Ирландиялық саясаткер және чартист қозғалысының көшбасшысы Фиргас О'Коннор
Feargus O'Connor
Фергус О'Коннор: Ирландиялық саясаткер, чартист қозғалысының көшбасшысы. "Солтүстік Жұлдыз" газеті арқылы жұмысшылардың даусын қорғады, бірақ соңғы жылдары психикалық денсаулығы нашарлады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ирландиялық саясаткер (1796–1855)
Irish politician (1796–1855)
Feargus Edward O'Connor (18 шілде 1796 – 30 тамыз 1855) – ирландиялық чартист көшбасшысы және еңбекшілерге шағын жер участалары беруді көздеген Жер жоспарының жақтаушысы. О'Коннор жоғары энергетикасы мен шешендігімен танымал болған, бірақ жеке басын биік қойғаны үшін де сынға ұшырады. Оның "Солтүстік жұлдызы" (1837–1852) газеті жұмысшылар арасында кеңінен таралды (мәндемелерде оқылып), чартист қозғалысының дауысына айналды. Жер жоспарының сәтсіз аяқталуынан кейін О'Коннордың мінез-құлқы нашарлай бастады, ол үш депутатқа шабуыл жасап, психикалық денсаулығы күйреп, одан кейін есін жинамады. Үш жылдан кейін 59 жасында қайтыс болғаннан соң, оның қосылу рәсіміне 40 000 адам қатысты.
Feargus Edward O'Connor (18 July 1796 – 30 August 1855) was an Irish Chartist leader and advocate of the Land Plan, which sought to provide smallholdings for the labouring classes. A highly charismatic figure, O'Connor was admired for his energy and oratory, but was criticised for alleged egotism. His newspaper Northern Star (1837–1852) was widely read among workers (and read aloud in taverns), becoming the voice of the Chartist movement. After the failure of his Land Plan, O'Connor's behaviour became increasingly erratic, culminating in an assault on three MPs and a mental breakdown, from which he did not recover. After his death three years later at the age of 59, 40,000 people witnessed the funeral procession.
Ерте өмір
Фейргус О'Коннор 1796 жылғы 18 шілдеде Коннорвилл үйінде, Кастелтаун Киннеге жақын, Корк графлығының батысындағы белгілі ирландтық протестант отбасында дүниеге келді. Ол бастапқыда Эдвард Боуэн О'Коннор деп крещение алды, бірақ әкесі оны Фейргус деп атады. Оның әкесі – ирланд ұлтшыл саясаткер Роджер О'Коннор, ол өзінің ағасы Артур О'Коннор сияқты Біріккен ирландтар қозғалысында белсенді болды. Оның үлкен ағасы Франсис Оңтүстік Америкада Симон Боливардың азаттық армиясында генерал болды. Оның балалық шағының көп бөлігі Ирландиядағы отбасылық иеліктерінде өтті, соның ішінде Веллингтон герцогының балалық шағындағы үйі – Данган қамалы да бар еді. Ол негізінен Портарлингтон грамматикалық мектебінде білім алды және Англияда да біраз бастауыш білім алды. О'Коннордың әкесі Роджер эксцентриктік өмір салтымен әйгілі болды. Бір күні Фейргус пен Фрэнсис ағасы Родериктен жылқы ұрлап, Лондонға сапар шегіп, отбасылық дос М. П. Фрэнсис Бурдеттке қабылдауын сұрады. Бурдетт оларға қамқорлық жасады және Фейргусқа Ирландияда ферма ашуға қаржы берді, бірақ ол сәтсіз аяқталды. Шамамен 1820 жылы ол ирландтық адвокаттар қатарына қабылданды. Адвокат болып кіру үшін патшаға адалдық серт беруі керек болғандықтан, әкесі оны мұрадан айырды, себебі ол мұны Ирландия корольдерінің ұрпағына лайық емес деп есептеді.
Feargus O'Connor was born on 18 July 1796 in Connorville house, near Castletown Kinneigh in west County Cork, into a prominent Irish Protestant family. He was originally christened Edward Bowen O'Connor, but his father chose to call him Feargus. His father was Irish nationalist politician Roger O'Connor, who like his uncle Arthur O'Connor was active in the United Irishmen. His elder brother Francis became a general in Simón Bolívar's army of liberation in South America. Much of his early life was spent on his family's estates in Ireland, which included Dangan Castle, the childhood home of the Duke of Wellington. He was educated mainly at Portarlington Grammar School and had some elementary schooling in England. O'Connor's father Roger was notorious for his eccentric lifestyle. At one point Feargus and Francis decided to leave, stealing horses from their brother Roderic, travelling to London and asking to be taken in by family friend M. P. Francis Burdett. Burdett looked after them, and financed Feargus to run a farm in Ireland, but it was unsuccessful. but was called to the Irish bar about 1820. Since he had to take an oath of allegiance to the crown to become a member of the Bar, his father disinherited him because he regarded it as inconsistent with the dignity of a descendant of the Kings of Ireland.
Саяси мансап
О'Коннордың алғашқы белгілі қоғамдық сөйлеуі 1822 жылы Корк графтығының Эннискин ауылында жасалды, онда ол жер иелері мен протестант дін қызметкерлерін айыптады. Бірақ ол ештеңе істемеген, ештеңе ұсынбаған, барлық нәрсеге кінә таққан және күшін жою саясатын күшейтуді жақтады. 1835 жылғы жалпы сайлауда О'Коннор қайта сайланды, бірақ орын алуға жеткілікті мүлігі болмағандықтан орын алу құқығынан айырылды. Дегенмен, оның жылына 300 фунт стерлингке бағаланған мүлігі болған көрінеді. О'Коннор келесіде Бірінші Карлист соғысында Испанияның Изабелла II үшін ерікті бригада құруды жоспарлады, бірақ Уильям Коббет 1835 жылдың сәуір айында қайтыс болғанда, ол Олдхэмдегі Коббеттің орнына үміткер болуға шешім қабылдады. Олдхэм екі өкілдік округ болды және Коббеттің әріптесі Джон Филден Коббеттің ұлы Джон Морган Коббетті әкесінің орнына радикалды кандидат ретінде қарастыруды ұсынды. О'Коннор өзін радикалды кандидаттың баламасы ретінде ұсынды, бірақ ақырында Филден оған тура айтпады деп айыптап, үміткерліктен бас тартты: кандидатты таңдау туралы дау немесе Дж.М. Коббеттің мемлекеттік дінді жоюға қолдау көрсетуден бас тартуына байланысты, Коббет жергілікті «либералды консерваторға» шамалы айырылып қалды. 1837 жылғы жалпы сайлауда ол Престонда ұсынылды, бірақ Джон Кроуфурдтан дауыс алуға ниеті жоқ, ол торилерге қарсы жалғыз кандидат болды. Ол тағайындалып, өз сөйлеуін жасағаннан кейін, ол және Кроуфурд сайлауға дейін дәстүрлі түрде өткізілетін қол көтеруде жеңіске жеткеннен кейін үміткерліктен бас тартты.
O'Connor's first known public speech was made in 1822 at Enniskeen, County Cork, denouncing landlords and the Protestant clergy. but as one who did nothing, suggested nothing, and found fault with everything. and came out in favour of a more aggressive Repeal policy. In the general election of 1835 O'Connor was re elected, but disqualified from being seated because he lacked sufficient property to qualify. However, it appears that he did have property valued at £300 a year. O'Connor next planned to raise a volunteer brigade for Isabella II of Spain in the First Carlist War, but when William Cobbett died in April 1835, he decided to run for Cobbett's seat at Oldham. Oldham was a two member constituency and Cobbett's colleague John Fielden strongly advocated that Cobbett's son John Morgan Cobbett should be the Radical candidate to replace his father. O'Connor presented himself as an alternative Radical candidate, but eventually withdrew, alleging Fielden had not been straightforward with him: whether because of the controversy over the selection of the candidate or the refusal of J M Cobbett to support disestablishment, Cobbett lost narrowly to a local 'Liberal Conservative'. In the 1837 general election he was nominated at Preston, but with no intention of taking votes from John Crawfurd, the only other anti Tory candidate. Having been nominated and made his hustings speech, he withdrew once he and Crawfurd had won the show of hands traditionally called for before any polling took place
Радикализм және чартизм
1833 жылдан бастап О'Коннор жұмысшылар ұйымдарында сөйлеп, зауыттарда "Радикализмнің бес қағидасы" үшін үгіт жүргізді, бұл кейіннен Халық хартиясына енген алты қағиданың бесеуі болды. 1837 жылы ол Йоркширдегі Лидс қаласында радикалдық газет, "Солтүстік Жұлдызын" құрды және Лондон демократиялық қауымдастығы арқылы радикалдық чартизмді дамыту үшін басқалармен бірге жұмыс істеді. О'Коннор Лондон жұмысшылары қауымдастығының (LWMA) Лидс өкілі болды. Ол Британияны аралап, митингілерде сөз сөйледі және ең танымал чартист ораторларының біріне айналды; кейбір чартистер балаларына оның атын қойды. Ол түрлі уақыттарда тұтқындалып, сотталып, көзқарастары үшін түрмеге жабылды, 1840 жылы 18 айға сотталды. Сонымен қатар, ол қозғалыстың ішкі тартыстарына да қатысты. Чартизмнің алғашқы толқыны басылғаннан кейін О'Коннор 1845 жылы Чартисттік кооперативтік жер компаниясын құрды. Оның мақсаты – ауылшаруашылық жерлерін сатып алып, оларды жеке тұлғаларға жалға берілетін шағын шаруашылықтарға бөлу еді. Барлық тіркелгендердің жер учаскесін алу мүмкіншілігі болмағандықтан, ол лотерея ретінде қарастырылды және 1851 жылы компания заңсыз деп жарияланды. Чартизм қайта күш алғанда О'Коннор 1847 жылы Нотингемнен парламент депутаты болып сайланды және 1848 жылы Лондондағы Кеннингтон Коммонында чартисттік митингін ұйымдастырды. 10 сәуірде өткен бұл митинг шешуші кезең болды: одан кейін шеру өтуі тиіс еді. Шеру заңсыз деп танылған соң О'Коннор көпшілікті тарауға шақырды, бұл шешімге Уильям Куффэй сияқты басқа радикалдар қарсы шықты.
From 1833 O'Connor had spoken to working men's organisations and agitated in factory areas for the "Five Cardinal Points of Radicalism," which were five of the six points later embodied in the People's Charter. In 1837 he founded at Leeds, Yorkshire, a radical newspaper, the Northern Star, and worked with others for a radical Chartism through the London Democratic Association. O'Connor was the Leeds representative of the London Working Men's Association (LWMA). He travelled Britain speaking at meetings, and was one of the most popular Chartist orators; some Chartists named their children after him. He was at various points arrested, tried and imprisoned for his views, receiving an 18 month sentence in 1840. He also became involved in internal struggles within the movement. When the first wave of Chartism ebbed, O'Connor founded the Chartist Cooperative Land Company in 1845. It aimed to buy agricultural estates and subdivide the land into smallholdings which could be let to individuals. The impossibility of all subscribers acquiring one of the plots meant it was considered a lottery, and the company was declared illegal in 1851. When Chartism again gained momentum O'Connor was elected in 1847 MP for Nottingham, and he organised the Chartist meeting on Kennington Common, London, in 1848. This meeting on 10 April proved a turning point: it was supposed to be followed by a procession. When the procession was ruled illegal, O'Connor asked the crowd to disperse, a decision contested by other radicals such as William Cuffay.
Чартистік қозғалысы
1833 жылы Корк округінен парламент депутаты болған О’Коннор Лондон жұмысшыларының саяси бірлестігі – National Union of the Working Classes-қа сөз сөйлеп, радикалдық көзқарастарын білдірген. Алайда О’Коннордың нағыз дауысы Лондон шеберлерінің алдында немесе Парламентте емес, солтүстікке публицист ретінде барғанда естілді. Ол уақытының көп бөлігін Англияның солтүстігін аралап, үлкен жиналыстарда сөз сөйлейтін. 1834 жылғы Кедейлер заңына түзетулер енгізу туралы заңға қарсылық білдіріп, еркектерге сайлау құқығы берілуін жақтады. О’Коннордың пікірінше, жұмысшы халық тек дауыс беру арқылы ғана қанағаттандырмайтын Кедейлер заңынан құтыла алады. О’Коннор керемет шешен еді. Ол қарсылық, нық қадамдық және үміт сезімдерін жеткізіп, сөздерін әзіл-қалжыңдармен және қызықты оқиғалармен көркейтіп айтты. Ол халыққа сүйікті көшбасшының бейнесіне де сай келді. Оның дене бітімі оған көмектесті: алты футтан асып, бұлшық еттері дамыған, алып денелі, «феникиялық Геркулестің өзі». 1830-шы жылдардың соңында Англияның солтүстігіндегі үлкен жиналыстарда О’Коннордың сөзін тыңдаған жұмысшылар оған құлшынғандығына күмән жоқ. Ұйымның дауысы О’Коннордың «Солтүстік Жұлдызы» газеті болды, ол алғаш рет 1837 жылдың 18 қарашасында Лидсте жарық көрді. Газет бірден сәттілікке ие болды және көп ұзамай Британиядағы ең көп таралған провинциялық газетке айналды. Газеттің редакторы – Уильям Хилл, бұрынғы шведборгшы пастор; баспагері – Джошуа Хобсон; ал Бронтерре О’Брайен, бұрынғы «Кедейлердің қорғаушысы» газетінің редакторы, бас жазушы болды. Газеттің ең танымал бөлігі, әдетте жиналыстарда дауыстап оқылатын Фейргустың апталық алғашқы бет хаты болды. Бірақ бүкіл елдегі чартистер жиналыстарының және оқырмандар поэзиясының жариялануы да газеттің маңызды бөлігі болды, бұл оны чартистер қозғалысын біріктіру және насихаттау үшін аса құнды құралға айналдырды. 1838 жылы Лондон жұмысшыларының қауымдастығы «Халық Хартиясын» жариялағанда, О’Коннор мен «Жұлдыз» оны қолдады, бірақ Лондондық басшылықты емес. О’Коннор Лондон жұмысшыларының қауымдастығының саяси басшылығын қабылдауға дайын болған жоқ. Ол жұмысшылардың саяси білімнен гөрі бірден нәтиже беруші нәрселерді қалайтынын білді. Ол қозғалыстың тұрақты түрде саяхаттап, басымдық танытқан көшбасшысына айналды. Уильям Ловетт емес, ол – чартизмнің дауысы болды.
As early as 1833, while MP for Cork, O'Connor had delivered an address to the National Union of the Working Classes, a political society of London working men, expressing radical sentiments. However O'Connor truly came into his own not when addressing audiences of London artisans or in the House of Commons, but when he went north as a public speaker. He began to spend a large part of his time travelling through the north of England, addressing huge meetings, in which he denounced the 1834 Poor Law Amendment Act and advocated manhood suffrage. Only by securing the vote, O'Connor argued, could working people be rid of the hated New Poor Law. O'Connor was a superb public speaker. He expressed defiance, determination and hope, and flavoured these speeches with comic similes and anecdotes. He looked the part of a popular leader, too. His physique was to his advantage: over six feet, muscular and massive, the "model of a Phoenician Hercules". There is no doubt that the working people who heard O'Connor at these great meetings in the north of England in the late 1830s adored him. The voice of the organization was O'Connor's newspaper, the Northern Star, which first appeared on 18 November 1837 in Leeds. It met with immediate success and was soon the most widely bought provincial newspaper in Britain. Its editor was William Hill, a former Swedenborgian minister; Joshua Hobson was its publisher; and Bronterre O'Brien, former editor of the Poor Man's Guardian, became the principal leader writer. Perhaps the most popular part of the paper was Feargus' weekly front page letter, often read aloud at meetings; but the inclusion of reports of Chartist meetings from around the country and of readers' poetry were also vital sections of a paper made it a very important instrument in unifying and promoting the Chartist cause. When the London Working Men's Association published the People's Charter in 1838, O'Connor and the Star endorsed it but not the London leadership. O'Connor was not ready to accept the political leadership of the London Working Men's Association. He knew that the workers wanted something more immediate than political education. He became the "constant travelling, dominant leader of the movement" He, not William Lovett, became the voice of Chartism.
Физикалық күш пен моральдық күш
О'Коннорға Ловетт пен Лондон жұмысшыларының қауымдастығының басқа да басшылары бастапқыда шабуыл жасады. Олар оның ықпалды басшылығы мен саяси ұстанымын ұнатпады. Англияның солтүстігінде жұмысшылар мен капиталистер арасындағы ашу-ызаны өз көзімен көрген О'Коннор, Ловетт сияқтылар қолдайтын ұтымды аргументтер стратегиясын қабылдамады. Ол жағдайдың осыған дейін тым шиеленісті екенін ойлады. О'Коннор көтерілісші емес еді, бірақ Ирландиядағы О'Коннелл сияқты, билікті көпшілікпен қорқытуға қарсы емес еді. Осы оймен ол жаппай митингілер мен жаппай петицияларды ұйымдастырды. Моральдық күш пен физикалық күш мәселесінде ол сөздерін сақтап айтты:
From the beginning O'Connor was attacked by Lovett and other leaders of the London Working Men's Association. They did not like his assertive leadership or the confrontational style of politics he represented. O'Connor, who had seen at first hand the embittered relations between workers and capitalists in the north of England, did not like the strategy of reasonable argument advocated by men like Lovett. He considered the situation was too urgent for that. O'Connor was not an insurrectionist but, like O’Connell in Ireland, he was not adverse to intimidating the authorities by a show of numbers. This was his thinking behind the organisation the monster meetings and mass petitions. On the question of moral force vs physical force, he chose his words carefully:
– Мен әрқашан бейбітшілік жақтасы болдым. Мен әрқашан зорлық-зомбылыққа жүгіну арқылы қысымға ұшыраған халықты дүрліктіруге тырысқандарды айыптадым. Мен әрқашан моральдық күш – әр адамның санасындағы ой-сананың деңгейі, ол оған бағыну міндет пе, әлде қарсылық қылмыс емес пе екенін айтады; және моральдық күшті дұрыс қолдану кез келген өзгерісті іске асырады, бірақ егер ол сәтсіздікке ұшыраса, физикалық күш электр тогындай көмекке келеді және ешкім оған кедергі жасай алмайды; бірақ оны басқаруға кеңес берген немесе оны басқаруға тырысқан адам қауіпті сәтте бірінші болып қашып кетеді. Құдай сақтасын, мен елімді физикалық революцияның қорқынышына ұшырағанын көргім келмейді. Мен оның бостандығын бейбіт жолмен жеңуін тілеймін. 1839 жылғы жазда 1,283,000 қол қойылған чартист петициясы Парламент тарапынан қабылданбағанда, жағдай шиеленісіп, Ньюпорт көтерілісіне әкеп соқты. О'Коннор бұл оқиғаның жоспарлануына қатыспады, бірақ чартистер арасында көтеріліс көңілі бар екенін білген болуы керек. Ол билік үшін қауіпті адам болды және 1840 жылғы мамырда оған 18 айға Йорк қамауында жаза тағайындалды. Ол қоштасу хабарында қозғалысқа қосқан үлесін айқындады:
I have always been a man of peace. I have always denounced the man who strove to tamper with an oppressed people by any appeal to physical force. I have always said that moral force was the degree of deliberation in each man's mind which told him when submission was a duty or resistance not a crime; and that a true application of moral force would effect every change, but in case it should fail, physical force would come to its aid like an electric shock — and no man could prevent it; but that he who advised or attempted to marshal it would be the first to desert it at the moment of danger. God forbid that I should wish to see my country plunged into horrors of physical revolution. I wish her to win her liberties by peaceful means. When the Chartist petition with 1,283,000 signatures was rejected by Parliament in summer 1839, tension grew, culminating in the Newport Rising. O'Connor was not involved in the planning of this event, though he must have known that there was a mood for rebellion among Chartists. He was a dangerous man to the authorities, and a sentence of 18 months in York Castle was passed on him in May 1840. In his farewell message, he made clear what he had done for the movement:
– Біз ажырасып кетпес бұрын, әділ түрде әңгімелесейік. Мен сіздермен қалай кездестім, сіздерді қандай күйде таптым, сіздерден қалай кетіп барамын және сіздерге не қалдырамын, көріңіздер. Мен сіздерді әлсіз және байланысы жоқ партия деп таптым, вигтердің жеңісіне қуануға мәжбүр болдыңыздар. Мен сіздерді таудың жыртылысы сияқты әлсіз деп таптым, жеңіл желдің алдында иіліп тұрғандай. Мен сіздерді дауылға төтеп беретін емен ағашындай мықты қалдырамын. Мен сіздерді еліңізді білген, бірақ картада тапқан күйде таптым. Мен сіздерді оның орнын жүректеріңізге түсіріп қалдырамын. Мен сіздерді жергілікті бөлімдерге бөлінгендей көрдім. Мен осы кішкентай қоршауларды бұзып, сіздерді империялық одаққа біріктірдім.
Before we part, let us commune fairly together. See how I met you, what I found you, how I part from you, and what I leave you. I found you a weak and unconnected party, having to grace the triumphs of the Whigs. I found you weak as the mountain heather bending before the gentle breeze. I am leaving you strong as the oak that stands the raging storms. I found you knowing your country but on the map. I leave you with its position engraven upon your hearts. I found you split up into local sections. I have levelled all those pigmy fences and thrown you into an imperial union
О'Коннор түрмеге қамалды, түрмеде отырғанда "Солтүстік жұлдызына" жазуын жалғастырды. Ол енді чартизмнің сөзсіз көшбасшысы болды. Осы кезде оның құрметіне "Азаттық арыстаны" әні жарық көрді. Ол чартист митингілерінде кеңінен орындалды. Бұл арада Ловетт О'Коннорға ашуланып, қозғалыстан кетіп қалды, бірақ О'Коннордың күші мен адалдығы 1840 жылдардың соңына дейін чартизмді сақтап қалды. 1842 жылы жаңадан құрылған Ұлттық хартиялық қауымдастықтың съезі өткізіліп, 3,315,752 адам қол қойған жаңа петиция жасалды. Бұл петицияны тыңдаудан бас тартқандары жұмысшы халықтың үлкен экономикалық қиындықтар кезіндегі наразылығын арттырды. 1842 жылғы жазда бүкіл Ұлыбританияда жалақыны қысқартуды тоқтатуды және Халық хартиясын іске асыруды талап ететін ереуілдер толқыны өршиді.
O'Connor was jailed; while in prison he continued to write for the Northern Star. He was now the unquestioned leader of Chartism. It was at this time that the song Lion of Freedom was published in his honour. It was widely sung at Chartist meetings. Lovett, meanwhile, left the movement, full of anger at O'Connor but O'Connor's energy and commitment was to keep Chartism alive for the rest of the 1840s. In 1842 a convention of the newly formed National Charter Association was held in order to draw up a new petition that was finally signed by 3,315,752 persons. The petition was denied a hearing, which added to the frustrations felt by working people at a time of great economic hardship. Across Britain in summer 1842 a wave of strikes broke out, calling both for an end to wage cuts and the implementation of the People's Charter.
Астыққа қарсы заң лигасы
Анти-Корнзаң лигасы құрылғаннан бастап жұмысшы халықтың қолдауын алу үшін чартистермен күресті. Нан қымбат еді, ал Лига астық импортына салынатын салықтарды жою бағаның төмендеуіне мүмкіндік береді деп мәлімдеді. Чартистер Хартиясыз Астық заңын жоюдың көп пайдасы болмайды деп таласқан. Олардың пайдасына жұмысшылардың жұмыс берушілер қолдаған нәрсеге деген сенімсіздігі және еркін сауда жалақыны одан да төмендетеді деген қауіп болды. О'Коннор осы соңғы мәселені ерекше атап өтті. Ол Анти-Корнзаң лигасына қатысты өткір сынға ұшыратты. Кейбір қалаларда, мысалы, Бирмингемде О'Коннорлық чартистер Лиганың жиналыстарын таратып жіберді. О'Коннор өзі Лига басшыларымен тікелей пікірсайысқа түсуден қашқан жоқ – 1844 жылы Нортгемптонда Ричард Кобденмен дебат өткізді.
From its inception the Anti Corn Law League vied with the Chartists for the support of working people. Bread was dear, and the League claimed that repealing the taxes on import of grain would allow the price to drop. Chartists argued that without the Charter, a repeal of the Corn Law would be of little use. Other factors in their favour were the distrust by working people of anything supported by the employers, and the fear that free trade would cause wages to drop still lower. This last point was stressed by O'Connor. He made biting attacks on the Anti Corn Law League. In some towns – for example, Birmingham – O'Connorite Chartists broke up League meetings. O'Connor himself was certainly not afraid of taking on the leaders of the League head on in debate – in 1844 he took on Richard Cobden in Northampton.
Соңғы жылдар
О'Коннор өзінің ең жақын әріптестерімен, соның ішінде Эрнест Джонс, Джулиан Харни және Томас Кларкпен дауласты. "Солтүстік Жұлдыз" газетінің таралымы тұрақты түрде төмендеді және ол қаржылық қиындыққа тап болды. О'Коннордың денсаулығы нашарлап, оның психикалық күйзелісі туралы хабарлар газеттерде жиі жарияланды. 1852 жылдың көктемінде О'Коннор АҚШ-қа сапар шекті, онда оның мінез-құлқы оның ауруға шалдыққандығын көрсетті. Бұл мүмкін (бізде сол кездегі сенімсіз диагностикалық әдістердің куәлігі ғана бар), О'Коннор сифилис салдарынан ақыл-естің жалпы салқауының бастапқы сатысында болған болуы мүмкін. 1852 жылы О'Коннор Парламентте үш депутатты ұрып-соқты, олардың бірі - Жер жоспарының өткір сынышысы сэр Бенджамин Холл еді. Қару-жарақ сақшысының орынбасарымен тұтқындалған О'Коннор әпкесі тарапынан доктор Томас Харрингтон Туктің Чисвиктегі жеке "Манор Хаус" емханасына жіберілді, онда ол 1854 жылға дейін болды, содан кейін әпкесінің үйіне көшірілді. Ол 1855 жылдың 30 тамызында Нотинг Хилл Гейттегі 18 Альберт Террасасында қайтыс болды және 10 қыркүйекте Кенсал Грин зиратында жерленді. Қоштасу рәсіміне 40 мыңнан астам адам қатысты. Көптеген чартистер О'Коннордың кемшіліктерінен гөрі оның күшті жақтарын еске алуды жөн көрді.
O'Connor quarrelled with his closest colleagues, including Ernest Jones, Julian Harney and Thomas Clark. The circulation of the Northern Star fell steadily and it lost money. O'Connor's health was failing, and reports of his mental breakdown regularly appeared in the newspapers. In the spring of 1852 O'Connor visited the United States, where his behaviour left no doubt that he was not a well man. It is possible (though we have only the evidence of the unreliable diagnostic methods of the time) that O'Connor was in the early stages of general paralysis of the insane, brought on by syphilis. In 1852 in the House of Commons O'Connor struck three fellow MPs, one of them Sir Benjamin Hall, a vocal critic of the Land Plan. Arrested by the Deputy Sergeant at Arms, O'Connor was sent by his sister to Dr Thomas Harrington Tuke's private Manor House Asylum in Chiswick, where he remained until 1854, when he was removed to his sister's house. He died on 30 August 1855 at 18 Albert Terrace, Notting Hill Gate. and on 10 September was buried in Kensal Green cemetery. No fewer than 40,000 people witnessed the funeral procession. Most Chartists preferred to remember O'Connor's strengths rather than his shortcomings.
Отбасы
О'Коннор ешқашан үйленбеген, бірақ бірнеше қарым-қатынаста болды және бірнеше баланың әкесі болған деп саналады.
O'Connor never married, but had a number of relationships and it is believed that he fathered several children.