Кіріспе

Стивен Пиппин (1960 жылы Редхилл, Суррейде туған) – ағылшын суретшісі, фотограф және инсталляция жасаушы. Пиппин өзгертілген немесе импровизацияланған фотожабдықтармен және физикалық модельдерге негізделген, әлеуметтік механизмдердің метафорасы болатын кинетикалық мүсіндермен жұмыс істейді.

Көркемдік мансап

Пиппиннің алғашқы жұмыстары жиһаз бен күнделікті заттарды уақытша стенокамераларға айналдыруға негізделген, оларды ол кейін сезімтал фотосуреттер түсіру үшін пайдаланған. Фотограф Аллан Секуланың (1951-2013) көрсеткеніндей, сезімтал фотосурет – бұл эстетикалық мақсатқа ғана емес, сонымен қатар әділетсіздік пен денелік азапты көрсету құралы ретінде фотосуретті қолдану. Оның жұмысы көбінесе таңдалған нысанның тудырған практикалық қиындықтарды еңсеру үшін жан-жақты жоспарлауды қажет етеді. Пиппин әдетте суреттерін жасау үшін көптеген қосымша құрал-жабдықтарды жоспарлап, құрастыруға мәжбүр болады. Көптеген жағдайларда түсірілген фотосуреттер құрылысының нәтижесінде бұрмаланып немесе зақымдануы мүмкін, бірақ бұл кемшіліктер суреттің маңызды ерекшелігі ретінде қарастырылады, камера ретінде қолданылған нысанға байланыстырады. Фотосуреттер әрқашан өзгертілген нысанның суретімен бірге көрсетіледі, ал кейінгі жұмыстар үшін өзгертуде қолданылған құрал-жабдықтардың көп бөлігі мен оны растайтын құжаттар да көрсетіледі.

Ашық нүкте (2010)

2011 жылдың 16 маусымынан 2011 жылдың 2 қазанына дейін CEAAC (Centre européen d'actions artistiques contemporaines) орталығында өткен «A Non Event (Horizon)» атты көрмеде Стивен Пиппиннің ең белгілі туындыларының бірі – «Point Blank» жұмысы қойылған. Осы серияда суретші оқпен тесілген кішкентай және орташа өлшемді аналогты камераларды, сондай-ақ оқ оларға ұшып келе жатқан сәтте түсірілген фотосуреттерді көрсетеді. Оның соңғы суреттері оқтан зардап шегу себебін бейнелейді. Қазіргі таңда осы жобада 20 сурет бар. Ол АҚШ-тың Висконсин штатында басталып, кейін Лондонда жалғасты. Осы серияны ерекше қылып бөлетіні – тесілген камераларды алу фактісі және олармен байланысты символизм. Нәтижесінде, аналогты фотосуреттерге тән химиялық процесті еске түсіретін, бұрмаланған және сынық суреттер, сондай-ақ органикалық тармақтар пайда болады. Алған кейбір суреттерде оқтың жоғары жылдамдығынан оқ бұлыңғыр көрінеді.

Аналогты (2008)

Сегізінші жылдары фотосурет әлемінде көптеген пікір қақтығыстарын тудырған, фотографтарды аналогтан цифрлық форматқа көшкендер мен дәстүрлі техниканы сақтап қалғандар деп екіге бөлген өзгеріс орын алды. Осы жұмысында Стивен Пиппин осы өзгерісті бір мезгілде цифрлық және аналогты камерамен бірдей сурет түсіру арқылы көрсетуге тырысады. Синхронды түсірілімнен алынған кескін екіге бөлінеді – екі форматты ажыратып тұратын табиғи (суреттелген пейзажға немесе нысанға тән) немесе жасанды шекаралар арқылы. Аналогтық бөлігі қолмен басылған C принтімен жасалса, цифрлық бөлігі сиямен басылған кескін болып табылады.

Жоқ (2007)

Бұл туынды ең терең философиялық жұмыстардың бірі. Онда суретші бастапқы екі әрпін жойған CANON камерасын көреміз, бұл факті жоба аталысында назарға алынады. Бұл камераның объективі өз басына бағытталған, айналып тұратын түтікшелер мен айналардан тұратын жүйемен оралған. Бұл туындының қызметтік маңызы жоқ, ол өзіне қарастыру мен абсурдқа негізделген.

Ω = 1 (2003 - 2014)

Біздің ғалам, теориялық тұрғыдан алғанда, астрофизикалық теорияларға сәйкес, ішке қарай құлау және толық жарылыс арасындағы тұрақты тепе-теңдік күйінде болады. Физиктер әдетте, осы күштердің өте нәзік тепе-теңдігін көрсету үшін қарындашты метафора ретінде пайдаланады, оның тепе-теңдігі тек ұшымен сақталады. Стивен Пиппин шамамен 10 жыл бойы осы метафораны бейнелейтін мүсінді жасауға арналды. Мүсін негізінен екі шамға негізделген, олар 2B қарындаштың металл табаққа түсетін көлеңкесін жасайды. Бұл көлеңкелер сенсорлармен бақыланады, олар ең кішкентай өзгерісті анықтағанда, тепе-теңдікті жоғалтпау үшін қарындаш тіреген табақтың орнын 20 миллисекунд ішінде, көз байқамайтын деңгейде өзгертеді. Осылайша, қарындаш тек ұшына сүйеніп тік тұрады. Бұл туынды уақытты тоқтата тұрғандай сезім тудырады, көрерменді үнемі күту күйінде ұстайды және тепе-теңдіктің қаншалықты нәзік екенін үйретеді.

Киіз үй-Локомоция (1997)

Бұл сериядағы алғашқы суреттер 1991 жылы Лондонда жасалған. Кейін, 1997 жылы Пиппин өзінің идеясын кеңейтіп, оны Нью-Джерсидегі кір жуу бөлмесіне көшірді, онда ол 12 кір жуу машинасының фондарына фотоқағаз жапты, ал машиналар мақта арқандарына байланған болатын. Осы арқандар оның өтуімен іске қосылып, оның жүрісін түсірді. Атауынан көрініп тұрғанындай, бұл жұмыс Эдвард Майбридждің 1887 жылғы "Жануарлардың қозғалысы" туындысына құрмет көрсету. Бұл жұмысында Майбридж келесі гипотезаны растауға немесе жоққа шығаруға тырысты: Аттың шапқан кезінде ешбір аяғы жерге тимейтін сәт болады. Осы болжамды тексеру үшін Майбридж 12 камераның алдынан атты жүгіртті, ал камералар оның жолындағы арқандармен іске қосылып, қозғалыстың сәттерін түсірді. Осының арқасында ол ғана емес, гипотезаның шындыққа сәйкес екенін көрсетіп қана қоймай, сонымен қатар киноның, қозғалыс фотосуретінің негізін салды, тіпті жылқының қозғалысын жақсырақ түсінуге әлемге көмектесті. Кейін ол билерді және адамдардың күнделікті қозғалыстарын түсіретін тағы да көп жобалар жасады. Пиппиннің құрмет көрсетуі Майбридж алған түпнұсқа суреттерге одан да жақын болды, себебі кір жуу машиналары минутына 500 айналыммен айналып тұрды. (Бұл суреттерге) белгілі бір деңгейде шынайылық сыйлады, оларды жүз жыл бұрынғы Майбриджтің түпнұсқасына ұқсатады. Негативтің бетіндегі сызаттар уақыттың орнына келіп, суреттерге кездейсоқ шынайылық сезімін беретін жасанды қартаю процесін көрсетеді.