Қазіргі заманғы гот субмәдениеті

Кіріспе

Қазіргі заманғы субмәдениет

Готика – 1980 жылдардың басында Ұлыбританияда пайда болған, музыкаға негізделген субмәдениет. Ол постпанк музыка жанрының бір тармағы – готикалық рок музыкасының жанкүйерлері тарапынан дамытылды. Готикалық рок жанрын болжаған және субмәдениеттің қалыптасуына және дамуына көмектескен постпанк артистерінің қатарында Siouxsie and the Banshees, Bauhaus, The Cure және Joy Division бар. Готика субмәдениеті сол дәуірдегі басқа субмәдениеттерге қарағанда әлдеқайда ұзақ өмір сүрді және әлем бойынша түрлену мен таралуын жалғастыруда. Оның бейнесі мен мәдени ерекшеліктері 19 ғасырдың готикалық әдебиетінен және қорқыныш фильмдерінен әсер алған. Бұл субмәдениет әсіресе Батыс Еуропада музыкалық фестивальдар, түнгі клубтар мен ұйымдастырылған жиындарда өркен жаяды. Субмәдениет музыка, эстетика және сәндегі талғамдарды біріктіреді. Готикалық музыкаға готикалық рок, дэт-рок, колд-вейв, дарк-вейв және этериал-вейв сияқты түрлі стильдер кіреді. Готикалық сән стилі панк, жаңа толқын, неоромантизм және Виктория, Эдвард және Белль Эпок дәуірлерінің киім үлгілерінен шабыттандырылған. Бұл стиль көбінесе қара (көбінесе толық қара) киім, қара макияж және қара шаштан тұрады.

Шығуы мен дамуы

Готик-рок термині 1967 жылы музыка сыншысы Джон Стикни Джим Моррисонмен кездескен кезде, ол "Дорздың готик-рокын құрметтеу үшін тамаша бөлме" деп атаған шамалы шараптар бөлмесінде болған кездесуін сипаттау үшін қолданған. Сол жылы Velvet Underground тобының "All Tomorrow's Parties" әнін музыка тарихшысы Курт Лодер "гипнотикалық готик-рок шедеврінің" бір түрі деп атады. 1970 жылдардың аяғында "готикалық" сөзі Siouxsie and the Banshees, Magazine және Joy Division сияқты пост-панк топтарының атмосферасын сипаттау үшін қолданылды. 1978 жылдың шілдесінде Siouxsie and the Banshees концерті туралы тікелей шолуда сыншы Ник Кент олардың музыкасына қатысты: "[П]араллельдер мен салыстырулар енді Doors сияқты готик-рок архитекторларымен және, әрине, Velvet Underground-пен жүргізілуі мүмкін". 1979 жылдың наурыз айында Magazine тобының екінші альбомын шолып жазғанда Кент музыкада "жаңа қатаңдық сезімі" бар екенін атап өтті, "ылғалды нео-готикалық дыбыспен". Кейін сол жылы 15 қыркүйекте Joy Division-ның менеджері Тони Уилсон BBC телеарнасының "Something Else" бағдарламасына берген сұхбатында осы терминді қолданды. Уилсон Joy Division-ды поптың бағытымен салыстырғанда "готикалық" деп сипаттады, тікелей өнер көрсетімінен бұрын. Бұл термин кейін "Joy Division және Siouxsie and the Banshees-тен кейін пайда болған Bauhaus сияқты жаңа топтарға" қолданылды. Баухаустың 1979 жылы шыққан "Bela Lugosi's Dead" атты алғашқы синглі готик-рок жанрының бастауы ретінде есептеледі. 1979 жылы Sounds журналы Joy Division-ды "готикалық" және "театрлық" деп сипаттады. 1980 жылдың ақпан айында Melody Maker сол топты "осы готикалық мұңның шебері" деп атады. Сыншы Джон Савидж кейінірек олардың әншісі Ян Кертистің "Солтүстік готиканың нақты мәлімдемесін" жазғанын айтты. Алайда, готик-рок пост-панк ішінде біртұтас музыкалық жанрға 1980 жылдардың басында ғана айналды, және осы топтардың жақтастары ерекше танылатын қозғалыс ретінде біріге бастады. Олар "готика" атауын 1981 жылы Ұлыбританияның рок апталығы Sounds-та жарияланған мақаладан алған болуы мүмкін: Стив Китон жазған "Панк Готиканың бейнесі". У.К. Decay тың тыңдаушылары туралы мәтінде Китон: "Бұл Панк Готиканың келуі ме? Баухаус ұқсас қанаттармен ұшып келсе, бұл келесі үлкен жаңалық бола ма?" 1982 жылдың шілдесінде Лондонның Сохо ауданында Batcave ашылды, бұл жаңадан пайда болған сахна үшін маңызды кездесу орны болды, ол 1983 жылдың басында NME журналының арнайы санында қысқаша "позитивті панк" деп аталды. "Баткавер" термині содан кейін ескі мектептік готтарды сипаттау үшін қолданылды. Британдық сахнадан тыс, 1970 жылдардың аяғы мен 1980 жылдардың басында Калифорнияда америкалық панк-роктың ерекше саласы ретінде deathrock дамыды, оның алдыңғы қатарында Christian Death, Kommunity FK және 45 Grave сияқты топтар тұрды.

The term gothic rock was coined by music critic John Stickney in 1967 to describe a meeting he had with Jim Morrison in a dimly lit wine cellar, which he called "the perfect room to honor the Gothic rock of the Doors". That same year, the Velvet Underground song "All Tomorrow's Parties" created a kind of "mesmerizing gothic rock masterpiece" according to music historian Kurt Loder. In the late 1970s, the gothic adjective was used to describe the atmosphere of post punk bands such as Siouxsie and the Banshees, Magazine, and Joy Division. In a live review about a Siouxsie and the Banshees' concert in July 1978, critic Nick Kent wrote, concerning their music, "[P]arallels and comparisons can now be drawn with gothic rock architects like the Doors and, certainly, early Velvet Underground". In March 1979, in his review of Magazine's second album Secondhand Daylight, Kent noted there was "a new austere sense of authority" in the music, with a "dank neo Gothic sound". Later that year, the term was also used by Joy Division's manager, Tony Wilson on 15 September in an interview for the BBC TV programme's Something Else. Wilson described Joy Division as "gothic" compared to the pop mainstream, right before a live performance of the band. The term was later applied to "newer bands such as Bauhaus who had arrived in the wake of Joy Division and Siouxsie and the Banshees". Bauhaus's first single issued in 1979, "Bela Lugosi's Dead", is generally credited as the starting point of the gothic rock genre. In 1979, Sounds described Joy Division as "Gothic" and "theatrical". In February 1980, Melody Maker qualified the same band as "masters of this Gothic gloom". Critic Jon Savage would later say that their singer Ian Curtis wrote "the definitive Northern Gothic statement". However, it was not until the early 1980s that gothic rock became a coherent music subgenre within post punk, and followers of these bands started to come together as a distinctly recognizable movement. They may have taken the "goth" mantle from a 1981 article published in UK rock weekly Sounds: "The face of Punk Gothique", written by Steve Keaton. In a text about the audience of UK Decay, Keaton asked: "Could this be the coming of Punk Gothique? With Bauhaus flying in on similar wings could it be the next big thing?" In July 1982, the opening of the Batcave in London's Soho provided a prominent meeting point for the emerging scene, which would be briefly labelled "positive punk" by the NME in a special issue with a front cover in early 1983. The term Batcaver was then used to describe old school goths. Outside the British scene, deathrock developed in California during the late 1970s and early 1980s as a distinct branch of American punk rock, with acts such as Christian Death, Kommunity FK and 45 Grave at the forefront.

Готика жанры

Готик рок жанрын қалыптастырған және қабылдаған топтар қатарында Bauhaus, ертедегі Adam and the Ants, The Cure, Birthday Party, Southern Death Cult, Specimen, Sex Gang Children, UK Decay, Virgin Prunes, Killing Joke және The Damned болды. 1983 жылы готикалық сахнаның бірінші буынының өрбуіне жақын, The Face журналында Пол Рамбали Joy Division музыкасында «бірнеше айқын готикалық ерекшеліктерді» атап өтті. 1984 жылы Joy Division тобының бассисі Питер Хук Play Dead-ті олардың мұрагерлерінің бірі деп атады: «Play Dead сияқты топты тыңдасаңыз, ол мені қатты қызықтырады, Joy Division оларға ұқсас музыка орындады». 1980-жылдардың ортасында топтардың саны артып, олардың танымалдылығы күшейді, олардың ішінде Sisters of Mercy, The Mission, Alien Sex Fiend, The March Violets, Xmal Deutschland, The Membranes және Fields of the Nephilim болды. Factory, 4AD және Beggars Banquet сияқты лейблдер осы музыканың көп бөлігін Еуропада шығарды, ал АҚШ-тағы белсенді импорттық музыка нарығы арқасында субмәдениет өрістеді, әсіресе Нью-Йорк пен Калифорния штатындағы Лос-Анджелесте, онда көптеген түнгі клубтар «готикалық/индустриялық» кештер ұйымдастырды, ал Black Tape for a Blue Girl, Theatre of Ice, Human Drama және The Wake сияқты топтар жанрдың бүкіл ел бойынша кеңеюіне ықпал етті. 4AD топтарының танымалдылығы Wax Trax! Records және Projekt сияқты АҚШ-тағы ұқсас лейблдердің құрылуына себеп болды. 1990-жылдары кейбір 1980-жылдардағы топтардың өсуі және көптеген жаңа топтардың пайда болуымен қатар, басқалардың арасында Cleopatra Records сияқты АҚШ-тың жаңа готикалық лейблдері де пайда болды. The Guardian газетінің журналисі Дейв Симпсонның сөзінше, «90-шы жылдары готтар дерлік жоғалып кетті, себебі би музыкасы жастардың басым мәдениетіне айналды». Осының салдарынан готикалық қозғалыс жасырын күшке көшіп, кибер-готика, шок-рок, индустриалды металл, готикалық металл және ортағасырлық фолк-металл сияқты бағыттарға бөлінді. 1993 жылы Jack Off Jill тобының вокалисі Джессика Riot Goth терминін Riotgrrrl қозғалысына тән музыка мен эстетиканы – қанды қуыршақ көйлектерін және зорлық-зомбылық, өзін-өзі зақымдау, депрессия және феминизм сияқты мәселелерді қамтыған әндерді сипаттау үшін қолданды. Jack Off Jill Alternative Press басылымында «аңызға айналған» деп, ал The Guardian газетінде «культтік батырлар» деп сипатталды.

The bands that defined and embraced the gothic rock genre included Bauhaus, early Adam and the Ants, the Cure, the Birthday Party, Southern Death Cult, Specimen, Sex Gang Children, UK Decay, Virgin Prunes, Killing Joke, and the Damned. Near the peak of this first generation of the gothic scene in 1983, The Face Paul Rambali recalled "several strong Gothic characteristics" in the music of Joy Division. In 1984, Joy Division's bassist Peter Hook named Play Dead as one of their heirs: "If you listen to a band like Play Dead, who I really like, Joy Division played similar music to Play Dead." By the mid 1980s, bands began proliferating and became increasingly popular, including the Sisters of Mercy, the Mission, Alien Sex Fiend, the March Violets, Xmal Deutschland, the Membranes, and Fields of the Nephilim. Record labels like Factory, 4AD and Beggars Banquet released much of this music in Europe, and through a vibrant import music market in the US, the subculture grew, especially in New York and Los Angeles, California, where many nightclubs featured "gothic/industrial" nights and bands like Black Tape for a Blue Girl, Theatre of Ice, Human Drama and The Wake became key figures for the genre to expand on an nationwide level. The popularity of 4AD bands resulted in the creation of similar US labels, such as Wax Trax! Records and Projekt. The 1990s saw further growth for some 1980s bands and the emergence of many new acts, as well as new goth centric US record labels such as Cleopatra Records, among others. According to Dave Simpson of The Guardian, "[I]n the 90s, goths all but disappeared as dance music became the dominant youth cult". As a result, the goth movement went underground and fractured into cyber goth, shock rock, industrial metal, gothic metal, and Medieval folk metal. In 1993, Jack Off Jill's front woman Jessicka coined the term Riot Goth to define music and aesthetics that were similar to riotgrrrl – bloody babydoll dresses and songs that addressed issues such as abuse, selfharm, depression and feminism. Jack Off Jill is referred to as "legendary" by Alternative Press and "cult heroes" by The Guardian.

Өнер, тарихи және мәдени әсерлері

1980 жылдардағы готикалық субмәдениет түрлі көздерден шабыттанды. Олардың кейбіреулері заманауи немесе қазіргі заманғы, ал енді біреулері ғасырлар бұрынғы немесе ежелгі болды. Майкл Бибби мен Лорен М. Э. Гудлад осы субмәдениетті жинақы өнерге теңейді. Оған панк, жаңа толқын және глам сияқты музыкалық субмәдениеттер әсер етті. Бірақ ол B класты фильмдерден, готикалық әдебиеттен, қорқыныш фильмдерінен, вампир культтарынан және дәстүрлі мифологиядан да шабыт алды. Готикалық мәдениетке ықпал еткен мифологиялардың арасында кельт мифологиясы, христиан мифологиясы, египет мифологиясы және түрлі жазыққыштар дәстүрлері бар. Бұл қозғалыстың тарихи ата-бабаларының қатары да сан алуан болды. Оларға прерафаэлиттер, Фридрих Ницше (1844–1900), Лаутремонт графы (1846–1870), Сальвадор Дали (1904–1989) және Жан-Поль Сартр (1905–1980) кірді. Қозғалысқа елеулі әсер еткен жазушылар да әртүрлі канонмен ұсынылған. Олардың ішінде Энн Рэдклифф (1764–1823), Джон Уильям Полидори (1795–1821), Эдгар Аллан По (1809–1849), Шеридан Ле Фану (1814–1873), Брам Стокер (1847–1912), Оскар Уайльд (1854–1900), Х. П. Лавкрафт (1890–1937), Энн Райс (1941–2021), Уильям Гибсон (1948–қазіргі уақыт), Иан МакЭван (1948–қазіргі уақыт), Шторм Константин (1956–2021) және Поппи З. Брайт (1967–қазіргі уақыт) бар.

18-19 ғасырлар

Готика әдебиеті – романтика мен қараңғы элементтерді біріктіріп, құпия, күмән, қорқыныш, үрей және табиғаттан тыс құбылыстарды тудыратын көркем әдебиет жанры. Дэвид Рихтердің сөзіне сәйкес, оқиғалар көбінесе "ұсынып тұрған қамалдарда, көңіл көншітпейтін шіркеулер мен монастырларда, жалғыз тау жолдарында" өрбуі мүмкін. Типикалық кейіпкерлер қатыгез ата-ана, зұлым дін қызметкері, батыл жеңімпаз және көмексіз қаһарман, сондай-ақ демон, вампир, әруақ, монстр сияқты табиғаттан тыс тұлғаларды қамтиды. Көбінесе сюжетте тағдыры ауыр, ішкі қайшылықтармен күресіп, зұлым тұлғалардың мазалауынан зардап шеккен кейіпкерлердің тағдыры суреттеледі. Мұңды сюжеттік желілерге қоса, готика әдеби дәстүрі бірте-бірте ақылдан адасқан тұлғаларға да назар аударуға тырысты. 1764 жылы жарық көрген "Отранто қамалы" романымен ағылшын жазушысы Хорас Уолпол осы жанрды зерттеген алғашқы авторлардың бірі болып табылады. Америка революциялық соғысы кезеңіндегі "Америкалық готика" әңгімесіндегі Бассыз Атты, Вашингтон Ирвингтің 1820 жылы жарияланған "Ұйыққан Қуыстың Аңызы" (The Legend of Sleepy Hollow) шығармасы жаңа дүниеге қараңғы, романтикалық әңгімелеудің келгенін қабарлады. Ирвинг бұл әңгімені Англияда тұрғанда жазған, ол Нью-Йорк штатының Гудзон аңғарындағы голланд қоныс жайлаушыларының ауыз әдебиетіне негізделген. Бұл оқиға 1922 жылы, 1949 жылы "Икабод пен Мырза Тодтың Оқиғалары" анимациялық фильмі түрінде және 1999 жылы қайтадан бейімделді. Готикалық субмәдениеттің дамуы барысында классикалық романтикалық, готикалық және қорқыныш әдебиеті маңызды рөл атқарды. Э.Т.А. Гофман (1776–1822), Эдгар Аллан По (1809–1849), Шарль Бодлер (1821–1867), Лусиан Канның 2020 жылғы "Визиготтар мен Mall Goths" ойыны "Готтардың екі түрі – ежелгі римдік халықтар мен қара киім киген жасөспірімдер" туралы және 1990-шы жылдардағы Лос-Анджелесте өрбуі туралы айтады.

Таңбашалар

Готикалық иконаларға бірнеше топ жетекшілері кіреді: Siouxsie Sioux (Siouxsie and the Banshees тобынан), Роберт Смит (The Cure тобынан), Питер Мерфи (Bauhaus тобынан), Дейв Ваньян (The Damned тобынан), Розз Уильямс (Christian Death тобынан), Specimen тобының жетекшісі Олли Висдом және клавишашы Джонатан Мелтон, қаламымен Jonny Slut, Batcave стилін дамытқан. Ник Кейв "готикалық сән-салтанаттың ұлы билеушісі" деп аталды.

Әсерлер

Бір әйел үлгісі - Теда Бара, 1910-шы жылдардағы қара көз сызығымен танымал фаталь әйел. 1977 жылы Карл Лагерфельд "tenue tragique noire absolument obligatoire" (қара трагикалық киім міндетті түрде қажет) деп атап, "Соир Мораторе Нойр" кешін өткізді. Іс-шараға былғары стильмен байланысты элементтер кірді. Роберт Смит, Мусидора, Бела Лугози, Бетти Пейдж, Вампира, Мортисия Адамс, американдық модель Габбриетт өзінің готикалық эстетикасымен танымал, 2023 жылғы "Суккубус Шик" трендінің алдыңғы қатарында болды.

Стилдеу

Готикалық сән ерекше қараңғы, көне және біртекті ерекшеліктерімен ерекшеленеді. Ол қорқынышты, құпиялы, күрделі және экзотикалық деп стереотиптеледі. Қара, кейде мұңды сән және киім стилі, әдеттегі готикалық сәнге қара шаш және қара түсті дәуірлік киімдер кіреді. Готикалық сән мен стильде күміс әшекейлер мен пирсингтер де болуы мүмкін. Тед Полемус готикалық сәнды "қарқыраған қара самсыт, кружево, торы және қызыл немесе күлгін түсті былғары, тығыз байланған корсеттермен, қолғаптармен, осал биік өкшелермен және діни немесе оккульттік тақырыптарды бейнелейтін күміс әшекейлермен безендірілген" деп сипаттады. Готикалық "бейне" туралы готика тарихшысы Пит Скейт, Сид Вишестің қара тікенді шашы мен қара былғары күртесінің архетипі мен макияж жаққан жынысы анықталмаған адамдардың арасындағы айырмашылықты атап өтеді. Біріншісі – бастапқы готикалық стиль, ол негізінен панк стилі болса, екіншісі – Баткейв түнгі клубының стиліне айналды. Алғашқы готикалық концерттер көбінесе өте қарбалас болды және көрермендер соған сәйкес киінді. LARP-қа негізделген Виктория және Елизавета дәуірінің 2000 жылдардағы мақтанышпен салыстырғанда, 1980-ші жылдардағы романтикалық жағы, көбінесе әйелдер бейнелейтін, жаңа толқын/пост-панк бағытталған шаш стильдерімен (ұзын және қысқа, жартылай қырқылған және көлемді) және көшеге лайықты киімдермен сипатталды, оларға қара кружевті блузкалар, миди көйлектер немесе шай ұзындығындағы юбкалар, гүлді кружевті колготкилер, Dr. Martens, биік өкшелер (туфлилер) және үшкір мұңдықтар (көзқарамақтар) кірді, кейде білезіктер, мойындықтар және алжапқыштар сияқты аксессуарлармен толықтырылды. Бұл стиль, кейіннен Этергот деп аталды, Сиукси Сиу және 1980-ші жылдардың ортасында 4AD тізіміндегі Элизабет Фрейзер және Лиза Джеррард сияқты музыканттардан шабыттанды. "Нью-Йорк Таймс" газеті былай деп жазды: "Костюмдер мен әшекейлер жанрдың мұңды тақырыптарын талғаммен жасырады. Готикалық әлемде табиғат өзі зұлым кейіпкер ретінде жасырын, ол денелерді шірітуге, өзендерді тасқындатуға, ескерткіштерді қиратуға және әйелдерді шаштары құлап, макияжы бұзылған күйге жеткізеді". Валерия Стил – стиль тарихы бойынша сарапшы. Анна Суи, Рик Оуэнс және Йохи Ямамото 2004 жылдың көктемінде Риккардо Тиски, Жан-Поль Готье, Раф Симонс және Стефано Пилати өздерінің модельдерін "денеге жақсы отыратын костюмдер мен көмір түсті коктейль көйлектер киген талғамды әуесқойлар" ретінде көрсетті.

Gothic fashion is marked by conspicuously dark, antiquated and homogeneous features. It is stereotyped as eerie, mysterious, complex and exotic. A dark, sometimes morbid fashion and style of dress, typical gothic fashion includes colored black hair and black period styled clothing. Gothic fashion and styling may also feature silver jewelry and piercings. Ted Polhemus described goth fashion as a "profusion of black velvets, lace, fishnets and leather tinged with scarlet or purple, accessorized with tightly laced corsets, gloves, precarious stilettos and silver jewelry depicting religious or occult themes". Of the male "goth look", goth historian Pete Scathe draws a distinction between the Sid Vicious archetype of black spiky hair and black leather jacket in contrast to the gender ambiguous individuals wearing makeup. The first is the early goth gig going look, which was essentially punk, whereas the second evolved into the Batcave nightclub look. Early goth gigs were often very hectic affairs, and the audience dressed accordingly. In contrast to the LARP based Victorian and Elizabethan pomposity of the 2000s, the more Romantic side of 1980s trad goth—mainly represented by women—was characterized by new wave/post punk oriented hairstyles (both long and short, partly shaved and teased) and street compliant clothing, including black frill blouses, midi dresses or tea length skirts, and floral lace tights, Dr. Martens, spike heels (pumps), and pointed toe buckle boots (winklepickers), sometimes supplemented with accessories such as bracelets, chokers and bib necklaces. This style, retroactively referred to as Ethergoth, took its inspiration from Siouxsie Sioux and mid 1980s musicians from the 4AD roster like Elizabeth Fraser and Lisa Gerrard. The New York Times noted: "The costumes and ornaments are a glamorous cover for the genre's somber themes. In the world of Goth, nature itself lurks as a malign protagonist, causing flesh to rot, rivers to flood, monuments to crumble and women to turn into slatterns, their hair streaming and lipstick askew". Valerie Steele is an expert in the history of the style. Anna Sui, Rick Owens, and Yohji Yamamoto In Spring 2004, Riccardo Tisci, Jean Paul Gaultier, Raf Simons and Stefano Pilati dressed their models as "glamorous ghouls dressed in form fitting suits and coal tinted cocktail dresses".

Кино және теледидар

Алғашқы готик-рок және дэсрок әртістерінің кейбіреуі дәстүрлі қорқыныш фильмдерінің суреттерін қабылдап, шабыт алу үшін қорқыныш фильмдерінің саундтректерін пайдаланды. Олардың көрермендері тиісті киім мен керек-жарақтарды кию арқылы жауап берді. The Batcave клубында бастапқыдан-ақ готикалық клубтың декорациясы ретінде айналып жатқан түтін, резеңке тарақандар және торы сияқты стандартты қорқыныш фильмдерінің реквизиттері қолданылды. Бастапқыда топтардың музыкасы мен имиджіндегі мұндай сілтемелер әзіл-қалжың ретінде қабылданды, бірақ уақыт өте келе топтар мен субмәдениет өкілдері бұл байланысты көбірек қастерледі. Нәтижесінде, субмәдениетте қасіретті, табиғаттан тыс және оккульттік тақырыптар айқын түрде маңыздырақ болды. 1983 жылғы Дэвид Боуи, Кэтрин Денев және Сьюзан Сарандон жұлдыздығы бар "Аштық" вампирлер фильмі, готика мен қорқыныш арасындағы байланысты оның алғашқы күндерінде көрсетті. Фильмде готик-рок тобы Bauhaus, түнгі клубта Бела Лугосидің "Dead" әнін орындады. Тим Бёртон "Beetlejuice" (1988), "Бэтмен" (1989), "Эдвард Сақиналы" (1990), "Бэтмен қайтып келді" (1992) және "The Nightmare Before Christmas" (1993) (Бёртон продюсерлік және сценарийге бірлесіп авторлық құқығы бар) және "Corpse Bride" (2005) (ол продюсерлікке бірлесіп қатысты) сияқты фильмдерінде қараңғылық пен көлеңкеге толы ертегі атмосферасын жасады. Nickelodeon анимациялық фильмі "Invader Zim" де готикалық субмәдениетке негізделген. Субмәдениет қалыптасқаннан кейін, готика мен қорқыныш әдебиеті арасындағы байланыс дерлік клишеге айналды, готтар қорқыныш романдары мен фильмдерінде кейіпкерлер ретінде жиі кездеседі. Мысалы, "The Craft", "The Crow", "The Matrix" және "Underworld" фильмдері тікелей готикалық музыка мен стильге сүйенді. "Beetlejuice", "The Faculty", "American Beauty", "Wedding Crashers" және "South Park" анимациялық телешоуының кейбір эпизодтары қара комедия ретінде готикалық субмәдениетін бейнелейді немесе пародизациялайды. "South Park" мультсериалында бірнеше ойдан шығарылған мектеп оқушылары готтар ретінде бейнеленген. Шоудағы гот балалар 12-ші маусымдағы "The Ungroundable" эпизодындағы "вампир" балаларымен шатастырылуын жағымсыз деп санайды, ал эмо балаларымен салыстыру одан да қынжырлы. Гот балалар көбінесе готикалық музыка тыңдап, готикалық өлеңдер жазып немесе оқып, кофе ішіп, шаштарын лақтырып, темекі шегумен көрсетіледі. Чарльз Аддамс жасаған "Аддамс отбасы" сериалындағы Мортисия Аддамс – ойдан шығарылған кейіпкер және Аддамс отбасының анасы. Мортисияны 1964 жылғы "Аддамс отбасы" телешоуында Кэролин Джонс, ал 1991 жылғы нұсқасында Анжелика Хьюстон сомдады, ал 2019 жылғы анимациялық фильмде Шарлиз Терон дауыстады. 1990-жылдардағы NBC телеарнасының "Saturday Night Live" бағдарламасындағы қайталанатын скетч – "Goth Talk" болды, онда танымал емес жас готтар ұйымдастырған қоғамдық арнаның хабарларын мектептегі "қалыпты" балалар үнемі тоқтататын. Скетчте Will Ferrell, Molly Shannon және Chris Kattan тұрақты актерлер қатарында болды.

Some of the early gothic rock and deathrock artists adopted traditional horror film images and drew on horror film soundtracks for inspiration. Their audiences responded by adopting appropriate dress and props. Use of standard horror film props such as swirling smoke, rubber bats, and cobwebs featured as gothic club décor from the beginning in The Batcave. Such references in bands' music and images were originally tongue in cheek, but as time went on, bands and members of the subculture took the connection more seriously. As a result, morbid, supernatural and occult themes became more noticeably serious in the subculture. The interconnection between horror and goth was highlighted in its early days by The Hunger, a 1983 vampire film starring David Bowie, Catherine Deneuve and Susan Sarandon. The film featured gothic rock group Bauhaus performing Bela Lugosi's Dead in a nightclub. Tim Burton created a storybook atmosphere filled with darkness and shadow in some of his films like Beetlejuice (1988), Batman (1989), Edward Scissorhands (1990), Batman Returns (1992) and the stop motion films The Nightmare Before Christmas (1993), which was produced/co written by Burton, and Corpse Bride (2005), which he co produced. The Nickelodeon cartoon Invader Zim is also based on the goth subculture. As the subculture became well established, the connection between goth and horror fiction became almost a cliché, with goths quite likely to appear as characters in horror novels and film. For example, The Craft, The Crow, The Matrix and Underworld film series drew directly on goth music and style. The dark comedies Beetlejuice, The Faculty, American Beauty, Wedding Crashers, and a few episodes of the animated TV show South Park portray or parody the goth subculture. In South Park, several of the fictional schoolchildren are depicted as goths. The goth kids on the show are depicted as finding it annoying to be confused with the Hot Topic "vampire" kids from the episode "The Ungroundable" in season 12, and even more frustrating to be compared with emo kids. The goth kids are usually depicted listening to gothic music, writing or reading Gothic poetry, drinking coffee, flipping their hair, and smoking. Morticia Addams from The Addams Family created by Charles Addams is a fictional character and the mother in the Addams Family. Morticia was played by Carolyn Jones in the 1964 television show The Addams Family and by Anjelica Huston in the 1991 version, and voiced by Charlize Theron in 2019 animated film. A recurring sketch in the 1990s on NBC's Saturday Night Live was Goth Talk, in which a public access channel broadcast hosted by unpopular young goths would continually be interrupted by the more "normal" kids in school. The sketch featured series regulars Will Ferrell, Molly Shannon, and Chris Kattan.

Кітаптар мен журналдар

1976 жылы Энн Райс вампир образын жаңаша бейнелеуі арқылы готикалық салаға елеулі әдеби ықпал етті. "Вампирлік хроникаларда" Райс кейіпкерлері өзіне-өзі зұлымдық жасайтындар, олар шегініс, жалғыздық және адамның табиғатымен күрескендігін көрсетті. Кейіпкерлер тек өзіне зұлымдық жасаған ғана емес, сонымен қатар өзінің сұлулығын ашып көрсетуге бағытталған мистикалық әлемді суреттеді. Бұл хроникалар готикалық көзқарасты қабылдады, бірақ олар готикалық субмәдениетті бейнелеу үшін арнайы жасалмаған. Олардың романтикасы, әдемілігі және эротикалық тартымдылығы көптеген гот оқырмандарын қызықтырды, осылайша оның туындылары 1980-ші жылдардан 1990-шы жылдарға дейін танымал болды. Готтар вампир әдебиетін 19 ғасырдағы және кейінгі нұсқаларында қабылдағанмен, Райстің вампир мифологиясына постмодернистік көзқарасы субмәдениетте ерекше резонанс тудырды. Оның вампирлік романдарынде терең сезімдер, дәуірлік киімдер және "мәдени жегілу" сипатталады. Оның вампирлері әлеуметтен шеттетілген, бірақ сонымен бірге керемет тартымды жандар. Райстің гот оқырмандары көбінесе өздерін осы кейіпкерлермен теңестіріп, Лестат де Лионкур сияқты тұлғаларды өрнек ретінде қарастырады. Ричард Райттың "Туған ұл" романында қара түс пен готика арасындағы байланысты көрсететін готикалық бейнелер мен тақырыптар бар; "алдын ала сезінулер, қарғыстар, болжамдар, сиқырлар, жамылғылар, зұлым рухтардың иеленуі, қабірлер, қаңқалар" сияқты тақырыптар мен бейнелер готикалық әсерді көрсетеді. Романда нәсіл, класс, гендер және ұлттың тұрақсыздығы сияқты готиканың басқа да классикалық тақырыптары көтеріледі. Осы кітаптардың көптегені "адам аналогтары" деп аталатын жасөспірімдердің күйзелісі мен готикалық музыкаға сілтемелер жасайды, осылайша кітап басылымда қала береді. Lost Souls-тың 10 жылдығына арналған арнайы басылымы шыққаннан кейін Publishers Weekly журналы – романның "әдепсіздігін" он жыл бұрын сынға алған сол басылым – оны "қазіргі заманғы қорқыныштың классикасы" деп мойындады және Брайттың "жанкүйерлер аудиториясын" құрғанын атап өтті. 2002 жылы жарық көрген Мик Мерсердің "21 ғасыр готы" кітабы – автор, белгілі музыкалық журналист және готик-рок тарихының сарапшысы – Оңтүстік Америка, Жапония және Азияның негізгі бөлігін қоса алғанда, әлемдегі гот сахнасының қазіргі жағдайын зерттейді. 1997 жылы жарық көрген "Hex Files: Готикалық Киелі кітап" кітабы да осы субмәдениетке халықаралық тұрғыдан қарады. АҚШ-та 1982 жылы құрылған "Propaganda" готикалық субмәдениет журналы болды. Италияда Ver Sacrum итальяндық гот сахнасын, оның ішінде сән, сексуалдық, музыка, өнер және әдебиетті қамтиды. Dark Realms және Goth Is Dead сияқты кейбір журналдар (қазір тоқтатылған) готикалық көркем әдебиет пен поэзияны жариялады. Басқа журналдар сән (мысалы, Gothic Beauty), музыка (мысалы, Severance) немесе мәдениет пен өмір салтын (мысалы, Althaus e zine) қамтиды. 2011 жылдың 31 қазанында ECW Press Лиза Ладусюрдің суреттерімен Гари Пуллин салған "Энциклопедия Готиканы" жариялады. Бұл ғылыми еңбек гот субмәдениетіне қатысты 600-дан астам сөз бен сөз тіркестерін сипаттайды. Брайан Крэддоктың 2017 жылғы "Евкалипт готы" романы Брисбендегі (Австралия) 20 жастағы жастардың бір жылдық өмірін көрсетеді. Кітаптағы басты кейіпкерлер жергілікті готикалық субмәдениетке терең бойлап сіңген, ал кітап кейіпкерлерге қатысты жұмыссыздық, психикалық денсаулық, саясат және қарым-қатынастар сияқты маңызды тақырыптарды зерттейді. 2023 жылы музыка жанры мен субмәдениет туралы бірнеше кітап жарық көрді. Джон Роббтың "Қараңғылық өнері: Готизм тарихы" кітабы The Times газетінде "жаңа шедеврлік зерттеу" деп мақталып, ал Кэти Унсворттың "Солқындар мезгілі: Готизм кітабы" Mojo журналында "қараңғылық пен оның барлық өрлеуінің тамаша тарихы" деп бағаланды.

A prominent American literary influence on the gothic scene was provided by Anne Rice's re imagining of the vampire in 1976. In The Vampire Chronicles, Rice's characters were depicted as self tormentors who struggled with alienation, loneliness, and the human condition. Not only did the characters torment themselves, but they also depicted a surreal world that focused on uncovering its splendour. These Chronicles assumed goth attitudes, but they were not intentionally created to represent the gothic subculture. Their romance, beauty, and erotic appeal attracted
many goth readers, making her works popular from the 1980s through the 1990s. While Goth has embraced Vampire literature both in its 19th century form and in its later incarnations, Rice's postmodern take on the vampire mythos has had a "special resonance" in the subculture. Her vampire novels feature intense emotions, period clothing, and "cultured decadence". Her vampires are socially alienated monsters, but they are also stunningly attractive. Rice's goth readers tend to envision themselves in much the same terms and view characters like Lestat de Lioncourt as role models. Richard Wright's novel Native Son contains gothic imagery and themes that demonstrate the links between blackness and the gothic; themes and images of "premonitions, curses, prophecies, spells, veils, demonic possessions, graves, skeletons" are present, suggesting gothic influence. Other classic themes of the gothic are present in the novel, such as transgression and unstable identities of race, class, gender, and nationality. many of these so called "human counterparts" identified with the teen angst and goth music references therein, keeping the book in print. Upon release of a special 10th anniversary edition of Lost Souls, Publishers Weekly—the same periodical that criticized the novel's "amorality" a decade prior—deemed it a "modern horror classic" and acknowledged that Brite established a "cult audience". The 2002 release 21st Century Goth by Mick Mercer, an author, noted music journalist and leading historian of gothic rock, explored the modern state of the goth scene around the world, including South America, Japan, and mainland Asia. His previous 1997 release, Hex Files: The Goth Bible, similarly took an international look at the subculture. In the US, Propaganda was a gothic subculture magazine founded in 1982. In Italy, Ver Sacrum covers the Italian goth scene, including fashion, sexuality, music, art and literature. Some magazines, such as the now defunct Dark Realms and Goth Is Dead included goth fiction and poetry. Other magazines cover fashion (e. g., Gothic Beauty); music (e. g., Severance) or culture and lifestyle (e. g., Althaus e zine). On 31 October 2011, ECW Press published the Encyclopedia Gothica written by author and poet Liisa Ladouceur with illustrations done by Gary Pullin. This non fiction book describes over 600 words and phrases relevant to Goth subculture. Brian Craddock's 2017 novel Eucalyptus Goth charts a year in the life of a household of 20 somethings in Brisbane, Australia. The central characters are deeply entrenched in the local gothic subculture, with the book exploring themes relevant to the characters, notably unemployment, mental health, politics, and relationships. In 2023, several books about the music genre and the subculture, were released. John Robb's The Art of Darkness: The History of Goth was hailed in The Times as a "new magestrial survey", and Cathi Unsworth's Season of the Witch: The Book of Goth was praised in Mojo as a "superb history of the dark and all its risings".

Графикалық өнер

Бұл эстетиканы көрнекі бейнелейтін қазіргі заманғы графика суретшілерінің қатарында Джеральд Бром, Дейв Маккин және Тревор Браун, сондай-ақ иллюстраторлар Эдвард Гори, Чарльз Аддамс, Лорин Морган Ричардс және Джеймс О'Барр бар. Польшалық сюрреалист суретші Здзислав Бексинскийдің туындылары жиі готикалық деп сипатталады. 2007 жылы британдық суретші Энн Садворт готика өнері туралы кітап жариялады.

Оқиғалар

Германияда жыл сайын үлкен готикалық тақырыбында фестивальдер өтеді, оның ішінде Лейпцигтегі Wave Gotik Treffen және Хильдесхаймдегі M'era Luna фестивальдері, екеуі де жыл сайын ондаған мың адамды қызықтырады. Castle Party Польшадағы ең ірі готикалық фестиваль болып табылады.

Ішкі дизайн

1980 жылдары готтар қабырғаларын және төбелерін қара маталармен, сондай-ақ розниктер, кресттер және пластикалық гүлдер сияқты аксессуарлармен безендірді. Қара жиһаз және зиратқа қатысты заттар, мысалы, шамдан, қабір шамдары мен бас сүйектері де олардың интерьер дизайнының бір бөлігі болды. 1990 жылдары 1980 жылдардың интерьер дизайнына тән стиль, қорқыныштан алыс стильге ауыстырылды.

Жыныстық қатынас және жыныстық қатынас

1970 жылдардың соңынан бастап Ұлыбританияның готикалық қауымы "сексуалдық әдептіліктің дәстүрлі нормаларынан" бас тартып, "беймәлім, ерекше немесе ауытқушы сексуалдық тәжірибелерді" қабылдап, мақұлдады. 2000 жылдары көптеген мүшелер "квир, полиаморлық, тәуелділік/садомазохизм және язычничество қауымдастықтарында бірдей болуын" айтады. Сексуалдық күш беру готикалық қауымдағы әйелдерге ғана тән емес, бірақ көптеген готикалық әйелдер үшін маңызды тәжірибе болып қалады: қауымның "белсенді сексуалдық белсенділікті мақұлдауы" готикалық әйелдерге "пассивті әйелдік туралы басым түсініктерге қарсы тұруға" мүмкіндік береді. Олардың "белсенді сексуалдық көзқарасы" қауым ішінде "гендерлік теңдікті" құрады, себебі ол оларға "көптеген серіктестермен сексуалдық ойындарға қатысуға мүмкіндік береді, сонымен қатар қауымнан тыс осындай мінез-құлықпен айналысатын әйелдерге жиі кездесетін ұят пен қауіптерден қашып, өздерін күшті деп санай беруге" болады. Ерлер андрогин стилінде киінеді: "ерлер макияж және юбка кию арқылы жыныстық белгілерін араластырады". Ал "әйелдер әдетте өте сексуалды, әйелдік киімдер" киеді, олар көбінесе "көкшелерді қысқа юбкалармен және торы шұлықтармен" үйлестіреді. Андрогиния қауымда кең таралған: "готикалық субмәдениеттегі андрогиния көбінесе дәстүрлі гендерлік рөлдерді жасырады немесе тіпті нығайтуға көмектеседі". Бұл тек "макияж, юбка және әйелдік аксессуарлар" арқылы "еркектігін күшейту" және дәстүрлі гетеросексуалдық қарым-қатынасқа жеңілдету үшін "әйелдік" келбет қабылдаған ер готтар үшін "құнды" болды.

Жеке тұлға

Готика музыкаға негізделген сахна болса да, готика субмәдениетінің ерекше эстетикасы, көзқарасы және "көріну және көрініп тұру жолы" бар. Соңғы жылдары готтар ұқсас қызығушылықтары бар адамдармен танысып, бір-бірінен білім алып, әлеуметтік желілер арқылы сахнаға қатыса алады, бұл готикалық клубтардағыдай тәжірибелерде көрінеді. Бұл жаңа құбылыс емес, себебі әлеуметтік желілер пайда болмас бұрын онлайн форумдар готтар үшін сондай-ақ қызмет еткен. Бақылаушылар адамдардың готика субмәдениетінің нағыз мүшесі болу деңгейі туралы мәселе көтерді. Спектрдің бір шетінде "Uber goth" тұрады – олар "қанша мүмкін болса, сонша ақ тон мен ақ ұнтақ" жағу арқылы өте ақ болуға тырысады. Спектрдің екінші шетінде тағы бір автордың "позерлер" деп атағандары бар – "готикаға ұмтылушылар, көбінесе готика кезеңінен өтіп жатқан жас балалар, олар готикалық сезімталдыққа ие емес, бірақ готикалық топтың бір бөлігі болғысы келеді". "Дүкендегі гот" – бұл готика стилінде киініп, Hot Topic дүкендері бар сауда орталықтарында уақыт өткізетін, бірақ готика субмәдениеті мен оның музыкасы туралы көп білмейтін, сондықтан оларды позер деп есептейтін жасөспірім. Бір жағдайда тіпті танымал орындаушы да – "көптеген готтар, әсіресе 1980 жылдардың соңына дейін осы субмәдениетке жатқандар, Мэрилин Мэнсонды готиканың нағыз мағынасын бұрмалайтын позер деп санайды".

БАҚ және академиялық пікірлер

Би-би-си ғалымдардың зерттеулерін сипаттап, готтардың "әдемі және сезімтал, поэзия мен кітаптарға ынтық, есірткіге немесе қоғамға қарсы мінез-құлыққа бейім емес" екенін көрсетті. Жасөспірімдер көбінесе осы субмәдениетте "өмір бойы" қалып, жақсы білім алып, медицина немесе құқық сияқты мамандықтарға ұмтылуы мүмкін. The Guardian газеті "готикалық қауымды байланыстыратын нәрсе – есірткі қолдану" екенін хабарлады; алайда, қауымда есірткі қолдану әртүрлі болды. Готика – бір ғана есірткімен байланыстырылмайтын сирек субмәдениеттік қозғалыстардың бірі.

Мектептердегі атыс

1999 жылы Колумбайн орта мектебінде болған қырғыннан кейінгі апталарда, жасөспірім қарулы шабуыл жасаушылар Эрик Харрис пен Дилан Клебольд туралы ақпарат құралдарында олар готикалық культтың мүшелері ретінде бейнеленді. Бұдан кейін ақпарат құралдарында готикалық субмәдениетке деген күдік күшейді. Бұл жасөспірімдердің готикалық субмәдениетке және басқа да әрекеттерге, мысалы, зорлық-зомбылық көрсететін бейне ойындарға қатысуына байланысты моральдық үрейге алып келді. Харрис пен Клебольд бастапқыда Колумбайн орта мектебіндегі бейресми клуб – "Тренчкоат мафиясының" мүшелері деп есептелді. Бірақ кейіннен бұл сипаттамалар дұрыс емес деп танылды. Ақпарат құралдары 2006 жылы Монреаль, Квебектегі Доусон колледжінде атыс жасаған Кимвир Сингх Гиллдің готикалық субмәдениетке қызығушылық танытқанын хабарлады. Гиллдің готикалық мәдениетке деген құштарлығы ақпарат құралдарының назарына ілікті және Гиллдің жазбаларындағы "готикалық" сөзі готикалық рок музыкасына емес, баламалы индустриалдық және готикалық субмәдениетке сілтеме жасайтыны жиі айтылды. Гилл өзін Vampirefreaks.com сайтындағы профилінде "Тренч[ ] Өлім Періштесі" деп сипаттады және "Металл мен готика – бәрін ұрып-сақтайды" деді. Гиллдің Vampirefreaks.com блогындағы суреттер галереясында оның камераға тапанша ұстап тұрған немесе ұзын қара плащ киген суреттері бар. Мик Мерсер Гиллдің "готик емес екенін" мәлімдеді. "Ол ешқашан готик болған емес. Ол құлаққап ретінде таңдаған топтар – металл, стандартты гранж, рок және готикалық металл, сондай-ақ индустриалдық музыка" деді. Мерсер "Кимвир Гилл металл тыңдады", "Оның готикамен ешқандай қатысы болған жоқ" және "Көптеген жаңадан келгендер сияқты, Кимвир Гилл де өзін готик деп ойлаған болуы мүмкін, себебі олардың ең басты ерекшелігі – мәнін түсінбеу" деп қосты.

Готтарға қарсы жасалған бейбітшілік пен зорлық-зомбылық

Готикалық эстетиканы қоршаған қоғамдық түсініспеушіліктің бір бөлігіне байланысты готикалық субмәдениеттегі адамдар кейде зәбірленуге, кемсітуге және төзбеушілікке ұшырайды. Басқа да түрлі субмәдениеттер мен баламалы өмір салтының өкілдері сияқты, сырттан келгендер готтарды әдейі немесе жай ғана кездейсоқ шеттетуі мүмкін. Актриса Кристина Хендрикс мектепте гот ретінде қорлық көргенін және қоғамдық қысымға төтеп берудің қаншалықты қиын болғанын айтты: "Балалар ерекшеленген адамдарды өте қатал бағалай алады. Бірақ мен сынға ұшырап, басқаларға еліктеудің орнына, өз ұстанымымды сақтап қалдым. Бәлкім, мен бақытсыз болғанымның себебі де осы болды. Әжем қатты ұялып, мен қаншалықты жаман көрінетінімді үнемі айтатын. Көшедегі жандар таңғалып қарап өтетін, сондықтан мен ешқашан өзімді әдемі сезінбедім. Мен әрқашан қиындықпен күресіп жүрдім". 2007 жылдың 11 тамызында Ланкашир графтығындағы Бакуп қаласындағы Стюбили паркінен өтіп бара жатқан жас жұбай, Софи Ланкастер мен Роберт Малтбиге жасөспірімдер тобы шабуыл жасады. Кейіннен Ланкастер шабуыл кезінде алған ауыр бас жарақатынан көз жұмды. Кейіннен белгілі болғандай, шабуылдаушылар жұбайды олардың готтар болғандықтан шабуылдаған. 2008 жылдың 29 сәуірінде екі шабуылдаушы, Райан Герберт пен Брендан Харрис Ланкастерді өлтіргені үшін сотталды және өмір бойына бас бостандығынан айырылды. Тағы үш адам оның жігіті Роберт Малтбиге жасаған шабуылдары үшін жеңіл жаза алды. Үкімді жариялаған судья Энтони Расселл: "Бұл – мүлдем зиянсыз адамдарға қарсы жасалған жеккөрушілік қылмыс, себебі олар сіздерден өзгеше көрінеді", – деді. Ол готтар қауымын қорғап, оларды "ешқандай қауіп төндірмейтін, заңды сақтайтын, бейбіт адамдар" деп атады. Судья Расселл "парламент оған бұны айтудың қажеті жоқ екенін ескеріп, оны жеккөрушілік қылмысы деп таныды және бұл пікірін үкіміне енгізді" деп қосты. Осы шешімге қарамастан, британдық заңда жеккөрушілік қылмысының анықтамасына субмәдениетке қатысты дискриминацияны қосу туралы заң жобасы парламентке ұсынылмады. 2013 жылы Манчестер полициясы готтар сияқты баламалы субмәдениеттердің өкілдеріне жасалған шабуылдарды нәсілге, дінге және сексуалдық бағдарына негізделген шабуылдармен бірдей қарастыратынын мәлімдеді. Соңғы кездегі жаңа құбылыс – готтардың YouTube блогерлерінің пайда болуы, олар жиі готтарға қарсы зорлық-зомбылық және зәбірлену туралы айтады. Бұл тұлғалар өздерінің жеке басынан туындаған проблемаларға жауап ретінде бейнежазбалар жасайды, оларға қорлау және өзі туралы жағымсыз пікірлер сияқты қиындықтар кіреді. Көрермендер көбінесе осы блогерлермен тығыз байланыс жасайды, олардан жеке қиындықтармен қалай күресуге кеңес сұрайды және жеке хабарламалар немесе бейнелер түрінде жауап алады. Бұл өзара әрекеттесу готтар қауымындағы ынтымақты арттыратын бейресми тәлім беру нысанында жүзеге асырылады. Авторлар жасөспірімдердің өзін-өзі зақымдауының көп бөлігі субмәдениетке қосылмас бұрын жасалғанын және субмәдениетке қосылу оларды қорғап, өміріндегі қиындықтармен күресуге көмектесетінін айтты, бірақ зерттеудің шағын үлгіге негізделгенін және нәтижелерді растау үшін оны қайталау қажет екенін ескертті. Зерттеу тек гот жасөспірімдерінің шағын үлгісін пайдаланғаны және готтардың түрлері арасындағы басқа да факторлар мен айырмашылықтарды ескермегені үшін сынға түсті.

In part because of public misunderstanding surrounding gothic aesthetics, people in the goth subculture sometimes suffer prejudice, discrimination, and intolerance. As is the case with members of various other subcultures and alternative lifestyles, outsiders sometimes marginalize goths, either by intention or by accident. Actress Christina Hendricks talked of being bullied as a goth at school and how difficult it was for her to deal with societal pressure: "Kids can be pretty judgmental about people who are different. But instead of breaking down and conforming, I stood firm. That is also probably why I was unhappy. My mother was mortified and kept telling me how horrible and ugly I looked. Strangers would walk by with a look of shock on their face, so I never felt pretty. I just always felt awkward". On 11 August 2007, while walking through Stubbylee Park in Bacup, Lancashire, a young couple, Sophie Lancaster and Robert Maltby, were attacked by a group of teenagers. Lancaster subsequently died from the severe head injuries she suffered in the attack. It later emerged that the attackers had attacked the couple because they were goths. On 29 April 2008, two of the attackers, Ryan Herbert and Brendan Harris, were convicted for the murder of Lancaster and given life sentences. Three others were given lesser sentences for the assault on her boyfriend Robert Maltby. In delivering the sentence, Judge Anthony Russell stated, "This was a hate crime against these completely harmless people targeted because their appearance was different to yours". He went on to defend the goth community, calling goths "perfectly peaceful, law abiding people who pose no threat to anybody". Judge Russell added that he "recognised it as a hate crime without Parliament having to tell him to do so and had included that view in his sentencing". Despite this ruling, a bill to add discrimination based on subculture affiliation to the definition of hate crime in British law was not presented to parliament. In 2013, police in Manchester announced they would be treating attacks on members of alternative subcultures, such as goths, the same as they do for attacks based on race, religion, and sexual orientation. A more recent phenomenon is the emergence of goth YouTubers who very often address the prejudice and violence against goths. These personalities create videos as a response to problems that they personally face, which include challenges such as bullying, and dealing with negative descriptions of themselves. Viewers often engage closely with these YouTubers, asking them for advice on how to deal with related personal struggles and getting responses in the form of personal messages or videos. These interactions take the form of an informal mentoring which contributes to the building of solidarity within the goth scene. The authors held that most self harm by teens was done before joining the subculture, and that joining the subculture would actually protect them and help them deal with distress in their lives, while cautioning that the study was based on a small sample size and needed replication to confirm the results. The study was criticized for using only a small sample of goth teens and not taking into account other influences and differences between types of goths.