1935 жылғы ең қауісті Атлант мұздығы

Кіріспе

1935 жылғы 5-санатты Атлантикалық дауыл 1935 жылғы Еңбек күні дауылы – 1935 жылдың қыркүйек айының басында АҚШ-тың оңтүстік-шығысына шабуыл жасаған өте күшті және қиратушы Атлантикалық дауыл. Бірнеше онжылдық бойы ол: 1988 жылы «Гилберт» дауылы одан басып өткенге дейін, барометрлік қысым бойынша тіркелген ең қарқынды Атлантикалық дауыл; 1980 жылы «Аллен» дауылы одан басып өткенге дейін, 1 минуттық тұрақты жел жылдамдығы бойынша ең күшті Атлантикалық дауыл; және 2019 жылы «Дориан» дауылымен теңескенге дейін, 1 минуттық тұрақты жел жылдамдығы бойынша құрлыққа түскендегі ең күшті дауыл болды. 1935 жылғы Атлантикалық дауыл маусымының төртінші тропикалық циклон, үшінші тропикалық дауыл, екінші дауыл және екінші ірі дауыл. «Камилл» (1969), «Эндрю» (1992) және «Майкл» (2018) дауылдарымен бірге, Құрама Штаттардың біріккен аймағына шабуыл жасаған төрт 5-санатты дауылдың бірі. Дауыл қатты күшейіп, 2 қыркүйекте Еңбек күні кешкісінде Лонг-Кидің жанынан өтті. Аймақ дауылдың ортасынан өткенде үлкен дауыл толқынына ұшырады. Теңізбен байланыстыратын жаңа арналар жасалғаннан кейін сулар тез қайтты; алайда, дауылды желдер мен толқындар сейсенбіге дейін жалғасып, құтқару жұмыстарын қиындатты. Дауыл Флориданың батыс жағалауымен солтүстік-батысқа қарай жылжуын жалғастырды және 4 қыркүйекте Флориданың Седар-Ки маңында екінші рет құрлыққа түсуден бұрын әлсіреп қалды. Дауыл Флорида-Кейс аралдарының жоғарғы бөлігінде катастрофалық зардаптарға әкелді, шамамен дауыл толқыны төмен жатқан аралдарды шайып кетті. Дауылдың күшті желдері мен толқыны Тавернье мен Марафон арасындағы барлық құрылыстарды дерлік қиратты. Исламорада қаласы толығымен жойылды. Флориданың Шығыс жағалауы темір жолының Кей-Уэст тармағының бөліктері қатты зақымдалды немесе жойылды. Сонымен қатар, Теңізден тыс тас жолын салу үшін құрылған жұмыс лагерьлерінде көптеген ардагерлер қайтыс болды, бұл нашар жұмыс жағдайларына байланысты болды. Дауыл сонымен қатар Флориданың солтүстік-батысы, Джорджия және Каролинада да көптеген зардаптарға әкелді.

Category 5 Atlantic hurricane in 1935

The 1935 Labor Day Hurricane was an extremely powerful and devastating Atlantic hurricane that struck the southeastern United States in early September 1935. For several decades it was: the most intense Atlantic hurricane on record in terms of barometric pressure, until surpassed by Hurricane Gilbert in 1988; the strongest Atlantic hurricane on record in terms of 1 minute sustained winds, until surpassed by Hurricane Allen in 1980; and the strongest at landfall by 1 minute sustained winds, until it was tied by Hurricane Dorian in 2019. The fourth tropical cyclone, third tropical storm, second hurricane, and second major hurricane of the 1935 Atlantic hurricane season, it is one of four Category 5 hurricanes on record to strike the contiguous United States, along with Hurricane Camille (1969), Hurricane Andrew (1992), and Hurricane Michael (2018). The hurricane intensified rapidly, passing near Long Key on Labor Day evening, September 2. The region was swept by a massive storm surge as the eye passed over the area. The waters quickly receded after carving new channels connecting the bay with the ocean; however, gale force winds and rough seas persisted into Tuesday, disrupting rescue efforts. The storm continued northwestward along the Florida west coast, weakening before making its second landfall near Cedar Key, Florida, on September 4. The hurricane caused catastrophic damage in the upper Florida Keys, as a storm surge of approximately swept over the low lying islands. The hurricane's strong winds and the surge destroyed nearly all the structures between Tavernier and Marathon. The town of Islamorada was obliterated. Portions of the Key West Extension of the Florida East Coast Railway were severely damaged or destroyed. In addition, many veterans died in work camps created for the construction of the Overseas Highway, in part due to poor working conditions. The hurricane also caused more damage in northwest Florida, Georgia, and the Carolinas.

Метеорологиялық тарих

Тамыз айының соңында Түркі аралдарының солтүстік-шығысында ауа райының жағдайы нашарлап, қошпақсыз аймақ пайда болды. 31 тамызда Багам аралдарының оңтүстік-шығысындағы Лонг-Айленд аралының жанында нақты тропикалық депрессия пайда болып, жылдам күшейді. 1 қыркүйекте Андрос аралының оңтүстік жағында дауыл күшейді. Дауыл Солтүстік Атлант мұхитында одан әрі жалғасты, және 10 қыркүйекте экстратропикалық циклонмен бірікті. Дауылдың ортасы 23° 20' солтүстік ендік және 80° 15' батыс бойлықта орналасқан, батысқа қарай баяу жылжыды. Бұл Исабела-де-Сагуадан солтүстікке қарай, Вилла-Клара провинциясынан (Куба) және Гаванадан шығысқа қарай шамамен орналасқан. Куба армиясының авиация корпусының капитаны Леонард Повей (Cuerpo de Aviación del Ejército de Cuba) астанаға қауіпті тексеруге ерікті болып келді. Кертис Хок II ұшағымен ұшқан, авиация корпусының бас оқу офицері болған американдық эмигрант капитан Повей дауылды хабарланған орнынан солтүстікке қарай байқады. Ашық кабинасы бар екі қанатты ұшақ ұшқандықтан, ол дауылдың ішіне кірмеуді жөн көрді. Кейіннен ол әуедегі дауылдарды бақылауға арналған патруль ұйымдастыруды ұсынды. Бұл идея 1943 жылдың маусым айына дейін, полковник Джо Дакворт пен лейтенант Ральф О'Хейр Техас штатының Галвестон қаласының жанындағы дауылдың ішіне ұшқанға дейін іске аспады.

Жазбалар

Еңбек күні ураганы Батыс жарты шарда құрлыққа шыққан ең күшті тропикалық циклон болды, құрлықта ресми тіркелген ең төмен теңіз деңгейі қысымын көрсетті – орталық қысымы , бұл шамамен қарқындылықты көрсетеді. Баяу жылдамдық пен ең жоғарғы жел радиусының өте кішкентай болуының бір-бірін толықтыратын әсерінен құрлыққа шыққандағы қарқындылығы деп есептелді. 1935 жылғы Еңбек күні ураганы HURDAT2 деректері бойынша 2019 жылғы Дориан ураганымен бірдей ең жоғары қарқындылыққа ие, себебі 1969 жылғы Камил ураганы 2014 жылы қайта талданғанда құрлыққа шыққандағы үшінші ең жоғары қарқындылық көрсетті.

Дайындықтар

Солтүстік-шығыс дауылы туралы ескертулер 1 қыркүйекте, сағат 9:30-да Ауа райы бюросының хабарламасында Форт-Пирстен Форт-Майерске дейін көрсетілді. Осы хабарламаны алғаннан кейін, АҚШ Жағалау күзетінің Майамидегі (Флорида штаты) станциясы жағалау бойымен ұшақ жіберіп, қайықпен жүрушілер мен кемпингте тұрғандарды алдағы қауіп туралы хабарламалар тастау арқылы ескертті. Жесенбі күні түстен кейін тағы бір рейс жасалды. Содан кейін ұшақтар ангарға қойылып, оның есігі дүйсенбі күні сағат 10:00-де жабылды. 2 қыркүйекте (Еңбек күні) сағат 3:30-дағы хабарламада бұл құбылыс "флорида түзілімі арқылы дүйсенбі күні өтеді" деп болжалды және "Флорида кілтіндегі су тасқыны мен дауылдарға, сондай-ақ кемелерге қарсы" ескерту жасады. Сағат 13:30-дағы хабарламада дауыл туралы ескертулер берілді. Флорида штатының Төтенше жағдайлар жөніндегі басқармасының көмекші әкімшісі Фред Гент жоғары кілттерде орналасқан ветерандардың жұмыс лагерьлерін эвакуациялау үшін арнайы пойыз сұрады. Пойыз Майамиден сағат 16:25-те (4:25 PM) шықты; көпірдің ашылуы, жолдағы кедергілер, нашар көріну және локомотивті Хоумстедтен төменге кері жылжыту қажеттілігі (осылайша ол кері сапарға шыға алатын болды) салдарынан кешіктіріліп, сағат 20:20-да (8:20 PM) шамамен Жоғарғы Матекумб кілтіндегі Исламорада станциясына жетті. Бұл солтүстік-шығыстан (Флорида шығанағы) оңтүстік-шығысқа (Атлант мұхиты) желдің күрт өзгеруімен және дауыл толқынының жағалауға жеткенімен бірге болды.

Әсері

Дауыл кезінде үш кеме жағаға тірелгені хабарланды. Даниялық "Leise Maersk" кемесі 4 шақырым қашықтықтағы Upper Matecumbe Key маңында жағаға тірелді, бірақ адам өміріне залал келтірмеді. Кеменің машина бөлімі суға толып, кеме істен шықты. Америкалық "Pueblo" танкері 2 қыркүйек күні сағат 14:00 шамасында бақылаудан шығып, дауыл орталығымен бірге қозды, сегіз сағаттан кейін Molasses Reef рифінде аяқталды. Үстіргі Матекумб-Кейде, Исламорада маңында, он бір вагонды эвакуациялық пойыз күшті дауыл толқындарына ұшырады. Он бір вагон рельстерден сығырылып кетті, локомотив пен тендер ғана тік күйде рельстерде қалды. Құдайға шүкір, пойыздағылардың барлығы аман қалды. Локомотив пен тендер бірнеше айдан кейін Майамиге қайтарылды. Дауыл бүкіл Үстіңгі Килерде, қазіргі Исламорада ауылының орталығында толыққанды қирату жолын қалдырды. Дауылдың ортасы оңтүстік-батысқа қарай бірнеше шақырымнан өтіп, Төменгі Матекумбеде 40 минут, ал Лонг-Кейде 55 минут (21:20–22:15) тыныштық орнады. Төменгі Матекумбедегі №3 лагерде толқын тыныштықтың соңында, желдің соңынан келді. Көптеген құрылыстар қирады, кейбір көпірлер мен теміржол насиптері суға кетті. Аралдарды байланыстырған теміржол, автомобиль жолдары және паромдар бұзылды. Килерді материктік Флоридаға байланыстырған негізгі көлік жолы – Флориданың шығыс жағалау теміржолының бөлігі болған Флорида теңіз жағалау теміржолы еді. Исламорада аймағы қирады, бірақ дауылдың жойқын жолы көптеген тропикалық дауылдардан тар болды. Оның ортасының диаметрі 13 шақырымға жетеді, ал ең күшті желдер ортасынан 24 шақырымға дейін созылды, бұл 1992 жылғы Эндрю дауылынан кем, ол да салыстырмалы түрде кішкентай және апатты 5-ші санаттағы дауыл болды. Крейг-Кей, Лонг-Кей, Жоғарғы Матекумб және Төменгі Матекумб-Кейлер ең көп зардап шекті. Дауыл Флориданың жағалауы мен Грузияға дейін жел және су тасқыны келтірді, сондай-ақ Тампа шығанағы аймағына елеулі зиян келтірді. Құтқарушылардың айтуынша, дауылдың үшінші күні денелер ісіп, субтропиктік ыстықта жарылып кетті. Денсаулық сақтау органдары өлгендерді қарапайым ағаштан жасалған табытта сақтап, бірнеше жерде үйіп, өртеуге бұйрық берді. Ұлттық метеорологиялық қызмет дауылдан 408 адам қаза тапқанын есептеді. Денелер Флорида материгінің оңтүстік-батысындағы Фламинго мен Кейп Сэблге дейін табылды. АҚШ Жағалау күзеті және басқа да федералды және мемлекеттік органдар эвакуация мен көмек көрсету жұмыстарын ұйымдастырды. Қайықтар мен ұшақтар жарақат алғандарды Майамиге жеткізді. Теміржол қайта салынбады, бірақ материалдар келгеннен кейін уақытша көпірлер мен паромдық қону орындары салынып жатыр. 1938 жылдың 29 наурызында Ки-Вестті материкке жалғастыратын теңізден тыс автожолдың соңғы бөлігі аяқталды. Жаңа тас жолға теміржолдың жол төсеніші мен аман қалған көпірлері енгізілді. Дауыл Грузия штатынан өтіп бара жатқанда, 4-5 қыркүйек аралығында Грузияның кейбір аймақтарына мол жаңбыр жауды. Грузияның оңтүстік округтерінде қатты жаңбырлар мақтаның шіруіне әкелді. Сонымен қатар, желдің салдарынан егістіктер қирады және мүлікке азғантай зиян келді. Оңтүстік Каролинаның жағалау аймақтарындағы мүлікке келтірілген зиян 15 000 долларды құрады, негізінен Бофорт, Джорджтаун және Уолтерборо маңындағы зиян. Оңтүстік Каролинадағы егістіктерге де елеулі зиян тиді, қатты жел мақта, жүгері, қант қамысы және басқа да жиналмаған егіндерді құлатты. Желден құлаған ағаштар бірнеше адамды жарақаттады. Дауыл Атлантиканың орталық штаттарына жеткен кезде желдің күші азайғанмен, аймақтың егістіктеріне үлкен зиян келтірген мол жаңбыр жауды. Дауыл Мэриленд штатының он округі мен Делавэр штатының екі округінде тіркелген ең ылғалды тропикалық циклонға айналды, жаңбыр мөлшері Мэриленд штатының Истон қаласында ең жоғары деңгейге жетті. Вирджинияда жүгері қатты зардап шекті, бұл штат үшін 1,65 миллион долларлық егін зиянының көп бөлігін құрады. Мэриленд пен Делавэрдегі дауылдың әсері негізінен екі штаттың оңтүстік бөлігінде шоғырланды; зиянның құны шамамен 2 миллион долларды құрады, оның ішінде Мэриленд штатының Каролин округіне 1 миллион долларлық зиян келді.

Three ships were reported to have run aground during the storm. The Danish motorship Leise Maersk was carried over and grounded nearly 4 miles away near Upper Matecumbe Key, although there was no loss of life. The engine room was flooded and the ship was disabled. The American tanker Pueblo lost control near around 2 pm on September 2 and was pushed around the storm's center, ending up in Molasses Reef nearly eight hours later. On Upper Matecumbe Key, near Islamorada, an eleven car evacuation train encountered a powerful storm surge topped by cresting waves. Eleven cars were swept from the tracks, leaving only the locomotive and tender upright and still on the rails. Remarkably, everyone on the train survived. The locomotive and tender were both barged back to Miami several months later. The hurricane left a path of near total destruction in the Upper Keys, centered on what is today the village of Islamorada. The eye of the storm passed a few miles to the southwest creating a calm of about 40 minutes duration over Lower Matecumbe and 55 minutes (9:20–10:15 PM) over Long Key. At Camp #3 on Lower Matecumbe the surge arrived near the end of the calm with the wind close behind. Nearly every structure was demolished, and some bridges and railway embankments were washed away. The links—rail, road, and ferry boats—that chained the islands together were broken. The main transportation route linking the Keys to mainland Florida had been a single railroad line, the Florida Overseas Railroad portion of the Florida East Coast Railway. The Islamorada area was devastated, although the hurricane's destructive path was narrower than most tropical cyclones. Its eye was eight miles (13 km.) across and the fiercest winds extended 15 mile (24 km).) off the center, less than 1992's Hurricane Andrew, which was also a relatively small and catastrophic Category 5 hurricane. Craig Key, Long Key, and Upper Matecumbe and Lower Matecumbe Keys suffered the worst. The storm caused wind and flood damage along the Florida panhandle and into Georgia, and significant damage to the Tampa Bay Area. After the third day of the storm corpses swelled and split open in the subtropical heat, according to rescue workers. Public health officials ordered plain wood coffins holding the dead to be stacked and burned in several locations. The National Weather Service estimated 408 deaths from the hurricane. Bodies were recovered as far away as Flamingo and Cape Sable on the southwest tip of the Florida mainland. The United States Coast Guard and other federal and state agencies organized evacuation and relief efforts. Boats and airplanes carried injured survivors to Miami. The railroad was never rebuilt, but temporary bridges and ferry landings were under construction as soon as materials arrived. On March 29, 1938, the last gap in the Overseas Highway linking Key West to the mainland was completed. The new highway incorporated the roadbed and surviving bridges of the railway. The storm brought over of rain to parts of Georgia when it passed over the state between September 4–5. The heavy rainfall in southern Georgian counties led to the spoilage of cotton. Attendant winds also ruined crops and inflicted minor damage to property. Property damage along the coastal regions of South Carolina amounted to $15,000, with the damage primarily occurring in the vicinity of Beaufort, Georgetown, and Walterboro. Damage to crops in South Carolina was also considerable, with high winds blowing down cotton, corn, sugar cane, and other unharvested crops. Windthrown trees also injured several people. Although winds had decreased over land by the time the storm reached the Mid Atlantic states, the storm brought excessive rainfall that caused substantial damage to the region's crops. The storm became the wettest tropical cyclone on record for ten counties in Maryland and two counties in Delaware, with rainfall totals peaking between ; the highest measured rainfall total was in Easton, Maryland. Corn suffered heavy losses in Virginia, contributing the bulk of the state's $1.65 million crop damage toll. Impacts from the storm in Maryland and Delaware were primarily concentrated in the southern portions of the two states; the cost of the damage amounted to around $2 million, including losses of $1 million in Caroline County, Maryland.

Ардагерлердің еңбек лагерлері

Үш ардагерлердің жұмыс лагерлері Флорида кілстерінде дауылға дейін болды: #1 Виндли кілсі, #3 және #5 Төменгі Матекумб кілсі. 30 тамыздағы лагерь жалақысы 695 ардагерге тиесілі болды. Олар материкті Ки-Вестпен байланыстыратын теңізден тыс автожолын салу жобасында жұмыс істеді. Лагерьдерді, соның ішінде Флоридадағы жеті және Оңтүстік Каролинадағы төртеуін, Федералдық төтенше жағдайларды жою басқармасының (FERA) директоры Гарри Л. Хопкинс құрды. 1934 жылдың күзінде Вашингтон қаласында уақытша ардагерлердің мәселесі "күрт бола бастады және қаңтар айында күрт болды". Елордада жұмыс іздеп келген ардагерлерге арналған мүмкіндіктер жеткіліксіз болды. Президент Франклин Д. Рузвельт Хопкинс мырзамен және Азаматтық консервациялық корпус директоры Роберт Фехнермен кездесіп, шешімдерді талқылады. Ол "оңтүстік лагерь жоспарын ұсынды және Хопкинс мырза жасаған бағдарламаны бекітті". FERA егер олар ардагерлерді жұмысшы ретінде қабылдаса, құрылыс жобаларына гранттар ұсынды. Лагерьлердің күнделікті басқаруына штаттық төтенше жағдайларды жою басқармалары жауапты болды. Іс жүзінде штаттық ERA-лар FERA-ның құрылыстары болды, тіпті әкімшілерді жеке таңдауға дейін. Тек екі штаттың қатысуы, мүмкін, сол кездегі көпшілік арасында уақытша ардагерлердің "ауру" босқындар мен саяхатшылар деген кең таралған пікірге байланысты болды. Бұл сипаттама бұқаралық ақпарат құралдары белсенді түрде таратып жүрді. 1935 жылдың тамызында Time журналы мен The New York Times газеттері сенсациялық мақалалар жариялады. 1935 жылдың 15 тамызында Хопкинс ардагерлердің жұмыс бағдарламасын тоқтатуды және барлық лагерьлерді жабуды жариялады. 1935 жылдың 26 және 27 тамызында ардагерлердің бірі Альберт К. Кит президентке де, Элеонора Рузвельтке де хат жазып, лагерьлерді жабуға қарсылық білдірді. Кит апталық лагерь газетінің редакторы болды. Ол ардагерлердің жамандалып жатқанын және олардың жұмыс бағдарламасының табысқа жеткенін, көптеген ардагерлерді бейбіт өмірге оралуға дайындағанын баса айтты. The News газеті Тэмпа шығанағының кіреберісіндегі Санкт-Петербург, Флорида штатындағы Mullet Key No2 лагерінен сирек хабарлар жариялады. Бұл "қоңыр терілі" ардагерлер лагері болды; Кіс лагерьлері тек ақ адамдарға арналған. Тамыз айының басында қоңыр терілі ардагерлер Флорида штатының Гейнсвилл қаласындағы жаңа No8 лагеріне көшірілді. Шетелдік соғыс ардагерлері, Дейд округінің кәсіпкерлер қауымдастығы, Дейд округінің медициналық қоғамы, қала және округ шенеуніктері, сондай-ақ Эрнест Хемингуэй сияқты көптеген адамдар. Операцияның штаб-пәтері Плантация-Кейдегі Снейк-Крик өзенінің жағасында орналасқан. Өзендегі көпірдің сумен ағып кетуі салдарынан, бұл автожолдың оңтүстікке қарайғы ең алыс нүктесі болды. 5 қыркүйекте барлық мемлекеттік және жеке агенттіктердің кездесуінде губернатор Дэвид Шолц Монро және Дейд округтерінің шерифтерін жалпы басқаруға тағайындады. 1935 жылдың 4 қыркүйегінде кешке әскери басқарушы, бригадир генерал Фрэнк Т. Хайнс Нью-Йорк штатының Хайд-Парк қаласынан телефон қоңырауы алды. Қоңырау шалған Президенттің баспасөз хатшысы Стивен Эрли болды. Ол Флоридадан келген жаңалықтарға қатты қайғырған Президенттен бұйрық алды. Ветеринарлық басқарма: 1. Дауылдан зардап шеккендерге көмек көрсету үшін FERA-мен ынтымақтасу; 2. Денені туған-туыстарына жеткізілмегендердің денесін Арлингтон ұлттық зиратына жіберуді қамтамасыз ету; 3. Мистер Хопкинс ұйымымен бірлесіп мұқият тергеу жүргізу, әкімшілікте кімнің де кінәсі бар екенін анықтау. Флоридадағы Хайнстың өкілі жағдайды толық бақылауға алуы керек еді, ал барлық басқа ұйымдар мен агенттіктерге ынтымақтастық жасау тапсырылды. Президенттің алғашқы бұйрығы бірден орындалды. Майами аймағындағы ауруханаларда 124 жарақат алған ардагерге емделді; олардың 9-ы қайтыс болды, ал 56-сы кейіннен VA медициналық мекемелеріне ауыстырылды. Жарақат алмаған ардагерлер Джексонвиллдегі Фостер лагеріне көшіріліп, CCC-ге ауыстыру мүмкіндігі зерттелді; ауыстырудан бас тартқан немесе жұмысқа жарамсыз деп танылғандарға ақы төленіп, үйлеріне билет берілді. 1935 жылдың қараша айында FERA-ның барлық уақытша лагерлері жабылды. 1935 жылдың желтоқсанында FERA өзі де Хопкинс басқарған жаңа WPA-ға енді.

Three veterans' work camps existed in the Florida Keys before the hurricane: #1 on Windley Key, #3 and #5 on Lower Matecumbe Key. The camp payrolls for August 30 listed 695 veterans. They were employed in a project to complete the Overseas Highway connecting the mainland with Key West. The camps, including seven in Florida and four in South Carolina, were established by Harry L. Hopkins, director of the Federal Emergency Relief Administration (FERA). In the autumn of 1934 the problem of transient veterans in Washington, D. C. "threatened to become acute and did become acute in January." Facilities in the capital were inadequate to handle the large numbers of veterans seeking jobs. President Franklin D. Roosevelt met with Mr. Hopkins and Robert Fechner, director of the Civilian Conservation Corps (CCC) to discuss solutions. He "suggested the Southern camp plan and approved the program worked out by Mr. Hopkins for their establishment and maintenance." FERA offered grants to the states for their construction projects if they would accept the veterans as laborers. The state Emergency Relief Administrations were responsible for the daily management of the camps. In practice the state ERAs were very much the creatures of FERA, to the extent of handpicking the administrators. That only two states participated was perhaps attributable to the then popular impression that the transient veterans were "diseased" bums and hoboes. It was a characterization enthusiastically fed by the media. In August 1935 both Time Magazine and The New York Times published sensational articles. On August 15, 1935, Hopkins announced the termination of the veterans work program and closure of all the camps. On August 26 and 27, 1935, one of the veterans, Albert C. Keith, wrote letters to both the President and Eleanor Roosevelt urging that the camps not be closed. Keith was editor of the weekly camp paper, the Key Veteran News. He was emphatic that the veterans were being defamed and that their work program was a success story, rehabilitating many veterans for return to civilian life. The News published occasional reports from Camp #2, Mullet Key, St. Petersburg, Florida, at the entrance to Tampa Bay. This was the "colored" veterans camp; the Keys camps were white only. In early August the colored veterans were transferred to the new Camp #8 in Gainesville, Florida. Veterans of Foreign Wars, Dade County Undertakers Association, Dade County Medical Society, city and county officials, and numerous individuals, including Ernest Hemingway. Headquarters of the operation was the near shore of Snake Creek on Plantation Key. With the bridge over the creek washed out, this was the farthest point south on the highway. On September 5 at a meeting of all public and private agencies involved Governor David Sholtz placed the sheriffs of Monroe and Dade Counties in overall control. On the evening of September 4, 1935, Brigadier General Frank T. Hines, VA Administrator, received a phone call from Hyde Park, New York. It was Stephen Early, the President's press secretary. He had orders from the President who was very distressed by the news from Florida. The VA was to: 1. Cooperate with FERA in seeing that everything possible be done for those injured in the hurricane; 2. See that the bodies were properly cared for shipment home to relatives, and that those bodies for which shipment home was not requested be sent to Arlington National Cemetery; and, 3. Conduct a very careful joint investigation with Mr. Hopkins' organization, to determine whether there was any fault that would lie against anyone in the Administration. Hines's representative in Florida was to take full charge of the situation and all other organizations and agencies were ordered to cooperate. The President's first order was straightforward and promptly executed. 124 injured veterans were treated in Miami area hospitals; 9 of these died and 56 were later transferred to VA medical facilities. Uninjured veterans were removed to Camp Foster in Jacksonville and evaluated for transfer to the CCC; those declining transfer or deemed unemployable were paid off and given tickets home. All of the FERA transient camps were closed in November 1935. In December 1935 FERA itself was absorbed within the new WPA, also directed by Hopkins.

Тергеу

Осы арада Уильямс тергеуді аяқтау үшін асығып кетті. Ол 8 қыркүйекте, жексенбі күні, Майамиде дауыл құрбандарын еске алу және жаппай жерлеу рәсімі (екеуі де Иджаспен үйлестірілген) өткізілді. Иджамс тергеуге қатыса алмай, Уильямс сұраққа тартқан 12 куәгердің ешқайсысын да тексермеген, алайда президентке 15 беттік есепке қол қойды. Сол түні Уильямс оны Майами баспасөзіне еске алу рәсімінен кейін бірден радио арқылы жариялады. Иджас бірнеше сыншыл телефон хабарларын алғаннан кейін уақытты қолайсыз деп тапты. Бұл есепте қатысы бар барлық адамдар кінәсіз деп танылды және былай делінді: "Біздің ойымызша, осы апатты құдайдың іс-әрекеті деп қарастыру керек. Ол өзінің табиғаты бойынша адамның немесе оның қолындағы құралдардың жеткілікті алдын ала болжауына мүмкіндік бермейтін нәрсе болды, осылайша болған өлім мен қиратудың алдын алу үшін тиісті шаралар қабылдау мүмкін болмады." Эрли де есептің айналасындағы жариялылықты "қолайсыз" деп тапты. Өзінің әріптесі, президенттік хатшы Марвин Х. МакИнтайрға жолдаған телеграммасында Эрли Хайнске Хопкинспен "толық және жан-жақты" бірлескен тергеуді жүргізуге рұхсат бергенін жазды. Хайнс өзінің тергеушісіне ешқандай жағдайда президентке соңғы есеп ұсынылғанша баспасөзге ешқандай мәлімдеме жасалмауын тапсыруын айтты. Хопкинс өзінің тергеушісіне де осындай нұсқаулар берді. МакИнтайр да залалды бақылауға қатысты. 1935 жылдың 10 қыркүйегінде Майамидің үлкен шіркеу қауымдастығы президентке ашулы хат жазып, есепті "жасанды түрде ақтау" деп атады. МакИнтайр оны FERA-ға жауап алу үшін жіберді. 25 қыркүйекте Уильямс президенттің қол қоюына жобаны қайтарды, бұл есептің тек алдын ала екенін және "соңғы және егжей-тегжейлі есеп толық және терең болады" деп мәлімдеді. Уильямс тергеуді аяқтау үшін FERA-ның бас кеңесшісінің көмекшісі Джон Абтты тағайындады. 1935 жылдың 11 қыркүйегінде Хайнс күмәнді және ұқыпты Дэвид У. Кеннамерді апатты тергеуге жіберді. Кеннамер Абттың ашық ойлы емес деп ойлады, ал Абт одан әрі тергеудің қажеті жоқ деп санады. Кеннамер тағы бір ВА тергеушісі Гарри В. Фармермен бірге жұмыс істеп, 1935 жылдың 30 қазанында өзінің 2 томдық есебін аяқтады. Фармер ардагерлерді анықтау туралы үшінші томды қосты. Кеннамердің есебіне 2168 беттік құжаттар, 118 беттік қорытындылар және 19 беттік жалпы пікір кірді. Оның қорытындылары Уильямстың қорытындыларынан айтарлықтай ерекшеленді, Флоридадағы төтенше жағдайларды жою басқармасының үш шенеунігін немқұрайлы деп айыптады (басқарушы Конрад Ван Хайнинг, орынбасар әкімші Фред Гент және лагерь бастығы Рэй Шелдон). Президентке берілген Абт есебінің жобасына жауап ретінде Иджас Кеннамердің жағына шықты. Хайнс пен Хопкинс соңғы есеп бойынша келіспеді, ал Кеннамердің қорытындылары жасырылды. Олар ондаған жылдар бойы жасырылып қалды. Хайнс Хопкинстің Нью-Йорк губернаторы болғаннан бері Рузвельттің қолдауын алғанын ескере отырып, оның алдында ашық даудан қашуға тырысқан болуы мүмкін. Хайнс Гувер әкімшілігінен қалған адам болды. Мұндай ішкі дау Рузвельт әкімшілігін "Түзетілген өтемақы төлемі туралы" заңға ("Бонус туралы заң") дауыс беруге дайындалып жатқанда ұятқа қалдыруы мүмкін (бұл заң 1936 жылдың 27 қаңтарында президенттің ветосына қарсы қабылданды). Сондай-ақ, 1936 жыл президенттік сайлау жылы болды. Кеннамер 1936 жылдың сәуір айында палата тыңдауында Хайнс, Иджас, Уильямс және оның есебінде қорлаған 3 шенеунікпен бірге қатысты. Ол өзінің даулы қорытындылары туралы сұрақтарға жауап бермеді және өзінің пікірін де білдірген жоқ. 1935 жылдың 1 қарашасында Америка легионы дауыл туралы өз есебін аяқтады. Легионның ұлттық қолбасшысы Рей Мерфи президентке көшірмесін жіберді. Ол былай деп қорытындылады: Уильямс президентке жауап ретінде былай деп жазды: "Маған жақын арада [ВА және FERA] тергеу барысында алынған фактілерге негізделген соңғы есеп ұсынылады. Сол кезде мен сізге есептің көшірмесін жіберемін, сіз оны қарап біліңіз".

Meanwhile, Williams rushed to complete the investigation. He finished on Sunday, September 8, the day an elaborate memorial service and mass burial of hurricane victims (both coordinated by Ijams) were held in Miami. Ijams, who had been too busy to participate in the investigation and had not questioned any of the 12 witnesses interrogated by Williams, nonetheless signed the 15 page report to the President. That night Williams released it to the Miami press in a radio broadcast immediately following the memorial ceremony. Ijams considered the timing unfortunate after receiving several critical telephone messages. The report exonerated everyone involved and concluded: "To our mind the catastrophe must be characterized as an act of God and was by its very nature beyond the power of man or instruments at his disposal to foresee sufficiently far enough in advance to permit the taking of adequate precautions capable of preventing the death and desolation which occurred." Early also found the publicity around the report "unfortunate". In a telegram to his colleague, assistant Presidential secretary Marvin H. McIntyre, Early wrote that he had authorized Hines to proceed with a "complete and exhaustive" joint investigation with Hopkins. Significantly Hines was to "instruct his investigator that under no circumstances will any statement be made to the Press until final report has been submitted to the President." Hopkins gave similar instructions to his investigator. McIntyre also was involved in damage control. On Sept. 10, 1935, the Greater Miami Ministerial Association wrote the President an angry letter labeling the report a "whitewash". McIntyre forwarded it to FERA for a response. Williams returned a draft for the President's signature on Sept. 25th insisting the report was only preliminary and that the "final and detailed report will be both thorough and searching". Williams assigned John Abt, assistant general counsel for FERA, to complete the investigation. On Sept. 11, 1935, Hines directed the skeptical and meticulous David W. Kennamer to investigate the disaster. There was immediate friction between them; Kennamer believed Abt did not have an open mind and Abt felt further investigation was unnecessary. Working with Harry W. Farmer, another VA investigator, Kennamer completed his 2 volume report on October 30, 1935. Farmer added a third volume concerning the identification of the veterans. Kennamer's report included 2,168 pages of exhibits, 118 pages of findings, and a 19 page general comment. His findings differed substantially from those of Williams, citing three officials of the Florida Emergency Relief Administration as negligent (Administrator Conrad Van Hyning, Asst. Administrator Fred Ghent and Camp Superintendent Ray Sheldon). In a response to Abt's draft report to the President, Ijams sided with Kennamer. Hines and Hopkins never agreed on a final report, and Kennamer's findings were suppressed. They remained so for decades. One might speculate that Hines wished to avoid a public quarrel with Hopkins, who had enjoyed Roosevelt's patronage since his term as New York Governor. Hines was a holdover from the Hoover administration. Such an internal dispute would embarrass the Roosevelt administration at the time a vote on the Adjusted Compensation Payment Act ("Bonus Bill") was upcoming (it passed on Jan. 27, 1936, over the President's veto). Also, 1936 was a presidential election year. Kennamer did appear at the House hearings in April 1936, along with Hines, Ijams, Williams and the 3 officials he pilloried in his report. He was not questioned about his controversial findings nor did he volunteer his opinions. On November 1, 1935, the American Legion completed its own report on the hurricane. The Legion's National Commander, Ray Murphy, mailed a copy to President Roosevelt. It concluded that:

Williams prepared a response for the President stating: "A final report, based upon the facts obtained in this investigation [by the VA and FERA], will be submitted to me shortly. At that time I shall transmit a copy of the report to you for your information and consideration."

Исламрада

Исламорададағы 82 шақырымдық белгіде, АҚШ 1 тас жолының шығысында, Исламораданың пошта кеңсесі тұрған жерге жақын, Флорида Федералды өнер жобасының бөлімі жобалаған және Жұмыс прогресі әкімшілігі Кілздің әктасынан ("негізгі тас") салған ескерткіш орналасқан. Ол 1937 жылдың 14 қарашасында ашылды, салтанатқа бірнеше жүз адам қатысты. Президент Рузвельт арнайы жеделхат жіберіп, "шынайы қайғысын" білдірді және "біздің халқымыздың көптегендерінің жүрегін ауырлатқан апат маған жеке қайғы әкелді, себебі бірнеше жыл бұрын мен кілтің көптеген тұрғындарымен таныс болғанмын" деді. Хайнс сөз сөйлеуге шақырылғанмен, ол бас тартты. Оның жобаға деген көзқарасы ынтасыз болды. 1937 жылдың 24 маусымында Уильямсқа жазған хатында, жақында Кис аралдарында табылған көптеген ардагерлердің қаңқаларымен не істеу керектігі туралы былай деп жазды: "Менің ойымша, егер осы тас жолдың жанында, апат болған жерге жақын үлкен ескерткіш орнатылса, ол тас жолды пайдаланатын барлық адамдардың назарына түсіп, осы қайғылы оқиғаның мәңгілік еске салғышы болар еді". Фризде желмен иілген жапырақтары бар пальма ағаштары мен толқындар бейнеленген. Мүсіннің алдында кілттердің керамикалық плиткасымен қапталған тас склепі орналасқан, онда уақытша жерленген өрттен қалған күлдер мен қаңқалар бірге сақталған. 170 адамның күлі кремацияланған немесе сәйкестенбеген. Ардагерлер басқармасы оларды еске алудан бас тартты, қазіргі заңнамаға және президент Рузвельттің Хайнске отбасы талап етпеген әр ардагерге толық әскери салтанатпен жерлеуді тапсырған бұйрығына қарамастан. Ескерткіш 1995 жылдың 16 наурызында АҚШ Ұлттық тарихи орындарының тізіміне енгізілді. Ескерткіш алдындағы коралл тасқа орнатылған мұралық монумент тақтасында былай деп жазылған: Флорида кілтінің ескерткіші, жергілікті тұрғындар арасында "Дауыл монументі" деп белгілі, 1935 жылдың 2 қыркүйегінде Еңбек күнінде болған "Ұлы дауылда" қаза тапқан жүздеген американдық ардагерлер мен жергілікті азаматтарды құрметтеу үшін салынған. Исламорада сол күні сағатына 200 шақырымдық жел соққан және барометр 26,35 дюймді көрсеткен, бұл жергілікті ғимараттардың көп бөлігіне және Флориданың Шығыс жағалауы темір жолына қирату әкелді, бұл тарихтағы ең қатал дауылдардың бірі болып саналады. Бірінші дүниежүзілік соғыс ардагерлерінің жүздегені Матекумбе ауданында АҚШ 1 тас жолын салу жұмысына қатысқанда қаза тапты. 1937 жылы шамамен 300 адамның кремацияланған сүйектері ескерткіш алдындағы плиткалы склепке орналастырылды. Ескерткіш жергілікті әктастан салынған, оның әсерлі фризі дауылдың күшіне иілген кокос пальмаларын бейнелейді, ал толқындар олардың тамырларын шайып жатыр. Ескерткіш құрылысын Жұмыс прогресі әкімшілігі (WPA) және аймақтық ардагерлер қауымдастықтары қаржыландырды. Жылдар бойы монументке жергілікті ардагерлер, дауылдан аман қалғандар және құрбандардың ұрпақтары күтім жасады. Жергілікті тұрғындар жыл сайын Еңбек күнінде (дүйсенбі күні) және Ардагерлер күнінде ескерткіште салтанатты шаралар өткізіп, дауылда қаза тапқан ардагерлер мен бейбіт азаматтарды құрметтейді.

Standing just east of U. S. 1 at mile marker 82 in Islamorada, near where Islamorada's post office stood, is a monument designed by the Florida Division of the Federal Art Project and constructed using Keys limestone ("keystone") by the Works Progress Administration. It was unveiled on November 14, 1937, with several hundred people attending. President Roosevelt sent a telegram to the dedication in which he expressed "heartfelt sympathy" and said, "the disaster which made desolate the hearts of so many of our people brought a personal sorrow to me because some years ago I knew many residents of the keys." Hines had been invited to speak but he declined. His attitude to the project was unenthusiastic. In a letter to Williams on June 24, 1937, regarding what to do with the many skeletons of veterans recently discovered in the Keys, he wrote: ″It occurs to me that if a large memorial is erected adjacent to this highway at the place of the disaster it will be observed by all persons using the highway and will serve as a constant reminder of the unfortunate catastrophe which occurred.″ Hines recommended the remains be buried at Woodlawn. A frieze depicts palm trees amid curling waves, fronds bent in the wind. In front of the sculpture a ceramic tile mural of the Keys covers a stone crypt, which holds victims' ashes from the makeshift funeral pyres, commingled with the skeletons. 170 were cremated or never identified. The VA has chosen not to memorialize them, despite current Federal law and President Roosevelt's order that Hines provides a burial with full military honors for every veteran not claimed by his family. The memorial was added to the U. S. National Register of Historic Places on March 16, 1995. A Heritage Monument Trail plaque mounted on a coral boulder before the memorial reads:

The Florida Keys Memorial, known locally as the "Hurricane Monument," was built to honor hundreds of American veterans and local citizens who perished in the "Great Hurricane" on Labor Day, September 2, 1935. Islamorada sustained winds of 200 miles per hour and a barometer reading of 26.35 inches for many hours on that fateful holiday; most local buildings and the Florida East Coast Railway were destroyed by what remains the most savage hurricane on record. Hundreds of World War I veterans who had been camped in the Matecumbe area while working on the construction of U. S. Highway One for the Works Progress Administration (WPA) were killed. In 1937 the cremated remains of approximately 300 people were placed within the tiled crypt in front of the monument. The monument is composed of native keystone, and its striking frieze depicts coconut palm trees bending before the force of hurricane winds while the waters from an angry sea lap at the bottom of their trunks. Monument construction was funded by the WPA and regional veterans' associations. Over the years the Hurricane Monument has been cared for by local veterans, hurricane survivors, and descendants of the victims. Local residents hold ceremonies at the monument every year on Labor Day (on the Monday holiday) and on Memorial Day to honor the veterans and the civilians who died in the hurricane.

Вудлон саябақ қорымы

1936 жылдың 31 қаңтарында Харви У. Сейдс No. 29 америкалық легионы, Майами, Флорида штаты, FERA-ға Woodlawn жер учаскесінің құжатын беру туралы өтініш жасады. Легион бос қабірлерді мұқтаж ардагерлерді жерлеу үшін пайдалануды және учаскені күтіп ұстау жауапкершілігін өз мойнына алуды жоспарлады. Бастапқыда нақты иесі анықталмағандықтан, Флорида штаты құқықтарды беруге келісім берді. Учаскеге ескерткіш орнатылды, онда былай деп жазылған: "Харви В. Сейдз Пост No. 29, Америка легионы, 1935 жылғы дауылда Флорида аралдарында қаза болған серіктестеріміздің естелігіне, Есімізден шығармайық". Исламорададағы ескерткіштегідей, есімдер мен жеке қабірлер көрсетілмеген. Ардагерлер істері басқармасы президенттің бұйрығын орындаудан бас тартты, осы жолы қаза тапқандардың денелерін Арлингтонға қайта жерлеуге. Дегенмен, екі дене Woodlawn зиратынан туыстарымен бірге эксгумацияланды: Брэди К. Льюис (12 қараша 1936 ж.) және Томас К. Мур (20 қаңтар 1937 ж.), соңғысы Арлингтонда қайта жерленді. Тағы бес ардагерге Woodlawn-да қабір тастары орнатылды, нәтижесінде 74 белгісіз қабір қалды. Осы қабірлердің барлығын белгілеу жұмыстары жалғасуда. Сенімді емес дереккөз: қыркүйек 2019 жыл.

Дауылда қаза тапқан тағы бір ардагер, Дэниел С. Мейн, Арлингтонда жатыр. Оның жағдайы ерекше болды, ол лагерьде қайтыс болған, бірақ Кизде кремацияланбаған және Woodlawn-да жерленбеген жалғыз ардагер еді. Мейн лагерьдің медициналық директоры болды және No1 лагерьдегі кішкентай аурухананың құлауы салдарынан қаза тапты. Оның денесі аман қалғандар тарапынан тез табылып, эмбарго жарияланғанға дейін отбасына жіберілді.

Ардагерлер кілті

2006 жылғы 27 ақпанда АҚШ Географиялық атаулар жөніндегі кеңесі, Үстіңгі Кейс тарихи сақтау қоғамының президенті Джерри Уилкинсонның, Төменгі Мэткэмб Кейдің оңтүстік ұшына жақын орналасқан шағын аралға, дауылда қаза тапқан ардагерлердің құрметіне ат қою туралы ұсынысын бекітті. Бұл арал, №3 лагері орналасқан жерге жақын. Ардагерлер аймағы және 1935 жылғы көпір құрылысының қалдықтары ретінде сақталған бірнеше бетон тіреулер – осы жобадан қалған жалғыз нәрселер.

Ардагерлер істері департаментінің іс-әрекеттері

Ұлттық зираттарда, мемлекеттік және жеке зираттарда жерленген құрметті ардагерлерге мемлекеттік қабір тастары беріледі. VA ережелеріне сәйкес, қабір тасын алуға өтініш беруші тек ардагердің ең жақын туысы болуы керек; сондай-ақ, денесі жерлеуге қолжетімді болмаған жағдайда ескерткіштерге де қатысты. 2009 жылғы түзетуге дейін, ол 2012 жылға дейін күшіне енбегенше, ардагер туралы білімі бар кез келген адам өтініш бере алатын. Бұл түзету көптеген белгісіз ардагерлердің қабірлерін табуға жұмыс істейтін топтар мен еріктілердің наразылығын тудырды, олардың көпшілігі Азамат соғысы дәуірінен қалған. Олар ең жақын туысты (бар болса) табудың өте қиын екенін және белгісіз қабірдің болуы отбасының немқұрайлылығын көрсететінін айтты. Конгресске H.R. 2018 және S. 2700 нөміріндегі екі заң жобасы ұсынылды, олар туысқан еместерге де қабір тасын алуға рұқсат беретін. Алайда, екі заң жобасы да комитетте қабылданбады. 2014 жылдың 1 қазанында VA өтініш берушілердің тізіміне туысқан емес адамдарды қосатын ереже өзгерісін ұсынды.

Фильмдер мен бейнеойындар

1948 жылы Warner Brothers киностудиясы түсірген "Key Largo" фильмінде Лионель Барримор 1935 жылғы қатты дауылдың қорқынышын алаңдаған Эдвард Г. Робинсонға баяндайды, ал Флорида Кизіне тағы бір дауыл қаупі төнеді. Фильмде күшті дауылды қайта жасай алу үшін Warner Brothers студиясында арнайы эффектілер қолданылды. Miles Associates Productions компаниясы 1997 жылы түсірген "Hurricane '35: Өлімге әкелетін топан су" деректі фильмінде 1935 жылғы дауылдан аман қалғандармен сұхбаттар бар. 27 минуттық деректі фильмді жүктеуге болады. Tower Productions компаниясының 2006 жылы (History Channel) телеарнасы үшін түсірген "Nature's Fury: Storm of the Century" деректі фильмі 1935 жылғы қырағы дауыл туралы. Нил Дорст 2014 жылғы 7 тамызда Батыс Палм-Бичтегі WPEC Channel 12 News арнасына 1935 жылғы Еңбек күні дауылы туралы сұхбат берді. "A Golden Wake" атты тапсыру-басу ойынында басты кейіпкер Альфи Бэнкс 1935 жылғы Еңбек күні дауылы кезінде Флорида Кизіне Джордж Э. Меррикты құтқару үшін барады, бұл ойынның мәнлі тұсы болып табылады.

Мемлекеттік басылымдар

АҚШ. Конгресс. Өкілдер палатасы. Дүниежүзілік соғыс ардагерлері заңнамасы жөніндегі комитет. Флоридадағы дауыл апаты: Дүниежүзілік соғыс ардагерлері заңнамасы жөніндегі комитет алдындағы тыңдаулар, Өкілдер палатасы, жетпіс төртінші Конгресс, екінші сессия, H. R. 9486, Флоридадағы дауылдың салдарынан қайтыс болған Дүниежүзілік соғыс ардагерлерінің жесірлеріне, балаларына және асыраушы ата-аналарына көмек көрсету туралы заң жобасы, Уиндли аралы мен Матекумб-Кейс, 1935 жылғы 2 қыркүйек. Вашингтон, округ Колумбия: АҚШ Үкіметтік баспаханасы, 1936 жыл. Толық мәтіні HathiTrust Digital Library-де қолжетімді. АҚШ Ауыл шаруашылығы департаменті. Әртүрлі басылымдар № 197: Иван Р. Таннехиллдің "Дауыл" кітабы, Ауа райы бюросының бас метеорологы. Вашингтон, округ Колумбия: АҚШ Үкіметтік баспаханасы, 1939 жыл. Электрондық кітап Google Books-та қолжетімді.