Кіріспе
Канадалық заң Жасөспірімдер қылмыстары туралы заң, SC 1908, c 40 – Канада Парламентінің жасөспірімдер қылмысын реттеуді жақсарту мақсатында қабылдаған заңы. Бұл заң жасөспірімдердің жасаған қылмыстарына қатысты процедураларды белгіледі, оның ішінде үкіметтің жасөспірім қылмыскерлерді бақылауына беруін де қамтиды. Заң 1929 жылы жаңартылып, 1984 жылы «Жас қылмыскерлер туралы заңмен» толығымен алмастырылды.
The Juvenile Delinquents Act , SC 1908, c 40 was a law passed by the Parliament of Canada to improve its handling of juvenile crime. The act established procedures for the handling of juvenile offenses, including the government assuming control of juvenile offenders. It was revised in 1929 and superseded in 1984 by the Young Offenders Act.
Конфедерацияға дейін
Ағылшын ортақ заңына сәйкес, жасқа, қылмыстық ниетке және қылмыстың түріне қатысты күрделі айырмашылықтар болды, олар бала (яғни, жиырма бес жасқа толмаған) сотталуға лайық екенін анықтады. + Азаматтық заң бойынша қылмыстық жауапкершіліктің жасыКезең Жасы СипаттамасыНәрестелікШаға 7 жасқа дейінҚандай да бір қылмыс үшін жазаланбайды.PueritiaAetas infantiae proxima7 – 10½Aetas pubertati proxima10½ – 14Егер doli incapaces (яғни, зиян келтіруге қабілетсіз) деп табылса, жазаланады, бірақ бірнеше жеңілдетулер қарастырылады.Pubertas14 – 25Қайтыс жазасы немесе басқа жаза түрінде жазалануға жатады.Кішігірім қылмыстар үшін, әсіресе, іс-қимылсыздық жағдайларында, он төрт жасқа толғандар егер тыныштықтың айқын бұзылуы болса ғана сотталуы мүмкін. Өлім жазасын көздейтін қылмыстар үшін Генрих III тұсында жеті жасқа толмағандар сотталуға жарамайды, ал жеті мен он төрт жас аралығындағылар prima facie doli capax (яғни, жақсы мен жаманды ажырата алатын) деп есептелді, егер сот оларды мұндай қабілеті бар деп таппаса. Жаман ниеттің болуын дәлелдеу «барлық күмәнді және қайшылықтардан асып түсетіндей анық болуы керек». Конфедерацияға дейінгі соттар кәмелетке толмаған күдіктілердің жасын қалай ескергені туралы көп зерттеу жүргізілмеді. Балалар мен жасөспірімдер әдеттегідей лас, тығыз түрмелерде ересек қылмыскерлермен бірге жазаларын өтеуге мәжбүр болды. Әділдік теңсіздікке ұшыраған және жазалардың аса қатал болған көптеген жағдайлар болды. 1857 жылы Канада провинциясы жасөспірім қылмыскерлерге қатысты алғашқы заңдарын қабылдады, онда 16 жасқа дейінгі адамдарды соттау үшін арнайы процедуралар, сондай-ақ ұрлық үшін ең жоғары жаза (айыптама бойынша емес) – үш ай түрме жазасы немесе 5 фунт стерлинг айыппұл қарастырылды. Кәмелетке толмаған күдіктілер әлі де қазылар алдында сотталуға құқылы болды, онда олар ересектер сияқты сотталып, тиісті жаза алатын болды. 22 жасқа дейінгі және 5 жылға немесе одан аз мерзімге сотталғандар үшін жеке түзету мекемелері құрылды. Аталған заң бойынша, мекемелер Төменгі Канададағы Оль-о-Нойксте (кейін 1862 жылы Монреальдегі Сент-Винсент-де-Полға көшірілді) және Жоғарғы Канададағы Пенетангуишинэде құрылды. Канада ересектерге берілген жазадан өзгеше жаза бермесе де, Нова-Скотия жасөспірімдерге 90 күнге дейін жазалауды шектеу туралы заң қабылдады.
For common misdemeanors, particularly in cases of omission, punishment was not given to those under the age of twenty one, except where there was a notorious breach of the peace, in which case those aged fourteen years or more could be convicted. For capital crimes, since the time of Henry III, those under the age of seven could not be convicted, and those between seven and fourteen were prima facie considered to be doli capax (except where the court found them capable of distinguishing between good and evil). Proof of malice had to be "strong and clear beyond all doubt and contradiction." There has been little investigation as to how the pre Confederation courts took the age of minor defendants into account. Children and teenagers were forced to serve their sentences alongside adult offenders in typically filthy, overcrowded prisons. There were many instances where justice was uneven and punishment was extreme. In 1857, the Province of Canada passed its first Acts concerning juvenile offenders, providing special procedures for the trial of persons aged 16 or less, and maximum penalties for larceny (other than by indictment) of three months' imprisonment or a fine of £5. Minor defendants still had the option of trial by jury, in which case they would be tried as an adult with corresponding punishment. Separate reformatory prisons were established for those under the age of 22 sentenced to terms of five years or less. Under the latter Act, institutions were established at Île aux Noix in Lower Canada (later moved to St Vincent de Paul in Montreal in 1862), and Penetanguishene in Upper Canada. While Canada did not otherwise distinguish their terms from those given to adult offenders, Nova Scotia passed legislation that limited juvenile sentences to 90 days.
Актінің қолданылуы
Заң бұрын британ парламенты қабылдаған 1907 жылғы Қылмыскерлерді сынаққа алу туралы заңға ұқсас әрекет ету үшін жасалған, сондай-ақ кейінірек қабылданған 1908 жылғы Балалар заңында (8 Edw. 7, 67-тарау) қамтылған жасөспірімдерге қатысты ережелерге де сәйкес келді. Бұл реформалар 1807 жылға дейін жасалған өзгерістерге негізделген. Заңның кіріспесінде: «Жасөспірімдер қылмыскерлерді жалпы қылмыскерлермен бірге қарау немесе жіктеу қажет емес, қоғамның игілігі үшін оларды керісінше, қылмыс және қылмыскерлермен араласудан қорғау керек, сондай-ақ олардың жаман әдеттерін тежеуге және жақсы қасиеттерін нығайтуға бағытталған тиімді күтім, емдеу және бақылауға алу керек» деп жазылған. Заңның қолданыс аймағы өте кең болды. «Жасөспірім қылмыскер» анықтамасы кез келген «Қылмыстық кодекс немесе кез келген Доминион немесе провинциялық заңның, немесе кез келген муниципалитеттің ережелері мен жарлықтарының кез келген талабын бұзған, немесе жыныстық тәртіпсіздікке немесе осыған ұқсас жамандыққа кінәлі, немесе кез келген басқа іс-әрекетіне байланысты кез келген Доминион немесе провинциялық заңның талаптарына сәйкес өндірістік мектепке немесе жасөспірімдерді түзету мекемесіне жіберілуі мүмкін» бала деп жарияланды. Сондай-ақ, Жасөспірімдер сотының «жазасыздық туралы істерде толық құзыреті бар» екендігі де белгіленді. Заң провинциялық заңдар немесе тиісті мүмкіндіктер болған жағдайда, әртүрлі аймақтарда әртүрлі күндері күшіне ену үшін жасалды. Осыған байланысты ол алғаш рет 1909 жылдың 30 қаңтарында Виннипег қаласында күшіне енді. Томас Мейн Дейли Канададағы алғашқы Жасөспірімдер сотының судьясы болып тағайындалды. Заңға сәйкес, ең төменгі жас жеті жасқа дейін сақталды, ал ең жоғары жас провинциялар бойынша өзгерді. 1982 жылға қарай ол алты провинцияда 16, Британдық Колумбия және Ньюфаундлендте 17, Квебек және Манитобада 18 жасқа белгіленді.
Тиімділігі
Жасөспірімдер туралы заңның мақсаты – жазалау емес, түзету және реформалау. Заң бұзған жастар қылмыскер емес, «құқық бұзушы» деп есептелді. Олар кедейлік, зорлық-зомбылық және қараусыздық құрбандары ретінде қарастырылды. Ата-аналары оларды дұрыс тәрбиелемегендіктен мемлекет баланың қамқорлығын өз мойнына алды. 1929 жылғы заңға түзетулер енгізілгенге дейін кедейлік пен гендерлік теңсіздік құқық бұзудың анықтамасын қалыптастырды, ал әлеуметтік жіктелу бай балаларды қудалауға кедері келтірді. Соттар жұмысшы табының қыздарын «құқық бұзушы» деп танып, оларды өндірістік мектепте дұрыс әлеуметтендіруге мұқтаж деп санады, ал орта таптың қыздары көбінесе «эмоционалдық тұрақсыздыққа» ұшыраған және көбірек қолдауға зәру деп сипатталды. Ал гендерлік стереотиптер қыздардың жыныстық мінез-құлқы мен білдірістеріне айып тағуға әкеп соқты, бұл мінез-құлық ерлер үшін «құқық бұзу» емес деп есептелді. Сот қызметкерлері ұсақ қылмыс жасады деп айыпталған қыздардан (мысалы, ұрлық) жиі жыныстық тәжірибелері туралы сұрады. Жыныстық білім немесе тәжірибе жиі «құқық бұзушылықты» растады – бұл қате түсінік. Сот қызметкерлері сондай-ақ олардың жыныстық денсаулығына қатысты алаңдаушылықтарын көрсететін емдеу шараларын тағайындады. Мемлекеттік қолдаумен «құқық бұзушы» қыздар сынақ мерзімінде әйелдік мінез-құлықты қабылдап, «үлгілі» әйелдерге айналуға тиіс болды. Жасөспірімдер сотқа адвокатсыз сирек келді. Соттар, полиция және пробация қызметкерлері жасөспірімге ең дұрыс деп санаған жазаны тағайындауға құқылы болды. Формалды ережелер болмағандықтан, жазалардың ауырлығы өте қаталдан өте жеңілге дейін өзгерді. «Құқық бұзу» анықтамасы соншалықты кең болды, жастарды мектептен қашу, үйге кеш оралу немесе кездейсоқ жерде жүру сияқты ұсақ бұзушылықтар үшін де айыптауға болады. Алайда, қыздар сот арқылы билікке қарсы дауыс беруге мүмкіндік алды, сотты некеге дейінгі жыныстық қатынасқа қатысуға рұқсат беру үшін пайдаланды және оны серіктеріне үйлену ниетімен және отбасылық зорлық-зомбылыққа қарсы шығу арқылы ақтады. Құқық бұзушы деп табылған жасөспірімдерді түзету немесе оқу-өндірістік мекемелерге мерзімі белгісіз жағдайға жіберуге болады. Қызметкерлер құқық бұзушының қашан түзетілгенін және босатылуға лайықты екенін шешті. Ағылшын тілінде сөйлейтін және мойынсұнушылық танытқан қыздар «өзгерген» деп танылып босатылуы мүмкін, бірақ Сангстер Бірінші Ұлттардың қыздарының «түзетілген» мінез-құлқы үшін мақұлдау алу мүмкіндігі азырақ екенін айтты. Мемлекеттік қызметкерлер келісімді «қайтарып алу» деп қарастырып, Бірінші Ұлттардың қыздарын жүйеде ұзақ уақыт ұстап, олардың «үлгілі» әйелдік мінез-құлықты қабылдамайтынын болжады. Жасөспірімдердің құқықтарын қорғауға арналған жарғы болған жоқ, адвокатқа құқық та болмады. Заңмен байланысты мәселелер өзгерістерді талап етті және 1929 жылы заң қайта қарастырылды.
Кейінгі реформа
1982 жылы Канаданың Бас прокуроры Боб Каплан Жас қылмыскерлер заңының қабылдануын қамтамасыз етті, ол Жастар қылмыстық құқық бұзушылары заңының орнына келді. Ол 1984 жылғы 2 сәуірде күшіне енді.