Отық Эрнст Линдман: «Бисмарк» кемесінің капитаны

Кіріспе

Неміс әскери-теңіз офицері (1894–1941)

Отто Эрнст Линдеманн (28 наурыз 1894 – 27 мамыр 1941) – неміс Kapitän zur See (теңіз капитаны). Ол екінші дүниежүзілік соғыста сегіз ай бойы қызмет еткен «Бисмарк» неміс линкор кемесінің жалғыз командирі болды. Линдеманн 1913 жылы Германияның императорлық теңіз флотына (Kaiserliche Marine) қосылды. Негізгі әскери дайындықтан кейін, Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде бірнеше әскери кемелерде сымсыз телеграф офицері ретінде қызмет етті. 1917 жылы «Альбион» операциясына қатысты. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін ол әртүрлі штабтарда және теңіз артиллериясын оқыту орындарында қызмет етті. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін бір жыл өткен соң, ол «Бисмарк» линкор кемесіне командир болып тағайындалды, сол кезде бұл әлемдегі ең ірі жауынгерлік кеме және Kriegsmarine (нацистік Германияның теңіз күштері) мақтанышы еді. 1941 жылдың мамыр айында Линдеманн «Райнюбунг» операциясы кезінде «Бисмарк» кемесіне қолбасшылық етті. «Бисмарк» және ауыр крейсер «Принц Эйген» адмирал Гюнтер Лютженстің басқаруымен, «Бисмарк» бортындағы арнайы топ құрды. Олар Германияның Польшадағы базасынан шығып, Атлант мұхитындағы британдық сауда кемелеріне шабуыл жасауға бұйрық алды. Топтың алғашқы ірі қақтығысы Дания бұғазы шайқасы болды, оның нәтижесінде бір аптадан кейін, 27 мамырда Линдеманн және оның экипажының көп бөлігі «Бисмарк» кемесінің соңғы шайқасында қаза тапты. Ол өлімнен кейін Темір крестің рыцарь кресімен (Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes) марапатталды, сол кезде нацистік Германияның әскери және жартылай әскери күштеріндегі ең жоғары награда еді. Медаль 1942 жылдың 6 қаңтарында оның жесірі Хильдегардқа табыс етілді.

Ерте өмір

Отто Эрнст Линдеман 1894 жылғы 28 наурызда Рейн провинциясының Вестервальд аймағындағы Альтенкирхен қаласында дүниеге келген. Ол доктор юр. Георг Генрих Эрнст Линдеман мен Мария Линдеманның (құрметті Либер) үш баласының үлкені болды. Эрнст деп аталған Георг Линдеман – сот судьясының көмекшісі (Gerichtsassessor) және кейіннен Пруссияның Орталық жер кредиттік компаниясының президенті, Пруссияның кредиттік банкі болды. Отто Эрнст Линдеман 1894 жылғы 26 сәуірде протестант шіркеуінде крещениеден өтті. 1895 жылы отбасы Берлиннің Шарлоттенбург ауданына көшіп, 6 Кармер көшесінде тұрды. Оның кіші інісі Курт 1896 жылы, ал екінші інісі Ханс Вольфганг 1900 жылы дүниеге келді. 1903 жылы отбасы тағы бір рет көшті, бұл жолы Берлиннің Далем ауданындағы Грюневальд орманға жақын өз үйіне. 1910 жылы, Линдеман 16 жасқа толғанда, оның әйелі Kapitän zur See Фридрих Тайсмайер Императорлық теңіз флотының жеңіл крейсерінің (1909 жылдың қазанынан 1910 жылдың қаңтарына дейін) командирі болды, сол кезде ол фрегаттенкапитан (командир) шеніне ие болды. Хамелиндегі отбасылық кездесуде Линдеман әйелімен сөйлесіп, оның Алыс Шығыстағы теңіз саяхаттары туралы естіді. Осы әңгімелер Линдеманға теңізші мамандығы туралы ой түйдірді. Линдеман 1912 жылдың соңында Берлин Вильмерсдорфтағы Бисмарк гимназиясын орташа және жақсы бағалармен бітірді. Содан кейін ол алты ай бойы Лондонның Ричмонд қаласындағы Корольдік политехникалық институтында оқыды.

Жеке өмір

Эрнст Линдеман 1920 жылдың көктемінде Берлин әншісі Шарлотта Вейльді (туған есімі Фриче; 1899–1979) кездестірді. Олар 1921 жылдың 1 ақпанында үйленді және 1924 жылдың 26 ақпанында Хельга Мария есімді қызы дүниеге келді. Линдеманның теңіз офицері лауазымы отбасынан ұзақ уақытқа кетіп жүруді талап етті. Бұл неке үшін тым ауыр жүк болды, сондықтан олар 1932 жылы ажырасты. Линдеман 1933 жылдың 20 шілдесінде кіші інісінің әйелінің қарындасы Хильдегард Буршардпен қайтадан никелесуге келісті. Хильдегард Линдеманнан 14 жас кіші еді. Олар 1934 жылдың 27 қазанында Берлин–Далемдегі Санкт-Аннен шіркеуінде үйленді. Салтанатты рәсімді кейіннен нацистерге қарсы шыққандықтан түрмеге қамалған, Мәсіхшілер шіркеуінің негізін қалаушы Мартин Нимельлер жүргізді. Олардың 1939 жылдың 6 шілдесінде Хайди Мария есімді қызы дүниеге келді.

Императорлық әскери-теңіз флоты

1913 жылғы 26 наурызда Линдеман ата-анасымен бірге Фленсбургке, Мюрвик әскери-теңіз академиясында медициналық тексеруден өту үшін барды. Ата-анасының зор қаржылық мүмкіндіктері оны Императорлық теңіз флотына қабылдануға лайықты етті, себебі 1909 жылы теңіз біліміне жұмсалатын шығын сегіз жыл бойына жылына 800–1000 марканы құрады. Салыстыру үшін, металл жұмысшысы жылына 1366 марка, ал мұғалім 3294 марка табатын. Ол кездегі Германия халқының бар болғаны 5 пайызы жылына 3000 маркадан астам табыс табатын. Дегенмен, дәрігер оны тек шектеулі қызметке жарамды деп тапты (bedingt tauglich), өйткені бала кезінде ауырған пневмония оны U- қайықтарында қызмет етуге қабілетсіз еткен. Екінші тексеруден кейін ол сынақ мерзіміне қабылданды, және Линдеман "Курс 1913" (1913 жылғы түлектер тобы) құрамындағы 290 жас жігіттің бірі болды. 1913 жылғы 1 сәуірде ол Императорлық теңіз флотының Seekadett (теңіз кадеті) қызметіне ресми түрде қабылданды. 1913 жылғы мамыр айының басында "Курс 1913" кадеттері оқу кемелеріне жіберілді, ал Линдеман 71 әріптесімен бірге "Гертаға" тағайындалды. Ол кезде "Гертаға" оның ағасы Фридрихтің досы капитан Генрих Рохардт басшылық етіп тұрды. 9 мамырда кемеге келген жастар шамамен 18 адамнан тұратын топтарға бөлінді. "Герта" Мюрвиктен шығып, айдың соңына дейін Кильде тоқтады. 1913 жылғы 29 мамырда "Герта" Свинемюндеге бағыт алды, онда 15 маусымға дейін болды. Содан кейін Сассниц және Висби арқылы 24 маусымда Швецияның Стокгольм қаласына жетті. Кеме 1 шілдеге дейін Стокгольмде тұрып, Норвегиядағы Бергенге аттанды. Бірнеше күннен кейін саяхат Лённе-фьордқа қарай жалғасты. Онда Линдеман бас қолбасшысы – император Вильгельм II-мен алғаш рет кездесті. Содан кейін "Герта" Германияға оралып, 1913 жылғы 8 тамызда Вильгельмсхафенге келді. Бір аптадан соң "Герта" жеті айлық оқу сапарын бастады (1913 жылғы 15 тамыз – 1914 жылғы 12 наурыз). Сапар Линдеманды Англиядағы Дартмут, Испаниядағы Вилагарсия-де-Аруза, Азор аралдарындағы Файал және Новая Шотландиядағы Галифакс қалаларына жеткізді. Кейін Вера-Круз (Мексика), Гавана (Куба), Порт-о-Пренс (Гаити), Кингстон (Ямайка), Порт-оф-Испания (Тринидад), сондай-ақ Канар аралдары, Мадейра және Испания материгі арқылы қайта оралды. 1914 жылғы наурыздың ортасында Германияға оралып, бірінші Брунсбюттельде, екі күннен кейін Кильде тоқтады. 1914 жылғы 3 сәуірде Линдеман Fähnrich zur See (енсін) шеніне көтерілді.

On 26 March 1913, Lindemann traveled with his parents to Flensburg for his medical examination at the Naval Academy at Mürwik. The strong financial background of his parents made him a suitable applicant for the Imperial Navy, as the costs associated with a naval education in 1909 were 800–1,000 Marks per year for eight years. By comparison, a metal worker earned 1,366 Marks annually and a teacher 3,294 Marks. Only 5 percent of the German population at the time earned more than 3,000 Marks annually. However, the doctor certified him as fit only for limited duties (bedingt tauglich), as pneumonia in childhood had left him unfit for service in U boats. After a second examination, he was accepted on probation, and Lindemann became one of the 290 young men of "Crew 1913" (the incoming class of 1913). He was officially enlisted in the Imperial Navy as a Seekadett (sea cadet) on 1 April 1913. In early May 1913, the cadets of Crew 1913 were sent to the training ships , , and Lindemann was assigned to Hertha with 71 of his comrades. At that time, Hertha was under the command of Captain Heinrich Rohardt, a friend of his uncle Friedrich. Arriving on board on 9 May, they were divided into watches consisting of roughly 18 men each. Hertha left Mürwik and stayed in Kiel until the end of the month. On 29 May 1913, Hertha headed for Swinemünde, where she stayed until 15 June. The next stop, via Sassnitz and Visby, was Stockholm, Sweden, arriving on 24 June. The ship remained in Stockholm until 1 July, before leaving for Bergen in Norway. After a few days, the voyage continued to the Lönne Fjord. Here, Lindemann met his commander in chief—Kaiser Wilhelm II—for the first time. Hertha then returned to Germany, arriving in Wilhelmshaven on 8 August 1913. One week later, Hertha began a seven month training cruise (15 August 1913 – 12 March 1914). The voyage took Lindemann to Dartmouth in England, Vilagarcía de Arousa in Spain, Faial Island in the Azores and as far as Halifax in Nova Scotia. The return trip then went via Vera Cruz in Mexico, Havana in Cuba, Port au Prince in Haiti, Kingston in Jamaica, Port of Spain in Trinidad and then to the Canary Islands, Madeira, and the Spanish mainland, arriving back in Germany in the middle of March 1914, first in Brunsbüttel and two days later in Kiel. Lindemann was promoted to Fähnrich zur See (Ensign) on 3 April 1914.

Бірінші дүниежүзілік соғыс

1914 жылдың тамызында Германия соғыс жариялағаннан кейін, теңіз академиясындағы барлық қосымша оқулар тоқтатылып, штаттық офицерлік емтихан өткізілмеді. 1913 жылғы топтың барлық курсанттары Императорлық теңіз флотының түрлі бөлімдеріне жіберілді. Линдеманн вице-адмирал Рейнхард Шер басқаратын Ашық теңіз флотының 2-ші шайқас эскадрильясына қарасты «Лотрингия» линкор кемесіне 3-ші радиооператор лауазымына тағайындалды. «Лотрингияның» негізгі міндеті Солтүстік теңізде патрульдеу, Куксхавеннің (бұрынғы Алтенбрук) және Брунсбюттель арасында жауынгерлік қимылдарсыз жүріп-тұру болды. Линдеманн 1915 жылдың 1 маусымында Мюрвиктің радиооператорлар мектебіне оқуға кетіп, «Лотрингияны» қалдырды. Ол курсты сәтті аяқтап, 1915 жылдың шілдесінде қайта оралды. Содан кейін ол 2-ші радиооператор лауазымын иеленді, бұл лауазымға оның тым үлкен құлақтары сай келеді деп әріптестері әзілдешілікпен айтқан. 1915 жылдың 18 қыркүйегінде ол теңіз лейтенанты (кіші лейтенант) шеніне көтерілді. 1916 жылдың 19 наурызында Линдеманн жаңадан құрылған «Бавария» линкор кемесіне (капитан Макс Хан басқаруымен) 2-ші радиооператор шенімен ауыстырылды. Сегіз қаруы бар «Бавария» флотың ең қуатты кемесі болды. Оның экипажының көп бөлігі «Лотрингиядан» алынған, ол оқу кемесі ретінде қызметін жалғастырды. «Баварияда», енді капитан Рохарт басқаруымен, Линдеманн 1917 жылдың қыркүйек-қазан айларында «Альбион» операциясына қатысты. «Альбион» операциясының мақсаты – Эстонияның Сааремаа (Эзель), Хиюмаа (Даго) және Муху (Мун) аралдарын басып алу және жаулап алу болды, бұл аралдар сол кезде Ресей Республикасының құрамында болған. 1917 жылдың 12 қазанында сағат 05:07-де «Бавария» Памерорттағы десанттық жағалауларды қамтамасыз ету үшін артиллериялық позицияға жылжу кезінде минаға шалдықты. Жеті теңізші қаза тапты. Минадан зақым алғанға қарамастан, «Бавария» Хиюмаа аралының оңтүстік ұшындағы Тофри мүйісіндегі жағалау қорғаныс батареясына шабуыл жасады. «Бавария» сол күні сағат 14:00-де міндеттен босатылды. 13 қазанда Тагга шығанағында алдын ала жөндеу жұмыстары жүргізіліп, 1 қарашада Кильге қайтарылды. 1918 жылғы қарусыздықта «Бавария» – Германияның Ашық теңіз флотының көп бөлігімен бірге – Британдық Ұлы флотының базасы Скапа-Флоуда қамауға алынды. «Бавария» 1918 жылдың 23 қарашасында 175 адамнан тұратын минималды экипажбен келді, соның ішінде Линдеманн болды, оған Германияға оралуға бұйырылды, ол 12 қаңтарда Кильге келді. 1919 жылдың 21 маусымында адмирал Людвиг фон Ройтер флоты суға батыруға бұйрық берді, ал «Бавария» 14:30-да батып кетті.

With the German declaration of war in August 1914, all further training at the naval academy was terminated and the normal compulsory officer examination was skipped. The entire Crew 1913 was assigned to various units in the Imperial Navy. Lindemann was assigned to , a battleship which belonged to the 2nd Battle Squadron of the High Seas Fleet under the command of Vizeadmiral (vice admiral) Reinhard Scheer, taking on the position of 3rd wireless telegraphy officer. Lothringen was mostly tasked with patrolling the North Sea, sailing back and forth between Altenbruch (now part of Cuxhaven) and Brunsbüttel without engaging in combat. Lindemann left Lothringen on 1 June 1915 to attend the wireless telegraphy school at Mürwik. He successfully completed the course and returned from it in July 1915. He then took over the position of 2nd wireless telegraphy officer, a position that fellow officers joked suited his abnormally large ears. He was promoted to Leutnant zur See (Second Lieutenant) on 18 September 1915. On 19 March 1916, Lindemann was transferred to the newly commissioned battleship (under the command of Captain Max Hahn), with the same rank of 2nd wireless telegraphy officer. Bayern, with her eight guns, was the most powerful ship of the fleet. Her crew had been largely assigned from Lothringen, which continued to serve as a training ship. Aboard Bayern, now under the command of Captain Rohardt, Lindemann participated in Operation Albion in September–October 1917. Operation Albion's objective was the invasion and occupation of the Estonian islands of Saaremaa (Ösel), Hiiumaa (Dagö) and Muhu (Moon), then part of the Russian Republic. At 05:07 on 12 October 1917, Bayern struck a mine while moving into her bombardment position to secure the landing beaches at Pamerort. Seven sailors were killed. Despite mine damage, Bayern engaged the coast defense battery at Cape Toffri on the southern tip of Hiiumaa. Bayern was released from her duties at 14:00 that day. Preliminary repairs were made on 13 October in Tagga Bay before she returned to Kiel on 1 November 1917. After the armistice in 1918, Bayern—together with the majority of the German High Seas Fleet—was interned at Scapa Flow, the home of the British Grand Fleet. Bayern arrived there on 23 November 1918 with a skeleton crew of only 175 men, including Lindemann, who was then ordered to return to Germany, arriving in Kiel on 12 January. On 21 June 1919, Admiral Ludwig von Reuter ordered the scuttling of the fleet, and Bayern sank at 14:30.

Соғыс аралығы: Рейхсмарина

Эрнст Линдеман Германияға оралғанда, оның әскери қызметте қалу мүмкіндігі белгісіз болды. 1919 жылғы 28 маусымда қол қойылған Версаль келісімі нәтижесінде бұрынғы Императорлық Германия Әскери-теңіз флоты 15 000 адамға дейін қысқартылды, оның ішінде 1500 офицер, және Веймар Республикасы кезеңінде Рейхсмарин деп қайта аталды. Линдеман 1913 жылғы түлектердің арасында бесінші орын алғандықтан, оның қызметте қалуға мүмкіндігі жоғары болды. Ол уақытша Далем қорғаныс ротасында қызмет етті, ол Ұлы Берлин қорғаныс полкінің құрамында болды (1919 жылғы маусым-шілде айларында), содан кейін жаңадан құрылған Әскери-теңіз командасы бөлімінің адъютанты болды (1919 жылғы 1 тамыздан 1922 жылғы 30 қыркүйекке дейін), сол кезде Уильям Михаэлис басшылық етіп тұрды. Әскери-теңіз командасы бөлімі тікелей Адмиралтейство штабына бағынышты болды. Ол сонымен қатар Флот бөлімінде адъютант лауазымын атқарды. Осы қызмет кезінде Линдеманн 1920 жылғы 7 қаңтарда оберлейтенант цур зе (кіші лейтенант) шеніне көтерілді. Линдеманның келесі тағайындамасы (1922 жылғы 1 қазаннан 1924 жылғы 30 қыркүйекке дейін) соғыс кемесінде болды, онда ол қарауыл және бөлім офицері болып қызмет етті. Осы қызмет кезінде ол 1924 жылғы 5 ақпан мен 3 мамыр аралығында Кильдегі кемелердің артиллериялық мектебінде офицерлер курсын тыңдады. Содан кейін Линдеманн 1924 жылғы 1 қазаннан 1926 жылғы 26 қыркүйекке дейін Кильдегі Фридрихсортта 3-ші жағалау қорғанысы бөлімінің 1-ші артиллериялық ротасының командирі болды. Оның бастығы – корветтенкапитан (лейтенант-командир) Отто Шульце, бұрынғы Бірінші дүниежүзілік соғыстағы U-кеме командирі және кейіннен Кригсмаринінің генерал-адмиралы. Осы лауазымда Линдеманн 1925 жылғы 1 қаңтарда капитенлейтенант (капитан-лейтенант) шеніне көтерілді. Келесі тағайындамасы (1926 жылғы 27 қыркүйектен 1929 жылғы 6 қыркүйекке дейін) оны Балтық теңіз станциясының адмирал штабына орналастырды, алдымен штаб офицері, содан кейін сол кезде вице-адмирал Эрих Райдер басқарған станция бастығының көмекшісі ретінде. Осыдан кейін ол екінші артиллериялық офицер және фенрих-офицер (офицерлік курсанттарды басқарушы офицер) ретінде қызметке жіберілді, ол 1929 жылғы 7 қыркүйектен 1930 жылғы 25 ақпанға дейін офицерлік курсанттарды бортында оқытуға жауапты болды. Сол шенде және лауазымда Линдеманн кейіннен басқа кемеге ауыстырылды.

When Ernst Lindemann returned to Germany, it was uncertain whether he could remain on active military service. As a result of the Treaty of Versailles which was signed on 28 June 1919, the former Imperial German Navy was downsized to 15,000 men, including 1,500 officers, while being renamed the Reichsmarine in the era of the Weimar Republic. As Lindemann had finished fifth in the Class of 1913, he stood a good chance of being retained. He served temporarily in the Dahlem Protection Company a part of the Protection Regiment of Greater Berlin (June–July 1919), before he became adjutant to the newly created chief of the Naval Command Department (1 August 1919 – 30 September 1922), at the time under the command of William Michaelis. The Naval Command Department was directly subordinated to the Admiralty Staff. At the same time, he held the position of adjutant in the Fleet Department. During this assignment Lindemann was promoted to Oberleutnant zur See (Sub Lieutenant) on 7 January 1920. Lindemann's next assignment (1 October 1922 – 30 September 1924) was aboard the battleship , where he served as a watch and division officer. During this assignment, he attended an officers' course at the ships' gunnery school in Kiel between 5 February and 3 May 1924. From here, Lindemann took command of the 1st Artillery Company of the 3rd Coastal Defense Department in Friedrichsort in Kiel from 1 October 1924 – 26 September 1926. His commanding officer was Korvettenkapitän (Lieutenant Commander) Otto Schultze, a former World War I U boat commander and later Generaladmiral (general admiral) of the Kriegsmarine. In this position, Lindemann was promoted to Kapitänleutnant (captain lieutenant) on 1 January 1925. His next assignment (27 September 1926 – 6 September 1929) placed him on the Admiral's staff at the Baltic Naval Station, first as a staff officer and then as assistant to the chief of the station, which at the time was under the command of Vice Admiral Erich Raeder. From here, he was transferred to the serving as the second gunnery officer and Fähnrichsoffizier (officer in charge of cadets), responsible for the on board training of the officer cadets, from 7 September 1929 – 25 February 1930. Holding the same rank and position, Lindemann then transferred to the .

Соғыстар аралығы: Кригсмарина

1933 жылдың 30 қаңтарында Адольф Гитлер басқаратын нацистік партия Германияда билікке келіп, теңіз қарулану кезеңін бастады. 1935 жылы Рейхсмарина Кригсмарина деп өзгертілді. 1931 жылдың 22 қыркүйегі мен 1934 жылдың 22 қыркүйегі аралығында Линдеман Кильдегі Теңіз артиллериялық мектебінде аға оқытушы болып жұмыс істеді. Кейін капитан Герман Боемнің басшылығымен Әскери-теңіз күштеріне (AMР) жіберілді және 1933 жылдың 23 қыркүйегінен 1934 жылдың 8 сәуіріне дейін бірінші артиллериялық офицер болып қызмет етті. Эрнст Линдеманн 1932 жылдың 1 сәуірінде корветтен-капитан (Korvettenkapitän) шеніне көтерілді. 1934 жылдың 9 сәуірінде ол кеме құрылысы және ауыр крейсермен танысу үшін Вильгельмшафен кеме құрылыс зауытына жіберілді. «Адмирал Шир» крейсерінде ол қайтадан бірінші артиллериялық офицер болып қызмет етті және осы лауазымда Испания азамат соғысына қатысты (1936 жылдың 24 шілдесі – 30 тамызы). «Адмирал Шир» крейсері миссияға дайындалу үшін қысқа мерзімде дайындыққа келтірілуі керек болды; бұйрық адмирал Рольф Карлстеннен 1936 жылдың 23 шілдесінде сағат 13:45-те келіп түсті. Кемені дайындауға қажетті 48 сағат 12 сағатқа дейін қысқартылды, бұл экипажға, әсіресе Линдеманға үлкен жүк салды. Бірінші артиллериялық офицер ретінде Линдеман оқ-дәрілерді қабылдауға және сақтауға жауапты болды. «Адмирал Шир» және «Дойчланд» крейсері 1936 жылдың 24 шілдесінде сағат 08:00-де Германиядан шықты. Линдеманның негізгі міндеттеріне неміс десанттық тобына басшылық ету және капитан Маршаллдың дипломатиялық көмекшісі және аудармашысы болу кірді. Бұл десанттық топтар 11 офицер, 15 сержант және 266 теңізші, яғни экипаждың үштен бір бөлігінен тұратын 350 адамнан құралды. Германияға қайта оралатын жолда «Адмирал Шир» 1936 жылдың 25 тамызында таңертең Гибралтарда тоқтады. Маршалл, Линдеман және басқа офицерлер британдық губернатор және контр-адмирал Джеймс Сомервиллмен кездесті. Линдеман Германияға оралғаннан кейін 1936 жылдың 1 қазанында фрегаттен-капитан (Fregattenkapitän) шеніне көтерілді. 1936-1938 жылдары ол Әскери-теңіз жоғарғы қолбасшылығында кеңесші, кейін кеме құрылысы бөлімінің бастығы болды, сонымен қатар Әскери-теңіз оқу бөлімінің кеңесшісі және кейін бастығы қызметін атқарды. 1938 жылдың 1 сәуірінде ол капитан цур зее (Kapitän zur See) шеніне көтерілді. 1939 жылдың 30 қыркүйегінде, Екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін бір ай өткен соң, Линдеман капитан Генрих Вольдагты ығыстырып, Кильдегі Виктегі Теңіз артиллерия мектебінің командирі болды. Оның басқаруында үш оқу бөлімі, оқу кемесі «Бремзе» және «Гектор», көптеген артиллериялық оқу қайықтары, қару тасымалдаушылар, көмекші кемелер және кейде Гитлердің мемлекеттік яхтасы «Грилле» болды.

On 30 January 1933, the Nazi Party, under the leadership of Adolf Hitler, came to power in Germany, ushering in a period of naval rearmament. In 1935, the Reichsmarine was renamed the Kriegsmarine. Between 22 September 1931 and 22 September 1934, Lindemann was a senior lecturer at the Naval Gunnery School in Kiel. He was then posted to the under the command of Captain Hermann Boehm and served as first gunnery officer from 23 September 1933 to 8 April 1934. Ernst Lindemann was promoted to Korvettenkapitän on 1 April 1932. On 9 April 1934, he was ordered to the Wilhelmshaven Shipyard (9 April–11 November 1934) for training in ship construction and familiarisation with the heavy cruiser German cruiser Admiral Scheer, under the command of Captain Wilhelm Marschall. On Admiral Scheer, he again served as first gunnery officer, and in this position he participated in the Spanish Civil War (24 July–30 August 1936). Admiral Scheer had to make ready for the mission on short notice; the order came from Admiral Rolf Carls on 23 July 1936 at 13:45. The normal 48 hours required to prepare the ship was reduced to 12 hours, demanding a lot of the crew and especially Lindemann. As the first gunnery officer, Lindemann was responsible for handling and storing all munitions. Admiral Scheer and the cruiser German cruiser Deutschland left Germany on 24 July at 08:00. Lindemann's main responsibilities included commanding the German landing parties and acting as diplomatic aid and interpreter for Captain Marschall. These landing parties consisted of up to 350 men, which included 11 officers, 15 non commissioned officers and 266 sailors, or roughly one third of the crew. On the return voyage to Germany, Admiral Scheer stopped at Gibraltar on the morning of 25 August 1936. Marschall, Lindemann and other officers met with the British Governor and Rear Admiral James Somerville. After Lindemann returned to Germany, he was promoted to Fregattenkapitän on 1 October 1936. Between 1936 and 1938, he was an adviser and later head of the ship construction department at the Naval High Command, and at the same time a consultant to and later chief of the Naval Training Department. On 1 April 1938, he was promoted to the rank of Kapitän zur See (captain at sea). On 30 September 1939, one month after the outbreak of World War II, Lindemann succeeded Captain Heinrich Woldag as commander of the Naval Gunnery School in Wik in Kiel, after Woldag took command of the heavy cruiser German cruiser Blücher. Under his command were three training departments, the gunnery training ship German training ship Bremse and Hektor, numerous gunnery training boats, gun carriers, auxiliary vessels, and occasionally Hitler's state yacht, the aviso German aviso Grille.

"Бисмарк" әскери кемесінің командирі

Эрнст Линдеманн "Тәңірлік артиллерия мектебінің" командирі ретінде жаумен тікелей қарым-қатынасқа түспейтініне ашуланды. Ол өзінің "Бисмарк" неміс соғыс кемесінің бірінші командирі болып тағайындалғаны туралы хабар алғанда, оған көрсетілген сенімге риза болды, бірақ соғыс аяқталғанға дейін "Бисмарк" кемесін әрекетке дайын етуге күмәнданды. Оның күмәндануы 1940 жылдың ортасына дейін соғыс Германия үшін сәтті аяқталады деген сенімін көрсетеді. "Бисмарк" кемесіне командир болып тағайындалғанға дейін Линдеманн ешқашан кемеде командирлік қызмет атқармаған, бұл Кригсмаринеде сирек кездесетін жағдай еді. Дегенмен, Линдеманн кемінде 300 калибрлі қарулары бар кемелерде ғана қызмет еткен және ол Германияның жетекші артиллерия сарапшысы болды. 1940 жылы ол "Кру 1913" тобынан екінші орынды иеленді және көрнекті басшы саналды. Линдеманн 1940 жылдың тамызының басында Гамбургтегі Блохм және Восс кеме құрылысы зауытына келді. "Бисмарк" кемесінің түбі 1936 жылдың 1 шілдесінде салынды және ол 1939 жылдың 14 ақпанында суға жіберілді. Бюркард Фрайхерр фон Мюлленхайм Рехберг 1940 жылдың маусымында "Бисмарк" кемесіне төртінші артиллерия офицері ретінде қосылды және ол 1941 жылдың 27 мамырында "Бисмарк" кемесінің соңғы шайқасынан аман қалған жоғары шенді офицер болды. "Бисмарк" кемесінің соңғы күндері туралы қазіргі кезде белгілі болған көптеген мәліметтер оның куәгерлік есебіне байланысты. Линдеманн фон Мюлленхайм Рехбергті жеке көмекшісі етіп тағайындады және оған кемеге "ол" деп емес, "ол" деп атауға нұсқау берді; Линдеманн кеме әйел есімімен аталуға тым күшті деп санады. Ол 1940 жылдың 24 тамызында соғыс кемесін пайдалануға берді. Ол кемеге деген үлкен құрметін көрсетті және оның экипажы оған құрметпен қарады. "Бисмарк" 1940 жылдың 28 қыркүйегінде таңертең Киль фиордынан шығысқа қарай бет алды. Ауа райы нашар болғанға қарамастан, кеме келесі күні Готенхафенге (қазіргі Гдыня) жетті. Мұнда "Бисмарк" Данциг шығанағының (қазіргі Гданьск шығанағы) салыстырмалы қауіпсіздігінде бірнеше теңіз сынақтарын жүргізді. 1940 жылдың 30 қарашасына дейін Линдеманн экипажға бірнеше сынақтар қойды, олар оңай өтті. Жоғары жылдамдықты сынақтар кезінде "Бисмарк" ең жоғары жылдамдығына жетіп, жобалық жылдамдықтан асып түсті. Алайда бір кемшілік тез анықталды: рульдерді пайдаланбай, тек бұрандалы винттерді пайдалана отырып, "Бисмарк" кемесін басқару өте қиын болды. 1940 жылдың қарашасында фон Мюлленхайм Рехберг Виктегі Теңіздік артиллерия мектебіне ауыр қаруды оқыту курстарын аяқтау үшін жіберілді, бұл оның Линдеманның жеке көмекшісі лауазымын тоқтатуына себеп болды. Линдеманның жаңа көмекшісі сигнал офицері, екінші лейтенант Вольфганг Райнер болды. "Бисмарк" кемесінің ауыр зеңбіректері қарашаның екінші жартысында алғаш рет сынақтан өтті және кеме өте тұрақты зеңбірек платформасы екені анықталды. 1940 жылғы Рождество мерекесінен кейін Линдеманн және көптеген офицерлер, сержанттар мен теңізшілер үйлеріне демалысқа кетті. Бірінші артиллерия офицері, лейтенант-командир Адалберт Шнайдер Линдеманн болмаған кезде "Бисмарк" кемесінің командирі міндетін атқарды. Линдеманн демалысын әйелі мен қызымен өткізді және 1941 жылдың 1 қаңтарында қайтып келді. 1941 жылдың 28 сәуірінде кеме мен экипаж дайын болды және үш айлық миссияға арналған жабдықтар кемеге тиеліп алынды. Линдеманн Әскери-теңіз бас қолбасшылығына (Oberkommando der Marine), Солтүстік және Батыс теңіз тобына (Marinegruppen Nord und West) және Флоттық қолбасшылыққа "Бисмарк" кемесі әрекетке дайын екенін хабарлады. Флот бастығы - адмирал Гюнтер Лютженс және оның флот штабы 13 мамырда алғаш рет "Бисмарк" кемесінде жаттығулар өткізді, бұл Флоттық қолбасшылық пен "Бисмарк" офицерлері арасындағы байланыс тізбесін сынады. Адольф Гитлер 1941 жылдың 5 мамырында генерал-фельдмаршал Вильгельм Кейтель, оның бұрынғы теңіз әскери көмекшісі командир Карл Джеско фон Путткамер және оның Люфтваффе көмекшісі оберн Николаус фон Белоумен бірге "Бисмарк" кемесіне барды. Ұлы адмирал Эрих Радер болмады. Гитлерді кеме бойынша адмирал Лютженс жүргізіп, түрлі шайқас станцияларын тексерді. Гитлер мен Лютженс жеке кездесіп, Солтүстік Атлантикадағы миссияның тәуекелдері туралы талқылады. Осы кездесуден кейін Гитлер мен "Бисмарк" офицерлері офицерлер асханасында түскі ас ішті, онда Гитлер Американың соғысқа қатысуға дайын еместігі туралы айтты. Линдеманн Гитлермен ашық түрде келіспеді, АҚШ-тың соғысқа кіру мүмкіндігін жоққа шығаруға болмайтындығын білдірді.

Ernst Lindemann was frustrated by the fact that—as commander of the Naval Gunnery School—he would never come into direct contact with the enemy. When he received the news that he had been selected to be the first commander of the battleship German battleship Bismarck, he was honoured by the trust that had been bestowed on him but doubted that he would be able to get Bismarck ready for action before the war was over. His doubts suggest that he was confident the war would end in a favourable outcome for Germany by mid 1940. Prior to commanding Bismarck, Lindemann had never held any shipboard command, a situation rare if not unique in the Kriegsmarine. Nevertheless, Lindemann had served exclusively on ships with a gun calibre of at least , and he was Germany's leading gunnery expert. In 1940, he ranked second out of Crew 1913 and was considered an outstanding leader. Lindemann arrived at the Blohm & Voss shipbuilding works in Hamburg at the beginning of August 1940. Bismarcks keel had been laid on 1 July 1936 and she was launched on 14 February 1939. Burkard Freiherr von Müllenheim Rechberg joined Bismarck as fourth gunnery officer in June 1940, and he would become the highest ranking officer to survive Bismarcks last battle on 27 May 1941. Much of what is currently known about Bismarcks final days is attributed to his account as a witness. Lindemann made Von Müllenheim Rechberg his personal adjutant and instructed him to refer to the ship as "he" rather than "she"; Lindemann considered the ship too powerful to be referred to as a female. He commissioned the battleship on 24 August 1940. He showed a great deal of attachment to the ship and was respected by his crew. Bismarck left the Kiel Fjord on the morning of 28 September 1940 heading east. After an uneventful voyage through rough seas, Bismarck reached Gotenhafen (now Gdynia) the next day. Here Bismarck conducted a number of sea trials in the relative safety of the Bay of Danzig (now Gdańsk Bay). By 30 November 1940, Lindemann had set a number of tests for the crew, which they passed easily. During high speed trials, Bismarck reached a top speed of , exceeding the design speed. However, one weakness quickly became apparent: without using the rudders but only the screw propellers, Bismarck was almost impossible to steer. In November 1940, Von Müllenheim Rechberg was sent to the Naval Gunnery School at Wik to complete his heavy gun training courses, which ended his position as Lindemann's personal adjutant. Lindemann's new adjutant was the signals officer Second Lieutenant Wolfgang Reiner. Bismarcks heavy guns were first test fired in the second half of November, and Bismarck was shown to be a very stable gun platform. After the 1940 Christmas celebration on board, Lindemann and the majority of the officers, non commissioned officers and sailors went on home leave. First gunnery officer Lieutenant Commander Adalbert Schneider relieved Lindemann as Bismarcks commander during his absence. Lindemann spent his leave with his wife and daughter and returned on 1 January 1941. On 28 April 1941, the ship and crew were ready, and stores were on board for a three month mission. Lindemann notified Naval High Command (Oberkommando der Marine), Naval Groups North and West (Marinegruppen Nord und West) and Fleet Command that Bismarck was ready for action. The Chief of Fleet—Admiral Günther Lütjens—and his fleet staff held drills for the first time on board Bismarck on 13 May, testing the communication chain between Fleet Command and Bismarcks officers. Adolf Hitler—accompanied by Generalfeldmarschall Wilhelm Keitel, his former naval adjutant Commander Karl Jesko von Puttkamer, and his Luftwaffe adjutant Oberst Nicolaus von Below, among others—visited Bismarck on 5 May 1941. Missing was Grand Admiral Erich Raeder. Hitler was taken on a tour of the ship by Admiral Lütjens and inspected the various battle stations. Hitler and Lütjens also met in private and discussed the risks of a mission in the North Atlantic. After this meeting, Hitler and the officers of Bismarck had lunch in the officers' mess, where Hitler spoke about America's unwillingness to enter the war. Lindemann openly disagreed with Hitler, expressing his opinion that the possibility of the United States entering the war could not be ruled out.

"Райнюбунг" операциясы

Рейн-үйғармасы операциясының мақсаты – «Бисмарк» және «Принц-Евген» ауыр крейсерінің, 1913 жылғы сыныптасы капитан Гельмут Бринкман басшылығымен, Атлантикаға еніп, одақтас кемелерге шабуыл жасау еді. Бас адмирал Радердің топ командирі адмирал Гюнтер Лютженске берген бұйрығында: «Бисмарктің мақсаты – тең күшті жауларды жеңу емес, оларды ұрысқа қабілетін сақтай отырып, ұрыс әрекетін баяулату, «Принц-Евгенге» конвойдегі сауда кемелеріне шабуыл жасауға мүмкіндік беру» және «Бұл операцияның басты нысаны – жаудың сауда кемелері. Жаудың жауынгерлік кемелері тек қана осы мақсатқа жету үшін қажет болған жағдайда ғана шайқасқа түседі және қауіпсіздік сақталған жағдайда ғана». 1941 жылдың 19 мамырында сағат 02:00-де «Бисмарк» пен «Принц-Евген» Готенхафеннен шығып, Балтық теңізі арқылы Атлантикаға бет алды. Лютженске белгісіз, британдықтар осы аймақта неміс теңіз операциясы жүзеге асуы мүмкін екенін көрсететін жетерлік сигналдарды ұстап алған. Неміс тобы алғаш рет 20 мамырда шведтік гидроұшақ крейсерімен кездесті. Бұл туралы британдық Адмиралтействоға Стокгольмдегі норвегиялық офицер хабарлады, ол ақпаратты швед әскери барлауынан алған. Осы хабарламадан хабардар болған британдық Адмиралтейство Норвегия жағалауын әуеден барлауды сұрады. 21 мамырда сағат 13:15-те Spitfire барлау ұшағы Бергенге жақын Гримстад фьордында неміс тобының суретін түсірді. 23 мамыр күні кешкі сағат 19:22-де неміс күштерін Дания бұғазында күзетіп тұрған ауыр крейсерлер анықтады. Дабыл берілді және Линдеман сағат 20:30-да интерком арқылы хабарлады: «Порттан жау көрінді, кеме шайқасқа кіріседі!». «Бисмарк» бес рет атып, тікелей соққы бергені жоқ. Британдық крейсерлер қауіпсіз қашықтыққа шегініп, өздерінің ауыр бөлімдері жақындағанша жауды бақылады. Алайда, осы шайқастағы ауыр қарудан туған діріл салдарынан «Бисмарк» алдыңғы радары істен шығып, Лютженс «Принц-Евгенге» «Бисмарк» алдында жүруді бұйырды, осылайша эскадраға алдыңғы радармен қамтамасыз етуге болатын еді. 1941 жылдың 24 мамырында Дания бұғазы шайқасында, «Худ» мүмкін «Бисмарк» атып батырды. «Принц-Евгендегі» гидрофондар таңғы сағат 05:00-де порттан келген шетелдік кемені анықтады. Немістер 05:45-те екі кеменің түтінін көрді, оларды бірінші артиллериялық офицер, командир-лейтенант Адалберт Шнайдер бастапқыда екі ауыр крейсер деп хабарлады. Британдықтардың алғашқы оғы олардың жауынгерлік кемелер екенін көрсетті, бірақ британдық тобы портқа бұрылғанға дейін олардың нақты айқындалғандығы белгілі болды. Британдық кемелер 05:53-де неміс тобына оқ атуды бастады. Вице-адмирал Ланселот Холланд алдымен «Бисмаркті» нысанаға алуды жоспарлады, бірақ неміс жауынгерлік ретінің кері бұрылуына байланысты «Худ» «Принц-Евгенге» қарсы атыс ашты. Неміс тобы әлі де атыс бастау туралы бұйрықты күтіп тұрды, бірақ адмирал Лютженс оны дереу бермеді. Екі минуттан кейін, Шнайдер бірнеше рет сұрағаннан кейін, «От атуға рұқсат сұраймын ба?», шыдамсыз Линдеман жауап берді: «Мен кемемнің астынан оқ атып түсірілгенін қаламаймын. От атуға рұқсат!». 06:01-де «Бисмарк» атып, шамамен 150 км қашықтықтағы оқ «Худты» басты мачтасының жанынан ұрып жіберді. Бір оқ «Худтың» басты мачтасы мен мачтаның артқы жағындағы «Х» мұнарасының арасына соғып кеткені мүмкін. «Худтан» басты мачтаның маңынан үлкен от тілшігі шықты. Мұнан кейін кемедегі жарылыс оның артқы бөлігін жойды. Бұл жарылыс «Худты» екіге бөліп, ол үш минут ішінде суға батып кетті, оның тік дерлік мұрты соңғы болып суға түсті. Жарылыстан кейін «Уэльс принці» екі неміс кемесінің нысанасына айналды және жеті тікелей соққыдан кейін, төртеуі «Бисмарктан» және үшеуі «Принц-Евгеннен» шайқастан шықты, шамамен 06:09-да. Бұл қысқаша шайқаста «Уэльс принці» де «Бисмаркке» үш рет соққы берді, алдымен командирдің қайығына, содан кейін кеме ортасынан су ұшағының катапультын істен шығарды. Екінші оқ бір жақтан екінші жаққа қарай кеменің мұртынан өтті. Үшіншісі су астындағы корпусты ұрып, кеменің ішіне жарылып, генератор бөлмесін су басып, көршідегі қазандық бөлмесінің қалқанына зақым келтіріп, ішінара су басты. Осы екі оқтан «Бисмаркке» келтірілген зақым кемеге су кіруіне мүмкіндік берді. Линдеман мен Лютженс бұл кезде миссияны қалай жалғастыру керектігі туралы пікірлері әртүрлі болды. Линдеман, жауынгерлік кеменің командирі ретінде, тактикалық жағдайға сүйеніп, зақымдалған «Уэльс принсін» іздеуді қалады. (Немістер бұл кезде кеменің «Уэльс принці» екенін білмеді, бірақ ол жауынгерлік кеме екенін білді.) Лютженс, әскери бұйрыққа сәйкес, ұқсас жау бірліктерімен қажетсіз байланыстан аулақтау керектігін еске алып, оған келіспеді. Линдеман мен Лютженс кемені жөндеуге қайда апару керектігі туралы да пікірлері әртүрлі болды; Линдеман Дания бұғазы арқылы қайта оралып, Бергенге, Норвегияға қайтуды жақтады. Лютженс оған қарсы шығып, Францияның Сен-Назер қаласына бағытты белгіледі. Кешке, адмирал Лютженс «Принц-Евгенге» «Бисмарктан» бөлініп, жаудың сауда кемелеріне қарсы тәуелсіз операция жүргізуді бұйырды. «Принц-Евген» пен «Бисмарк» сол кешкі сағат 18:14-те ажырасты. «Принц-Евген» 1941 жылдың 1 маусымында Францияның Брест қаласына қауіпсіз жетті. Осы пікірлердің айырмашылығына куә болғандардың ешқайсысы батып кеткен жоқ, бірақ көпірдегі рульші, Heinz Staat, бірінші қарауыл офицері, командир Ханс Оельс пен флот штабының офицері арасындағы телефондық әңгімені естігенін айтты, онда Линдеман Лютженсті жауды қууға көндіруге тырысқан сияқты. Төмендегі әріптестеріне оралған елші «қалың ауа» («тығыз ауа» немесе «жаман атмосфера») көпірде болғанын айтты. «Бисмарк» үш күннен кейін, Ұлыбритания Корольдік теңіз күштерінің күшті күш-жігерінен кейін батырылды. 24 мамыр күні 23:30-да (жергілікті уақыт бойынша 19:30) 825 теңіз эскадрильясының командирі Юджин Эсмонде басқаратын тоғыз Swordfish биплан торпеда бомбалаушысы шабуыл жасады. Бір торпеда соғып, Oberbootsmann Kurt Kirchberg қаза болды, бірақ «Бисмарк» брондалған белдеуіне тек сыртқы зақым келтірді. 26 мамыр күні таңғы сағат 10:30-да RAF Coastal Command Catalina барлау ұшағы 209 эскадрильясынан «Бисмарк» Сен-Назерден батысқа қарай шамамен 800 шақырым жерде орналасқандығын анықтады. Ұлыбританияның адмирал Джеймс Сомервилль басқаратын Force H әскери тобына, негізгі бөлімдерімен бірге, әуе кемесі, бірінші дүниежүзілік соғыс кезеңінің крейсері және крейсері «Бисмаркті» тоқтатуға бұйрық берілді. Кешкі сағат 19:15-те Ark Royal-дан 15 Swordfish шабуылға шықты. «Бисмаркте» сағат 20:30-да әуе шабуылы туралы дабыл берілді. Шабуыл басталғаннан шамамен 15 минут өткен соң «Бисмарк» бір торпедаға түскен болуы мүмкін, ал шамамен сағат 21:00-де тағы бір торпеда «Бисмарк» рульін 12 градусқа солға бұрып жіберді. Бақылау тобы рульді басқаруды қалпына келтіруге тырысты және оң рульді ажыратып орталастырды, бірақ сол рульді босатуға қол жеткізе алмады. Асимметриялық қуат қолданылып, жылдамдық сағат 24 км/сағатқа дейін төмендетілді, «Бисмарк» Корольдік теңіз күштерімен беттесіп келе жатты. Дабыл тағы да сағат 23:00-де естілді, капитан Филип Виан басқаратын 4-ші эсминец флотилиясының эсминецтері «Бисмаркке» шабуыл жасады. Түн бойы «Бисмарк» Lindemann мен экипажға қажетті демалыстан айырған үздіксіз торпедалық шабуылдарға ұшырады. «Бисмарк» тағы да соңғы рет 1941 жылдың 27 мамырында таңғы сағат 08:00-де дабыл берді. Norfolk «Бисмаркті» сағат 08:15-те көрді, ал жауынгерлік кеме «Бисмаркке» сағат 08:48-де оқ ашты. «Бисмарк» сағат 08:49-да жауап берді. Соңғы шайқасқа басқа жауынгерлік кемелер де қатысты...

The goal of Operation Rheinübung (Rhine Exercise) was for Bismarck and the heavy cruiser German cruiser Prinz Eugen—under the command of Lindemann's Crew 1913 classmate Captain Helmuth Brinkmann—to break into the Atlantic and attack Allied shipping. Grand Admiral Raeder's orders to the task force commander—Admiral Günther Lütjens—were that "the objective of the Bismarck is not to defeat enemies of equal strength, but to tie them down in a delaying action, while preserving combat capacity as much as possible, so as to allow Prinz Eugen to get at the merchant ships in the convoy" and "The primary target in this operation is the enemy's merchant shipping; enemy warships will be engaged only when that objective makes it necessary and it can be done without excessive risk." At 02:00 on 19 May 1941, Bismarck and Prinz Eugen left Gotenhafen and proceeded through the Baltic Sea and out toward the Atlantic. Unknown to Lütjens, the British had intercepted enough signals to infer that a German naval operation might occur in the area. The German task force was first encountered by the Swedish seaplane cruiser on 20 May heading north west past Gothenburg. The British Admiralty was informed through a Norwegian officer in Stockholm who had learned of the sighting from a Swedish military intelligence source. Alerted by this report, British Admiralty requested air reconnaissance of the Norwegian coast. A Spitfire reconnaissance aircraft found and photographed the German task force in the Grimstad fjord , near Bergen, at 13:15 on 21 May. On the evening of 23 May at 19:22, the German force was detected by the heavy cruisers and that had been patrolling the Denmark Strait in the expectation of a German breakout. The alarm was sounded and Lindemann announced at 20:30 over the intercom: "Feind in Sicht an Backbord, Schiff nimmt Gefecht auf". (Enemy sighted to port. Engage!) Bismarck fired five salvos without scoring a direct hit. The heavily outgunned British cruisers retired to a safe distance and shadowed the enemy until their own heavy units could draw closer. However, Bismarcks forward radar had failed as a result of vibration from the heavy guns firing during this skirmish, and Lütjens was obliged to order Prinz Eugen to move ahead of Bismarck in order to provide the squadron with forward radar coverage. At the Battle of the Denmark Strait on 24 May 1941, was sunk, probably by Bismarck. The hydrophones on Prinz Eugen detected a foreign ship to port at 05:00. The Germans sighted the smokestacks of two ships at 05:45, which the first gunnery officer Lieutenant Commander Adalbert Schneider initially reported as two heavy cruisers. The first British salvo revealed them to be battleships, but not until the British task force turned to port was their precise identity revealed. The British ships started firing at the German task force at 05:53. Vice Admiral Lancelot Holland planned on targeting Bismarck first, but due to the reversed German battle order, Hood opened fire on the Prinz Eugen instead. The German task force was still waiting for the order to commence firing, which Admiral Lütjens did not give immediately. Two minutes later, after multiple inquiries by Schneider, "Frage Feuererlaubnis"? (Permission to open fire? ), an impatient Lindemann responded: "Ich lasse mir doch nicht mein Schiff unter dem Arsch wegschießen. Feuererlaubnis!" (I'm not letting my ship get shot out from under my arse. Open fire!) At 06:01, the fifth salvo by Bismarck, fired at a range of about , was seen to hit Hood abreast her mainmast. It is likely that one shell struck somewhere between Hood's mainmast and 'X' turret aft of the mast. A huge jet of flame burst out from Hood from the vicinity of the mainmast. This was followed by a devastating magazine explosion that destroyed the aft part of the ship. This explosion broke the back of Hood, and she sank in only three minutes, her nearly vertical bow last to descend into the water. Following the explosion, Prince of Wales was targeted by both German ships and disengaged from combat after seven direct hits, four by Bismarck and three by Prinz Eugen, at about 06:09. During this brief engagement, Prince of Wales had also hit Bismarck three times, first striking the commander's boat and putting the seaplane catapult amidships out of action. The second shell passed right through the bow from one side to the other. The third struck the hull underwater and burst inside the ship, flooding a generator room and damaging the bulkhead of an adjoining boiler room, partially flooding it. The damage caused to Bismarck by these two shots allowed of water into the ship. Lindemann and Lütjens at this point differed on how best to continue the mission. Lindemann, as commander of a battleship, was guided by the tactical situation, and wanted to hunt down the damaged Prince of Wales. (The Germans did not at that time know the ship to be Prince of Wales, but knew that it was a battleship.) Lütjens, apparently mindful of the fleet order to avoid unnecessary contact with similar enemy units, rejected this without discussion. Lindemann and Lütjens also differed on where to take the ship for repairs; Lindemann advocated retracing their route through the Denmark Strait and returning to Bergen, Norway. Lütjens overruled him and ordered a course set for Saint Nazaire, France. In the afternoon, Admiral Lütjens ordered Prinz Eugen to break away from Bismarck and operate independently against the enemy's merchant shipping. Prinz Eugen and Bismarck separated at 18:14 that evening. Prinz Eugen arrived safely at Brest, France on 1 June 1941. No direct witnesses to this difference of opinion survived the sinking, but Matrosengefreiter (Leading Seaman) Heinz Staat, the helmsman on the bridge, remembered a telephone call between the First Watch Officer, Commander Hans Oels, and a fleet staff officer which suggested that Lindemann had been trying to persuade Lütjens to pursue the enemy. A messenger returning to his comrades below spoke of "dicke Luft" ("thick air" or a "bad atmosphere") on the bridge. Bismarck was sunk three days later, after a concentrated effort by Britain's Royal Navy. At 23:30 (local time 19:30) on 24 May an attack was made by a small group of nine Swordfish biplane torpedo bombers of 825 Naval Air Squadron under the command of Eugene Esmonde from the aircraft carrier One hit was scored, which killed Oberbootsmann Kurt Kirchberg, but caused only superficial damage to the Bismarcks armoured belt. In mid morning at 10:30 on 26 May, a RAF Coastal Command Catalina reconnaissance aircraft from 209 Squadron RAF spotted Bismarck roughly west of Saint Nazaire. The British battle group Force H, under the command of Admiral James Somerville, whose main units were the aircraft carrier , the First World War era battlecruiser and the cruiser , was ordered to stop Bismarck. At 19:15 that evening, 15 Swordfish from Ark Royal launched an attack. The air raid alarm was sounded on Bismarck at 20:30. Roughly 15 minutes into the attack Bismarck was possibly hit by one torpedo, and at around 21:00 another single torpedo jammed Bismarcks rudder 12° to port. Damage control parties laboured to regain steering control and uncoupled and centred the starboard rudder, but failed to free the port rudder. With asymmetric power applied, speed reduced to , Bismarck was on a converging course with the Royal Navy units on the chase. The alarm sounded again at 23:00 when destroyers of the 4th Destroyer Flotilla under the command of Captain Philip Vian attacked Bismarck. Throughout the night Bismarck was targeted by incessant torpedo attacks by , , , , and , denying Lindemann and the crew much needed rest. Bismarcks alarm sounded for the last time at 08:00 on the morning of 27 May 1941. Norfolk sighted the Bismarck at 08:15, and the battleship opened fire on Bismarck at 08:48. Bismarck returned fire at 08:49. Further involved in the final battle were the battleship and the cruisers Norfolk and Torpedo bombers did not participate in the final battle. Bismarcks forward command position was hit at 08:53, and both forward gun turrets were put out of action at 09:02, killing Adalbert Schneider in the main gun director. The after command position was destroyed at 09:18 and turret Dora was disabled at 09:24. Bismarck received further heavy hits at 09:40, resulting in a fire amidships, and turret Caesar went out of action after a hit at 09:50. All weapons fell silent at 10:00. Short of fuel, Rodney and King George V had to disengage prior to Bismarcks sinking. The Germans were preparing to scuttle Bismarck when three torpedoes fired by Dorsetshire hit the ship's side armour. Bismarck sank at 10:36 at position , roughly west of Ouessant (Ushant). The cruiser Dorsetshire saved 85 men, and the British destroyer Maori saved 25. A further five sailors were saved by U 74 was launched in 1940. under the command of Kapitänleutnant Eitel Friedrich Kentrat and the weather observation ship German weather ship Sachsenwald. The Befehlshaber der U Boote (U boats Commander in Chief) Karl Dönitz had ordered U 556 was launched in under the command of Kapitänleutnant Herbert Wohlfarth to pick up Bismarcks war diary. Out of torpedoes and low on fuel, Wohlfarth requested that the order be transferred to U 74. U 74 failed to reach Bismarck on time and the war diary was never retrieved.

Өлім

Буркард фон Мюлленхайм Рехберг Линдеманды соңғы рет сағат 08:00 шамасында командалық көпірде, соңғы шайқасқа дейін көрді. Фон Мюлленхайм Рехберг әдетте ақылды, әзілқой және оптимистік Линдеманды пессимистікке бой алдырған және жабық болған деп сипаттады. Фон Мюлленхайм Рехберг онымен сөйлесуге тырысты, бірақ Линдеман оған жауап бермеді, кейіннен бұл жауынгерлік шаршаудың салдары ма, әлде Лютженспен болған келіспеушіліктер оны әлсіреткен бе деп ойлады. Линдеманның денесі ешқашан табылған жоқ, және ол, Лютженс және басқа офицерлер британдық соғыс кемелерінен келген оқтар Бисмарк көпіріне сағат 09:02-де түскен кезде қаза тапқан болуы мүмкін. 1989 жылы мұхитты зерттеуші Роберт Баллард «Бисмарк» кемесінің құлауын тапқанда, кеменің алдыңғы бөлігінің көп бөлігі оқтармен жарылғанын және басқару мұнарасының айналасында 50-ден астам оқ тесігі бар екенін анықтады. Бұл теорияны қолдайды. Басқаша айтсақ, Линдеман кеменің басқару жүйесі істен шыққанда және командалық позицияға соққы тиюге дейін өзінің жауынгерлік орнынан кетуі мүмкін, кемені тастап кетуге бұйрық беру үшін. Соңғы шайқас кезінде жоғарғы палубаға қашуға мүкіндік алған Матрос Пол Хиллен 20-30 адамнан тұратын топты кеменің басында тұрғанын көргенін айтты, олардың ішінде ақ түсті бас киім киген адам да болды. Әдетте, теңіздегі неміс әскери кемесінде ақ бас киімді тек командир ғана киеді. Сонымен қатар, тірі қалған Maschinengefreiter – Рудольф Рёмер, сол кезде суға түскен – Линдеманның Бисмарк кемесінің 38 см алдыңғы мұнарасы, Антонның жанында тұрғанын көргенін мәлімдеді. Ол өзінің жауынгерлік хабаршысымен, жетекші теңізшімен бірге болды және, көрінеді, хабаршысын өзін құтқаруға көндіруге тырысып жатқан. Бұл оқиға бойынша хабаршы Линдеманның қолын ұстап, екеуі алдыңғы флагштокқа қарай басты. Кеме бұрылғанда, екеуі қысқа уақытқа тік тұрып, содан кейін Линдеман мен оның хабаршысы сәлем берді. Кеме сол жаққа қарай құлағанда, хабаршы суға түсті. Линдеман флагштокқа жабысып тұрып, кемемен бірге суға батып кетті.

Burkard von Müllenheim Rechberg saw Lindemann for the last time at around 08:00 on the command bridge just prior to the final battle. Von Müllenheim Rechberg described the normally intelligent, humorous and optimistic Lindemann as pessimistic and withdrawn. Von Müllenheim Rechberg tried to talk to him and was ignored, and later wondered whether this was due to combat fatigue or whether the disagreements with Lütjens had worn him down. Lindemann's body was never recovered, and it is thought that he, Lütjens and other officers were probably killed in action when shellfire from the British warships landed on Bismarcks bridge at 09:02. When Robert Ballard, the oceanographer responsible for finding discovered the wreck of the Bismarck in 1989, he found that most of the forward superstructure had been blasted away by shells and there were more than 50 shell holes around the area of the conning tower. This may support the theory. Alternatively, Lindemann may have left his combat position when the ship's controls were rendered inoperable—and prior to the lethal hit on the command position—in order to give the command to abandon the ship. The surviving Matrose Paul Hillen—who had managed to escape to the upper deck in the final phase of the battle—stated that he had seen a group of 20–30 people standing at the bow, among them a man with a white peaked cap. Normally on a German naval vessel at sea, a white cap is worn only by the commanding officer. In addition, the surviving Maschinengefreiter—Rudolf Römer, who at the time was already in the water—claimed that he had seen Lindemann standing on the bow, near Bismarcks forward 38 cm turret, Anton. He was said to be with his combat messenger, a leading seaman, and apparently trying to persuade his messenger to save himself. In this account, his messenger took Lindemann's hand while the two walked to the forward flagmast. As the ship turned over, the two stood briefly to attention, and then Lindemann and his messenger saluted. As the ship rolled to port, the messenger fell into the water. Lindemann continued his salute while clinging to the flagmast, going under with the ship.

Темір крестінің рыцарлық айқасы

Линдеманның 1913-ші экипажындағы жолдастары оның қайтысынан кейін жас жесірімен байланысқа түсті. 1913-ші экипаждың бұрынғы басшысы, капитан Отто Клюбер 1941 жылдың күзінде Линдеманн ханыммен байланысып, оған құрметті мүшелік ұсынды. 1941 жылғы 27 желтоқсанда, Рождестводан кейін көп ұзамай, «Бисмарк» батып, оның командирі қаза болғаннан кейін жеті ай өткен соң капитан Эрнст Линдеман өлімнен кейін Темір крестің рыцарь кресімен марапатталды. Ол бұл жоғары награданы алды, себебі Oberkommando der Marine оның шебер басшылығы британдық «Худ» крейсерін жоюға және британдық «Принц Уэльс» соғыс кемесіне келтірілген зақымға елеулі үлес қосты деп есептеді. Линдеманн Kriegsmarine-де Темір крестің рыцарь кресімен марапатталған 94-ші адам болды. Линдеманның бірінші артиллерия офицері – командир-лейтенант Адалберт Шнайдер 1941 жылғы 27 мамырда Темір крестің рыцарь кресімен марапатталған еді. Әдетте, командир бұл награданы экипаж мүшелерінен бұрын алуы тиіс болған. Бұл ерекшелік Вермахттың түрлі топтарында сынға түсті. Эрнст Линдеманның туысы, бұрынғы генерал-лейтенант (кавалерия генералы) Георг Линдеман араласыпты деген болжам бар. Линдеманмен 20 жылдық дос болған, Рейхсмариннің алғашқы күндерінен танысқан Ұлы адмирал Эрих Радер 1942 жылғы 6 қаңтарда Далемде Линдеманн ханымға Темір крестің рыцарь кресін тапсырды. Радер сондай-ақ Линдеманның анасы мен жесіріне моральдық және эмоционалдық қолдау көрсетті.

Линдеман батареясы

Марқұм капитан Линдеманның құрметіне, Кале мен Булонь арасындағы Сангаттедегі ауыр теңіз батареясы 1942 жылдың 19 қыркүйегінде Ла-Манш жағалауының адмиралы Фридрих Фризиус тарапынан "Batterie Lindemann" (Линдеман батареясы) деп аталды. Батареяда бастапқыда H класты кемелерге арналған казематтарда орналасқан үш SK C/34 ауыр зеңбірегі болды. Бұрын қару "Batterie Schleswig Holstein" немесе "Batterie Groß Deutschland" деп аталған және Польшаның Хел түбегінде орналасқан болатын. 1944 жылдың 26 қыркүйегінде кешке Канадалық күштер батареяны жойды. Бүгінде құрылыстың бір бөлігі Ла-Манш тоннелінен қазылған материалмен жартылай көмілген, ал командалық бункері және бірнеше кішігірім бекіністер әлі де көрініп тұр.

Танымал мәдениетте

Австриялық актер Карл Мёнер 1960 жылғы британдық қара-ақ соғыс фильмі "Бисмаркты батыру!" фильмінде капитан Эрнст Линдеманн рөлін ойнады. Фильм К. С. Форестердің "Бисмарктің соңғы тоғыз күні" романы негізінде түсірілген.