Лондонның Блэкуолл аймағы

Кіріспе

Лондонның Шығыс бөлігіндегі аймақ, Англия.

Блэкволл – Лондонның Тауэр-Хамлетс лондондық округіндегі Поплар ауданының бір бөлігі, Шығыс Лондонда орналасқан. Аймаққа Лимут және Колдхарбор ескеру аймағы кіреді. Бұл аймақ өзінің атын Тамаза өзенінің сыртқы қисығы бойында салынған, аймақты су тасқынынан қорғау үшін арналған тарихи жағалау қабырғасынан алған. Поплардың қалған бөлігімен бірге Блэкволлдың тамыры Степнидің ежелгі приходтық округіне дейін жетеді. Көбінесе тұрғын үйлермен құралған болса да, Поплар догы мен Блэкволл бассейні кемелерді тоқтатуға арналған жайлар ұсынады.

Құрастыру және басқару

Бұл аймақтың маңызы Темзаның сыртқы қисығында орналасқандығынан туындады, онда ағыстар баяулап, түрлі кемелер үшін қолайлы, қорғалған орынға айналды. Бұл қорғалған жағдай Блэкволл жартасының болуымен күшейді, бірақ ол кеме қатынасы үшін қауіп те тудыруы мүмкін. Аймақтың тағы бір артықшылығы – ол Иттер аралының шығысында орналасқан, сондықтан мұнда жүк тиеу және түсіру осы түбекке айналып Лондонға барудың уақытын және күшін үнемдеді, сонымен қатар Лондон қаласына жақын болды. Аймақ өзен жағасында, Поплардың Шығыс батпағының жанында дамыды және кем дегенде 14 ғасырда Блэкволл деп аталды; атауы орта ғасырларда салынған, баспалдақтары бар өзен қабырғасының түсіне байланысты. Бұл аймақ ешқашан әкімшілік бірлік болмағандықтан, ресми анықтамасы жоқ, бірақ оны Темза мен Лианың қосылған жеріне дейін шығысқа қарай созылатын Иттер аралы түбегінің солтүстік-шығыс бөлігіндегі Темзаға жақын Поплардың бөлігі деп сипаттауға болады. Блэкволл өз атын Иттер аралының шығысында орналасқан Темзаның Блэкволл Рич тармағына береді. Блэкволл Рич өзінің атын Гринвич түбегінің солтүстік ұшы – Блэкволл Пойнтына береді, ол Гринвичте Темзаның оңтүстігінде орналасқан (Блэкволл емес). Блэкволл тарихи тұрғыдан Миддлсекс округіндегі Степнидің ежелгі приходының автономды аймағы – Поплар ауылының бір бөлігі болды. 1817 жылы Поплар ауылы тәуелсіз приходқа айналды. Поплар азаматтық приходінің кедейлерге көмек көрсету және жолдарды күтіп ұстау сияқты қызметтерді ұйымдастыратын рекстрлік комитеті болды. Шындығында, 20 ғасырдың соңына дейін бүкіл Иттер аралы Попларда деп есептелді. 1965 жылы Поплар метрополитендік округі көршілерімен бірігіп, жаңа Лондонның Тауэр-Хамлетс округін құрады.

Тарих

Блэкуолл-Ярд ірі теңіз хабына айналды, ал аудан Лондон портының маңызды бөлігі болды және 400 жылдан астам уақыт бойы маңызды сапарларға қатысты. 1485 жылы кемелерді жөндеу жұмыстары жүргізіліп, кеме жасау жұмыстары да сол аймақта кейіннен жүргізілді. 1576 жылы Мартин Фробишер Блэкволлдан шығып, Баффин аралындағы Фробишер шығанағына келіп түсіп, оны Англияға (оның алғашқы теңіздегі иелігі) королева Елизавета I атынан талап етті. Фробишерді Солтүстік-Батыс өткелін іздеген Московия компаниясы қаржыландырды. 17 ғасырдың басында порт Лондон компаниясы бастаған Солтүстік Америка және Вест-Индияның ағылшын отарлауының негізгі шығу нүктесі болды. 1606 жылдың 20 желтоқсанында үш кеме – «Сьюзан Констант», «Годспид» және «Дискавери» Блэкволлдан шығып, 1607 жылдың 26 сәуірінде Вирджинияға жетіп, алғашқы тұрақты ағылшын қонысы – Джеймстаунды құруға кірісті. 19 ғасырдың басында Шығыс және Батыс Үндістан доктары салынды. Лимут-Уорфта Самуда бауырларына, Орчард-Хаус-Ярдқа және Темза темір зауытына тиесілі кеме жасаушылықтар орналасқан, олар жұмыспен қамтудың маңызды орталықтары болды. 1895 жылы Темза темір зауытының иесі Арнольд Хиллс және бригадир Дейв Тейлор «Темза темір зауыты» командасын құрды. Кейін клуб «Вест Хэм Юнайтед» клубы ретінде қайта құрылды. 1987 жылға дейін Блэкволл кеме жасау және жөндеу орталығы болды. Бұл қызмет негізінен Блэкволл сауытын, Орчард-Хаус сауытын және Темза темір зауыты мен кеме жасау компаниясын қамтыды, олардың жерлері Бланкволл және Каннинг-Таун аудандарында орналасқан, бұл Леаның шығысында, Вест-Хэмнің ескі приходтық және аудандық жерлерінде жатыр. Блэкволл сауыты (оның бұрынғы құрғақ доктарының екеуі қазіргі Рейтерс ғимаратының маңында сақталған) алғашқы Блэкволл фрегаттарын жасады. Лондон және Блэкволл темір жолы Лондондағы ең алғашқы темір жол жүйелерінің бірі болды және 1840 жылдан бастап жұмыс істеді. Ол сонымен қатар ең кішкентайларының бірі болды, қаланың Фенчерч-стрит станциясынан Блэкволлға дейін жиырма минуттан кем уақытта жүретін, бірақ Грейвсендке жолаушылар қайықтарымен байланыс үшін өте маңызды болды. Блэкволл теміржол станциясының жанында Гринвич меридианының бойында орналасқан Брансуик қонақ үйі салынды. Оның алғашқы жылдарында ол әдемі жұртшылықты тартты, соның ішінде аймақтағы кемежайлардың ашылуына немесе кеңейтілуіне байланысты Уильям IV та барды. Оның негізгі клиенттері – эмигранттар (көбінесе Австралияға), олар Грейвсендтегі үлкен теңізге шығатын лайнерлерге отыруға дейін мұнда күтетін. Кеме қатынасы кезінде жолаушылар желдің қолайлы болуын күтуге бірнеше күн немесе апталар бойы күтуге мәжбүр болды, бірақ ғасырдың соңына қарай Темзаның оң жағалауындағы бу күшінің және теміржол байланыстарының пайда болуы қонақ үйдің өмір сүру мүмкіндігін азайтып жіберді. Мейманхананың (1920 жылдары бұзылған) немесе теміржол станциясының (1946 жылы бұзылған) ешқандай іздері қалмады; олар Джеймстаун жолы мен Темзаның арасында орналасқан. 1892-1897 жылдары ашылған Блэкволл туннелі Блэкволлдан Гринвич түбегіне дейін Темзаның астынан жол қозғалысын жүргізеді. Брансуик Уорф электр стансасы 1952 жылы Поплар аудандық кеңесі Британдық Электр энергиясы басқармасы (BEA) үшін бұрынғы Шығыс Үндістан экспорттық догының орнында салынды. Электр стансасы Лондонның тығыз орналасқан аймағындағы ауаның ластануы мүмкіндігіне байланысты дау тудырды.

Blackwall Yard became a major sea hub, and the district was a significant part of the Port of London, and involved with important voyages for over 400 years. Shipfitting and repair was taking place by 1485 and shipbuilding would take place in the area later too. In 1576, Martin Frobisher left Blackwall and landed at Frobisher Bay on Baffin Island, claiming it for England (its first overseas possession) in the name of Queen Elizabeth I. Frobisher was funded by the Muscovy Company seeking the North West Passage. In the early years of the 17th century the port was the main departure point of the English colonisation of North America and the West Indies launched by the London Company. On 20 December 1606, three ships, Susan Constant, Godspeed and Discovery, sailed from Blackwall, landing in Virginia on 26 April 1607 to establish the first permanent English settlement, Jamestown. The East and West India Docks were constructed at the beginning of the 19th century. Leamouth Wharf was the site of the Samuda Brothers, Orchard House Yard and Thames Iron Works shipyards which were major centres of employment. In 1895, Arnold Hills the owner of the Thames Iron Works and foreman Dave Taylor set up a works team, Thames Ironworks F. C. The club would later be reformed as West Ham United F. C.

Until 1987, Blackwall was a centre of shipbuilding and repair. This activity principally included Blackwall Yard, the Orchard House Yard and the Thames Ironworks and Shipbuilding Company which included land in both Blankwall and Canning Town, which is east of the Lea in the old parish and borough of West Ham. The Blackwall Yard (two of whose former dry docks can still be seen around the present day Reuters building) built the first Blackwall Frigates. The London and Blackwall Railway was one of the earliest railway systems in London, operating from 1840. it was also one of the smallest, running from Fenchurch Street Station in the city to Blackwall, a journey of less than twenty minutes, but which was very important to connect to Gravesend passenger boats. Near the Blackwall railway station was built the Brunswick Hotel, located on the Greenwich Meridian line. In its early years, it apparently attracted a fairly elegant crowd, including William IV on an occasion connected with the opening or expansion of the burgeoning docks in the area. Its prime customer base was emigrants (mostly to Australia) who would wait here until they could board small steamers to take them to the large sea going liners at Gravesend. In the days of sail, these passengers might have to wait for days or weeks until the winds were favourable; but by the end of the century the substitution of steam power and rail links on the south bank of the Thames greatly reduced the viability of the hotel. No evidence remains of either the hotel (demolished in the 1920s) or the railway station (demolished 1946); they stood between Jamestown Way and the Thames. The Blackwall Tunnel, opened in 1892–1897, carries road traffic under the Thames from Blackwall to the Greenwich Peninsula. The Brunswick Wharf Power Station was built by Poplar Borough Council for the British Electricity Authority (BEA) in 1952, on the site of the former East India Export Dock. The power station was controversial due to potential air pollution in a densely populated part of London.

Колдхарбор қорық аймағы

Coldharbour "Блэкволлдың ескі ауылының сақталған жалғыз бөлігі" және "бір кезде өзен бойын қоршаған тар көшелердің соңғы үлгілерінің бірі" деп есептеледі. Қазіргі күні ол көбінесе тұрғын үйлерден тұрады және өнеркәсіптік және теңіз шаруашылығымен айналыспайды. 1975 жылы құрылып, кейін 2008 жылы кеңейтілген Колдхарбор ескерткіш аймағында бірнеше тізімдегі тарихи ғимараттар мен бұрынғы доктардың инженерлік құрылымдары сақталған.

Экономикалық қызмет

Нортумберленд кеменің тоқтағы әлі де жұмыс істеп тұрған тоқтап тұру орны ретінде сақталған, бұл Лондон мэрі мен Лондон портының басқару органы (PLA) тарапынан қорғалатын тоқтап тұру орны ретінде ерекше мәртебеге ие. Оны Cory Riverside Energy басқарады, сонымен қатар кеменің жанындағы қайта пайдалану және қайта өңдеу орталығының жұмысын да, Темза өзені арқылы баржамен қалдықтарды тасымалдауды да ұйымдастырады.

Тұрғын үй құрылыстары

1980 жылдары Блэкволл аймағының алғашқы қайта құрылыс жобасы іске асырылды – WCEC Architects компаниясы Wates Group үшін жобалаған және 1985 жылы аяқталған Blackwall бассейнінің үстіндегі Jamestown Harbor салтанатты тұрғын үй кешені. Jamestown Harbor – Лондон доктарының алғашқы тұрғын үй құрылыстарының бірі болды. Кірпіштен салынған қойма стиліндегі сыртқы дизайны және ерекше көк және қызыл балкондарымен, ол дәстүрлі өзен және док маңындағы қоймалардың көрінісін қайта жаңарту мақсатымен салынды. 2000 жылдары Skidmore, Owings & Merrill және Ballymore Group компаниялары жобалап, салған New Providence Wharf тұрғын үй кешенінің құрылысы басталды, нәтижесінде Ontario Tower және Providence Tower (қазіргі Charrington Tower) ғимараттары 2007 және 2016 жылдары аяқталды.