Кіріспе

Содомияны қылмыстық санайтын ағылшын заңнамасы. 1533 жылғы "Бугари" заңы, ресми түрде "Бугари әрекетіне жазалау туралы акт" (25 Hen. 8 c. 6), VIII Генрихтің билігі тұсында Англия Парламенті қабылдаған акті. Бұл елдегі содомияға қатысты алғашқы азаматтық заң болды, осыған дейін мұндай құқық бұзушылықтар шіркеу соттарында қарастырылған. Заң мәтінінде анықталмаған "бугари" термині кейіннен соттар тарапынан түсіндірілді, ол қатысушылардың жынысына қарамастан, анальдық қатынас және жануарлармен жыныстық қатынасты қамтиды, бірақ ауыздық қатынасты қамтымайды. Аталған заң 1828 жылғы "Адамға қарсы қылмыстар туралы" заңмен жойылғанша және оның орнына сол заң келгенше күшінде болды. Бугари 1861 жылға дейін өлім жазасына кесілетін қылмыс болып саналды, алайда соңғы жазалау 1835 жылы орындалды.

Сипаттама

Заңды Генри VIII-нің министрі Томас Кромвелл Парламент арқылы өткізді (бірақ заң жобасын кім жазғаны белгісіз), және "Адам немесе малмен жасалған жиренді және жек көрінішті Buggery" қылмысын жазалады. 1550 жылдарға дейін "Buggery" термині гомосексуалистік мағынада қолданылмады, оның орнына, жынысына немесе түріне қарамастан, ұрпақ тудырумен байланысты емес кез келген жыныстық әрекетті, сондай-ақ келісімсіз жыныстық қылмыстарды қамтыды. Заң жыныстық қатынасты бақылауға арналмаған, ол канондық заңды азаматтық заңға айналдырудың, шіркеу билігін жоюдың сынақ нүктесі болды. "Buggery" заңда қосымша анықтамасыз қалды. Заңға сәйкес: осы қылмыстың үкіммен мойындалған немесе сотта мойындаған қылмыскерлері, осы Корольдіктің жалпы заңдарының тәртібіне сәйкес, қылмыскерлерге әдеттегідей өлім жазасын, мүліктерінен айырылуды және айыптарды төлейді; және мұндай қылмысты жасаған ешбір адам дін қызметкерлеріне қабылданбайды. Бұл сотталған содомиттың мүлкін оның жақындарына емес, үкімет тәркілей алады дегенді білдіреді, тіпті дін қызметкерлері мен монахтар да осы қылмыс үшін өлім жазасына тартылуы мүмкін болды, бірақ олар кісі өлтіру үшін өлім жазасына тартылмайтын. Алайда Генрих кейіннен монахтар мен монахтарды өлтіру үшін заңды пайдаланды (оның тыңшылары жинаған ақпарат негізінде) және олардың монастырлық жерлерін алды – осы тактика 200 жыл бұрын Франция королі Филипп IV Темплерлерге қарсы қолданған. 1540 жылдың шілдесінде Хейтсберидің 1-ші бароны Уолтер Хангерфордты Грация жорығының белгілі мүшесіне баспана бергені үшін мемлекетке опасыздық жасады деп айыптады. Ол сонымен қатар өз қызын зорлағаны үшін де айыпталды. Хангерфордтың басы 28 шілдеде 1540 жылы, Томас Кромвеллмен бір күні Тауэр-Хиллде шабылды. "XVI ғасырда гомосексуалистік қылмыстарға қатысты сот процестері сирек болды" және "1660 жылға дейін оннан да аз сот процесі тіркелді, бұл тақырыпты зерттеудің жеткіліксіздігінен және қолда бар заңдық құжаттардың аздығынан болуы мүмкін". 1631 жылы Кастельхейвеннің 2-графы Мервин Тушет оның жоғары мәртебесіне байланысты өлім жазасына кесілді. 18-ші және 19-шы ғасырларда асылып өлтіруге әкеп соққан көптеген сот процестері тіркелді. Егер содомия айыбы дәлелсіздіктен жыныстық қатынасқа тырысу айыбына дейін төмендетілсе де, жаза ауыр болды: түрмеге жабылу және біраз уақыт ұят тұғырында тұру. "Ұят тұғырында тұру жазасы жеңіл болған жоқ, өйткені құрбандар кірпіштермен қаруланған ашулы халықтан, сондай-ақ лас сөздер мен қарғыстардан өміріне қауіптенді. Ұят тұғырында тұрған адамдар, ер немесе әйел, қатыгездік пен жаппай гистерияның ортасында болды, әсіресе егер құрбан мал болса". Сол кездегі мерзімді басылымдар кейде белгілі содомиттердің есімдерін атады және тіпті содомияның көбейіп бара жатқанын айтты. Бұл содомиттердің қауіпсіздікте өмір сүргенін білдірмейді. 1817 жылғы Рекс пен Сэмюэл Джейкобс ісінде ересек ер адам мен кәмелетке толмаған ұл арасындағы феллацио осы Заң бойынша жазаланбайды деген қорытындыға келді. 1716 жылғы Рекс пен Ричард Уайзман ісінде гетеросексуалдық содомия 1533 жылғы заңның мағынасы бойынша Buggery деп есептелді. Р. Джейкобс ісіне байланысты феллацио 1885 жылы Лабушере түзетуі қабылданғанға дейін заңды болып қалды, ол содомияның дәстүрлі терминіне өрескел әдепсіздік айыбын қосты. Соңғы екі ағылшын содомия үшін 1835 жылы, 27 қарашада Джеймс Пратт пен Джон Смит Лондонның Ньюгейт түрмесінің алдында асылды.

1828 жылы күшін жойды

Заң 1828 жылғы 9 Geo.4 c.31 жеке тұлғаларға қарсы қылмыстар туралы заңның 1-тарауымен және 1828 жылғы Қылмыстық заңның (Үндістан) 125-тарауымен (c.74) күштен шығарылды. Оның орнына 1828 жылғы Жеке тұлғаларға қарсы қылмыстар туралы заңның 15-бабы мен 1828 жылғы Қылмыстық заңның (Үндістан) 63-бабы енгізілді, онда бұзақылық қылмыс болып қала беретіні көзделді. Жаңа заңда бұзақылық туралы айыптау үшін енудің ("ұрық шығару") фактісін дәлелдеу қажет емес екендігі және ену фактісінің өзі айыптау үшін жеткілікті екендігі нақты көрсетілді. Англия мен Уэльсте 1861 жылы Жеке тұлғаларға қарсы қылмыстар туралы заң қабылданғанға дейін бұзақылық қылмыс болып саналды. Ұлыбритания Парламенті 1967 жылы Англия мен Уэльстегі гомосексуализмге қатысты заңдарды (21 жастан асқан ересектер арасындағы келісіммен жасалған жеке жыныстық қатынасқа қатысты) Wolfenden есебінен он жыл өткен соң жойды. Көптеген бұрынғы колониялардағы сот юрисдикциялары, мысалы, ағылшын тілді Кариб аймағында осындай заңнаманы сақтап қалды. Гетеросексуалдық содомия, яғни анальдық жыныстық қатынас, келісімге қарамастан, 1994 жылға дейін қылмыс болып саналды, сол жылы Қылмыстық әділет және қоғамдық тәртіп туралы заң оны ересектер үшін қылмыстық қылмыс емес деп таныды. 2001 жылы еркектер арасындағы гомосексуализмге және гетеросексуалдық анальдық жыныстық қатынасқа келісім жасы 18-ден 16-ға төмендетілді, бұл барлық басқа жыныстық қатынастарға да қатысты келісім жасы. Бұзақылық қылмысы Англия мен Уэльс заңдарынан 2003 жылы ресми түрде алынып тасталды, бірақ ол кезде тек келісімсіз немесе қоғамдық жерде жасалған жағдайда ғана қылмыстық жауапкершілікке тартылды.