Сатьяджит Рейдің «Апу Трилогиясы» – бенгал тіліндегі атақты фильмдер («Pather Panchali», «Aparajito», «The World of Apu»). Музыкасы Рави Шанкардан. Канн, Берлин, Венеция фестивальдерінің жүлдегері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
1955–59 жылдар аралығындағы Сатьяжит Райдың үнді фильмдер сериясы
1955–59 Indian film series by Satyajit Ray
«Апу трилогиясы» – Сатьяжит Райдың режиссерлік еткен үш үнді бенгал тіліндегі драма фильмінен тұрады: «Патер Панчали» (1955), «Апаражито» (1956) және «Апу әлемі» (1959). Фильмдерге түпнұсқа музыканы Рави Шанкар жазған. Фильмдер Бибутибушан Бандопадхяйдың екі бенгал романының негізінде түсірілген: «Патер Панчали» (1929) және «Апаражито» (1932). Үш фильм көптеген ұлттық және халықаралық сыйлықтарды жеңіп алды, оның ішінде үш Ұлттық кино сыйлығы және Канн, Берлин және Венеция кинофестивальдерінен жеті сыйлық. Фильмдер өте шағын бюджетпен түсірілді («Патер Панчалидің» бюджеті шамамен 150 000 долларды құрады (1955 жылы 45 300–45 300 доллар, бұл соңғы жылдары шамамен <есептелген сомаға> тең).
The Apu Trilogy comprises three Indian Bengali language drama films directed by Satyajit Ray: Pather Panchali (1955), Aparajito (1956) and The World of Apu (1959). The original music for the films was composed by Ravi Shankar. The films are based on two Bengali novels written by Bibhutibhushan Bandopadhyay: Pather Panchali (1929) and Aparajito (1932). The three films went on to win many national and international awards, including three National Film Awards and seven awards from the Cannes, Berlin and Venice Film Festivals. The films were produced on a shoestring budget (Pather Panchali had a budget of roughly 150,000 ($45,300—45300.0 in 1955 is equivalent to about <calculated amount> in recent years) using an amateur cast and crew.
Өндіріс
1950 жылы Рей 1928 жылы Бибутибхусан Бандопадхяй жарық көрген бенгал әдебиетінің классикалық "Патхер Панчали" романы өзінің алғашқы фильмінің тақырыбы болады деп шешті. Бұл жартылай автобиографиялық роман Бенгалиядағы ауылдың кішкентай баласы Апудың өскенін баяндайды. Ол Жан Ренуармен "Өзен" (1951) фильмінің түсірілімінде кездескеннен кейін және Лондонда болған кезде итальяндық неореалистік "Велосипед ұрылары" (1948) фильмін көргеннен кейін фильмді жалғастырды. Еуропа киносы мен бенгал әдебиетінің ықпалынан басқа, Рейдің үнді театрлық дәстүріне, әсіресе классикалық санскрит драмасының раса теориясына деген алғысы бар. Расаның күрделі ілімі кейіпкерлердің ғана емес, сонымен қатар көрерменге белгілі бір көркемдік жолмен жеткізілген сезімдерге негізделген. Раса бейнелерінің екі жақтылығы Апу трилогиясында көрінеді. Рей тәжірибесіз команданы жинады, бірақ оның операторы Субрата Митра мен арт-директоры Банси Чандрагупта үлкен танымалдылыққа ие болды. Орындаушылар құрамында көбінесе әуесқой суретшілер болды. Суретке түсіру 1952 жылдың соңында Рейдің жеке жинақтауынан басталды. Ол алғашқы кадрлар түсірілгеннен кейін жобаны қолдау үшін қаражат табады деп үміттенген, бірақ мұндай қаражат болмады. "Патхер Панчали" үш жыл бойы түсірілді, өйткені түсірілім тек кейде ғана мүмкін болды, өйткені Рей немесе продюсер Анил Чоудхури қосымша ақшаны ұйымдастыра алды. Ренуардың жігерінен гөрі, Рей "Патша болатын адам" үшін орындарды іздеп жүрген Үндістандағы Джон Хьюстонға бір сызықты көрсеткенде, одан да үлкен көмек болды. Бұл Апу мен оның әпкесі ауылды аралап келе жатқан пойыз туралы тамаша көрініс. Бұл Рейдің кішкентай бюджетіне байланысты түсірген жалғыз сериясы болды. Хьюстон Нью-Йорктегі заманауи өнер мұражайында Рейді Монро Уилерге мақтап, үлкен талант көкжиекте екенін айтты. Үндістанда фильмге деген реакция қызу болды; The Times of India газетінде "бұл фильмді басқа үнді киноларымен салыстыру абсурд" деп жазылды. "Патхер Панчали" - бұл таза кино. Ұлыбританияда Линдсей Андерсон фильмге жарқын рецензия жазды. Ол кездегі "Нью-Йорк Таймс" газетінің ең ықпалды сыншысы Босли Кроутер фильмге аралас пікір жазды, оның дистрибьюторы Эд Харрисон фильмді АҚШ-та шығарған кезде өлтіреді деп ойлады, бірақ ол ерекше ұзақ уақытқа ұласты. Рейдің халықаралық мансабы келесі "Апаражито" фильмінің табысынан кейін басталды. Кейбір сыншылар, атап айтқанда, Мриналь Сен және Ритвик Гатак, оны алғашқы фильмнен де жоғары бағалайды. Рей Апаражитоны жасаған кезде трилогия туралы ойламаған еді, және бұл идея туралы Венецияда сұралғаннан кейін ғана оған келді. "Апу әлемі" (Apur Sansar) атты соңғы инсталляция 1959 жылы жасалды. Бірқатар сыншылар бұл трилогияның ең жоғары жетістігі деп санайды (Робин Вуд, Апарна Сен). Рей өзінің сүйікті актерлері - Сумитра Чаттерджи мен Шармила Тагорды таныстырды. Фильмде Апуның жакырлықта өмір сүріп жатқан Калькуттадағы үйінде өмір сүріп жатқаны көрінеді. Ол Апарнамен ерекше некеге түседі, олардың өмірінің көріністері "ерлі-зайыпты өмірін классикалық киноның оң бейнелеуінің бірі" болып табылады, бірақ трагедия орын алады. Апур Сансарды бенгал сыншысы қатты сынға алғаннан кейін, Рей оны қорғау үшін мақала жазды – бұл Рейдің кинокарьерасындағы сирек кездесетін оқиға (басқа бір маңызды оқиға - Рейдің жеке сүйіктісі "Шарулата" фильмі). Оның табысы оның жеке өміріне көп әсер етпеді. Рей жалға алынған үйде анасы, ағасы және басқа да туыстарымен бірге өмір сүруді жалға алды.
In 1950, Ray had decided that Pather Panchali, the classic coming of age story (bildungsroman) of Bengali literature, published in 1928 by Bibhutibhusan Bandopadhyay, would be the subject matter for his first film. This semi autobiographical novel describes the growing up of Apu, a small boy in a Bengal village. He went ahead with the film after meeting Jean Renoir during filming of The River (1951) and after watching the Italian neorealist film Bicycle Thieves (1948) while he was in London. Besides the influence of European cinema and Bengali literature, Ray is also indebted to the Indian theatrical tradition, particularly the rasa theory of classical Sanskrit drama. The complicated doctrine of rasa centers predominantly on feelings experienced not only by the characters but also conveyed in a certain artistic way to the spectator. The duality of rasa representation shows in The Apu Trilogy. Ray gathered an inexperienced crew, although both his cameraman Subrata Mitra and art director Bansi Chandragupta went on to achieve great acclaim. The cast consisted of mostly amateur artists. Shooting started in late 1952, using Ray's personal savings. He had hoped that once the initial shots had been completed, he would be able to obtain funds to support the project, but such funding was not forthcoming. Pather Panchali was shot over the unusually long period of three years, because shooting was possible only from time to time, when Ray or production manager Anil Chowdhury could arrange further money. Even greater help than Renoir's encouragement occurred when Ray showed a sequence to John Huston who was in India scouting locations for The Man Who Would Be King. The sequence is the remarkable vision Apu and his sister have of the train running through the countryside. It was the only sequence Ray had filmed due to his small budget. Huston praised Ray to Monroe Wheeler at the New York Museum of Modern Art, saying that a major talent was on the horizon. In India, the reaction to the film was enthusiastic; The Times of India wrote that "it is absurd to compare it with any other Indian cinema [ ]. Pather Panchali is pure cinema". In the United Kingdom, Lindsay Anderson wrote a glowing review of the film. Bosley Crowther, then the most influential critic of The New York Times, wrote a mixed review of the film that its distributor Ed Harrison thought would kill off the film when it got released in the United States, but it enjoyed an exceptionally long run. Ray's international career started in earnest after the success of his next film, Aparajito (The Unvanquished). Some critics, notably Mrinal Sen and Ritwik Ghatak, rank it even higher than the first film. Ray had not thought about a trilogy while making Aparajito, and it occurred to him only after being asked about the idea in Venice. The final installation of the series, Apur Sansar (The World of Apu), was made in 1959. A number of critics find this to be the supreme achievement of the trilogy (Robin Wood, Aparna Sen). Ray introduced two of his favourite actors, Soumitra Chatterjee and Sharmila Tagore, in this film. The film finds Apu living in a nondescript Kolkata house in near poverty. He becomes involved in an unusual marriage with Aparna, the scenes of their life together forming "one of the cinema's classic affirmative depiction of married life", but tragedy ensues. After Apur Sansar was harshly criticised by a Bengali critic, Ray wrote an article defending it—a rare event in Ray's filmmaking career (the other major instance involved the film Charulata, Ray's personal favourite). His success had little influence on his personal life in the years to come. Ray continued to live with his mother, uncle and other members of his extended family in a rented house.