Коста-Риканың 1870 жылғы президенті Хосе Бруно Карранса Рамирес
Bruno Carranza
Жозе Бруно Карранса Рамирес – Коста-Риканың 1870 ж. уақытша басшысы. Төңкеріс арқылы билікке келген, үш айдан кейін отставкаға кеткен. Тарихы мен отбасы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Коста-Рика президенті 1870 жылы
President of Costa Rica in 1870
Хосе Бруно Карранса Рамирес (5 қазан 1822 – 25 қаңтар 1891) 1870 жылы қысқа мерзімге Коста-Рика президенті болды (Республиканың уақытша басшысы атағымен). Бруно Карранса 1870 жылдың 27 сәуірінде президент Хесус Хименестің қызметтен алынуы нәтижесінде билікке келді. Ол үш айдан кейін отставкаға кетті. Оның ата-анасы Мигель Карранса Фернандес (1838-1841 жылдар аралығында мемлекет басшысының орынбасары) және Хоакина Рамирес и Гарсия болды. 1847 жылы президент Хосе Мария Монтеалегре Фернандестің қарындасы Геронима Монтеалегреге үйленді. Оның шөбересі актриса Мадлен Стоу.
José Bruno Carranza Ramírez (October 5, 1822 – January 25, 1891) was briefly President of Costa Rica (albeit with the title Temporary Head of the Republic) in 1870. Bruno Carranza came to power in the coup d'état of 27 April 1870 that deposed President Jesús Jiménez. He resigned three months later. His parents were Miguel Carranza Fernández (Vice Head of State between 1838 and 1841) and Joaquina Ramírez y García. In 1847 he married Gerónima Montealegre, sister of President José María Montealegre Fernández. His great great granddaughter is actress Madeleine Stowe.
Оқу және мансап
Карранса Гватемаладағы Сан-Карлос университетінде медицина мамандығын бітірген. Коста-Рикаға оралғаннан кейін ол жеке тәжірибемен айналысып, сонымен қатар мемлекеттік Сан-Хуан-де-Диос ауруханасында қызмет етті. Ол вакцинация және протомедицинаның бас инспекторы болды. 1856 жылы Уильям Уокерге қарсы Никарагуадағы науқанға әскери дәрігер ретінде қатысты, бірақ Коста-Рика армиясының шегінуі мен холера эпидемиясы салдарынан дереу елге қайта оралуға мәжбүр болды. Ол журналист ретінде де жұмыс істеді, бірнеше бюллетеньдер мен "El Álbum" ("Альбом") және "La Estrella del Irazú" ("Иразу жұлдызы") сияқты газеттерді шығарды. Ол сонымен қатар түрлі экономикалық және коммерциялық жобалармен айналысты, оның ішінде кофе плантацияларына, кітап дүкеніне және сән дүкеніне иелік етті. 1855 жылдан 1859 жылға дейін оған Ұлттық спирт зауытының басқарушысы қызметі тапсырылды, осылайша ол алкогольдің жалғыз ресми мемлекеттік жеткізушісі атанды.
Carranza graduated in medicine from the University of San Carlos in Guatemala. After returning to Costa Rica he practiced both privately and in the State run Hospital San Juan de Dios. He was inspector general of vaccinations and proto medicines. He served in Nicaragua as a military doctor during the 1856 Campaign against William Walker, but had to return almost immediately due to a Costa Rican Army retreat and a cholera epidemic. He also worked as a journalist, publishing several newsletters and newspapers such as El Álbum ("The Album") and La Estrella del Irazú ("The Irazú Star"). He was also active in other diverse economic and commercial ventures, and among other businesses, he owned coffee plantations, a book store, and a boutique. From 1855 to 1859 he was awarded the administration of the National Liquor Factory and thus became the only official State supplier of alcohol.
Мемлекеттік қызмет
Ол Мора Поррас әкімшілігінің бірнеше кезеңінде депутат болды. 1857 жылы Коста-Риканың Сальвадордағы елшісі тағайындалды. Ол Сан-Хоседен 1869 жылғы Конституциялық Ассамблеяға өкілдік етті, бірақ сайланғаннан кейін көп ұзамай қызметтен бас тартты. Саяси көзқарастары либералдық болды, кейде тіпті дінге қарсы деп есептелді және саяси нанымы үшін бірнеше рет жер аударылды. 1870 жылғы 27 сәуірдегі төңкеріс оны Республиканың Уақытша Басшысы (испанша Jefe Provisorio de la República) ресми атағымен мемлекет басшысы етіп тағайындады. Оның басшылығымен Лимон ауданы құрылды, жеке және діни бостандықтарды регламенттеуші заңдар қабылданды, ал ел тарихында алғаш рет өлім жазасы толығымен тыйым салынды. «Secretarías de Estado» деп аталатын министрліктер де реттелді және Конституциялық Ассамблеяға жаңа сайлаулар өтті. Оның әкімшілігінің негізгі тұлғасы және сыртқы қатынастар мен дін бостандығына қатысты саясатының авторы – Гватемалалық заңгер Лоренцо Монтуфар и Ривера, ол антиклерикализмді жақтаған белгілі адвокат еді. Оның қызмет кезеңіндегі басқа да көрнекті мемлекеттік хатшылар: Хоакин Лизано Гутьеррес (үкімет, полиция, сот, ауыл шаруашылығы және өнеркәсіп), Рафаэль Гальегос Саэнс (тұрғын үй және сауда) және Буэнавентура Карасо Альварадо (соғыс, теңіз күштері және қоғамдық жұмыстар). 1870 жылғы 8 тамызда Томас Гвардия Гутьерреспен туындаған келіспеушіліктерге байланысты ол Конституциялық Ассамблеяға өтінімімен кететінін хабарлады, ол келесі күні, 9 тамызда мақұлданды. Оның орнына генерал Гвардия келді. Кейіннен ол Коста-Риканың Ұлы Ұлттық Кеңесінің мүшесі және Сальвадордағы өкілетті министрі болды, онда Карранса Арбизу келісіміне қол қойды.
He was deputy for several periods under the Mora Porras administration. He became the Costa Rican ambassador to El Salvador in 1857. He represented San José in the Constituent Assembly of 1869, although he stepped down soon after his election. Politically he was considered a liberal, sometimes even anti clerical, and was exiled more than once because of his political beliefs. The coup d'état of 27 April 1870 turned him into the head of state with the official title of Temporary Head of the Republic (in Spanish Jefe Provisorio de la República). During his administration the district of Limón was created, laws outlining personal and religious freedoms were dictated, and a law of guarantees was passed which for the first time in the country's history banned the death penalty. The so called Secretarías de Estado were also regulated and new elections for a Constituent Assembly were held. The principal figure in his administration and author of his policies towards external relations and freedom of creed was the Guatemalan lawyer Lorenzo Montúfar y Rivera, noted advocated of anti clericalism. Other notable Secretaries of State during his time in office were Joaquín Lizano Gutiérrez (government, police, justice, agriculture, and industry), Rafael Gallegos Sáenz (housing and commerce), and Buenaventura Carazo Alvarado (war, navy, and public works). Due to differences with Tomás Guardia Gutiérrez on August 8, 1870, he presented his resignation to the Constituent Assembly, which was accepted the next day on August 9. General Guardia succeeded him. He was later a member of the Grand National Counsel and Plenipotentiary Minister of Costa Rica in El Salvador, where he signed the Carranza Arbizú Accord.