Anglo Irish officer in the British Army (1766 1814)
Генерал-майор Роберт Росс (1766, 12 қыркүйек 1814) – британ армиясының ирланд офицері, Наполеон соғыстарында және 1812 жылғы соғыста Солтүстік Америкадағы театрда қызмет еткен. Росс 1789 жылы британ армиясына қосылды. Ол Наполеон соғыстары кезінде Майда және Коруна шайқастары сияқты бірнеше шайқаста офицер ретінде қызмет етті, нәтижесінде полковник шеніне көтерілді. 1809 жылы ол Виттория, Ронсвалл, Сораурен және Ортез шайқастарында болған Пиреней соғысына жіберілді. 1814 жылдың 27 ақпанында Франциядағы Ортез шайқасында мойнынан жараланды. Сол жылы қызметке оралғаннан кейін Росс генерал-майор болып тағайындалды және «Шығыс жағалаудағы британдық барлық күштердің» қолбасшысы ретінде Солтүстік Америкаға жіберілді. 1814 жылдың тамызында ол Мэриленд штатындағы Бенедиктке жетіп, 24 тамыздағы Бладенсбург шайқасында нашар ұйымдастырылған американдық милицияны жеңген кәсіби сарбаздарға жетекшілік етті. Сол күні кешке ол әскерін Вашингтон қаласына бастап кірді. Ол Ирландиядағы Дублин Тринити колледжінде білім алды, онда Колледж тарихи қоғамының қазынашысы болды және 1789 жылы 25-ші жаяу әскер полкіне енсін ретінде қосылды.
Major General Robert Ross (176612 September 1814) was an Irish officer in the British Army who served in the Napoleonic Wars and its theatre in North America in the War of 1812. Ross joined the British Army in 1789. He served as an officer in several battles during the Napoleonic Wars, including the Battles of Maida and Corunna, gaining promotion to colonel. In 1809, he was sent to serve in the Peninsular War, including the Battles of Vittoria, Roncesvalles, Sorauren, and Orthez. He was wounded in the neck at the Battle of Orthez in France on 27 February 1814. Upon returning to duty later that year, Ross was made a major general and sent to North America, as commander of "all British forces on the East Coast". In August 1814, he reached Benedict, Maryland and continued on, leading the professional soldiers who quickly defeated a poorly organized American militia at the Battle of Bladensburg on 24 August; that evening, he led his troops into Washington D. C. He was educated at Trinity College Dublin in Ireland, where he was a treasurer of the College Historical Society and joined the 25th Regiment of Foot as an ensign in 1789.
Наполеон соғыстары
Росс 1799 жылы Нидерландыдағы Краббендам шайқасында және 1801 жылы Египеттегі Александрия шайқасында кіші офицер ретінде соғысты. 1803 жылы ол майор дәрежесіне көтеріліп, 20-шы жаяу әскер полкіне қолбасшылық етті. Одан кейін 1806 жылы Неаполь Корольдігіндегі Майда шайқасында соғысты.
Ross fought as a junior officer at the battles of Krabbendam in the Netherlands in 1799 and the Battle of Alexandria in Egypt in 1801. In 1803, he was promoted to major and given command of the 20th Regiment of Foot. He next fought at the Battle of Maida in the Kingdom of Naples in 1806.
Жарым арал соғысы
Ол 1808 жылдың соңында подполковник шеніне көтерілді және 1809 жылдың басында Пиреней соғысы кезінде Испаниядағы Коруна шайқасына қатысты. 1810 жылы Росс толық полковник және корольдің жеке көмекшісі болды. 1813 жылы Росс Артур Уэлслиге қызмет етуге жіберілді және сол жылы Виттория, Ронсвалл және Сораурен шайқастарында өз полкіне қолбасшылық етті. Ол 1814 жылғы 27 ақпанда Ортез шайқасында мойнының сол жағынан ауыр жарақат алды және АҚШ-қа шабуыл жасау үшін экспедициялық күштерге басшылық еткен кезде қызметке оралды.
He was promoted to lieutenant–colonel at the end of 1808 and fought in the Battle of Corunna in Spain in early 1809 during the Peninsular War. In 1810, Ross was made a full colonel as well as aide de camp to the King. In 1813, Ross was sent to serve under Arthur Wellesley and commanded his regiment at the battles of Vittoria, Roncesvalles, and Sorauren that year. He was seriously wounded in the left side of his neck at the Battle of Orthez, on 27 February 1814, and had just returned to service when he was given command of an expeditionary force to attack the United States.
1812 жылғы соғыс
Росс Солтүстік Америкаға генерал-майор шенімен, Америка Құрама Штаттарының шығыс жағалауындағы британдық әскерлердің барлығына басшылық ету үшін келді. Ол жеке басқарып, британдық әскерді Мэриленд штатындағы Бенедикт қаласына қондырды, содан кейін 24 тамыз 1814 жылы Бладенсбург шайқасында американдықтарға шабуыл жасау үшін Мэриленд штатының Жоғарғы Марлборо аймағынан өтті. Ол қарсы келген асыққан милиция жасақтарын жеңді. Автор Стив Фогель Ростың Бладенсбургтегі жеңісіне оның стратегиясын жатқызады: "Ол тапқыр алдау тактикасын қолданды, бір бағытқа немесе екінші бағытқа қарай қимылдап, содан кейін кері қайтып, американдықтарды қысымға алып, Бладенсбургті қорғаудан алды".
Ross sailed to North America as a major general to take charge of all British troops off the east coast of the United States. He personally led the British troops ashore in Benedict, Maryland, and marched through Upper Marlboro, Maryland, to the attack on the Americans at the Battle of Bladensburg on 24 August 1814, routing the hastily organised militia units that opposed him. Author Steve Vogel credits Ross' strategy for the success at Bladensburg: "He conducted a brilliant campaign of deception, feinting one way or the other, marching and then doubling back, and was able to paralyze the Americans and prevent them from defending Bladensburg".
Вашингтонды басып алу
Бладенсбургтегі жеңістен кейін Росс контр-адмирал Джордж Кокберннің ықпалымен Вашингтон қаласын басып алуға көнді. 24 тамыздың кешкісін оның 4500 сарбаздық әскері (соның ішінде Кокберн флотилиясынан 1000 Корольдік теңіз жаяу әскері) қарсыласарда да, астананы жаулап алды. Росс басшылығымен оның әскерлері қаланың мемлекеттік ғимараттарына, оның ішінде Ақ үйге және АҚШ Капитолийіне өрт қойды. Кейіннен олардың ішкі және мүліктеріне келген ауқымды зиян туралы хабарлар тарады. "National Intelligencer" газетіне жасалған шабуылды Кокберн жетекшілік етті. Росс жеке мүлікті сақтауды бұйырды және оған бағынбаған әскерлерін жазалаумен қорқытты. CBC News жариялаған мақалада Росс "мәжбүрлі өртке салушы" деп сипатталды, ол қасақана зиян келтіру үшін Кокберннің көндіруіне мұқтаж болды. Кокберн астананы басып алу мүмкіндігіне үміт артқанмен, автор Джон МакКавит Росс "3500 сарбаздық әскер, 1000 теңіз жаяу әскерінің күшеюімен, атты әскері мен артиллериясы шамалы болатын күшпен 50 шақырымдай ішке қарай жорып, жау астанасын басып алатынына бір сәт те ойламаған" деді.
After the victory at Bladensburg, Ross was persuaded by Rear Admiral George Cockburn that they could take Washington, D. C., and late in the evening of 24 August his army of 4,500 men (including 1,000 Royal Marines from Cockburn's flotilla) captured the capital, in spite of a larger contingent of American defenders. Under Ross' direction, his troops set fire to the city's public buildings, including the White House and the United States Capitol. Extensive damage to the interiors and the contents of both were subsequently reported. The attack on the National Intelligencer newspaper was led by Cockburn. Ross ordered the preservation of private property however, threatening his men with punishment if they disobeyed. A CBC News article described Ross as a "reluctant arsonist" who needed persuasion from Cockburn to cause intentional damage. Although Cockburn had been optimistic about the possibility of capturing the capital city, author John McCavitt asserted that Ross "never dreamt for one minute that an army of 3,500 men with 1,000 marines reinforcement, with no cavalry, hardly any artillery, could march 50 miles inland and capture an enemy capital".
Өлім
Кокберн мен армияның генерал-лейтенанты Джордж де Лейси Эванстың ықпалымен Росс әскерін Балтиморға қарсы жетектеді. Оның әскері 1814 жылдың 12 қыркүйегінде таңертең, қаладан оңтүстік-шығысқа қарай он екі шақырым жерде, Балтимор округінің оңтүстік-шығысындағы «Патапско мойны» түбегінің оңтүстік жағалауына (Патапско өзені мен Балтимор порты арасындағы оңтүстік және Бэк-Ривердің солтүстік жағы) қонды. Балтимор шайқасының бір бөлігі болған Норт-Пойнт шайқасына бара жатқанда британдықтар американдық жедел әскерлерімен кездесті. Генерал Росс жеке басқару үшін әскерінің алдына шықты. Американдық мерген оны оң қолынан көкірекке атып жаратты. Балтимор халық ауыз әңгімелерінде, 18 жасар Дэниел Уэллс және 19 жасар Генри Маккомас есімді екі американдық мылтықшы оған оқ атқан және олардың біреуі өлімге себеп болған оқ атқан; екеуі де көп ұзамай қаза тапты. Росс американдық мергеннің оғына шалдыққанша флотқа қайтарылып жатқанда көз жұмды. Россстің денесі HMS Tonnant кемесіндегі 129 галлондық (586 л) ямайкалық ромға толы бөшкеге сақталды. «Тонант» Нью-Орлеанға бағытталғанда, оның денесі британдық HMS Royal Oak кемесімен Галифаксқа, Новая Шотландияға жеткізілді, онда 1814 жылдың 29 қыркүйегінде Ескі зиратқа жерленді.
At the urging of Cockburn and army quartermaster general Lieutenant George de Lacy Evans, Ross then led his army against Baltimore. His troops subsequently landed at the southern tip of the "Patapsco Neck" peninsula (between the Patapsco River and Baltimore Harbor on the south and Back River on the north) of southeastern Baltimore County at North Point, twelve miles southeast from the city, on the morning of 12 September 1814. En route to what would be the Battle of North Point, a part of the larger Battle of Baltimore, the British advance encountered American skirmishers. General Ross rode forward to personally direct his troops. An American sharpshooter shot him through the right arm into the chest. According to Baltimore folklore, two American riflemen, Daniel Wells, 18, and Henry McComas, 19, fired at him and one of them had fired the fatal shot; both were killed shortly afterward. Ross was killed while he was being transported back to the fleet before being shot by the American Sharpshooter. Ross's body was preserved in a barrel of 129 gallons (586 L) of Jamaican rum aboard HMS Tonnant. When the Tonnant was diverted to New Orleans, his body was shipped on the British ship HMS Royal Oak to Halifax, Nova Scotia, where his body was interred on 29 September 1814 in the Old Burying Ground.
Мұра
Росстің Солтүстік Ирландиядағы Даун графтығының Ростревор ауылында оны Карлингфорд шығанағының жағасына жақын жерде 99 футтық граниттік обелиск еске алады. Монумент – 100 футтық граниттік обелиск, 2008 жылы қалпына келтірілді. Килброни шіркеуінде Росспен бірге 1806 жылы Майда шайқасында қызмет еткен әскерлер кішкентай ескерткіш орнатты. 2013 жылғы мәліметтерге сәйкес, бұл граниттік ескерткіш 1826 жылы «қапаланған жесірінің үйінен көрінетін төбеде» орнатылған. Росс Лондондағы Санкт-Пол соборындағы Ұлттық ескерткішпен де еске алынған. Соңғысы Росс туралы кітапта былай сипатталған: «Британия опасыздан қайтыс болған батырдың қабіріне еңіреп қарап тұр, ал оның үстіне АҚШ туын Батырлықтың бейнесі төседі, ал Даңқ лавр гүлдерімен батырдың басын безендіру үшін төмен түседі». Генерал Росс та, оның тікелей ұрпақтары да тірі кезінде рыцарьдық атақ алған жоқ немесе ақсүйек атағын алған жоқ. Дегенмен, оның ұрпақтарына Росс гербіне қосымша белгі берілді (яғни, қалқанға бастық қосылды және екінші ту, екеуі де 1795-1818 жылдардағы 15 жұлдызды және 15 жолақты ескі американдық туды (1795-1818 жылдардағы Жұлдызды ту) сынған таяққа ұстаған қолды бейнелейді, сонымен қатар «Бладенсбург» деген қосымша ұран қосылды) және отбасы аты оның жесіріне берілген «Бладенсбургтің Россы» деген жеңіс атағына өзгертілді. Федералды қала мен ұлттық астананың тарихының құрметіне Вашингтон, округ Колумбияда АҚШ Капитолийінің орталық ротондасында атақты генерал Росс портреті, сондай-ақ Вашингтонның өртелуін бейнелейтін дәліз төбесінің жанындағы кішкентай сәндік виньетка және Капитолийдің шығыс жағында жақында салынған жер асты қонақтар орталығындағы көрнекі заттар бар. Балтимор агломерациясы аймағындағы 1812 жылғы соғысқа қатысты тарихи орындардағы / мұражайлардағы бірнеше суреттермен / экспонаттармен қатар, солтүстік-шығыс Балтимор округіндегі Олд Норт Пойнт Роудтың жанында Акила Рэндаллдың есіне орнатылған тастан жасалған обелиск ескерткіші (1817 жылы Мэриленд милициясының сарбаздары мен офицерлері арнады), ол да осы жерде қаза тапты, және генерал Росс осы жерде атылған деп есептеледі. Қосымша мәліметтер мен экспонаттар Балтимордың түрлі тарихи мекемелерінде сақталған, мысалы, Жұлдызды туы бар үй (жақында Туы бар үй және Жұлдызды ту мұражайы деп те аталады), 1793 жылы Джонстаун / Олд Таун ауданындағы ту жасаушы Мэри Янг Пикерсгиллдің тарихи үйі және Ұлттық паркі қызметінің Fort McHenry ескерткішінің жаңа келушілер орталығындағы Ветстоун Пойнттағы кең көлемді экспонаттар, Балтимор порты және жергілікті қоғамдастықтың Дандалк Патапско Нек тарихи қоғамы мұражайында, Мэриленд штатының Дандалк қаласында, Балтимор округінің оңтүстік-шығысындағы 1814 жылғы Солтүстік Пойнт шайқасының жанында орналасқан. Роберт Лейсидің генерал-майордың өмірбаянына сәйкес, Росс сақтықты батылдықпен үйлестірген сарбаз болған. Ол өз жауынгерлерінің қиындықтарын бөлісуге және шайқас кезінде олармен бірге күресуге дайын болғандықтан, олардың арасында өте танымал болған. Бір әріптесі оның «жақсырақ адам да, ынталы офицер де болмайды» деді. Росс өзінің әдептілігі мен ерлік мінез-құлқының арқасында қарсыластарының құрметі мен сыйлылығына ие болды. 1814 жылы Вашингтонда тұратын жетекші дәрігерлердің бірі Росске «үлкен тартымдылық пен әдептілік» көрсетті. Жергілікті аңыздар екі мерген / мылтықшы Дэниел Уэллс пен Генри Маккомас («Айсквиттің мергендері» тобынан) алғаш рет жергілікті шіркеудің бақшасына жерленгенін, олардың әскери қызметшілері мен қала тұрғындары аза тұтқандығын, бірақ қырық жылдан кейін 1850 жылдары қайта жерленгенін көрсетеді. Қазіргі уақытта, Шығыс Балтимордың Джонстаун / Олд Таун ауданындағы Айсквит, Шығыс Монумент және Солтүстік Гей көшелерінің үшбұрышты қиылысында орналасқан. 1812 жылғы соғыс ұрпақтары мен мұрагерлік қоғамдар олардың есін есте сақтау рәсімдерін өткізеді. Уэллс Маккомас монументі Балтимор округінің шериф кеңсесінің орынбасарларының иық белгісінде бейнеленген. Оңтүстік Балтиморда, Оңтүстік Ганновер көшесінен (Мэриленд жолы 2) шыққан қала көшелері де олардың құрметіне аталған.
In Ross's home village of Rostrevor, County Down in Northern Ireland, he is commemorated by a 99 foot granite obelisk near the shoreline of Carlingford Lough. The Monument, a 100 foot granite obelisk, was restored in 2008. A smaller monument was erected in Kilbroney Parish Church by troops who had served with Ross at the Battle of Maida in 1806. This granite memorial was erected in 1826 "on a hill within view of his heartbroken widow’s home", according to a 2013 report. Ross is also commemorated by a National Monument in St Paul's Cathedral in London, England. The latter is described by a book about Ross as: "Britannia is represented weeping over the tomb of the departed warrior, over which an, American flag is being deposited by a figure of Valour, while Fame descends with a wreath of laurels to crown the hero’s head". Neither General Ross nor his immediate descendants were knighted while he was living or received a title of nobility. However, his descendants were given an augmentation of honour to the Ross armorial bearings (namely, the addition of a chief to the shield and a second crest, both depicting an arm grasping the old American flag 15 stars and 15 stripes (Star Spangled Banner (flag) of 1795 1818) on a broken staff, along with the additional motto of "Bladensburg") and the family name was changed to the victory title "Ross of Bladensburg", which was granted to his widow. In honour of the Federal City and national capital's history of Washington, D. C., there is also a portrait of the infamous General Ross in the United States Capitol's central rotunda, along with a small art decorative vignette near a corridor ceiling portraying the Burning of Washington and exhibits in the recently constructed underground visitors' center on the Capitol's east front. Along with several illustrations / exhibits in various War of 1812 historical sites / museums in the Baltimore metropolitan area, including a stone obelisk monument near the site off Old North Point Road in southeastern Baltimore County,, erected in memory of Aquila Randall who was also killed here (dedicated in 1817 by fellow soldiers and officers of his Maryland Militia regiment), and where General Ross supposedly was shot. Additional details and exhibits have been preserved in various Baltimore historical institutions, such as the Star Spangled Banner Flag House (also known recently as the Flag House and Star Spangled Banner Museum), 1793 historic home of flagmaker Mary Young Pickersgill in the Jonestown / Old Town neighborhood of Downtown / East Baltimore) and the National Park Service's landmark site of Fort McHenry's new visitor center extensive exhibits on Whetstone Point, by the Baltimore harbor, and also in the local community's Dundalk Patapsco Neck Historical Society museum in Dundalk, Maryland, near the 1814 North Point battlefield in outlying southeast Baltimore County. According to a biographical history of the Major General by Robert Lacy,Ross was a soldier who combined caution with courage. He was immensely popular with his men because of his willingness to share their hardships and to fight alongside them in the thick of battle. A colleague said of him that
he could not be 'a better man nor a more zealous officer'. Ross also commanded the respect and admiration of his opponents because of his unfailing courtesy and chivalrous conduct. One of the leading physicians then residing in 1814 Washington paid tribute to Ross’s ‘consummate modesty and politeness’. Local lore indicates that the two snipers/riflemen Daniel Wells and Henry McComas (of the unit of Aisquith's Sharpshooters") were first buried in a local churchyard mourned by their fellow militia soldiers and citizens of the Town, but forty years later in the 1850s were exhumed and reburied after elaborate processions and funerals in a monumental tomb with a stone obelisk in what was known then as Ashland Square. Currently, off of the triangular intersection of Aisquith, East Monument and North Gay Streets in the Jonestown/Old Town neighborhood of East Baltimore. Occasional memorial ceremonies are still held for them by War of 1812 descendents and heritage societies. The Wells McComas Monument is depicted on the embroidered shoulder patch insignia of the Baltimore County Sheriff's Office for deputy sheriffs. City streets were also named for them in South Baltimore, off South Hanover Street (Maryland Route 2).