Стивен Пиппин: Фотосуретшінің өнері мен эксперименттері
Steven Pippin
Стивен Пиппин – британ фотографы, инсталляция шебері. Үй жиһазынан камера жасап, әлеуметтік мәселелерді көрсетеді. Фотосурет өнері, кинетикалық мүсіндер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Стивен Пиппин (1960 жылы Редхилл, Суррейде туған) – ағылшын суретшісі, фотограф және инсталляция жасаушы. Пиппин өзгертілген немесе импровизацияланған фотожабдықтармен және физикалық модельдерге негізделген, әлеуметтік механизмдердің метафорасы болатын кинетикалық мүсіндермен жұмыс істейді.
English artist
Steven Pippin (born 1960 at Redhill, Surrey) is an English photographer and installation artist. Pippin works with converted or improvised photographic equipment and kinetic sculptures which are often based on physical models and are metaphors for social mechanisms.
Көркемдік мансап
Пиппиннің алғашқы жұмыстары жиһаз бен күнделікті заттарды уақытша стенокамераларға айналдыруға негізделген, оларды ол кейін сезімтал фотосуреттер түсіру үшін пайдаланған. Фотограф Аллан Секуланың (1951-2013) көрсеткеніндей, сезімтал фотосурет – бұл эстетикалық мақсатқа ғана емес, сонымен қатар әділетсіздік пен денелік азапты көрсету құралы ретінде фотосуретті қолдану. Оның жұмысы көбінесе таңдалған нысанның тудырған практикалық қиындықтарды еңсеру үшін жан-жақты жоспарлауды қажет етеді. Пиппин әдетте суреттерін жасау үшін көптеген қосымша құрал-жабдықтарды жоспарлап, құрастыруға мәжбүр болады. Көптеген жағдайларда түсірілген фотосуреттер құрылысының нәтижесінде бұрмаланып немесе зақымдануы мүмкін, бірақ бұл кемшіліктер суреттің маңызды ерекшелігі ретінде қарастырылады, камера ретінде қолданылған нысанға байланыстырады. Фотосуреттер әрқашан өзгертілген нысанның суретімен бірге көрсетіледі, ал кейінгі жұмыстар үшін өзгертуде қолданылған құрал-жабдықтардың көп бөлігі мен оны растайтын құжаттар да көрсетіледі.
Pippin's early work was based on converting furniture and everyday objects into makeshift pinhole cameras which he then used to take sympathetic photographs. Sympathetic photography, as seen through photographer Allan Sekula (1951 2013) using photography not only for an aesthetic purpose but as a tool to show injustices and bodily suffering. His work often involves a significant amount of planning to overcome the practical problems posed by the chosen object. Pippin typically has to plan and construct a significant amount of supporting equipment in order to achieve his pictures. Frequently the resulting photographs are distorted or otherwise compromised by the manner of their construction, but the imperfections are seen as an important characteristic of the image, giving a link back to the object which was used as a camera. The photographs are always shown alongside an image of the converted object, and for later works, much of the actual equipment used in the conversion along with supporting documentation.
Ашық нүкте (2010)
2011 жылдың 16 маусымынан 2011 жылдың 2 қазанына дейін CEAAC (Centre européen d'actions artistiques contemporaines) орталығында өткен «A Non Event (Horizon)» атты көрмеде Стивен Пиппиннің ең белгілі туындыларының бірі – «Point Blank» жұмысы қойылған. Осы серияда суретші оқпен тесілген кішкентай және орташа өлшемді аналогты камераларды, сондай-ақ оқ оларға ұшып келе жатқан сәтте түсірілген фотосуреттерді көрсетеді. Оның соңғы суреттері оқтан зардап шегу себебін бейнелейді. Қазіргі таңда осы жобада 20 сурет бар. Ол АҚШ-тың Висконсин штатында басталып, кейін Лондонда жалғасты. Осы серияны ерекше қылып бөлетіні – тесілген камераларды алу фактісі және олармен байланысты символизм. Нәтижесінде, аналогты фотосуреттерге тән химиялық процесті еске түсіретін, бұрмаланған және сынық суреттер, сондай-ақ органикалық тармақтар пайда болады. Алған кейбір суреттерде оқтың жоғары жылдамдығынан оқ бұлыңғыр көрінеді.
Within the exhibition called A Non Event (Horizon) that took place from June 16, 2011 to October 2, 2011 at the CEAAC (Centre européen d'actions artistiques contemporaines) there is one of Steven Pippin's best known works: Point Blank. Throughout this series, the artist exhibits small and medium sized analog cameras pierced by bullets along with some of the photos they took while the projectile was heading towards them, making his last photos capture the reason for its destruction. This project contains 20 images to date. It began in Wisconsin, USA and was continued in London later. It is precisely the fact of obtaining perforated cameras and the symbology that accompanies them that makes this series such an interesting work. As a result, photographs are obtained with distorted and fractured images with organic ramifications that are reminiscent of the chemical process that accompanies analog photographs. In some of the images obtained we can see the bullet out of focus due to its speed.
Аналогты (2008)
Сегізінші жылдары фотосурет әлемінде көптеген пікір қақтығыстарын тудырған, фотографтарды аналогтан цифрлық форматқа көшкендер мен дәстүрлі техниканы сақтап қалғандар деп екіге бөлген өзгеріс орын алды. Осы жұмысында Стивен Пиппин осы өзгерісті бір мезгілде цифрлық және аналогты камерамен бірдей сурет түсіру арқылы көрсетуге тырысады. Синхронды түсірілімнен алынған кескін екіге бөлінеді – екі форматты ажыратып тұратын табиғи (суреттелген пейзажға немесе нысанға тән) немесе жасанды шекаралар арқылы. Аналогтық бөлігі қолмен басылған C принтімен жасалса, цифрлық бөлігі сиямен басылған кескін болып табылады.
During the eighties, a transition occurred in the world of photography that brought with it a lot of controversy, dividing photographers between those who abandoned analog to switch to digital format and those who decided to stay with the traditional technique. In this work, Steven Pippin seeks to reflect this change through a method that consists of simultaneously taking the same photograph with a digital and an analog camera. The image resulting from the synchronized shot is exposed divided in two, either by natural borders (typical of the landscape or element photographed) or artificial ones, separating the two formats. The analog side is done using a C print, printed by hand; and the digital side is an inkjet print.
Жоқ (2007)
Бұл туынды ең терең философиялық жұмыстардың бірі. Онда суретші бастапқы екі әрпін жойған CANON камерасын көреміз, бұл факті жоба аталысында назарға алынады. Бұл камераның объективі өз басына бағытталған, айналып тұратын түтікшелер мен айналардан тұратын жүйемен оралған. Бұл туындының қызметтік маңызы жоқ, ол өзіне қарастыру мен абсурдқа негізделген.
This work is one of the most philosophical, in it we can see a CANON camera from which the artist has decided to delete the first two initials, a fact that is referenced in the title of the project itself. The lens of this camera is surrounded by a system of tubes and mirrors that rotate on the camera to focus on itself. This work lacks functionality and is based on self reflection and absurdity.
Ω = 1 (2003 - 2014)
Біздің ғалам, теориялық тұрғыдан алғанда, астрофизикалық теорияларға сәйкес, ішке қарай құлау және толық жарылыс арасындағы тұрақты тепе-теңдік күйінде болады. Физиктер әдетте, осы күштердің өте нәзік тепе-теңдігін көрсету үшін қарындашты метафора ретінде пайдаланады, оның тепе-теңдігі тек ұшымен сақталады. Стивен Пиппин шамамен 10 жыл бойы осы метафораны бейнелейтін мүсінді жасауға арналды. Мүсін негізінен екі шамға негізделген, олар 2B қарындаштың металл табаққа түсетін көлеңкесін жасайды. Бұл көлеңкелер сенсорлармен бақыланады, олар ең кішкентай өзгерісті анықтағанда, тепе-теңдікті жоғалтпау үшін қарындаш тіреген табақтың орнын 20 миллисекунд ішінде, көз байқамайтын деңгейде өзгертеді. Осылайша, қарындаш тек ұшына сүйеніп тік тұрады. Бұл туынды уақытты тоқтата тұрғандай сезім тудырады, көрерменді үнемі күту күйінде ұстайды және тепе-теңдіктің қаншалықты нәзік екенін үйретеді.
Our universe is theoretically, according to astrophysical theories, in a constant state of equilibrium between collapse through implosion and total explosion. Normally, physicists use a pencil as a metaphor to show this very delicate state of balance of forces, maintaining its balance supported only by its tip. For approximately 10 years Steven Pippin dedicated himself to devising a sculpture that could represent this metaphor. The sculpture is based mainly on two lights that project the shadows of a 2B pencil on a metal plate where it is held. These shadows are monitored by sensors that, upon detecting the slightest change, modify the position of the plate where the pencil rests with a margin of 20 milliseconds and almost imperceptibly to avoid losing balance. Thus, the pencil remains upright without the help of anything other than its tip. This work seems to stop time while keeping the viewer in a constant state of expectation and teaching us the fragility of balance.
Киіз үй-Локомоция (1997)
Бұл сериядағы алғашқы суреттер 1991 жылы Лондонда жасалған. Кейін, 1997 жылы Пиппин өзінің идеясын кеңейтіп, оны Нью-Джерсидегі кір жуу бөлмесіне көшірді, онда ол 12 кір жуу машинасының фондарына фотоқағаз жапты, ал машиналар мақта арқандарына байланған болатын. Осы арқандар оның өтуімен іске қосылып, оның жүрісін түсірді. Атауынан көрініп тұрғанындай, бұл жұмыс Эдвард Майбридждің 1887 жылғы "Жануарлардың қозғалысы" туындысына құрмет көрсету. Бұл жұмысында Майбридж келесі гипотезаны растауға немесе жоққа шығаруға тырысты: Аттың шапқан кезінде ешбір аяғы жерге тимейтін сәт болады. Осы болжамды тексеру үшін Майбридж 12 камераның алдынан атты жүгіртті, ал камералар оның жолындағы арқандармен іске қосылып, қозғалыстың сәттерін түсірді. Осының арқасында ол ғана емес, гипотезаның шындыққа сәйкес екенін көрсетіп қана қоймай, сонымен қатар киноның, қозғалыс фотосуретінің негізін салды, тіпті жылқының қозғалысын жақсырақ түсінуге әлемге көмектесті. Кейін ол билерді және адамдардың күнделікті қозғалыстарын түсіретін тағы да көп жобалар жасады. Пиппиннің құрмет көрсетуі Майбридж алған түпнұсқа суреттерге одан да жақын болды, себебі кір жуу машиналары минутына 500 айналыммен айналып тұрды. (Бұл суреттерге) белгілі бір деңгейде шынайылық сыйлады, оларды жүз жыл бұрынғы Майбриджтің түпнұсқасына ұқсатады. Негативтің бетіндегі сызаттар уақыттың орнына келіп, суреттерге кездейсоқ шынайылық сезімін беретін жасанды қартаю процесін көрсетеді.
The first images in this series were made in London in 1991. Later, in 1997, Pippin expanded his idea and moved it to a laundry room in New Jersey, where he placed photographic paper on each of the backgrounds of 12 washing machines that were attached to ropes of cotton. That ropes were activated in his path to capture him walking. As we can guess from the name, this work is a tribute to Animal Locomotion (1887) by Eadweard Muybridge. In this work, Muybridge tried to confirm or deny the following hypothesis: There is a moment in a horse's trot where none of its legs are in contact with the ground. To test this bet, Muybridge had a horse run in front of 12 cameras that were activated by ropes in its path, capturing snapshots of the movement. Thanks to this, he not only managed to demonstrate that the hypothesis was indeed true, but also laid the foundations of cinema, motion photography, and if that were not enough, he helped the world in general to better understand the movement of the horse. Later he would do more projects capturing dances and everyday movements of human beings. Pippin's tribute was even closer to the original images obtained by Muybridge because the washing machines were spinning at 500 rpm. (It gave the images) a certain degree of authenticity, making them look like a Muybridge original from a hundred years ago. The scratches on the surface of the negative become a substitute for time, an artificial aging process that gives the images an accidental air of authenticity.