Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1913 жылғы Тұтқындар (аурудың салдарынан уақытша босату) туралы заң, көбінесе «Мысық пен тышқан» заңы деп аталады, 1913 жылы Ұлыбританияда Х.Х. Асквиттің либералдық үкіметі тұсында қабылданған Парламент актісі болды. Әйелдер әлеуметтік және саяси одағының (WSPU, көбінесе суфражистер деп аталады) бірқатар мүшелері әйелдердің сайлау құқығын қолдаған вандализм актілері үшін түрмеге қамалған еді. Түрмеге қамалуға наразылық ретінде суфражистердің кейбіреуі аштық жариялады. Ашыққандарды түрме қызметкерлері күшпен тамақтандырды, бұл халық арасында кеңінен наразылық тудырды. Заң осы наразылықтарға жауап ретінде қабылданды. Ол тұтқындарға аштық ереуілі олардың денсаулығына әсер еткен жағдайда мерзімі шектеулі босатуға мүмкіндік берді; одан кейін олар белгіленген уақыт ішінде денсаулықтарын қалпына келтіріп, соңынан қайтадан тұтқындалып, қалған жазасын өтеу үшін түрмеге қайтарылатын болды. Тұтқын босатылған кезде оған қосымша талаптар қойылуы мүмкін еді. Заңның бір салдары – аштық жариялауды техникалық түрде заңды ету болды. Заңға берілген лақап аты үй мысығының құрбандығымен ойнап, өлтіруден бұрын бірнеше рет қашып кетуіне ұқсас болғандықтан пайда болды.
The Prisoners (Temporary Discharge for Ill Health) Act 1913, commonly referred to as the Cat and Mouse Act, was an Act of Parliament passed in Britain under H. H. Asquith's Liberal government in 1913. Some members of the Women's Social and Political Union (WSPU, commonly referred to as suffragettes) had been imprisoned for acts of vandalism in support of women's suffrage. In protest at being imprisoned, some of the suffragettes undertook hunger strikes. The hunger strikers were force fed by the prison staff, leading to a public outcry. The act was a response to the protestations. It allowed the prisoners to be released on licence as soon as the hunger strike affected their health; they then had a predetermined period of time in which to recover after which they were rearrested and taken back to prison to serve out the rest of their sentence. Conditions could be placed on the prisoner during the time of their release. One effect of the act was to make hunger strikes technically legal. The nickname of the act came about because of the domestic cat's purported habit of playing with its prey, allowing it to temporarily escape a number of times, before killing it.
Мемлекеттік пайдалану
Заң қабылданғаннан кейін, ашаршылықпен күресу үшін мәжбүрлеп тамақтандыру тоқтатылды. Оның орнына, аштық жариялаған суфражистер өте әлсіз болғанша түрмеде ұсталды, содан кейін олар денсаулығын қалпына келтіру үшін уақытша босатылды. Бұл үкіметке ашаршылық салдарынан туындаған кез келген зиянға (немесе тіпті өлімге) жауапкер емес екенін айтуға мүмкіндік берді. Денсаулықты қалпына келтіру кезеңінде суфражистер жасаған кез келген құқық бұзушылық оларды дереу түрмеге қайтаруға әкеп соқты. Түрмеден тыс өткізген қалпына келтіру уақыты аштық жариялағандардың жаза мерзіміне есептелмейді. Олар денсаулығы қалпына келгеннен кейін, жазасын аяқтау үшін түрмеге қайта шақырылатын. Бұл суфражистерді бір қылмыс үшін бірнеше рет босатып, қайтадан түрмеге қамауға мүмкіндік берді, қосымша сот процесі болмай.
After the act was introduced, force feeding was no longer used to combat hunger strikes. Instead, suffragettes on hunger strike were kept in prison until they became extremely weak, at which point they would be temporarily released in order to recover. This effectively allowed the government to claim that it was not responsible for any harm (or even death) which might result from the starvation. During the recovery period, any law breaking on the part of the suffragette would see them put straight back in prison. The time spent out of prison recovering was not counted as time served towards the hunger strikers' prison sentences. Once deemed recovered, they would be recalled to prison to continue their sentence. This meant that suffragettes could be repeatedly released and imprisoned for the same offence, without a further trial.
Өмірбаян
Әйелдер әлеуметтік және саяси одағы (WSPU, көбінесе суфражеттер деп аталады) ерлермен тең сайлау құқығына қол жеткізу мақсатында терезелерді сындыру, өрт қою және полиция қызметкерлеріне "техникалық шабуыл" (денеге зиян келтірмей) сияқты наразылық әрекеттеріне барды. Көптеген WSPU мүшелері осы істері үшін түрмеге қамалды. Ұйым бұл кезде үкімет тарапынан қатыгез жазалау мен қатал қарау деп есептегендіктен, түрмедегі WSPU мүшелері ұзаққа созылған аштық әрекеттерге кірісті. Кейбір әйелдер осы қадамға барғанда босатылды, бірақ бұл суфражеттерді түрмеге қамау саясатын тиімсіз етті. Сонда түрме басшылары аштық ұрыс жасағандарды мұрын-асқазан түтігі арқылы күшпен тамақтандыру саясатын қолданды. Бұл процедураны көп рет қайталау жиі ауруға алып келді, бұл WSPU-ның тұтқындарға қатысты үкіметтің қатал қарым-қатынасын көрсету мақсатына қызмет етті. Күшпен тамақтандыру тактикасына халықтың наразылығы күшейгенде және түрмедегі суфражеттер аштық әрекеттерін жалғастыруға бекінгенде, үкімет заң жобасын Парламентте асығыс түрде қабылдады. Заңның нәтижесінде тұтқындар аштық әрекетінен кейін қалпына келгенше босатылып, полиция олар жазылғаннан кейін қайтадан қамауға алу құқығын сақтап қалды. Заңның мақсаты аштық әрекеттер тактикасымен күресу және әйелдерді күшпен тамақтандыру арқылы (еркек) сайлаушылар арасындағы үкіметке қолдаудың төмендеуіне жол бермеу болды, бірақ шындығында ол Либералдық үкіметке қолдауды әлсіретті.
To attain the goal of suffrage on the same basis as men, the Women's Social and Political Union (WSPU, known colloquially as the suffragettes) engaged in acts of protest such as the breaking of windows, arson, and the "technical assault" (without causing harm) of police officers. Many WSPU members were jailed for these offences. In response to what the organisation viewed as brutal punishment and harsh treatment by the government at the time, imprisoned WSPU members embarked on a sustained campaign of hunger strikes. Some women were freed on taking this action, but this rendered the policy of imprisonment of suffragettes futile. The prison authorities then turned to a policy of force feeding hunger strikers by nasogastric tube. Repeated uses of this process often caused sickness, which served the WSPU's aims of demonstrating the government's harsh treatment of the prisoners. Faced with growing public disquiet over the tactic of force feeding, and the determination of the jailed suffragettes to continue their hunger strikes, the government rushed the act through Parliament. The effect of the act was to permit the release of prisoners for them to recuperate from the effects of a hunger strike whilst leaving the police free to re imprison offenders once they had recovered. The intention of the act was to counter the tactic of hunger strikes and the damaging consequences for the government's support among (male) voters by the force feeding of women prisoners but, if anything, it reduced support for the Liberal government.
Қатысып тамақтандырылған әйелдер
"Суфраж және панкхерстер" атты кітабында Джейн Маркус зорлықпен тамақтандырудың әйелдердің сайлау құқығы үшін күресінің қоғамдық санадағы басты бейнесі болғанын айтады. Әйелдер осы тәжірибенің өзіне қалай әсер еткенін хаттарда, күнделіктерде, сөздерде және "Әйелдерге дауыс беру құқығы" және "Суфрагет" сияқты басылымдарда жазды. Зорлықпен тамақтандырылған суфражистердің бірі, Леди Констанс Литон, жұмысшы сыныбының әйелдерінің түрмеде жоғары сыныпты әйелдерге қарағанда зорлықпен тамақтандырылу ықтималдығы жоғары екенін көрсететін кітап жазды. Жалпы алғанда, зорлықпен тамақтандырудың медициналық процедурасы физикалық және психикалық зорлық-зомбылық ретінде сипатталды, ол ауырсыну, азап, эмоционалдық стресс, ұят, қайғы-қасірет және ашуға себеп болды. Вайолет Блэнд "Әйелдерге дауыс беру құқығы" басылымында өзінің зорлықпен тамақтандырылу тәжірибесі туралы жазып, "олар мойнымды бұрып, басымды кері тартып, тамағымды жапты, мені әрдайым вицеде ұстағандай ұстады" деп түсіндірді. Ол күзетшілердің әрқашан алты немесе жетіге біреу болғанын және "жәбірленушінің наразылық білдіру үшін тек сөзбен ғана, қорқынышын білдіруге мүмкіндігі болмаған, сондықтан бірнеше рет көрсетілген қатыгездіктің себебі болмаған" деп жазды. Өзінің "шабуыл" деп сипаттаған оқиғасының соңында, ол "әлсіз және тыныс ала алмаған" жағдайына байланысты креслодан жеткілікті жылдам тұра алмағандықтан, олар креслоны астынан тартып алып, оны еденге лақтырып жіберді. Ол осы шабуылдардың аштық ереуілшілерді сындыру мақсатымен жасалғанына шүбәсіз екенін жазды.
In a book called Suffrage and the Pankhursts, Jane Marcus argues that forcible feeding was the main image of the women's suffrage movement in the public imagination. Women wrote about how the experience made them feel in letters, diaries, speeches and suffrage publications, including Votes for Women and The Suffragette. One of the force fed suffragettes, Lady Constance Lytton, wrote a book that suggested that working class women were more likely to be forcibly fed in prison than upper class women. In general, the medical procedure of force feeding was described as a physical and mental violation that caused pain, suffering, emotional distress, humiliation, anguish and rage. Violet Bland also wrote in Votes for Women about her experiences of being force fed, explaining how, "they twisted my neck, jerked my head back, closing my throat, held all the time as in a vice," while they tried to force feed her. She wrote how the guards were always six or seven to one and that, "there was really no possibility of the victim doing much in the way of protesting excepting verbally, to express one’s horror of it; therefore no excuse for the brutality shown on several occasions." At the end of what she describes as her assault, when she didn't get up from her chair quickly enough because of her "helpless and breathless condition," they snatched the chair from under her, throwing her to the floor. She wrote that she had no doubt the attacks were made with the intention of breaking the hunger strikers down.
Қаламаған салдарлар
Заңның тиімсіздігі көп ұзамай айқын болды, себебі билік босатылған аштық жариялаушыларды қайта ұстауда күткеннен әлдеқайда көп қиындықтарға тап болды. Олардың көпшілігі суфражистер желісінің және әйелдерден ғана құралған күзетшілер тобының көмегімен тұтқындалудан қашып құтылды, олардың тактикасы – шатастыру, алдау және кейде полициямен тікелей қақтығысқа түсу болды. Үкіметтің жоғары беделі бар суфражистерді ұстауға шамасы келмеуі, суфражистердің аштық ұрысын бақылау үшін жасалған құпия құралды қоғамдық дауға айналдырды. Бұл заң белсенділерді әлсірету арқылы ұйымның күшін басуға бағытталған, бірақ үкіметтің беделін түсіргендіктен, нәтижесі кері болды. Бұл акт суфражистердің ғана емес, басқа да тұтқындардың негізгі адам құқықтарын бұзушылық ретінде қарастырылды. Заңның "Мысық пен тышқан" деген лақап аты, үкіметтің тұтқындармен мысық ойнағандай қарым-қатынас жасағанын көрсетеді, және қайта-қайта босату мен тұтқындаудың қатыгездігі суфражистерге деген жек көруді ыстыққа дейін өзгертіп, оларға деген көңіл жарықтарды тудырды. Асквит үкіметінің осы заңды қабылдауы WSPU мен суфражистерге Асквитті жау ретінде көрсетті – ұйым оны бүкіл соғысқа дейін жеңілуге тиіс жау деп есептеді. Бұл заңның тағы бір салдары – Лейбористік партияға қолдаудың артуы, оның көптеген негізін қалаушылары әйелдерге дауыс беруді қолдады. Мысалы, философ Бертран Рассел Либералдық партиядан шығып, осы заңды және либералдарды оның пікірінше либералдық емес және конституцияға қарсы заң шығарғаны үшін айыптаған памфлеттер жазды. Осылайша, дау-дамай либералдардың сайлаудағы беделін төмендетуге көмектесті, өйткені орта таптың бір бөлігі Лейбористік партияға көшуге бастады. Бұл акт WSPU-ге британдық элитаның басқа бөліктеріне, әсіресе Англия шіркеуіне қарсы науқан жүргізуге және шабуыл жасауға мүмкіндік берді. 1913 жылы WSPU тікелей Винчестер епискобы Эдвард Талботты, Кентербери архиепискобы Рэндалл Дэвидсонды, Лондон епискобы Артур Виннингтон Инграмды, Йорк архиепискобы Космо Гордон Лэнгті және Кройдон, Льюс, Ислингтон және Степни епископтарын нысанаға алды. Олардың әрқайсысының ресми резиденцияларында пикетке шығып, аудиенция сұрады, оның барысында шіркеу басшыларынан мәжбүрлеп тамақтандыруға қарсы наразылық білдіруді талап етті. Нора Дакр Фокс WSPU атынан көптеген делегацияларды басқарды, олар туралы "The Suffragette" газеті кеңінен жариялады. Бір кезде Лондон епискобы мәжбүрлеп тамақтандыру кезінде әйелдердің уланғаны туралы айыптамаларға байланысты Холоуэй түрмесіне жеке барып қалуға көндірілді. Епископ түрмеге бірнеше рет барды, бірақ ешқандай нәтиже болмады, және ол мәжбүрлеп тамақтандыру кезінде жаман қарым-қатынас жасалғанына ешқандай дәлел таба алмағанын мәлімдеді. Шындығында, ол мәжбүрлеп тамақтандырудың "мүмкіндігінше мейірімділікпен" жүргізілгенін сенді. Егер WSPU мәжбүрлеп тамақтандыру мәселесін көтеріп, шіркеудің қолдауын алуға үміттенсе, олар көңілі қалды. Шіркеу WSPU мен билік арасындағы қақтығысқа араласудан бас тартты және күшпен тамақтандыруға күшті қарсылықтың алғы шарты екенін, ал күштілік Құдайдың еркіне қарсы екенін, сондықтан шіркеу күшпен тамақтандыруға қарсы әрекет ете алмайды деген партиялық бағытын ұстады. Зерттеулер көрсеткендей, бұл заң суфражистердің қызметін тоқтатуға көмектеспеді. Олардың радикалды әрекеттері соғыс басталғаннан кейін және соғысқа қолдау көрсеткеннен кейін ғана тоқтады. Алайда, 1914 жылдың тамызында соғыс басталғаннан кейін және соғыс кезеңінде суфражистік қызметтердің тоқтатылуы "Мысық пен тышқан" заңының толық әсері ешқашан белгілі болмайды.
The ineffectiveness of the act was very soon evident as the authorities experienced much more difficulty than anticipated in re arresting the released hunger strikers. Many of them eluded arrest with the help of a network of suffragette sympathisers and an all women team of bodyguards, who employed tactics of misdirection, subterfuge and occasionally direct confrontation with the police. The inability of the government to lay its hands on high profile suffragettes transformed what had been intended as a discreet device to control suffragette hunger strikers into a public scandal. This act was aimed at suppressing the power of the organisation by demoralising the activists, but turned out to be counter productive as it undermined the moral authority of the government. The act was viewed as violating basic human rights, not only of the suffragettes but of other prisoners. The act's nickname of "Cat and Mouse Act", referring to the way the government seemed to play with prisoners as a cat may with a captured mouse, underlined how the cruelty of repeated releases and re imprisonments turned the suffragettes from targets of scorn to objects of sympathy. The Asquith government's implementation of the act caused the militant WSPU and the suffragettes to perceive Asquith as the enemy – an enemy to be vanquished in what the organisation saw as an all out war. A related effect of this law was to increase support for the Labour Party, many of whose early founders supported votes for women. For example, philosopher Bertrand Russell left the Liberal Party, and wrote pamphlets denouncing the act and the Liberals for making in his view an illiberal and anti constitutional law. So the controversy helped to accelerate the decline in the Liberals' electoral position, as segments of the middle class began to defect to Labour. The act also handed the WSPU an issue on which to campaign and rail against other parts of the British establishment, in particular the Church of England. During 1913, the WSPU directly targeted the Bishop of Winchester, Edward Talbot; the Archbishop of Canterbury, Randall Davidson; the Bishop of London, Arthur Winnington Ingram; the Archbishop of York, Cosmo Gordon Lang, and the Bishops of Croydon, Lewes, Islington and Stepney. Each one was picketed by deputations at their official residences until granted an audience, during which the church leaders were asked to protest against forcible feeding. Norah Dacre Fox led many of the deputations on behalf of the WSPU, which were widely reported in The Suffragette. At one point, the Bishop of London was persuaded to visit Holloway personally in connection with allegations of female prisoners being poisoned during force feeding. The Bishop made several visits to the prison, but this came to nothing, and his public statements said that he could find no evidence of ill treatment during force feeding – indeed, he believed that force feeding was carried out "in the kindest possible spirit" – was seen by the WSPU as collusion with the government and prison authorities. If the WSPU had been hoping to win support from the church for their wider cause by pressing on the issue of forcible feeding, they were disappointed. The church chose not to be drawn into a battle between the WSPU and the authorities, and maintained the party line that militancy was a precursor to forcible feeding and militancy was against the will of God, therefore the church could not act against forcible feeding. Research indicates that the act did little to deter the activities of the suffragettes. Their militant actions only ceased with the outbreak of war and their support for the war effort. However, the start of the war in August 1914, and the ending of all suffragette activities for the duration of the war, meant that the full potential impact of the Cat and Mouse Act will never be known.