1990-жылдардағы британдық попмәдениет қозғалысы

Кіріспе

1990 жылдардағы Ұлыбританияның поп-мәдениет қозғалысы

Бритпоп – 1990 жылдардың ортасында Ұлыбританияда пайда болған британдық музыка мәдениетінің қозғалысы, ол британдық ерекшелікті баса көрсетті. Музыкалық тұрғыдан алғанда, бритпоп АҚШ-тың гранж музыкасының және Ұлыбританияның шогейз музыкалық ағынының қараңғы мәтіндері мен дыбыстағы ландшафтарына қарсылық ретінде жарқын, құлаққа жағымды альтернативті рок тудырды. Бұл қозғалыс британдық альтернативті рокты кең жұртшылыққа жеткізіп, сол онжылдықтың «Свингті алтысы» мен британдық гитаралық поп музыкасын еске түсіретін «Cool Britannia» деп аталатын ірі британдық мәдени қозғалысын қалыптастырды. Бритпоп – 1990 жылдардың басындағы тәуелсіз музыка сахнасынан шыққан топтарға медиа назар аударуы. Бұл термин маркетингтік құрал ретінде қарастырылғанымен, музыкалық стиль немесе жанр емес, мәдени сәт ретінде көбірек танылды. Оның айналасындағы топтар көбінесе 1960 жылдардың британдық поп-музыкасынан, 1970 жылдардың глэм-рок және панк-рогынан, ал 1980 жылдардың инди-попынан шабыттанды. Бритпоппен байланысты ең табысты топтар – Oasis, Blur, Suede және Pulp, олар қозғалыстың «үлкен төртеуі» ретінде танымал болды, бірақ Suede және Pulp өзіндік стилін сақтап, бұл терминнен алшақтады. Бритпоптың мерзімі әдетте 1993–1997 жылдар деп есептеледі, ал оның ең гүлденген жылдары 1995–1996 жылдарға сәйкес келеді. 1995 жылы Blur мен Oasis арасындағы кестелік бәсеке («Бритпоп шайқасы» деп аталды) қозғалысты британдық баспасөздің назарына алып шықты. Музыка басты орын алғанымен, сән, өнер және саясат та қатысты, сонымен қатар Тони Блэр мен Жаңа лейбористер партиясы да бұл қозғалысқа қолдау көрсетті. 1990 жылдардың соңында көптеген бритпоп өкілдері коммерциялық сәтсіздікке ұшырады немесе тарап кетті, немесе жаңа жанрлар мен стильдерге көшті. Коммерциялық тұрғыдан қарағанда, бритпоп жасөспірімдер поп-музыкасына жеңіліп қалды, ал көркемдік тұрғыдан ол Travis және Coldplay сияқты топтармен байланысты бритпоптан кейінгі инди қозғалысына ұласты.

Стиль, тамырлар және әсерлер

Бритпоп кейіннен маркетинг құралы ретінде көрінсе де, музыкалық стиль немесе жанр емес, мәдени құбылыс ретінде қарастырылса да, «бритпоп» терминімен біріктірілген топтардың ортақ музыкалық ерекшеліктері мен ықпалдары бар. Бритпоп топтары музыкасында, мінез-құлқында және киімдерінде 1960-шы жылдардағы британдық поп-музыканың, 1970-шы жылдардағы глэм-рок пен панк-роктың, ал 1980-шы жылдардағы инди-поптың элементтерін көрсетеді. Нақты ықпалдар әртүрлі: Blur – The Kinks пен ертедегі Pink Floyd-тан, Oasis – The Beatles-тан шабыт алды, ал Elastica өнерлі панк-рокты, әсіресе Wire және Adam and the Ants тобының екі құрамын ұнатты. Дегенмен, бритпоп әртістері өткендегі британдық поп-музыканың дыбыстарына құрметпен қарады. The Kinks тобының Рей Дэвисі мен XTC тобының Энди Партридж кейде бритпоптың «әкесі» немесе «бабасы» деп аталды, бірақ Дэвис бұған қарсы шықты. Пол Уэллер мен Адам Ант та осылай аталғандардың қатарында. 1980-ші және 1990-шы жылдардың басындағы инди-сценаның альтернативті рок-топтары бритпоп қозғалысының тікелей алдағысы болды. The Smiths тобының ықпалы бритпоп әртістерінің көпшілігіне ортақ. Stone Roses, Happy Mondays және Inspiral Carpets (Оазистің Ноэль Галлахер Мадчестер жылдарында олардың роудиі болған) бастаған Мадчестер сахнасы бритпоптың тікелей тамыры болды, себебі оның жақсы көңіл-күйге және ұнтақ әндерге баса назар аударуы британдық шугейзинг пен американдық гранж стиліне балама ұсынды. Бритпоптан төрт жыл бұрын Ливерпульдік The La's тобының «There She Goes» хиті Rolling Stone журналымен «бритпоп негізінің құнды бөлігі» деп сипатталды. Бритпоп топтарына жергілікті ерекшеліктер, британдық акценттер тән, сондай-ақ өлеңдер мен имиджде британдық орындар мен мәдениетке сілтемелер жиі кездеседі. Стильдік тұрғыдан бритпоп топтары өз буынының жас британдықтарына түсінікті, жағымды әуендер мен мәтіндерді қолданды. Blur тобының Деймон Албарн 1993 жылы Blur «гранжға қарсы топ» екені туралы сұраққа жауап бергенде: «Жақсы, солай болсын. Егер панк хиппилерден құтылу үшін болса, мен гранждан құтыламын», – деді. Жанрларға деген ашық наразылығына қарамастан, олардың кейбір элементтері бритпоптың тұрақты ерекшеліктеріне енді. Ноэль Галлахер Ride тобын жақтады және бір кезде Nirvana-ның Курт Кобейн соңғы он жылдағы жалғыз өнерпаз екенін айтты, оның музыкасы «Wonderwall» әнін Кобейн жазғандай көрінеді. 1996 жылға қарай Oasis-тің танымалдылығы соншалыққа жетті, NME бірнеше бритпоп топтарын (The Boo Radleys, Ocean Colour Scene және Cast-ты қоса) «Noelrock» деп атады, Галлахердің олардың музыкасына тигізген әсерін атап өтті. Журналист Джон Харрис осы топтар мен Галлахерді «1960-шы жылдарға деген шын сүйіспеншілік, рок музыкасының ең қарапайым элементтерінен басқасын елемеу және «нағыз музыканың» басымдығына сенумен біріктіретін» деп сипаттады. Бритпоп имиджі де британдық және жұмысші класына тән болды. Loaded журналы, шектен тыс ішімдік және жалпы жігіттер мәдениеті сияқты ашық еркектіктің өркендеуі бритпоп дәуірінің маңызды бөлігі болды. Юнион Джек қозғалыстың маңызды символына айналды (The Who сияқты мод-топтарымен бұрынғы буын сияқты) және оны мақтаныш пен ұлтшылдықтың символы ретінде пайдалану бірнеше жыл бұрын Smiths тобының әншісі Моррисси оны киіп орындаған кезде тудырған даумен күрт қайшы болды. Британдық сілтемелерге баса назар аудару жанрдың АҚШ-та сәттілікке жетуін қиындатты.

Though Britpop has been seen in retrospect as a marketing tool, and more of a cultural moment than a musical style or genre, there are musical conventions and influences the bands grouped under the Britpop term have in common. Britpop bands show elements from the British pop music of the 1960s, glam rock and punk rock of the 1970s, and indie pop of the 1980s in their music, attitude, and clothing. Specific influences vary: Blur drew from the Kinks and early Pink Floyd, Oasis took inspiration from the Beatles, and Elastica had a fondness for arty punk rock, notably Wire. and both incarnations of Adam and the Ants. Regardless, Britpop artists project a sense of reverence for British pop sounds of the past. The Kinks' Ray Davies and XTC's Andy Partridge are sometimes advanced as the "godfathers" or "grandfathers" of Britpop, though Davies disputes it. Others similarly labelled include Paul Weller and Adam Ant. Alternative rock acts from the indie scene of the 1980s and early 1990s were the direct ancestors of the Britpop movement. The influence of the Smiths is common to the majority of Britpop artists. The Madchester scene, fronted by the Stone Roses, Happy Mondays and Inspiral Carpets (for whom Oasis's Noel Gallagher had worked as a roadie during the Madchester years), was an immediate root of Britpop since its emphasis on good times and catchy songs provided an alternative to the British based shoegazing and American based grunge styles of music. Pre dating Britpop by four years, Liverpool based group the La's hit single "There She Goes" was described by Rolling Stone as a "founding piece of Britpop's foundation". Local identity and regional British accents are common to Britpop groups, as well as references to British places and culture in lyrics and image. Stylistically, Britpop bands use catchy hooks and lyrics that were relevant to young British people of their own generation. Damon Albarn of Blur summed up the attitude in 1993 when after being asked if Blur were an "anti grunge band" he said, "Well, that's good. If punk was about getting rid of hippies, then I'm getting rid of grunge." In spite of the professed disdain for the genres, some elements of both crept into the more enduring facets of Britpop. Noel Gallagher has since championed Ride and once stated that Nirvana's Kurt Cobain was the only songwriter he had respect for in the last ten years, and that he felt their music was similar enough that Cobain could have written "Wonderwall". By 1996, Oasis's prominence was such that NME termed a number of Britpop bands (including The Boo Radleys, Ocean Colour Scene and Cast) "Noelrock", citing Gallagher's influence on their music. Journalist John Harris described these bands, and Gallagher, as sharing "a dewy eyed love of the 1960s, a spurning of much beyond rock's most basic ingredients, and a belief in the supremacy of 'real music'". The imagery associated with Britpop was equally British and working class. A rise in unabashed maleness, exemplified by Loaded magazine, binge drinking and lad culture in general, would be very much part of the Britpop era. The Union Jack became a prominent symbol of the movement (as it had a generation earlier with mod bands such as the Who) and its use as a symbol of pride and nationalism contrasted deeply with the controversy that erupted just a few years before when former Smiths singer Morrissey performed draped in it. The emphasis on British reference points made it difficult for the genre to achieve success in the US.

Шығуы және алғашқы жылдары

Джон Харрис бритпоп 1992 жылдың көктемінде Blur тобының төртінші синглы "Popscene" және Suede тобының "The Drowners" бірдей уақытта шығуымен басталды деп санайды. Ол: «Егер бритпоп кез келген жерде басталса, онда ол Suede-дің алғашқы туындыларын құттықтаған ынта-қуантқандық болды: олардың барлығы батыл, сәтті және өте британдық еді». Suede – гитараға бағытталған жаңа топтардың алғашқысы болды, оны Ұлыбританияның музыкалық БАҚ Сиэтлдің гранж дыбысына британдық жауап ретінде қабылдады. Олардың дебюттік альбомы Suede Ұлыбритания тарихындағы ең жылдам сатылған дебюттік альбом атанды. 1993 жылдың сәуірінде Select журналы Suede тобының жетекші әншісі Брет Андерсонды одақ туының фонында және «Янкилер үйге!» деген тақырыппен мұқабасында жариялады. Бұл нөмірге Suede, Auteurs, Denim, Saint Etienne және Pulp туралы материалдар кірді және жаңа қозғалыстың идеясын қалыптастыруға көмектесті. Кезеңнің басты музыкалық күші – Америка Құрама Штаттарынан келген гранж шабуылы, ол Stone Roses тобының белсенділігінің тоқтауынан кейін инди сахнасындағы бос орынды толтырды. Blur екінші альбомы Modern Life Is Rubbish (1993) арқылы ағылшыншылдық эстетиканы қабылдады. Blur-дің жаңа тәсілі 1992 жылдың көктемінде АҚШ-қа жасаған гастрольдік сапарынан туды. Гастроль кезінде топтың фронтмені Дэймон Албарн американдық мәдениетке наразылық білдіре бастады және осы мәдениеттің Ұлыбританияға сіңіп жатқан әсеріне қатысты пікір білдіру қажеттігін сезінді. Джон Харрис NME журналында Modern Life is Rubbish альбомы жарық көрмес бұрын: «[Blur-дің] уақыты керемет сәйкес келді. Неге? Өйткені, baggies және shoegazers сияқты, дауысты, ұзын шашты американдықтар енді өздерін «кешегі нәрсе» деп белгіленген намысты бұрышқа таңылған деп тапты». 1995 жылы Blur төрт жүлде – Parklife альбомы үшін «Ең үздік британдық альбом» (Definitely Maybe альбомынан бұрын) және тағы басқаларын жеңіп алды. 1995 жылы Pulp Different Class альбомын шығарды, ол бірінші орынға шықты және «Common People» синглын қамтыды. Альбом Ұлыбританияда 1,3 миллионнан астам дана сатылды. «Бритпоп» термині БАҚ британдық дизайнерлер мен фильмдердің жетістіктерін, Дэмиен Хирст сияқты жас британдық суретшілерді («Бритарт» деп те аталады) және Джон Мейджор үкіметінің құлдырауымен қатар, жас Тони Блэрдің Еңбек партиясының жетекшісі ретінде көтерілуімен байланысты оптимизмнің көңіл-күйін көрсете бастады. 1992 жылы баспасөзде «Жаңа Мод» және «Арыстан Поп» сияқты терминдер пайда болғаннан кейін, журналист (қазіргі BBC Radio 6 Music ди-джейы) Стюарт Макони 1993 жылы «Бритпоп» терминін қолданды (бірақ 2020 жылғы BBC Radio 2 бағдарламасында осы оқиғаны еске түсіргенде, ол бұл терминнің 1960 жылдары, британдық жаулап алу кезінде де қолданылған болуы мүмкін екенін айтты). Алайда, журналист және музыкант Джон Робб 1980 жылдардың соңында Sounds журналында La's, Stone Roses және Inspiral Carpets сияқты топтарды атау үшін осы терминді қолданғанын мәлімдеді, бірақ олардың көпшілігі сол кезде Baggy, Madchester және инди-би жанрларына жатқызылған. 1994 жылға дейін Ұлыбритания БАҚ «Бритпопты» қазіргі музыка мен оқиғалармен байланысты қолдана бастады. Жаңа қозғалысқа сәйкес топтар пайда болды. 1995 жылдың басында Sleeper, Supergrass және Menswear сияқты топтар поп-хиттер тізіміне енді. Elastica сол наурыз айында дебюттік Elastica альбомын шығарды, оның алғашқы аптадағы сатылымы өткен жылы Definitely Maybe альбомы көрсеткен рекордты басып өтті. Музыкалық баспасөз Камден Таунының айналасындағы музыкалық ортаны – Blur, Elastica және Menswear сияқты топтардың жиі кездесетін орны ретінде қарады, ал Melody Maker: «Камден 1995 жылы Сиэтл 1992 жылы болғандай, Манчестер 1989 жылы болғандай, ал Мистер Блобби 1993 жылы болғандай» деп мәлімдеді.

John Harris has suggested that Britpop began when Blur's fourth single "Popscene" and Suede's "The Drowners" were released around the same time in the spring of 1992. He stated, "[I]f Britpop started anywhere, it was the deluge of acclaim that greeted Suede's first records: all of them audacious, successful and very, very British." Suede were the first of the new crop of guitar orientated bands to be embraced by the UK music media as Britain's answer to Seattle's grunge sound. Their debut album Suede became the fastest selling debut album in the history of the UK. In April 1993, Select magazine featured Suede's lead singer Brett Anderson on the cover with a Union Flag in the background and the headline "Yanks go home!" The issue included features on Suede, the Auteurs, Denim, Saint Etienne and Pulp and helped start the idea of an emerging movement. The dominant musical force of the period was the grunge invasion from the United States, which filled the void left in the indie scene by the Stone Roses' inactivity. Blur, however, took on an Anglocentric aesthetic with their second album Modern Life Is Rubbish (1993). Blur's new approach was inspired by a tour of the United States in the spring of 1992. During the tour, frontman Damon Albarn began to resent American culture and found the need to comment on that culture's influence seeping into Britain. John Harris wrote in an NME article just before the release of Modern Life is Rubbish: "[Blur's] timing has been fortuitously perfect. Why? Because, as with baggies and shoegazers, loud, long haired Americans have just found themselves condemned to the ignominious corner labelled 'yesterday's thing'." Blur won four awards at the 1995 Brit Awards, including Best British Album for Parklife (ahead of Definitely Maybe). In 1995, Pulp released the album Different Class which reached number one, and included the single "Common People". The album sold over 1.3 million copies in the UK. The term "Britpop" arose when the media were drawing on the success of British designers and films, the Young British Artists (sometimes termed "Britart") such as Damien Hirst, and on the mood of optimism with the decline of John Major's government, and the rise of the youthful Tony Blair as leader of the Labour Party. After terms such as "the New Mod" and "Lion Pop" were used in the press around 1992, journalist (and now BBC Radio 6 Music DJ) Stuart Maconie used the term Britpop in 1993 (though recounting the event in a BBC Radio 2 programme from 2020, he believed it may have been used in the 1960s, around the time of the British Invasion). However, journalist and musician John Robb states he had used the term in the late 1980s in Sounds magazine to refer to bands such as the La's, the Stone Roses and Inspiral Carpets, though many of these acts would be grouped under the Baggy, Madchester and indie dance genres at the time. It was not until 1994 that Britpop started to be used by the UK media in relation to contemporary music and events. Bands emerged aligned with the new movement. At the start of 1995, bands including Sleeper, Supergrass and Menswear scored pop hits. Elastica released their debut album Elastica that March; its first week sales surpassed the record set by Definitely Maybe the previous year. The music press viewed the scene around Camden Town as a musical centre; frequented by groups like Blur, Elastica, and Menswear; Melody Maker declared "Camden is to 1995 what Seattle was to 1992, what Manchester was to 1989, and what Mr Blobby was to 1993."

"Бритпоп шайқасы"

1995 жылы «Бритпоп шайқасы» деп аталған Blur мен Oasis арасындағы жарыс бритпопты британдық баспасөздің назарына алып шықты. Топтар бастапқыда бір-бірін мақтаған, бірақ жыл ішінде екеуінің арасындағы шиеленіс күшейді. БАҚ-тың ықпалымен, олар NME журналының 12 тамыздағы санында «Британдық ауыр салмақ чемпионаты» деп аталған жарысқа қатысты, Blur-дің «Country House» және Oasis-тің «Roll with It» синглдерінің бір күні шығуы күтілуде. Бұл жарыс екі топты бір-біріне қарсы қойды, жанжал музыкадан гөрі британдық әлеуметтік жіктелу мен аймақтық даулар туралы болды. Oasis Англияның солтүстігін, ал Blur оңтүстігін бейнелейтін. The Beatles және The Rolling Stones-тан бері болған ең ірі поп-айқас ретінде танылған бұл жарыс, екі топтың бір-біріне тартқан сын-ескертпелерімен қозғалды. Oasis, Blur-ді «Chas & Dave-тің күйеушілер музыкасы» деп есқарар етті, ал Blur өз қарсыластарын «Oasis Quo» деп атап, олардың түпсіздігі мен жаңаруға қабілетсіздігін сынады. Blur өздерінің хит-парадтағы синглын BBC-дің Top of the Pops бағдарламасында орындады, топтың бас гитарисі Алекс Джеймс «Oasis» футболкасын киген болатын. Алайда, ұзақ мерзімде Oasis, Blur-ден әлдеқайда коммерциялық сәттілікке жетті, елімізде де, шетелде де. 2019 жылғы сұхбатында Oasis тобының жетекшісі Ноэль Галлахер екі әннің арасындағы жарысқа қатысты, оларды екеуін де «қоқыс» деп бағалады және Oasis-тің «Cigarettes & Alcohol» мен Blur-дің «Girls & Boys» арасындағы жарысқа қатысудың маңыздырақ болатынын айтты. Сондай-ақ, ол және Blur вокалисі Деймон Албарн – олармен Галлахер 2010 жылдары бірнеше музыкалық ынтымақтастықтар жасаған – енді дос екендерін жеткізді. Екеуі де 1990 жылдардағы бәсекелестіктерін талқылаудан бас тартатындарын айтты, Албарн: «Мен Ноэльмен достығымды бағалаймын, өйткені ол 90-шы жылдарда мен бастан өткерген нәрсені түсінген жалғыз адамдардың бірі» деді.

Басым көрсеткіштері мен төмендеуі

[[file:Liamg. JPG тікелей эфирде ойнатылған кескін. NME газетінде: "(What's the Story) Morning Glory?" альбомы сатылымының артуымен, Blur шайқасты жеңіп алғанмен, Oasis соғысты жеңіп алғаны анық болды. Blur-дің 'Life' трилогиясының үшінші альбомы "The Great Escape" бір миллионнан астам данада сатылды. 1996 жылғы Brit Awards сыйлық беру салтанатында екі альбом да "Үздік британдық альбом" номинациясына ұсынылды (Pulp-тің "Different Class" альбомы да сондай-ақ ұсынылды), және Oasis бұл сыйлықты жеңіп алды. Үш топ та "Үздік британдық топ" және "Үздік бейнеклип" номинацияларына ие болды, оларды Oasis жеңіп алды. Америкалық Pavement сияқты лоу-фай музыкалық әсерлерді сіңіру. 1997 жылдың қаңтар айында Альбарн NME газетіне: "Біз бір қозғалыс жасадық: британдық топтардың тарихында біз үшін әрқашан орын болады. Біз осы әлемді сәл басқаша көре бастадық" деді. Бритпоптың қарқыны төмендегенде, көптеген топтар күшін жоғалтып, тарап кетті. Поп-топ Spice Girls тобының күрт танымал болуы "бритпоптың рухын одан жауаптылардан тартып алды" деп есептеледі. Белгілі топтар қиындыққа тап болғанда, бұрын британдық БАҚ-тың назарынан тыс қалған Radiohead және Verve сияқты топтарға көңіл аударыла бастады. Бұл екі топ – әсіресе Radiohead – бұрынғы бритпоп топтарында сирек кездесетін 1960 және 1970 жылдардың эзотерикалық әсерлерін көрсетті. 1997 жылы Radiohead және Verve сәйкесінше "OK Computer" және "Urban Hymns" альбомдарын шығарды, екеуі де жоғары бағаланды.

Британдық поптан кейінгі

thumbnailColdplay, бритпоптан кейінгі коммерциялық жағынан ең табысты топ, 2017 жылы сахнада. Бритпоптан кейін БАҚ-тың назары бритпоп қозғалысына ден қойғандықтан, бұрыннан бар, бірақ назардан тыс қалған топтарға ауысты. Radiohead және The Verve сияқты топтар, сондай-ақ Travis, Stereophonics, Feeder және әсіресе Coldplay сияқты жаңа топтар, олардан бұрынғы бритпоп топтарының көпшілігіне қарағанда халықаралық деңгейде үлкен жетістікке жетті және 1990 жылдардың соңы мен 2000 жылдардың басында коммерциялық тұрғыдан ең табысты топтардың бірі болды. 1990 жылдардың ортасында қандай да бір жетістікке жеткен, бірақ бритпоп сахнасының бір бөлігі болмаған топтардың қатарында The Verve және Radiohead болды. Олар көбінесе британдық дәстүрлі рок элементтерін (немесе британдық дәстүрлі рок), әсіресе The Beatles, The Rolling Stones және Small Faces американдық ықпалдарымен үйлестірді. Пост-бритпоп топтары 1970-ші жылдардағы британдық рок және поп музыкасының элементтерін де пайдаланды. Бұдан өзге, американдық баспасөз бен жанкүйерлерге көбірек ұмтылу, олардың кейбіреулеріне халықаралық деңгейде сәттілікке жетуге көмектескен болуы мүмкін. Олар рок жұлдызының бейнесін кездейсоқ адам немесе "құрбыдай жігіт" ретінде көрсетті, ал олардың күшейе берген мелодикалық музыкасы бос немесе өзгелерден алынған деп сынға ұшырады. Баспасөздің кейбір бөліктері "Cool Caledonia" деп атаған Шотландиядағы мәдени және музыкалық ортада, Глазгодан шыққан Travis пост-бритпоп дәуірінде пайда болған алғашқы маңызды рок-топтардың бірі болды және пост-бритпоп жанрын таратуға және тіпті құруға үлкен үлес қосты. Эдинбургтен Idlewild, пост-гранж әсеріне көбірек бейімделді, үш топ 20 альбомын шығарды, ең жоғары жетістігі The Remote Part (2002) болды. "Cool Cymru" деп аталған бритпоптан кейінгі Уэльс рок сахнасынан шыққан алғашқы маңызды топ Catatonia болды, оның "Mulder and Scully" (1998) синглы Ұлыбританияда топ 10-ға енді, ал International Velvet (1998) альбомы бірінші орынды иеленді, бірақ олар АҚШ-та үлкен әсер ете алмады және жеке мәселелерден кейін ғасырдың соңында тарап кетті. Басқа уэльстік топтардың қатарында Stereophonics және Feeder болды. [[File:Snow Patrol at Sheffield Arena 2009. jpg|thumb|left|Snow Patrol 2009 жылы өнер таныстырып тұр. Олардың 2006 жылғы "Chasing Cars" әні 21 ғасырда Ұлыбритания радиосында ең көп ойналатын ән болып табылады. Осы ортада ең коммерциялық жағынан табысты топ Coldplay болды, олардың тұңғыш альбомы Parachutes (2000) мультиплатиналыққа ие болды және оларды екінші альбомы A Rush of Blood to the Head (2002) кезінде әлемдегі ең танымал топтардың біріне айналдырды. Snow Patrol тобының "Chasing Cars" (2006 жылғы Eyes Open альбомынан) әні Ұлыбритания радиосында XXI ғасырдың ең көп ойналатын әндерінің бірі болып табылады. Coldplay, Starsailor және Elbow сияқты топтар, терең ойлы мәтіндерімен және бірқалыпты темптерімен, жаңа мыңжылдықтың басында жайсыз және өмірден тыс деп сынға ұшырады, ал Hives, The Vines, The Libertines, The Strokes, The Black Keys және The White Stripes сияқты гараж рок толқыны немесе пост-панк қайта жандануы музыкалық баспасөз тарапынан "рок-н-роллдың құтқарушылары" деп қарсы алынды. Алайда, осы дәуірдің бірқатар топтары, әсіресе Travis, Stereophonics және Coldplay, жаңа мыңжылдықта жазбаларын жалғастырып, коммерциялық сәттілікке қол жеткізді. Пост-бритпоп идеясы жаңа мыңжылдықта пайда болған Razorlight, Kaiser Chiefs, Arctic Monkeys және Bloc Party сияқты топтарды қамту үшін кеңейтілді, олар бритпоптың "екінші толқыны" ретінде қарастырылды. және Live Forever: The Rise and Fall of Brit Pop, 2003 жылғы Джон Доуэр жазған және түсірген деректі фильм. Екі деректі фильмде де Тони Блэр мен Жаңа лейбористердің британдық мәдени жаңарумен және Дэмиен Хирст сияқты бритпоп суретшілерімен байланысуға тырысқандары туралы айтылады.

thumb|Coldplay, the most commercially successful post Britpop band, on stage in 2017. After Britpop the media focused on bands that may have been established acts, but had been overlooked due to focus on the Britpop movement. Bands such as Radiohead and the Verve, and new acts such as Travis, Stereophonics, Feeder and particularly Coldplay, achieved wider international success than most of the Britpop groups that had preceded them, and were some of the most commercially successful acts of the late 1990s and early 2000s. Bands that had enjoyed some success during the mid 1990s, but were not really part of the Britpop scene, included the Verve and Radiohead. often mixing elements of British traditional rock (or British trad rock), particularly the Beatles, the Rolling Stones and Small Faces with American influences. Post Britpop bands also used elements from 1970s British rock and pop music. This, beside a greater willingness to woo the American press and fans, may have helped a number of them in achieving international success. They have been seen as presenting the image of the rock star as an ordinary person, or "boy next door" and their increasingly melodic music was criticised for being bland or derivative. The cultural and musical scene in Scotland, dubbed "Cool Caledonia" by some elements of the press, Travis, also from Glasgow, were one of the first major rock bands to emerge in the post Britpop era, and have been credited with a major role in disseminating and even creating the subgenre of post Britpop. From Edinburgh Idlewild, more influenced by post grunge, produced three top 20 albums, peaking with The Remote Part (2002). The first major band to break through from the post Britpop Welsh rock scene, dubbed "Cool Cymru", were Catatonia, whose single "Mulder and Scully" (1998) reached the top ten in the UK, and whose album International Velvet (1998) reached number one, but they were unable to make much impact in the US and, after personal problems, broke up at the end of the century. Other Welsh bands included Stereophonics and Feeder. [[File:Snow Patrol at Sheffield Arena 2009. jpg|thumb|left|Snow Patrol performing in 2009. Their 2006 single "Chasing Cars" is the most widely played song on UK radio in the 21st century. The most commercially successful band in the milieu were Coldplay, whose debut album Parachutes (2000) went multi platinum and helped make them one of the most popular acts in the world by the time of their second album A Rush of Blood to the Head (2002). Snow Patrol's "Chasing Cars" (from their 2006 album Eyes Open) is the most widely played song of the 21st century on UK radio. Bands like Coldplay, Starsailor and Elbow, with introspective lyrics and even tempos, began to be criticised at the beginning of the new millennium as bland and sterile and the wave of garage rock or post punk revival bands, like the Hives, the Vines, the Libertines, the Strokes, the Black Keys and the White Stripes, that sprang up in that period were welcomed by the musical press as "the saviours of rock and roll". However, a number of the bands of this era, particularly Travis, Stereophonics and Coldplay, continued to record and enjoy commercial success into the new millennium. The idea of post Britpop has been extended to include bands originating in the new millennium, including Razorlight, Kaiser Chiefs, Arctic Monkeys and Bloc Party, seen as a "second wave" of Britpop". and Live Forever: The Rise and Fall of Brit Pop, a 2003 documentary film written and directed by John Dower. Both documentaries include mention of Tony Blair and New Labour's efforts to align themselves with the distinctly British cultural resurgence that was underway, as well Britpop artists such as Damien Hirst.

Терминология

Жанрдың өкілдері "Britpop" терминін мойындамады. Oasis тобының жетекшісі Ноэль Галлахер бұл терминмен байланысты екенін жоққа шығарды: "Біз бритпоп емес, біз жаһандық рок. БАҚ бритпопты алып, елдің шалғай ауылдық үйлеріне дейін тығып жіберсе болады". Blur гитарисі Грэм Коксон 2009 жылғы "Blur – No Distance Left to Run" деректі фильмінде "өзін бритпоп, поп, PopBrit деп атауын немесе қалай атаса да ұнатпайтынын" айтты. Pulp тобының вокалисі Джарвис Кокер 2010 жылы BBC Radio 4 арнасының "Chain Reaction" бағдарламасында Стивен Мерчантпен сұхбаттасып, бұл терминге деген наразылығын білдірді, оны "жағымсыз, ұсақ-түйек, кескір дыбыс" деп сипаттады. 2020 жылы 2000-шы жылдардың барлық "мақұлдықсыз инди" тобына назар аударған кезде, NME-нің Марк Бомонт бритпоп терминінің құны төмендегенін, сахнаны осылай маңызды еткен мәдени ерекшеліктерді ескермей, 1990 жылдары гитарада ойнаған кез келген топты қамтитын "жалпылама" терминге айналғанын айтты.