Томас Штрут – неміс фотографы (1954 ж.т.), «Музейлік фотосуреттер» сериясымен, Дюссельдорф пен Нью-Йорктің көшелеріндегі фотоларымен танымал. Фото өнері, Германия.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс фотографы (1954 жылы туған)
German photographer (born 1954)
Томас Штрут (11 қазан 1954 жылы туған) – неміс фотографы. Ол ең белгілісі «Музейлік фотосуреттер» сериясымен, 1970-ші жылдары Дюссельдорф және Нью-Йорк көшелерінде түсірілген қара-ақ фотосуреттерімен және отбасылық фотосуреттер сериясымен танымал. Штрут Берлин мен Нью-Йорк арасында тұрады және жұмыс істейді.
Thomas Struth (born 11 October 1954) is a German photographer who is best known for his Museum Photographs series, black and white photographs of the streets of Düsseldorf and New York taken in the 1970s, and his family photographs series. Struth lives and works between Berlin and New York.
Ерте өмір және білім
Германияның Гелдерн қаласында керамика шебері Гизела Струт пен банк директоры Генрих Струттың отбасында дүниеге келген Струт 1973 жылдан 1980 жылға дейін Дюссельдорф академиясында оқыды, онда бастапқыда Питер Клеманнан, ал 1974 жылдан Герхард Рихтерден сурет салуды үйренді. Фотографияға көбірек қызығушылық танытып, Рихтердің қолдауымен Струт, Кандида Хёфер, Аксель Хютте және Тата Ронкхольцпен бірге 1976 жылы Бернд және Хилла Бехер басқарған жаңа фотография класының алғашқы курсына қабылданды.
Born to ceramic potter Gisela Struth and bank director Heinrich Struth in Geldern, Germany, Struth trained at the Düsseldorf Academy from 1973 until 1980 where he initially studied painting under Peter Kleemann and, from 1974, Gerhard Richter. Increasingly drawn to photography and with Richter's support, Struth, along with Candida Höfer, Axel Hütte, and Tata Ronkholz, joined the first year of the new photography class run by Bernd and Hilla Becher, in 1976.
Жұмыс
1976 жылы Академиядағы студенттік көрмеде Струт алғаш рет 49 фотосуреттен тұратын торды көрсетті. Олар Дюссельдорфтың даусызданған көшелерінде орталықтандырылған перспективадан түсірілген, әрқайсысы қатаң орталық симметрия принципіне бағынатын суреттер еді. Композициялар қарапайым, ал фотосуреттер сахналаусыз және пост-өңдеуде цифрлық түрде өңделмеген. Жарық пен көлеңкенің күшті контрастынан да аулақ болды, Струт таңертеңгі сұр, жарықтандырылмаған жарықты артық көреді. Бұл көріністердің бейтараптығын күшейтуге көмектеседі. 1977 жылы Струт пен Хютте екі айға Англияға сапар шегіп, Шығыс Лондондағы қалалық ортадағы тұрғын үйлердің әртүрлі аспектілерін суретке түсіру үшін бірікті. 1978 жылы Струт Лонг-Айленд-Ситидегі P. S. 1 студиясында тұңғыш резиденциядағы суретші болды. 1979 жылы Струт Парижге, Кунстакадемияның студенті Томас Шюттеге барып, қалалық пейзаждарды суретке түсіруді жалғастырды. Ол Римде (1984), Эдинбургте (1985), Токиода (1986) және басқа да жерлерде осыған ұқсас серияларды жасады. Бұл ерте жұмыстар көбінесе көшелердің қара-ақ суреттерінен тұрады. Оның жұмысының тағы бір ерекшелігі – көкқызылдар, көптеген фотосуреттері адамдардың қазіргі заманғы ортамен қарым-қатынасын көрсетуге тырысты. 1980-жылдардың ортасында Струт жұмысына жаңа өлшем қосты, отбасылық портреттерді жасауды бастады, олардың кейбіреулері түсті, ал кейбіреулері – қара-ақ. Бұл психоаналитик Инго Хартманмен кездесуден кейін болды. Осының нәтижесінде, бұл жұмыстар суреттегі әлеуметтік динамиканы көрсетуге тырысады. 1989 жылы Струт өзінің ең танымал циклы – «Музейлік фотосуреттер» жұмысын бастады, ол әлемдегі ең ірі музейлер мен ғимараттарға, соның ішінде Чикаго өнер институтына, Париждегі Лувр мұражайына, Венециядағы Академияға және Римдегі Пантеонға келгендерге арналған. 1980-жылдардың соңында Неаполь мен Римде тұрғаннан кейін, ол бұл тәжірибені кеңейтіп, шіркеулерге келгендерді суретке түсірді. 1998 жылдан бастап Струт серияны күшті секулярлық маңызы бар жерлерде түсірілген суреттермен толықтырды (мысалы, Таймс-сквер және Йосемити ұлттық паркі). Берлиндегі Пергам мұражайының 1996 және 2001 жылдар аралығында түсірілген суреттері классикалық антикалық архитектуралық және мүсіндік туындылары бар бір ғана музейге арналған «Музейлік фотосуреттер» циклының алғашқы сериясын құрайды, оның ішінде әйгілі Пергам алтары мен Милет қалалық қақпасы бар. Пергам мұражайына келгендердің ашық суреттерін жасауға бірнеше сәтсіз әрекеттен кейін, 2001 жылы ол фотосуреттер сериясында қатысушылардың орналасуын ұйымдастыруға шешім қабылдады. Струттың 2005 жылғы «Музео дель Прадо» сериясы бір апта ішінде түсірілген бес фотосуреттен тұрады, барлығы Веласкестің «Лас-Менинас» картинасына жиналған көрермендердің сәл әртүрлі бұрыштардан түсірілген суреттері. Сондай-ақ 2005 жылы ол Санкт-Петербургтағы Эрмитаждағы бір туындының көрермендерін жақыннан түсіруден тұратын екінші серияны бастады. Бұл жерде көрермендер фотосуреттің негізгі нысаны болып табылады, ал өнер туындысы кадрдан тыс қалады. Суретке суретке қарап отырған адамдарды қоса отырып, «Струт көрермендерге өздерінің туындының мәнін толықтыруға белсенді қатысуын сезіндіреді, олар пассивті тұтынушылар ретінде емес, өткенді қайта түсіндірушілер ретінде». Оның алғашқы сегіз үлкен форматты «Жаннаттан суреттер» 1998 жылы Австралиядағы Дайнтри жаңбырлы орманында жасалды. 1995-2003 жылдар аралығында ол туристер немесе паломниктер ретінде белгілі орындарда жиналған адамдардың суреттерін түсірді. Азия, Еуропа және Америкада 2010 жылы түсірілген 4 метрге дейінгі қабырғалық бояулардағы түрлі-түсті суреттер физика институттары, фармацевтикалық зауыттар, ғарыш станциялары, кемежайлар, ядролық объектілер және басқа да технологиялық өндіріс ғимараттары сияқты қашықтағы техноөнеркәсіптік және ғылыми-зерттеу кеңістіктерінің құрылымдық күрделілігін көрсетеді. 2014 жылы Струт адам қиялының негізгі орындарына еніп, кәсіпкерлік, өнертабыс және цифрлық инженерияның ландшафтын зерттейтін суреттер сериясын ұсынды. Мәдени армандар мен қиялдарды жасау үшін архетипілік орынды алып, суреттердің бір тобы Диснейленд пен Дисней Калифорния Әдебиетінің панорамалық көріністерін бейнелейді (көпшіліксіз), ішінара Катя Айхингердің Frankfurter Allgemeine Zeitung-тегі тақырыптық саябақтардың өзгерген перспективасы мен оқылуы туралы 2008 жылғы мақаласынан шабыдаланды. Оның соңғы жұмысы «Жануарлар» (2017–2018) Берлиндегі Лейбниц зоология және жабайы табиғатты зерттеу институтында (IZW) жасалды, онда ол біологтар мен ветеринариялық дәрігерлердің жабайы табиғаттың әртүрлілігін және сақталуын зерттеуін бақылады. Сонымен қатар, Струт отбасылық портреттер жинағын толықтыруды жалғастыруда. 2002 жылы Герхард Рихтер Струттан «Нью-Йорк Таймс» журналында Рихтердің жұмысы туралы мақала үшін отбасылық портрет жасауды сұрады. 2011 жылы Ұлттық портреттер галереясы II Елизавета патшайым мен Эдинбург герцогінің қосымша портретін жасауды тапсырды. 1993 жылдан 1996 жылға дейін Струт Германияның Карлсруэ қаласындағы Staatliche Hochschule für Gestaltung-тегі Фотография профессоры болды. 2007 жылы ол Атлантикалық өнер орталығында резиденциядағы суретші болды. 2010-2011 жылдар аралығында ол Оксфорд университетіндегі Contemporary Art бойынша Humanitas Visiting Professor қызметін атқарды.
In 1976, as part of a student exhibition at the Academy, Struth first showed a grid composed of 49 photographs taken from a centralized perspective on Düsseldorf's deserted streets, each of them obeying a strict logic of central symmetry. The compositions are simple and the photographs are neither staged nor digitally manipulated in post production. Strong contrasts of light and shade are also avoided, Struth preferring the greyish, uninflected light of early morning. This serves to enhance the neutral treatment of the scenes. In 1977, Struth and Hütte travelled to England for two months, and teamed up to photograph different aspects of housing in the urban context of East London. In 1978 Struth was the first artist in residence at P. S. 1 Studios, Long Island City. In 1979 Struth travelled to Paris to visit Thomas Schütte, a fellow student at the Kunstakademie, and continued his photographs of cityscapes. He went on to produce similar series in Rome (1984), Edinburgh (1985), Tokyo (1986), and elsewhere. These early works largely consisted of black and white shots of streets. Skyscrapers were another feature of his work, with many of his photographs attempting to show the relationship people have with their modern day environment. In the mid 1980s, Struth added a new dimension to his work when he started to produce family portraits, some of which are in colour and others in black and white. This was after a meeting with psychoanalyst Ingo Hartmann. As a result, these works attempt to show the underlying social dynamics within a seemingly still photograph. In 1989, Struth began work on his best known cycle, Museum Photographs, devoted to the visitors to some of the world's great museums and buildings, including The Art Institute of Chicago, the Musée du Louvre in Paris, the Accademia in Venice, and the Pantheon in Rome. Expanding the practice after living in Naples and Rome at the end of the 1980s, he also photographed visitors of churches. From 1998 on, Struth expanded the series with images shot on sites of powerful secular significance (including Times Square and the Yosemite National Park). His pictures of the Pergamon Museum in Berlin, taken between 1996 and 2001, comprise the first series of Museum Photographs dedicated entirely to a single museum with architectural and sculptural works from classical antiquity, including the famous Pergamon Altar and the market gate of Milet. After several unsuccessful attempts to make works based on candid shots of visitors at the Pergamon Museum, in 2001 he decided to orchestrate the positioning of participants in a series of photos. Struth's "Museo del Prado" series from 2005, composed of five photographs taken over the course of one week, all shot from slightly different angles, of visitors flocking around Velázquez's Las Meninas. Also in 2005, he began producing a second series consisting of close ups of spectators of a single work at the Hermitage in St. Petersburg. Here the spectators are the central object of the photograph, while the artwork itself remains outside the frame. By including in his photographs people who are looking at art, "Struth makes viewers aware of their own active participation in the completion of the work's meaning, not as passive consumers but as re interpreters of the past." his first eight large format Pictures from Paradise were created in 1998 in the Daintree Rainforest in Australia. Between 1995 and 2003, he produced a series of photographs featuring groups of people gathered at emblematic locations, whether as tourists or as pilgrims. Again created throughout Asia, Europe and the Americas, mural sized colour photographs of 2010 that are up to 4 metres long record the structural intricacy of remote techno industrial and scientific research spaces, such as physics institutes, pharmaceutical plants, space stations, dockyards, nuclear facilities and other edifices of technological production. In 2014, Struth presented a series of pictures in which he again penetrates key places of human imagination to scrutinize the landscape of enterprise, invention and digital engineering. Taking an archetypal site for the creation of cultural dreams and imagination, one group of pictures depicts panoramic views of Disneyland and Disney California Adventure (devoid of crowds), partly inspired by Katja Eichinger’s 2008 article in the Frankfurter Allgemeine Zeitung about the altered perspective and reading of the theme parks since their beginnings in the 1950s. For his most recent work, Animals (2017–2018), Struth worked at the Leibniz Institute for Zoo and Wildlife Research (IZW) in Berlin, following researchers in biology and veterinary medicine in their study of wildlife diversity and conservation. Meanwhile, Struth continues to add to his collection of family portraits. In 2002, Gerhard Richter asked Struth to make a family portrait for an article on Richter's work in the New York Times Magazine. In 2011, he was commissioned by the National Portrait Gallery to make a double portrait of Queen Elizabeth II and the Duke of Edinburgh. From 1993 to 1996, Struth was the first Professor of Photography at the Staatliche Hochschule für Gestaltung in Karlsruhe, Germany. In 2007, he was an artist in residence at the Atlantic Center for the Arts. Between 2010 and 2011, he served as Humanitas Visiting Professor in Contemporary Art at Oxford University.
Көрмелер
Струттың жұмысы жеке және топтық көрмелерде кеңінен көрсетілді, оның ішінде 44-ші Венеция биенналесі (1990) және Кассельдегі Documenta IX (1992). Германиядан тыс алғашқы жеке көрмесі 1987 жылы Эдинбургтегі Fruitmarket галереясында өтті. 1988 жылы Струт Лондондағы Қазіргі заманғы өнер институты ұйымдастырған "Жаңа объективтілік" атты топтық көрмеге қатысты, ол Бехерлердің жұмысынан кейін Германияда туған зерттеу ағымын анықтауға тырысты. Кейін Струт 1990 жылы Чикагодағы Renaissance Society-де АҚШ-тағы алғашқы жеке көрмесін өткізді. 2002 жылы Даллас өнер мұражайында және Лос-Анджелестегі MOCA-да өткен антологиялық көрмелерден кейін, 2003 жылы оның жұмысы Метрополитен мұражайының Үлкен залында ұсынылды, онда Струт 1996 жылдан бері жұмыс істеп келе жатқан портреттердің бір сағаттық бейне портреттері көрсетілді. Көрменің орталық бөлігі – мұражай сериясы, онда шіркеулерге, мұражайларға және басқа да қоғамдық орындарға кіретін адамдардың көріне сырттай қарапайым суреттері ұсынылды. 2007 жылы ол Мадридтегі Museo del Prado мұражайында ескі шеберлердің тұрақты коллекциясының арасында көрмеге қойылған тұңғыш заманауи суретші болды. 2010 жылы оның "Томас Струт: Фотосуреттер 1978–2010" атты еуропалық ретроспективасы Цюрихтегі Kunsthaus-та өтті, содан кейін Kunstsammlung Nordrhein Westfalen K20, Дюссельдорф; Whitechapel Gallery, Лондон; және Museu Serralves, Портоға көшті.
Struth's work has been widely shown in solo and group exhibitions, among them the 44th Venice Biennale (1990) and Documenta IX (1992) at Kassel. His first solo show outside of Germany took place at Fruitmarket Gallery, Edinburgh in 1987. In 1988, Struth exhibited in the group show "Another Objectivity", organized by the Institute of Contemporary Arts, London, which sought to define a current of research born in Germany in the wake of the Bechers’ work. Struth later had his first solo exhibition in the U. S. at The Renaissance Society in Chicago in 1990. Following the anthological exhibitions held in 2002 at the Dallas Museum of Art and the MOCA in Los Angeles, in 2003 his work was presented at the Great Hall of the Metropolitan Museum, with the screening of the video One Hour Video Portraits of portraits on which Struth had been working since 1996. The centre of the exhibition was the Museum series, which featured seemingly ordinary shots of people entering churches, museums and other public places. In 2007, he became the first contemporary artist ever to be exhibited at the Museo del Prado, Madrid, among the permanent collection of old masters. In 2010, a European retrospective of his work, "Thomas Struth: Photographs 1978–2010" was held at Kunsthaus Zürich, later traveling to Kunstsammlung Nordrhein Westfalen K20, Düsseldorf; Whitechapel Gallery, London; and Museu Serralves, Porto.
Өнер нарығы
Struth әдетте он данадан тұратын сериялармен жұмыс істейді. 2007 жылғы 12 қарашада оның 1990 жылғы «Пантеон, Рим» туындысы Нью-Йорктегі Christie’s аукционында Дэвид Цвинерге 1 049 000 долларға сатылды. 2013 жылғы 26 маусымда 1992 жылы орындалған «Пантеон, Рим» нұсқасы Sotheby’s London-да 1 253 208 долларға сатылды. Осы суреттің тағы бір нұсқасы 2015 жылғы 12 мамырда Нью-Йорктегі Sotheby’s аукционында 1 810 000 долларға сатылды, қазіргі уақытта оның туындылары үшін ең жоғары баға осы.
Struth usually works in editions of ten prints. On 12 November 2007, his work Pantheon, Rome (1990) was sold to David Zwirner at Christie's New York for $1,049,000. On 26 June 2013, a version of Pantheon, Rome, executed in 1992, sold for $1,253,208 at Sotheby's London. Another version of the same photograph sold by $1,810,000 at Sotheby's New York, on 12 May 2015, currently the highest price reached by one of his works.