Кіріспе
Содомияны қылмыстық санайтын ағылшын заңнамасы. 1533 жылғы "Бугари" заңы, ресми түрде "Бугари әрекетіне жазалау туралы акт" (25 Hen. 8 c. 6), VIII Генрихтің билігі тұсында Англия Парламенті қабылдаған акті. Бұл елдегі содомияға қатысты алғашқы азаматтық заң болды, осыған дейін мұндай құқық бұзушылықтар шіркеу соттарында қарастырылған. Заң мәтінінде анықталмаған "бугари" термині кейіннен соттар тарапынан түсіндірілді, ол қатысушылардың жынысына қарамастан, анальдық қатынас және жануарлармен жыныстық қатынасты қамтиды, бірақ ауыздық қатынасты қамтымайды. Аталған заң 1828 жылғы "Адамға қарсы қылмыстар туралы" заңмен жойылғанша және оның орнына сол заң келгенше күшінде болды. Бугари 1861 жылға дейін өлім жазасына кесілетін қылмыс болып саналды, алайда соңғы жазалау 1835 жылы орындалды.
The Buggery Act 1533, formally An Acte for the punishment of the vice of Buggerie (25 Hen. 8. c. 6), was an Act of the Parliament of England that was passed during the reign of Henry VIII. It was the country's first civil sodomy law, such offences having previously been dealt with by the ecclesiastical courts. The term buggery, not defined in the text of the legislation, was later interpreted by the courts to include only anal penetration and bestiality, regardless of the sex of the participants, but not oral penetration. The act remained in force until it was repealed and replaced by the Offences against the Person Act 1828. Buggery remained a capital offence until 1861, though the last executions were in 1835.
Сипаттама
Заңды Генри VIII-нің министрі Томас Кромвелл Парламент арқылы өткізді (бірақ заң жобасын кім жазғаны белгісіз), және "Адам немесе малмен жасалған жиренді және жек көрінішті Buggery" қылмысын жазалады. 1550 жылдарға дейін "Buggery" термині гомосексуалистік мағынада қолданылмады, оның орнына, жынысына немесе түріне қарамастан, ұрпақ тудырумен байланысты емес кез келген жыныстық әрекетті, сондай-ақ келісімсіз жыныстық қылмыстарды қамтыды. Заң жыныстық қатынасты бақылауға арналмаған, ол канондық заңды азаматтық заңға айналдырудың, шіркеу билігін жоюдың сынақ нүктесі болды. "Buggery" заңда қосымша анықтамасыз қалды. Заңға сәйкес: осы қылмыстың үкіммен мойындалған немесе сотта мойындаған қылмыскерлері, осы Корольдіктің жалпы заңдарының тәртібіне сәйкес, қылмыскерлерге әдеттегідей өлім жазасын, мүліктерінен айырылуды және айыптарды төлейді; және мұндай қылмысты жасаған ешбір адам дін қызметкерлеріне қабылданбайды. Бұл сотталған содомиттың мүлкін оның жақындарына емес, үкімет тәркілей алады дегенді білдіреді, тіпті дін қызметкерлері мен монахтар да осы қылмыс үшін өлім жазасына тартылуы мүмкін болды, бірақ олар кісі өлтіру үшін өлім жазасына тартылмайтын. Алайда Генрих кейіннен монахтар мен монахтарды өлтіру үшін заңды пайдаланды (оның тыңшылары жинаған ақпарат негізінде) және олардың монастырлық жерлерін алды – осы тактика 200 жыл бұрын Франция королі Филипп IV Темплерлерге қарсы қолданған. 1540 жылдың шілдесінде Хейтсберидің 1-ші бароны Уолтер Хангерфордты Грация жорығының белгілі мүшесіне баспана бергені үшін мемлекетке опасыздық жасады деп айыптады. Ол сонымен қатар өз қызын зорлағаны үшін де айыпталды. Хангерфордтың басы 28 шілдеде 1540 жылы, Томас Кромвеллмен бір күні Тауэр-Хиллде шабылды. "XVI ғасырда гомосексуалистік қылмыстарға қатысты сот процестері сирек болды" және "1660 жылға дейін оннан да аз сот процесі тіркелді, бұл тақырыпты зерттеудің жеткіліксіздігінен және қолда бар заңдық құжаттардың аздығынан болуы мүмкін". 1631 жылы Кастельхейвеннің 2-графы Мервин Тушет оның жоғары мәртебесіне байланысты өлім жазасына кесілді. 18-ші және 19-шы ғасырларда асылып өлтіруге әкеп соққан көптеген сот процестері тіркелді. Егер содомия айыбы дәлелсіздіктен жыныстық қатынасқа тырысу айыбына дейін төмендетілсе де, жаза ауыр болды: түрмеге жабылу және біраз уақыт ұят тұғырында тұру. "Ұят тұғырында тұру жазасы жеңіл болған жоқ, өйткені құрбандар кірпіштермен қаруланған ашулы халықтан, сондай-ақ лас сөздер мен қарғыстардан өміріне қауіптенді. Ұят тұғырында тұрған адамдар, ер немесе әйел, қатыгездік пен жаппай гистерияның ортасында болды, әсіресе егер құрбан мал болса". Сол кездегі мерзімді басылымдар кейде белгілі содомиттердің есімдерін атады және тіпті содомияның көбейіп бара жатқанын айтты. Бұл содомиттердің қауіпсіздікте өмір сүргенін білдірмейді. 1817 жылғы Рекс пен Сэмюэл Джейкобс ісінде ересек ер адам мен кәмелетке толмаған ұл арасындағы феллацио осы Заң бойынша жазаланбайды деген қорытындыға келді. 1716 жылғы Рекс пен Ричард Уайзман ісінде гетеросексуалдық содомия 1533 жылғы заңның мағынасы бойынша Buggery деп есептелді. Р. Джейкобс ісіне байланысты феллацио 1885 жылы Лабушере түзетуі қабылданғанға дейін заңды болып қалды, ол содомияның дәстүрлі терминіне өрескел әдепсіздік айыбын қосты. Соңғы екі ағылшын содомия үшін 1835 жылы, 27 қарашада Джеймс Пратт пен Джон Смит Лондонның Ньюгейт түрмесінің алдында асылды.
the offenders being hereof convict[ed] by verdict confession or outlawry, shall suffer such pains of death, and losses and penalties of their good chattels debts lands tenements and hereditaments, as felons be accustomed to do, according to the Order of the Common Laws of this Realm; and that no person offending in any such offence shall be admitted to his Clergy
This meant that a convicted sodomite's possessions could be confiscated by the government, rather than going to their next of kin, and that even priests and monks could be executed for the offence—even though they could not be executed for murder. However Henry later used the law to execute monks and nuns (thanks to information his spies had gathered) and take their monastery lands—the same tactics had been used 200 years before by Philip IV of France against the Knights Templar. In July 1540, Walter Hungerford, 1st Baron Hungerford of Heytesbury, was charged with treason for harbouring a known member of the Pilgrimage of Grace movement. He was also accused of buggery, as he was suspected of raping his own daughter. Hungerford was beheaded at Tower Hill, on 28 July 1540, the same day as Thomas Cromwell. Although "homosexual prosecutions throughout the sixteenth century [were] sparse" and "fewer than a dozen prosecutions are recorded up through 1660 this may reflect inadequate research into the subject, and a scarcity of extant legal records." In 1631 Mervyn Tuchet, 2nd Earl of Castlehaven, was beheaded because of his rank. Numerous prosecutions that resulted in a sentence of hanging are recorded in the 18th and early 19th centuries. Even if the charge of sodomy was reduced for lack of evidence to a charge of attempted buggery, the penalty was severe: imprisonment and some time on the pillory. "The lesser punishment—to be stood in the pillory—was by no means a lenient one, for the victims often had to fear for their lives at the hands of an enraged multitude armed with brickbats as well as filth and curses the victims in the pillory, male or female, found themselves at the center of an orgy of brutality and mass hysteria, especially if the victim were a molly." Periodicals of the time sometimes casually named known sodomites, and at one point even suggested that sodomy was increasingly popular. This does not imply that sodomites necessarily lived in security. In Rex v Samuel Jacobs (1817), it was concluded that fellatio between an adult man and an underage boy was not punishable under this Act. The courts had previously established, in Rex v Richard Wiseman in 1716, that heterosexual sodomy was considered buggery under the meaning of the 1533 Act. In light of R v Jacobs, fellatio thus remained lawful until the passage of Labouchere Amendment in 1885, which added the charge of gross indecency to the traditional term of sodomy. The last two Englishmen who were hanged for sodomy were executed in 1835, when James Pratt and John Smith died in front of the Newgate Prison in London on 27 November.
1828 жылы күшін жойды
Заң 1828 жылғы 9 Geo.4 c.31 жеке тұлғаларға қарсы қылмыстар туралы заңның 1-тарауымен және 1828 жылғы Қылмыстық заңның (Үндістан) 125-тарауымен (c.74) күштен шығарылды. Оның орнына 1828 жылғы Жеке тұлғаларға қарсы қылмыстар туралы заңның 15-бабы мен 1828 жылғы Қылмыстық заңның (Үндістан) 63-бабы енгізілді, онда бұзақылық қылмыс болып қала беретіні көзделді. Жаңа заңда бұзақылық туралы айыптау үшін енудің ("ұрық шығару") фактісін дәлелдеу қажет емес екендігі және ену фактісінің өзі айыптау үшін жеткілікті екендігі нақты көрсетілді. Англия мен Уэльсте 1861 жылы Жеке тұлғаларға қарсы қылмыстар туралы заң қабылданғанға дейін бұзақылық қылмыс болып саналды. Ұлыбритания Парламенті 1967 жылы Англия мен Уэльстегі гомосексуализмге қатысты заңдарды (21 жастан асқан ересектер арасындағы келісіммен жасалған жеке жыныстық қатынасқа қатысты) Wolfenden есебінен он жыл өткен соң жойды. Көптеген бұрынғы колониялардағы сот юрисдикциялары, мысалы, ағылшын тілді Кариб аймағында осындай заңнаманы сақтап қалды. Гетеросексуалдық содомия, яғни анальдық жыныстық қатынас, келісімге қарамастан, 1994 жылға дейін қылмыс болып саналды, сол жылы Қылмыстық әділет және қоғамдық тәртіп туралы заң оны ересектер үшін қылмыстық қылмыс емес деп таныды. 2001 жылы еркектер арасындағы гомосексуализмге және гетеросексуалдық анальдық жыныстық қатынасқа келісім жасы 18-ден 16-ға төмендетілді, бұл барлық басқа жыныстық қатынастарға да қатысты келісім жасы. Бұзақылық қылмысы Англия мен Уэльс заңдарынан 2003 жылы ресми түрде алынып тасталды, бірақ ол кезде тек келісімсіз немесе қоғамдық жерде жасалған жағдайда ғана қылмыстық жауапкершілікке тартылды.