді қайта жасау, «қалталық» зерттеулер және басқа да дәстүрлі қадамдар – Римдегі Франция академиясының (Вилла Медичиде орналасқан) сирек кездесетін орындары үшін ұзақ бәсекелестік кезінде, Римге жіберілетін презентациялық суреттер – envois de Rome деп аталатын, белгілі бір аралықтармен жіберілуі тиіс талаптарды орындау.
The Beaux Arts training emphasized the mainstream examples of Imperial Roman architecture between Augustus and the Severan emperors, Italian Renaissance, and French and Italian Baroque models especially, but the training could then be applied to a broader range of models: Quattrocento Florentine palace fronts or French late Gothic. American architects of the Beaux Arts generation often returned to Greek models, which had a strong local history in the American Greek Revival of the early 19th century. For the first time, repertories of photographs supplemented meticulous scale drawings and on site renderings of details. Beaux Arts training made great use of agrafes, clasps that link one architectural detail to another; to interpenetration of forms, a Baroque habit; to "speaking architecture" (architecture parlante) in which the appropriateness of symbolism was paid particularly close attention. Beaux Arts training emphasized the production of quick conceptual sketches, highly finished perspective presentation drawings, close attention to the program, and knowledgeable detailing. Site considerations included the social and urban context. All architects in training passed through the obligatory stages—studying antique models, constructing analos, analyses reproducing Greek or Roman models, "pocket" studies and other conventional steps—in the long competition for the few desirable places at the Académie de France à Rome (housed in the Villa Medici) with traditional requirements of sending at intervals the presentation drawings called envois de Rome.
АҚШ-тағы сәндік ғимараттар
Көптеген американдық университеттердің кампустары сәндік өнер стилінде салынған, мысалы: Колумбия университеті (1896 жылы құрылысы басталған), МакКим, Мид және Уайт жобалаған; Калифорния университеті, Беркли (1898 жылы құрылысы басталған), Джон Гален Говард жобалаған; АҚШ Әскери-теңіз академиясы (1901–1908 жылдары салынған), Эрнест Флаг жобалаған; МТИ кампусы (1913 жылы құрылысы басталған), Уильям В. Босворт жобалаған; Эмори университеті және Карнеги Меллон университеті (1908 және 1904 жылдары құрылысы басталған), екеуі де Генри Хорнбостель жобалаған; және Техас университеті (1931 жылы құрылысы басталған), Пол Филипп Крет жобалаған. Сәндік өнер стилі тарихи үлгілерден бейімделгенімен, құрылыста сол кездегі ең заманауи технологиялар қолданылған. Париждегі Гранд-Пале (1897–1900) ішінде заманауи темір қаңқаға ие болды, ал классикалық бағаналар тек әшекейлеу үшін орнатылған. 1914–1916 жылдары Сан-Францисконың оңтүстігінде салынған Кароландс шатосы 1906 жылғы қатты жер сілкінісінен кейін сейсмикалық тұрақтылықты ескере отырып салынды. Испандық инженер-құрылысшы Рафаэль Гуаставино (1842–1908), Гуаставино плиткасымен әйгітөлген күмбездерін салумен танымал, Бостон, Нью-Йорк және басқа да қалалардағы ондаған сәндік өнер стиліндегі ғимараттардың күмбездерін жобалаған. Сәндік өнер сәулеті теміржолдарға да көрнекті бейне берді. Чикагоның Юнион Станциясы, Детройттың Мичиган Орталық Станциясы, Джексонвиллдің Юнион Терминалы, Гранд Централь Терминалы және Нью-Йорктегі ескі Пенсильвания Станциясы, сондай-ақ Вашингтон, округ Колумбиясының Юнион Станциясы – осы стильдің американдық мысалдары. Цинциннатиде Рейн ауданындағы Гамильтон округінің ескерткіш ғимараты және Колумбия Таскулум ауданындағы бұрынғы East End Carnegie кітапханасы сияқты сәндік өнер стиліндегі бірнеше көрнекті ғимараттар бар. Миннеаполис-Сент-Пол қалаларындағы екі шіркеу, екеуі де бір архиепископтің қарауында және бір сәулетшімен жобаланған, сәндік өнер стилінің ерекше нұсқалары болып табылады. Миннеаполистегі Киелі Мария базиликасы, АҚШ-та салынған және киеленген алғашқы базилика, франко-американдық сәулетші Эммануэль Луи Маскерей (1861–1917) жобалаған және 1914 жылы ашылған. Бір жылдан кейін, көршілес Сент-Пол қаласында Маскерей жобалаған Сент-Пол соборының (Элші Пауылдың ұлттық қасиетті орны ретінде де танымал) құрылысы аяқталды. АҚШ-тағы үшінші ірі католик соборы, оның сәулеті негізінен сәндік өнер принциптерін көрсетеді, сонымен қатар Маскерей басқа француз шіркеулерінің стильдік элементтерін де енгізген. Солтүстік Америкадағы масондық ғибадатхананың бір түрі – 1927 жылы Джон Э. Минотт жобалаған Нью-Джерси штатының Плейнфилд қаласындағы Плейнфилд масондық ғибадатханасы. Басқа мысалдарға Нью-Йорк қалалық кітапханасының бас бөлімшесі, Әскери-теңіз академиясындағы Банкрофт залы (әлемдегі ең үлкен академиялық жатақхана) және Детройттегі Мичиган орталық станциясы (құрылысы аяқталған кезде әлемдегі ең биік теміржол станциясы) жатады.
Numerous American university campuses were designed in the Beaux Arts, notably: Columbia University (commissioned in 1896), designed by McKim, Mead & White; the University of California, Berkeley (commissioned in 1898), designed by John Galen Howard; the United States Naval Academy (built 1901–1908), designed by Ernest Flagg; the campus of MIT (commissioned in 1913), designed by William W. Bosworth; Emory University and Carnegie Mellon University (commissioned in 1908 and 1904, respectively), both designed by Henry Hornbostel; and the University of Texas (commissioned in 1931), designed by Paul Philippe Cret. While the style of Beaux Art buildings was adapted from historical models, the construction used the most modern available technology. The Grand Palais in Paris (1897–1900) had a modern iron frame inside; the classical columns were purely for decoration. The 1914–1916 construction of the Carolands Chateau south of San Francisco was built to withstand earthquakes, following the devastating 1906 San Francisco earthquake. The noted Spanish structural engineer Rafael Guastavino (1842–1908), famous for his vaultings, known as Guastavino tile work, designed vaults in dozens of Beaux Arts buildings in Boston, New York, and elsewhere. Beaux Arts architecture also brought a civic face to railroads. Chicago's Union Station, Detroit's Michigan Central Station, Jacksonville's Union Terminal, Grand Central Terminal and the original Pennsylvania Station in New York, and Washington, D. C.'s Union Station are famous American examples of this style. Cincinnati has a number of notable Beaux Arts style buildings, including the Hamilton County Memorial Building in the Over the Rhine neighborhood, and the former East End Carnegie library in the Columbia Tusculum neighborhood. Two notable ecclesiastical variants on the Beaux Arts style—both serving the same archdiocese, and both designed by the same architect—stand in the Twin Cities of Minneapolis–Saint Paul, Minnesota. Minneapolis' Basilica of St. Mary, the first basilica constructed and consecrated in the United States, was designed by Franco American architect Emmanuel Louis Masqueray (1861–1917) and opened in 1914. A year later in neighboring Saint Paul, construction of the massive Masqueray designed Cathedral of Saint Paul (also known as National Shrine Cathedral of the Apostle Paul) was completed. The third largest Roman Catholic cathedral in the United States, its architecture predominantly reflects Beaux Arts principles, into which Masqueray integrated stylistic elements of other celebrated French churches. A North American Freemason temple variant is the Plainfield Masonic Temple, in Plainfield, New Jersey, designed by John E. Minott in 1927. Other examples include the main branch of the New York Public Library; Bancroft Hall at the Naval Academy, the largest academic dormitory in the world; and Michigan Central Station in Detroit, the tallest railway station in the world at the time of completion.
Аргентина
1880 жылдан бастап Аргентина саясатында "80-ші ұрпақ" деп аталатын топ билікке келді. Олар Францияны, әсіресе мәдениет және эстетикалық талғамдар тұрғысынан, үлгілік республика деп санайтын. Буэнос-Айрес – 1950 жылдарға дейін салына берген сәулет өнерінің орталығы болды.
From 1880 the so called Generation of '80 came to power in Argentine politics. These were admirers of France as a model republic, particularly with regard to culture and aesthetic tastes. Buenos Aires is a center of Beaux Arts architecture which continued to be built as late as the 1950s.
Австралия
Австралияның бірнеше қалаларында осы стильдің маңызды мысалдары кездеседі. Ол көбінесе ірі, мықты көрінетін мемлекеттік кеңселер мен банктерге, әсіресе 1920 жылдары қолданылды.
Several Australian cities have some significant examples of the style. It was typically applied to large, solid looking public office buildings and banks, particularly during the 1920s.