Бернд және Хилла Бехер: Индустриялық сәулеттің фототипологиясы

Кіріспе

Неміс фотосуретшілер дуэті

Бернхард "Бернд" Бехер (; 20 тамыз 1931 – 22 маусым 2007) және Хилла Бехер, тумасы Вобесер (2 қыркүйек 1934 – 10 қазан 2015) – неміс концептуалдық суретшілері және фотографтары, бірлесіп жұмыс істеген. Олар өнеркәсіптік ғимараттар мен құрылымдардың кең ауқымды фотосуреттерімен, немесе типологияларымен әйгілі, олар көбінесе торлар түрінде ұйымдастырылған. "Бехер мектебі" немесе Дюссельдорф фотосурет мектебі деп белгілі болған мектептің негізін қалаушылар ретінде, олар Германия мен шетелдегі деректі фотографтар мен суретшілердің бірнеше буынына әсер етті. Олар Эразм сыйлығымен және Хассельблад сыйлығымен марапатталды.

Өмірбаян

Бернд Бехер Зиген қаласында дүниеге келген. 1953-1956 жылдары ол Штутгарт мемлекеттік көркем академиясында сурет өнерін, ал 1959-1961 жылдары Карл Россингтің жетекшілігімен Дюссельдорф көркем академиясында типографияны оқыды. Хилла Бехер Потсдам қаласында дүниеге келген. 1958-1961 жылдары Дюссельдорф көркем академиясында фотографияны оқығанға дейін, ол туған қаласы Потсдамда фотограф мамандығы бойынша тәжірибе жинаған. Екеуі де Дюссельдорфтағы Troost жарнама агенттігінде бос фотографтар ретінде жұмыс істей бастады, негізгі назарды өнімдерді фотоға түсіруге бөлді. Олар 1961 жылы үйленді. Неміс-американдық фотограф Макс Бехер (1964 жылы туған) – олардың ұлы.

Жұмыс

1957 жылы Дюссельдорфтың Кунстакадемиясында студенттер ретінде танысқан Бернд пен Хилла Бехер 1959 жылы құлдырап бара жатқан неміс өнеркәсіптік архитектурасын фотоға түсіру және құжаттау жұмысын бірлесіп бастады. Бехерлердің отбасы болат және тау-кен өнеркәсібінде жұмыс істеген Рур аймағы олардың алғашқы назарына ілікті. Олар кейбір ғимараттардың ұқсас формаларына таң қалды. Мыңдаған суреттерді жинағаннан кейін, салқындату мұнаралары, газ сақтағыштары және көмір бункерлері сияқты әртүрлі ғимараттардың көптеген формальды ерекшеліктері бар екенін байқады. Сонымен қатар, олар осы өнеркәсіптік ғимараттардың көпшілігі дизайнға ерекше назар аударып салынғанын сезді. Бірге Бехерлер алдымен 6x9 см камерамен, содан кейін (1961 жылдан бастап) көбінесе үлкен форматты Plaubel Peco 13x18 сантиметрлік (5x7 дюймдық) монорельсті камерамен фотоға түсірді. Олар осы ғимараттарды әртүрлі бұрыштардан фотоға түсірді, бірақ әрқашан тікелей және "бетарап" көзқараспен. Монорельсті камераның реттелетін стандарты оларға фотосуреттердегі параллель сызықтарды сақтау үшін перспективалық басқаруды қамтамасыз етті. Олар 90 мм кең бұрышты линзалардан 600 мм телеобъективтерге дейін әртүрлі оптиканы қолданды, бірдей нысандарды әртүрлі қашықтықтардан фотоға түсіре алмаса да, бірдей мөлшерде көрсету үшін. Олар үш өлшемді көлемді түстің бұрмалауысыз жақсырақ түсіру қабілетіне және сол кездегі сезімтал түсті материалдармен салыстырғанда сенімділігі мен құны үшін қара-ақ түсте жұмыс істеуді жөн көрді. 13x18 сантиметрлік шыны фототақталармен жұмыс істегеннен кейін, олар 1970 жылдары 25 ASA жылдамдығындағы теріс пленкаға көшті. Әдетте әрбір кадр үшін екі рет экспозиция жасады, экспозиция уақыты 10 секундтан бір минутқа дейін ауытқып отырды. Бехерлер қараңғы бөлмедегі жұмысты бөлісті, Бернд негативтерді дамытса, Хилла баспаларды жасады. Аспанды ақ көрсету үшін олар көбінесе бұлтты күндері фотоға түсірді, бірақ әрбір нысан үшін жарықты оңтайландырды (көк аспан болғанда көк фильтр қолданды) немесе көктем мен күз мезгілінде таңертең ерте фотоға түсірді. Олардың нысандарына каркасты үйлер (ағаштан жасалған), сарайлар, су мұнаралары, көмір тиегіштер, салқындату мұнаралары, астық лифттері, көмір бункерлері, кокс пештері, мұнай өңдеу зауыттары, домна пештері, газ сақтағыштары, астық сақтағыштары және қоймалар кірді. Әрбір нысанда Бехерлер сонымен қатар бүкіл зауыттың жалпы ландшафтық суреттерін жасады, олар құрылымдарды олардың контекстінде көрсетіп, олардың бір-бірімен қалай байланысқандығын көрсетті. Олар негізгі тақырыптан бұрмалап көрсететін кез келген егжей-тегжейді алып тастады және оның орнына көзге салыстырылатын суреттердің негізгі құрылымдық үлгісіне жетелейтін көзқарас пен жарықтандырудың салыстыруын жасады. Жаңа топографиялық қозғалыстың философиясымен байланысқан бұл принцип екі жарияланған серияда, Anonyme Skulpturen: Eine Typologie technischer Bauten және Typologien, Industrieller Bau, 1963–1975 жылдары, суреттер үштік топтарда салыстырылды. Өнеркәсіптік архитектураның мәдени өлшеміне назар аудару арқылы олардың жұмысы сонымен қатар осы ғимараттарды сақтау қажеттігін де көрсетті. Жұптың бастамасымен Рурдағы Дортмунд Бовингхаузендегі Золлерн II/IV кеніші, машиналар залынан басқа, тарихи құрылым (Арт-нуво стилінде), қорғалатын ескерткіш ретінде жарияланды. Бехерлер Германиядан тыс жерлерде де фотоға түсірді, оның ішінде 1965 жылдан бастап Ұлыбритания, Франция, Бельгия және кейінірек АҚШ-тағы ғимараттар. 1966 жылы олар Англия мен Оңтүстік Уэльске алты айлық сапар жасап, Ливерпуль, Манчестер, Шеффилд, Ноттингем және Ронда аңғарының маңындағы көмір өнеркәсібінің жүздеген суреттерін түсірді. 1974 жылы олар алғаш рет Солтүстік Америкаға сапар шегіп, Нью-Джерси, Мичиган, Пенсильвания және Оңтүстік Онтариодағы нысандарды аралады, көмір сындырғыштардан ағаш оралым мұнараларына дейін әртүрлі өнеркәсіптік құрылымдарды бейнеледі. Бехерлер өздерінің бір суреттен жасалған желатин күміс баспаларын тақырып бойынша топтастырып, алты, тоғыз немесе он бес суреттен тұратын тор түрінде көрсетті және жариялады. 1960 жылдардың ортасына қарай Бехерлер ұсынылған форматқа тоқтады: ұқсас функциялары бар құрылымдардың суреттері көрермендерді олардың формаларын және дизайнын функция, аймақтық ерекшеліктер немесе құрылымдардың жасы бойынша салыстыруға шақыру үшін қатар көрсетілді. Бехерлер осы реттелген фотосуреттер жиынтығын сипаттау үшін "типология" терминін қолданды. Шығармалардың атаулары қысқаша, ал суреттерде тек уақыт пен орын көрсетілген. 1989–1991 жылдары Нью-Йорктегі Dia Art Foundation галереясында өткен көрме үшін Бехерлер өздерінің шығармашылығына екінші форматты енгізді: 24x20 дюймдік үлкен форматтағы жеке суреттер, олар тор түріндегі жиынтықтардың орнына жеке көрсетілді. 1976 жылы Бернд Бехер Дюссельдорфтың Кунстакадемиясында фотосуретті оқытуды бастады (саяси мәселелер Хилланың бірден тағайындалуына кедеріс келтірді), ол 1996 жылға дейін осы қызметте болды. Одан бұрын фотосурет көбінесе суретшілер мектебінде оқытылмайтын. Ол кейіннен фотосурет әлемінде танымал болған студенттерге әсер етті. Берндтің бұрынғы студенттерінің арасында Андреас Гурски, Томас Руфф, Томас Штрут, Кандида Хёфер, Аксель Хютте және Элгер Эссер болды. Бернд Ростокта қайтыс болды. Бернд Бехердің қайтысынан кейін оның әйелі Хилла олардың жұмыстарын қайта құрауды жалғастырды, көбінесе қолдағы фотосуреттерді пайдаланды. 2014 жылы Хилла Бехер Нью-Йорктегі Bruce Silverstein Gallery-де "Август Зандер/Бернд және Хилла Бехер: 'Диалог' көрмесін ұйымдастырды. Бұрынғы көрмелерден айырмашылығы, Бехерлердің архитектуралық суреттері жеке "портреттер" ретінде көрсетілді, ал Зандердің адамдардың суреттері типологиялық торлар түрінде ұсынылды. 2022 жылы Метрополитен өнер музейі олардың фотосуреттерінің үлкен ретроспективасын өткізді, ол маңызды өнер сыншыларынан "блокбастер" пікірлерін алды.

Meeting as students at the Kunstakademie Düsseldorf in 1957, Bernd and Hilla Becher first collaborated on photographing and documenting the disappearing German industrial architecture in 1959. The Ruhr Valley, where Becher's family had worked in the steel and mining industries, was their initial focus. They were fascinated by the similar shapes in which certain buildings were designed. After collating thousands of pictures of individual structures, they noticed that the various edifices – of cooling towers, gas tanks and coal bunkers, for instance – shared many distinctive formal qualities. In addition, they were intrigued by the fact that so many of these industrial buildings seemed to have been built with a great deal of attention toward design. Together, the Bechers first photographed with a 6x9cm camera and then (after 1961) mostly with a large format Plaubel Peco 13x18 centimeter (5x7 inch) monorail camera. They photographed these buildings from a number of different angles, but always with a straightforward "objective" point of view. The adjustable standards of the monorail camera enabled them perspective control to maintain parallel lines in their photographs. They used a range of optics from 90mm wide angle lenses to 600mm telephoto lenses to make similar subjects appear similarly sized despite not being able to always photograph from the same distances. They chose to work in black and white both because of its capacity to capture three dimensional volume without the distraction of color, and its reliability and cost in relation to the sensitized color materials at the time. After working with 13x18 centimeter glass photographic plates, they shifted to 25 ASA film speed negative sheet film around 1970. They typically made two exposures for each view, with a range of exposure times from 10 seconds to a minute. The Bechers shared darkroom tasks, with Bernd developing the negatives, and Hilla making the prints. To make the sky appear white in their prints, they often photographed on overcast days but optimized their lighting for each subject (using a blue filter when the sky was blue), or photographed early in the morning during the seasons of spring and fall. Their subjects included framework houses (timber framing), barns, water towers, coal tipples, cooling towers, grain elevators, coal bunkers, coke ovens, oil refineries, blast furnaces, gas tanks, storage silos, and warehouses. At each site the Bechers also created overall landscape photographs of the entire plant, which set the structures in their context and show how they relate to each other. They excluded any details that would detract from the central theme and instead set up comparisons of viewpoint and lighting through which the eye is led to the basic structural pattern of the images being compared. This principle, which is allied to the philosophy underlying the New Topographics movement, is most obvious in the two published series,
Anonyme Skulpturen: Eine Typologie technischer Bauten and Typologien, Industrieller Bau, 1963–1975, in which the images are contrasted in groups of three. In drawing attention to the cultural dimension of industrial architecture, their work also highlighted the need for preservation of these buildings. On the couple's initiative the Zollern II/IV Colliery at Dortmund Bovinghausen in the Ruhr, a historicism structure with the exception of the machine hall (Art Nouveau), was designated a protected landmark. The Bechers also photographed outside Germany, including from 1965 buildings in Great Britain, France, Belgium and later in the United States. In 1966, they undertook a six month journey through England and south Wales, taking hundreds of photographs of the coal industry around Liverpool, Manchester, Sheffield, Nottingham and the Rhondda Valley. In 1974, they traveled to North America for the first time, touring sites in New Jersey, Michigan, Pennsylvania, and southern Ontario, depicting a range of industrial structures, from coal breakers to wooden winding towers. The Bechers exhibited and published their single image gelatin silver prints, grouped by subject, in a grid of six, nine, or fifteen. By the mid 1960s the Bechers had settled on a preferred presentational mode: the images of structures with similar functions are then displayed side by side to invite viewers to compare their forms and designs based on function, regional idiosyncrasies, or the age of the structures. The Bechers used the term "typology" to describe these ordered sets of photographs. The works' titles are pithy and captions note only time and location. In 1989–91, for an exhibition at the Dia Art Foundation in New York, the Bechers introduced a second format into their oeuvre: single images that are larger in size — twenty four by twenty inches — and presented individually, rather than as gridded tableaux. In 1976, Bernd Becher started teaching photography at the Kunstakademie Düsseldorf (policy matters prevented Hilla's simultaneous appointment), where he remained on the faculty until 1996. Before him, photography had been excluded from what was largely a school for painters. He influenced students that later made a name for themselves in the photography world. Former students of Bernd's included Andreas Gursky, Thomas Ruff, Thomas Struth, Candida Höfer, Axel Hütte and Elger Esser. Bernd died in Rostock. After Bernd Becher's death, his widow Hilla continued to reassemble their works, mostly using existing photographs. In 2014, Hilla Becher curated "August Sander/Bernd and Hilla Becher: 'A Dialogue at Bruce Silverstein Gallery in New York. Unlike previous displays, the Bechers' architectural images were displayed as singular "portraits" while Sander's photographs of people were represented as typological grids. In 2022, the Metropolitan Museum of Art held a major retrospective of their photographic oeuvre, which received "blockbuster" reviews from major art critics.

Мұра

Бехер мектебі (көбінесе) неміс фотографтарының көптеген түрлеріне әсер етті, оның ішінде Андреас Гурский, Томас Струт, Томас Руфф, Кандида Хёфер, Лоренц Бергес, Бернхард Фукс, Аксель Хютте, Симон Нивег және Петра Вундерлих. Канадалық фотограф Эдвард Бертынский де осы дуэттен шабыттанып, ұқсас үлгіде жұмыс істейді. Маңызды құжаттамалық және талдаулық қасиеттерінен бөлек, Бехерлердің ұзақ мерзімді жобасы 1970-жылдардан бері минимализм және концептуалды өнерге айтарлықтай әсер етті. Дуэттің бір туындысының ең жоғары бағасы – «Су мұнаралары» (1972) атты тоғыз фотосуреттен тұратын серия, 2015 жылғы 15 қарашада Sotheby's Paris аукционында 441 940 долларға сатылды.

Бернд және Хилла Бехердің кітаптары

Industriebauten 1830–1930: Фотографиялық құжаттама, Мюнхен, Die Neue Sammlung, 1967, 34 б., 103 ill., Анонимді мүсіндер: Formvergleiche industrieller Bauten [Анонимді мүсіндер: өнеркәсіптік ғимараттардың формасын салыстыру], Дюссельдорф, Städtische Kunsthalle Düsseldorf, 1969, 36 б., 21 ill., Анонимді мүсіндер: Техникалық ғимараттардың типологиясы [Анонимді мүсіндер: Техникалық ғимараттардың типологиясы], Нью-Йорк, Дюссельдорф, Wittenborn & Co., Art Press, 1970, 216 б., 194 ill., 1957 жылдан 1975 жылға дейін суреттелген, Кёльн, Rheinland Verlag, 1975, 167 б., 124 ill., Fachwerkhäuserdes Siegener Industriegebietes [Сиген индустриалдық аймағының қаңқалы үйлері], Мюнхен, Schirmer Mosel, 1977, 356 б., 350 ill., Fördertürme [Chevalements, Mineheads], Мюнхен, Schirmer Mosel, 1985, 220 б., 196 ill., Wassertürme [Châteaux d'Eau, Water Towers], Мюнхен, Schirmer Mosel, 1988, 240 б., 223 ill., [фран. , ағылш. ]. Hochöfen [Жоғарғы пештер], Мюнхен, Schirmer Mosel, 1990, 272 б., 319 ill., [ағылш. , фран. ]. Tipologie – Typologien – Typologies: 44-ші Венеция биенналесінің каталогы 1990, Мюнхен, Schirmer Mosel, 1990, 64 б., 321 ill., | 1999: Pennsylvania Coal Mine Tipples [Пенсильваниялық көмір шахталары], Мюнхен, Schirmer Mosel, 1991, 136 б., 99 ill., [ағылш. ]. Gasbehälter [Газ сақтағыштары], Мюнхен, Schirmer Mosel, 1993, 120 б., 102 ill., [ағылш. ]. Grundformen [Негізгі формалар], Мюнхен, Schirmer Mosel, 1993, 160 б., 64 ill., | 1999: coll. Meister der Kamera [Камера шебері] | 2014: Fabrikhallen [Фабрикалық қасбеттер], Мюнхен, Schirmer Mosel, 1994, 276 б., 264 ill., Fördertürme [Мина шахталары], Мюнхен, Schirmer Mosel, 1997, 200 б., 190 ill., Serien Bernd & Hilla Becher, Майнц, Hermann Schmidt, 1998, 134 б., ill., Zeche Hannibal [Ганнибал көмір шахтасы], Мюнхен, Schirmer Mosel, 2000, 124 б., 170 ill., Festschrift: Erasmuspreis 2002, Мюнхен, Schirmer Mosel, 2002, 168 б., 128 ill., Industrielandschaften [Индустриалдық ландшафттар], Мюнхен, Schirmer Mosel, 2002, 272 б., 180 ill., Typologien industrieller Bauten [Индустриалдық ғимараттардың типологиясы], Мюнхен, Schirmer Mosel, 2003, 276 б., 1.528 ill., Grundformen industrieller Bauten [Индустриалдық ғимараттардың негізгі формалары], Мюнхен, Schirmer Mosel, 2004, 144 б., 61 ill., [ағылш. ]. Kühltürme [Салқындату мұнаралары], Мюнхен, Schirmer Mosel, 2005, 244 б., 236 ill., Getreidesilos [Астық қоймалары], Мюнхен, Schirmer Mosel, 2006, 256 б., 246 ill., Zeche Concordia, Linz, Oberösterreichisches Landesmuseum Linz, 2007, 55 б., ill., Bernd and Hilla Becher at Museo Morandi, Мюнхен, Schirmer Mosel, 2009, 48 б., 173 ill., Bergwerke und Hütten [Көмір шахталары және металлургиялық зауыттар], Мюнхен, Schirmer Mosel, 2010, 188 б., 154 ill., [ағылш. ]. Zeche Hannover – Hannover Coal Mine, Мюнхен, Schirmer Mosel, 2010, 280 б., 237 ill., Steinwerke und Kalköfen [Тас және әк пештері], Мюнхен, Schirmer Mosel, 2013, 256 б., 232 ill., .

Industriebauten 1830–1930 : Eine fotografische Dokumentation, München, Die Neue Sammlung, 1967, 34 p., 103 ill., Anonyme Skulpturen : Formvergleiche industrieller Bauten [Anonymous Sculptures : Form comparisons of industrial buildings], Düsseldorf, Städtische Kunsthalle Düsseldorf, 1969, 36 p., 21 ill., Anonyme Skulpturen : Eine Typologie technischer Bauten [Anonymous Sculptures : A typology of technical buildings], New York, Düsseldorf, Wittenborn & Co., Art Press, 1970, 216 p., 194 ill., Fotografien 1957 bis 1975, Köln, Rheinland Verlag, 1975, 167 p., 124 ill., Fachwerkhäuserdes Siegener Industriegebietes [Framework Houses], München, Schirmer Mosel, 1977, 356 p., 350 ill., [eng. ]. Fördertürme [Chevalements, Mineheads], München, Schirmer Mosel, 1985, 220 p., 196 ill., Wassertürme [Châteaux d'Eau, Water Towers], München, Schirmer Mosel, 1988, 240 p., 223 ill., [fr. , eng. ]. Hochöfen [Blast Furnaces], München, Schirmer Mosel, 1990, 272 p., 319 ill., [eng. , fr. ]. Tipologie – Typologien – Typologies : Katalog der 44. Biennale Venedig 1990, München, Schirmer Mosel, 1990, 64 p., 321 ill., | 1999 : Pennsylvania Coal Mine Tipples [Pennsylvanische Kleinbergwerke], München, Schirmer Mosel, 1991, 136 p., 99 ill., [engl. ]. Gasbehälter [Gas Tanks], München, Schirmer Mosel, 1993, 120 p., 102 ill., [engl. ]. Grundformen [Basic Forms], München, Schirmer Mosel, 1993, 160 p., 64 ill., | 1999 : coll. Meister der Kamera [engl. ] | 2014 : Fabrikhallen [Industrial Façades], München, Schirmer Mosel, 1994, 276 p., 264 ill., Fördertürme [Mineheads], München, Schirmer Mosel, 1997, 200 p., 190 ill., Serien Bernd & Hilla Becher, Mainz, Hermann Schmidt, 1998, 134 p., ill., Zeche Hannibal [Coal Mine Hannibal], München, Schirmer Mosel, 2000, 124 p., 170 ill., Festschrift : Erasmuspreis 2002, München, Schirmer Mosel, 2002, 168 p., 128 ill., Industrielandschaften [Industrial Landscapes], München, Schirmer Mosel, 2002, 272 p., 180 ill., Typologien industrieller Bauten [Typologies of Industrial Buildings], München, Schirmer Mosel, 2003, 276 p., 1.528 ill.,. Grundformen industrieller Bauten [Basic Forms of Industrial Buildings], München, Schirmer Mosel, 2004, 144 p., 61 ill., [engl. ]. Kühltürme [Cooling Towers], München, Schirmer Mosel, 2005, 244 p., 236 ill., Getreidesilos [Grain Elevators], München, Schirmer Mosel, 2006, 256 p., 246 ill., Zeche Concordia, Linz, Oberösterreichisches Landesmuseum Linz, 2007, 55 p., ill., Bernd and Hilla Becher at Museo Morandi, München, Schirmer Mosel, 2009, 48 p., 173 ill., Bergwerke und Hütten [Coal Mines and Steel Mills], München, Schirmer Mosel, 2010, 188 p., 154 ill., [engl. ]. Zeche Hannover – Hannover Coal Mine, München, Schirmer Mosel, 2010, 280 p., 237 ill., Steinwerke und Kalköfen [Stonework and Lime Kilns], München, Schirmer Mosel, 2013, 256 p., 232 ill., .

Бернд және Хилла Бехер туралы кітаптар

Бернд пен Хилла Бехер Мориц Ноймюллермен сұхбаттасады. Мадрид: La Fábrica / Fundación Telefónica, 2005 жыл. Мориц Ноймюллер еңбегі. Бернд және Хилла Бехер: Өмір мен шығармашылығы. Кембридж, Массачусетс: MIT Press, 2006 жыл. Сюзанна Лэнгтің кітабы. Бернд пен Хилла Бехер. (Метрополитен өнер мұражайындағы 2022 жылғы көрменің каталогы) Нью-Йорк, Нью-Йорк: Метрополитен өнер мұражайы, Нью-Йорк, 2022 жыл. Джефф Л. Розенхаймның еңбегі.