Гластонбери аббатствосы – Сомерсет, Англиядағы ежелгі бенедиктин монастыры. Тарихы 8 ғасырға дейін барып жетеді, өрттен кейін қайта салынған және Англияның ең ірі монастырьларының бірі болған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сомерсеттегі бұрынғы бенедиктиндер аббаттығы, Англия.
Former Benedictine abbey at Somerset, England
Гластонбери аббаттығы – Англияның Сомерсет аймағындағы Гластонбериде орналасқан монастырь. Оның қираған қалдықтары бірінші санаттағы ғимарат және тарихи ескерткіш ретінде тіркелген, қазірде келушілерге ашық. Аббат 8-шы ғасырда салынды және 10-шы ғасырда кеңейтілді. 1184 жылы ірі өрт салдарынан қирады, бірақ кейін қайта жаңартылып, 14-шы ғасырға қарай Англиядағы ең бай және қуатты монастырлардың біріне айналды. Аббат айналасындағы кең аумақтарды басқарды және Сомерсет жазықтарындағы ірі суару жобаларында маңызды рөл атқарды. Аббат Англия королі Генрих VIII тұсында монастырларды тарату кезінде жабылды. Соңғы аббат Ричард Уайтинг 1539 жылы Гластонбери Торда мемлекетке опасыздық жасады деген айыппен асылып, кесіліп, төрт бөлікке бөлінді. Кем дегенде 12-шы ғасырдан бері Гластонбери аймағы ортағасырлық монахтар тарапынан насихатталған Артюр патшасы туралы аңызбен байланысты, олар Гластонбериді Авалон деп есептеді. Христиандық аңыздарға сүйенсек, аббатты 1-ші ғасырда Ариматеялық Жозеф құрған.
Glastonbury Abbey was a monastery in Glastonbury, Somerset, England. Its ruins, a grade I listed building and scheduled ancient monument, are open as a visitor attraction. The abbey was founded in the 8th century and enlarged in the 10th. It was destroyed by a major fire in 1184, but subsequently rebuilt and by the 14th century was one of the richest and most powerful monasteries in England. The abbey controlled large tracts of the surrounding land and was instrumental in major drainage projects on the Somerset Levels. The abbey was suppressed during the Dissolution of the Monasteries under King Henry VIII of England. The last abbot, Richard Whiting (Whyting), was hanged, drawn and quartered as a traitor on Glastonbury Tor in 1539. From at least the 12th century, the Glastonbury area has been associated with the legend of King Arthur, a connection promoted by medieval monks who asserted that Glastonbury was Avalon. Christian legends have claimed that the abbey was founded by Joseph of Arimathea in the 1st century.
Тарих
Гластонбери кельт немесе кельттерге дейінгі дәуірде діни маңызы бар орын болған деген болжамдарды тарихшы Рональд Хаттон күмәнді деп санайды, бірақ Рединг университетінің археологиялық зерттеулері осы жердің римдік және саксондықтармен қоныстанғандығын көрсетті. 1955 жылы Ралег Радфордтың қазбалары монастырьдің батыс жағында римдік-британдық керамикасын тапты. Аббатхананы британиялықтар салған, ол кем дегенде 7 ғасырдың басына дейін соққан. Осы жердегі қараңғы дәуірдегі қоныстануға Жерорта теңізінен әкелінген керамикалық ыдыстардың сынықтары куәлік етеді. Орта ғасырлық христиан жырларында аббатхананы 1 ғасырда Ариматеялық Жозеф салғаны айтылады. Бұл жырлар Роберт де Боронның «Киелі Грааль» әңгімесінің нұсқасымен және Гластонберидің 12 ғасырдың басында Артур патшамен байланысымен тығыз байланысты. Вильгельм Малмсберилік 601 жылы Дамнония королі Гурганның Гластонберидегі «ескі шіркеуге» жер бергені туралы шарттарды баяндайды. 658 жылы Пеоннум шайқасынан кейін Гластонбери саксондықтардың қолына көшті. Саксондықтар, Ценваллдың басшылығымен, Сомерсетті Паррет өзеніне дейін жаулап алды, мүмкін, аббатхананы бақылауға алу мақсатымен. Ценвалл британдық аббат Брегоредті билікте қалдырды, бұл жеңілген британдықтарға деген ниет білдіру болуы мүмкін. 669 жылы Брегоред қайтыс болғаннан кейін, оның орнына англосаксондық Бертвальд келді, бірақ британдық монахтар көп жылдар бойы сақталып қалды, олардың негізі қазіргі ғимараттың батыс бөлігін құрайды. 7 ғасырда осы жерде шыны жасау шеберханасы ашылды. Гластонбери 9 ғасырда Даниялықтардың шапқыншылығынан туған алабалыққа ұшырады және соғыстар кезінде шабуылға ұшыраған болуы мүмкін (бірақ бұл нақты емес). Сол кездегі реформаланған әскері қасиетті Неот Гластонбериде сакристан болып жұмыс істеген, кейін Сомерсетте өз орнын құрған. 10 ғасырда Гластонбери аббаты Дунстан аббат шіркеуін кеңейтті, ол ағылшын монахтық өмірінің 10 ғасырлық қайта жаңғыруының маңызды тұлғасы болды және Гластонбериде Бенедикт ережесін енгізді. Орта ғасырлық Гластонбери каналы 10 ғасырдың ортасында аббатхананы Брю өзенімен байланыстыру үшін салынды, оның мақсаты аббатхананы салу үшін тас тасымалдау болды, бірақ кейіннен аббатхананың алыс жердегі иеліктерінен астық, шарап және балық сияқты өнімдерді тасымалдау үшін пайдаланылды. Көптеген құрылыс тастары Пилтоннан Шеппи өзені арқылы қол жетімді Доултингтағы аббатхана карьерлерінен алынды. 11 ғасырдан бастап аббатхана үлкен су көлігі желісінің орталығы болды, өйткені қосымша каналдар мен жаңа арналар салынды, соның ішінде Брюдің Меардағы иелікке және Бристоль шығанағына жеңіл жол ашу үшін бұрылуы. 13 ғасырда аббатхананың бас қайықшысы аббатты сегіз ескекпен жабдықталған қайықпен жақын маңдағы аббатхананың иеліктеріне сапарлағанда тасымалданды.
Suggestions that Glastonbury may have been a site of religious importance in Celtic or pre Celtic times are considered dubious by the historian Ronald Hutton, but archaeological investigations by the University of Reading have demonstrated Roman and Saxon occupation of the site. In 1955 Ralegh Radford's excavations uncovered Romano British pottery at the west end of the cloister. The abbey was founded by Britons and dates at least to the early 7th century. Dark Age occupation of the site is evidenced by pieces of ceramic wine jars that were imported from the Mediterranean. A medieval Christian legend claimed that the abbey was founded by Joseph of Arimathea in the 1st century. This legend is intimately tied to Robert de Boron's version of the Holy Grail story and Glastonbury's connection with King Arthur from the early 12th century. William of Malmesbury reports the terms of a grant of land made by King Gwrgan of Damnonia to the "old church" at Glastonbury in AD 601 in the time of Abbot Worgret. Glastonbury fell into Saxon hands after the Battle of Peonnum in 658. Saxons under Cenwalh of Wessex conquered Somerset as far west as the River Parrett, perhaps with the intention of gaining control of the abbey. Cenwalh allowed the British abbot, Bregored, to remain in power, a move perhaps intended as a show of good faith to the defeated Britons. After Bregored's death in 669, he was replaced by an Anglo Saxon, Berhtwald, but British monks remained for many years. the foundations of which form the west end of the nave. A glassworks was established at the site during the 7th century. Glastonbury was affected by unrest due to the Danish incursions into the area in the 9th century and it may itself have been attacked during the wars (though this is not certain). The contemporary reformed soldier Saint Neot was sacristan at Glastonbury before he founded his own establishment in Somerset. The abbey church was enlarged in the 10th century by the abbot of Glastonbury, Dunstan, the central figure in the 10th century revival of English monastic life, who instituted the Benedictine Rule at Glastonbury. The medieval Glastonbury Canal was built about the middle of the 10th century to link the abbey with the River Brue, a distance of about Its purpose is believed to have been to transport stone to build the abbey, but later it was used to transport produce, including grain, wine and fish, from the abbey's outlying properties. Much of the building stone came from the abbey's quarries at Doulting, accessed by way of the River Sheppey at Pilton. From the 11th century, the abbey was the centre of a large water borne transport network as further canalisations and new channels were made, including the diversion of the Brue to access to the estate at Meare and an easier route to the Bristol Channel. In the 13th century, the abbey's head boatman transported the abbot in an eight oared boat on visits to the abbey's nearby manors.
Нормандықтар жаулап алуы
1066 жылы нормандардың басып алуы кезінде Гластонберидің байлығы оны ең маңызды олжаға айналдырды. 1086 жылы Вильгельм Жеңімпаз Турстинді сол жерде нормандық абат етіп тағайындады. Турстин шіркеуді кеңейтіп, ескі саксон шіркеуінен шығысқа қарай және ежелгі зираттан алшақ салып, қасиетті орынды өзгертті. Кейіннен келесі абат Герлевин бұл жағдайды өзгертіп, үлкен шіркеу салдырды. Барлық жаңа нормандар діни қауымдастықтардың басшылары бола бермеді. 1086 жылы «Domesday Book» дайындалған кезде Гластонбери аббаттығы елдегі ең бай монастырь болды. Шамамен 1125 жылы Блуа абысы Генрих, аббаттықтың қонағы болған тарихшы Уильям Малмсбериден Гластонбери тарихын жазуын сұрады. Оның «Гластон шіркеуінің ежелгілігі туралы» еңбегі 1129 және 1139 жылдар аралығында Вестминстерге қарсы аббаттықтың басымдығын орнату мақсатымен құрастырылды. Бұл аббаттың ерте тарихы туралы біліміміздің көп бөлігіне бастау, бірақ Уильямның әдеттегі жоғары стандарттарынан төмен: оның монахтардың жасалған хаттарын және негізсіз ерте аңыздарды қабылдауы айқын, тіпті қауымның абаттарының тізімі кейіннен табылған 10 ғасырлық түпнұсқалармен сәйкес келмейді. Сомерсет деңгейлеріндегі ерте суару жұмыстары 12 ғасырдың соңында жүргізілді, Гластонбери мен теңіз арасындағы барлық су жолдарының күтілуіне жауапкершілік белгілі бір адамдарға жүктелді, олардың арасында Брентмарштан Ральф де Санкта Барбара болды. 1129 жылы Гластонбери абысы Лимпшемдегі жабық жерді тексергені туралы жазба бар. Парет өзеніндегі су тасқынын бақылауға жасалған әрекеттер де сол күні тіркелді. 1234 жылы Вестзонзиленд маңындағы жерлер қайта игерілді және аббат кітаптарындағы есептерге сәйкес, 1240 жылға қарай бұл көлем артты. 14 ғасырда Меарда Гластонбери абысының бас балықшысы үшін балық үйі салынды, ол балықты тұздау және дайындау үшін де пайдаланылды. Бұл Англиядағы сақталған жалғыз монастырлық балық шаруашылығы ғимараты. 1540 жылы таратылған кезде Меар тоғанында шымшық, тенк, жарғақ және бақалар көп болды. 1638 жылы ол Уильям Фрикеге тиесілі болды, ол оны «жақында балық тоғаны» деп сипаттады. 12 ғасырда қираған кеме жаңа ғибадатхана салынған кезде қызмет көрсету үшін жеткілікті түрде жаңартылғандығы туралы мәліметтер бар. 1189 жылға қарай аралық қабырғалар мен өткелдің бөліктері аяқталды, содан кейін жұмыс баяу жалғасты. Паломниктік сапарлар азайды және 1191 жылы зиратта король Артур мен королева Гвиневераның қабірін табу Гластонбериге баруға жаңа серпін берді. Сол кездегі, бірақ куәгер емес, есепті Жиральдус Камбренсис өзінің «Принцке нұсқау» (1193 ж.) және «Шіркеудің айнасы» (1216 ж.) еңбектерінде келтірді. Оған сәйкес, абат Генри де Салли іздестіруді тапсырды, 16 фут (5 метр) тереңдікте екі қаңқасы бар үлкен ойылған емен ағашын тапты. Оның үстінде, жабық тастың астында, Жиральдустың айтуынша, «Мына жерде атақты король Артур Авалон аралында жерленген» деген жазуы бар қорғасыннан жасалған айқыш болды. Жиральдустың айтуынша, қабірді қазуға Генрих II «ежелгі британдық (Уэльстік) бардтан» (historico cantore Britone audierat antiquo) алған ақпарат түрткі болды. Екінші жағынан, Ральф Когжесхолл кейінірек жазғанда, олар ескі қабірге кездейсоқ тап болды деді, өйткені олар жерді алып тастап, сол жерге жерленуді қалаған монахты жерлеуге тырысты. Жиральдус пен Ральф екеуі де бұл орын аббаттағы екі пирамиданың арасында орналасқан деді. Уильям Малмсбери Артурдың қабірін атамайды, бірақ әртүрлі биіктіктегі пирамидалар туралы, олардың үстінде «Оның Секси және Близер Пенкрест, Бантомп, Пайнпегн және т.б.» деген жазулары бар мүсіндер болған. Қазіргі тарихшылар бұл табылғанның шынайылығын жоққа шығарып, оны 1184 жылы өртеніп кеткен аббатты жөндеуге қаражат жинау үшін жасалған жарнамалық трюк деп санайды. Уильям Малмсберидің ағылшын патшаларының тарихында «Артурдың қабірі еш жерде көрінбейді, сондықтан ертегілердің көнелігі ол қайта оралады деп мәлімдейді» делінген, ал оның «Гластон шіркеуінің ежелгілігі туралы» еңбегінде корольдік биліктің тұрақты қолдаушысы Джеральд, оның ашылуы туралы баяндауында, король Артурдың мессиялық оралуы мүмкін деген идеяны жоюға тырысты: «Артур патша және оның құпия ақыры туралы көптеген әңгімелер айтылады және көптеген аңыздар ойлап табылды. Өздерінің ақымақтықтарымен британдықтар [яғни уэльстер, корнуоллиандықтар және бретондықтар] ол әлі де тірі деп санайды. Енді шындық белгілі болғандықтан, мен осы тарауда бірнеше мәліметтер қосуға тырыстым. Ертегілер жойылды және нақты фактілер анықталды, сондықтан осы тақырыпта жиналған мифтерден бәрі айқын болуы керек».
At the Norman Conquest in 1066, the wealth of Glastonbury made it a prime prize. William the Conqueror made Turstinus a Norman abbot there in 1086. Turstinus added to the church, unusually building to the east of the older Saxon church and away from the ancient cemetery, thus shifting the sanctified site. This was later changed by Herlewin, the next abbot, who built a larger church. Not all the new Normans were suitable heads of religious communities. In 1086, when the Domesday Book was commissioned, Glastonbury Abbey was the richest monastery in the country. About 1125, the abbot Henry of Blois commissioned a history of Glastonbury from the historian William of Malmesbury, who was a guest of the monks. His work "On the Antiquity of the Glastonese Church" was compiled sometime between 1129 and 1139 as part of a campaign to establish the abbey's primacy against Westminster. It is the source for much of our knowledge of the abbey's early history but is far below William's generally excellent standards: his acceptance of the monks' forged charters and unsubstantiated early legends is apparent and even his list of the community's abbots cannot be reconciled with 10th century originals subsequently discovered. Early drainage work on the Somerset Levels was carried out in the later years of the 12th century, with the responsibility for maintaining all the watercourses between Glastonbury and the sea being placed on named individuals among whom were Ralph de Sancta Barbara of Brentmarsh. In 1129, the abbot of Glastonbury was recorded as inspecting enclosed land at Lympsham. Efforts to control flooding on the Parrett were recorded around the same date. In 1234, were reclaimed near Westonzoyland and, from the accounts in the abbey's rent books, this had increased to by 1240. In the 14th century a Fish House was built at Meare for the chief fisherman of the abbot of Glastonbury that was also used for salting and preparing fish. It is the only surviving monastic fishery building in England. At the time of the Dissolution in 1540, Meare Pool was said to contain a great abundance of pike, tench, roach and eels. In 1638, it was owned by William Freake, who described it as "lately a fish pool". There is evidence that, in the 12th century, the ruined nave was renovated enough for services while the great new church was being constructed. Parts of the walls of the aisle and crossing having been completed by 1189, progress then continued more slowly. Pilgrim visits had fallen and in 1191 the alleged discovery of King Arthur and Queen Guinevere's tomb in the cemetery provided fresh impetus for visiting Glastonbury. A contemporaneous, though not an eyewitness, account was given by Giraldus Cambrensis in his De principis instructione ("Instruction of a Prince", c. 1193) and recollected in his Speculum Ecclesiae, c. 1216 according to which the abbot, Henry de Sully, commissioned a search, discovering at the depth of 16 feet (5 m) a massive hollowed oak trunk containing two skeletons. Above it, under the covering stone, according to Giraldus, was a lead cross with the unmistakably specific inscription Hic jacet sepultus inclitus rex Arturius in insula Avalonia ("Here lies interred the famous King Arthur on the Isle of Avalon"). According to Giraldus, the digging for the tomb was prompted by the intelligence obtained by Henry II from an "aged British (Welsh) bard" (historico cantore Britone audierat antiquo). On the other hand, Ralph of Coggeshall writing somewhat later, states more prosaically that they came upon the older tomb by chance while removing the earth to bury a certain monk who had expressed strong desire to be buried there. Both Giraldus and Ralph say that the spot lay in between two pyramids in the abbey. William of Malmesbury does not refer to Arthur's tomb but elaborates on the pyramids of varying height, upon which were statues with inscriptions "Her Sexi, and Bliserh Pencrest, Bantomp, Pinepegn, etc." Historians today generally dismiss the authenticity of the find, attributing it to a publicity stunt performed to raise funds to repair the Abbey, which was mostly burned in 1184. William of Malmesbury's history of the English kings stated "Arthur's grave is nowhere seen, whence antiquity of fables still claims that he will return" and his work "On the Antiquity of the Glastonese Church" Gerald, a constant supporter of royal authority, in his account of the discovery clearly aims to destroy the idea of the possibility of King Arthur's messianic return: "Many tales are told and many legends have been invented about King Arthur and his mysterious ending. In their stupidity the British [i. e. Welsh, Cornish and Bretons] people maintain that he is still alive. Now that the truth is known, I have taken the trouble to add a few more details in this present chapter. The fairy tales have been snuffed out, and the true and indubitable facts are made known, so that what really happened must be made crystal clear to all and separated from the myths which have accumulated on the subject."
Бат және құдықтарға қосылу
1197 жылы Бат және Уэллс епископы Саварик Фицгельдевин Бат қаласын корольге Гластонбери монастырымен айырбастады. Саварик, епископтығының орнын монастырьға көшіру үшін Папа Селестин III-нің қолдауын алды, Батты алмастырды. Жоспар бойынша Саварик Бат епископы болып қалады және Гластонбери аббаты болады. Осы жоспарды қолдау үшін Саварик Кентербери архиепископы Хуберт Уолтер сияқты түрлі дін қызметкерлерінен хаттар алды, бұл шара аббат пен епископтар арасындағы ұзақ жылдар бойғы дауды реттейді деп мәлімдеді. Гластонбери монахтары Савариктің жоспарына қарсы шығып, 1196 жылы Римге шағым түсірді, бірақ ол қабылданбады. Алайда Германияда тұтқыннан босатылған король Ричард монахтарды қолдап, оларға Савариктің орнына Вильям Пиканы аббат сайлауға рұқсат берді, ал Саварик жаңа аббатты анафемаға ұшыратты. 1199 жылы Ричардтың орнына оның інісі Жон король болғаннан кейін Саварик монастырьға кіріп, аббат ішінде епископтық орнын құрды. Монахтар жаңа папа Иннокентий III-ге шағым жасады. Бастапқыда Иннокентий монахтардың жағына шығып, Пиканың анафемасын жойды, ал кейбір монахтар оған Савариктің бұйрығымен у берілгенін айтты. Бірақ Иннокентий ойын өзгертіп, Саварикті қайтадан аббат етіп тағайындады, сондай-ақ істің мән-жайларын анықтау және монастырь кірісін Саварик пен монахтар арасында бөлу үшін кейбір ағылшын дін қызметкерлерін бұйырды. Саварик өзінің діни округіндегі басқа монастырларды бақылауға алуға тырысты, бірақ жоспарларын іске асырудан бұрын қайтыс болды.
In 1197, Savaric FitzGeldewin, Bishop of Bath and Wells, traded the city of Bath to the king in return for the monastery of Glastonbury. Savaric secured the support of Pope Celestine III for the takeover the abbey as the seat of his bishopric, replacing Bath. The plan was that Savaric would be bishop of Bath as well as abbot of Glastonbury. In his support, Savaric obtained letters from various ecclesiastics, including the Archbishop of Canterbury, Hubert Walter, that claimed that this arrangement would settle longstanding disputes between the abbey and the bishops. The monks of Glastonbury objected to Savaric's plan, and sent an appeal to Rome, which was dismissed in 1196. But King Richard, no longer imprisoned in Germany, sided with the monks, and allowed them to elect an abbot, William Pica, in place of Savaric, who responded by excommunicating the new abbot. With the succession of John as king in place of his brother Richard in 1199, Savaric managed to force his way into the monastery and set up his episcopal see within the abbey. The monks appealed to Innocent III, the new pope. At first, Innocent took the side of the monks, and lifted Pica's excommunication. and some of the monks alleged this was by poison administered on the orders of Savaric. Meanwhile, Innocent had changed his mind, and reinstalled Savaric as abbot, ordering some English clergy to judge the specifics of the case, and allot the revenues of the abbey between Savaric and the monks. Savaric then attempted to secure more control over other monasteries in his diocese, but died before he could set the plans in motion.
14 және 15 ғасырлар
14 ғасырда Вестминстер аббаттығынан басқа ешқандай жер Гластонберидей мол қаржыландырылмаған және жабдықталмаған. Гластонбери аббаты үлкен иелікке ие болған, қазір оның бұрыштарында төрт үлкен ошағы бар Аббат асханасының қираған қалдықтарымен куәландырылған. Асхана аббат Джон де Брейтон (1334–1342 жж.) тұсында салынған әсем аббат үйінің бір бөлігі болды. Бұл Еуропадағы ең жақсы сақталған ортағасырлық асханалардың бірі және Гластонбериде сақталған жалғыз маңызды монастырь ғимараты. Археологиялық қазбалар аббат үйінің оңтүстік жағында Генрих VII сапары үшін арнайы бөлме салынғанын көрсетті, ол аббатқа патшалық сапармен келді, сияқты басқа да ірі жер иелерін аралағандай. Гүлдер соғысы кезінде Англиядағы өмір жағдайлары соншалықты тұрақсыз болды, сондықтан аббаттықтың төңірегіне қабырға салынды. Джордж қонақ үйі мен Паломниктер үйі 15 ғасырдың соңында аббатқа келушілерді қабылдау үшін салынған. Ол I санаттағы ескерткіш ретінде тіркелген. Аббат сонымен қатар қаланың сыртындағы жерлерге иелік етті, олар Сомерсеттің көп бөлігіне және көршілес округтердің аймақтарына қызмет көрсетті. Ондық астық қоймалары аббатқа тиесілі астықтарды сақтау үшін салынды, оның ішінде Дультинг, Меллс және Пилтон жерлеріндегі астықтарды.
In the 14th century, only Westminster Abbey was more richly endowed and appointed than Glastonbury. The abbot of Glastonbury kept great estate, now attested to simply by the ruins of the Abbot's Kitchen, with four huge fireplaces at its corners. The kitchen was part of the magnificent abbot's house begun under Abbot John de Breynton (1334–42). It is one of the best preserved medieval kitchens in Europe, and the only substantial monastic building surviving at Glastonbury. Archaeological excavations have revealed a special apartment erected at the south end of the abbot's house for a visit from Henry VII, who visited the abbot in a royal progress, as he visited any other great territorial magnate. The conditions of life in England during the Wars of the Roses became so unsettled that a wall was built around the abbey's precincts. The George Hotel and Pilgrims' Inn was built in the late 15th century to accommodate visitors to the abbey. It has been designated as a Grade I listed building. The abbey also held lands outside the town serving large parts of Somerset and including parts of neighbouring counties. Tithe barns were built to hold the crops due to the abbey including those at Doulting, Mells and Pilton.
Монастырлардың таратылуы
1536 жылы монастырьларды тарату басталған кезде Англияда 850-ден астам монастырь, әйелдер монастыры және ұялар болды. 1541 жылға қарай, олардың ешқайсысы қалмады. 15 000-нан астам монах пен қарындас таратылды, ал ғимараттар Корольге тиесіліп, сатылып немесе жаңа дінсіздерге жалға берілді. Гластонбери аббаттығында көп мөлшерде күміс пен алтын, сондай-ақ оған қарасты жерлер бар екені анықталды. 1539 жылдың қыркүйегінде Томас Кромвельдің бұйрығымен алдын ала хабарсыз Ричард Лейтон, Ричард Поллард және Томас Мойл аббаттыққа келді. Аббаттықтан құнды заттары алынып, Генри VIII-нің шіркеу басшысы болып жарияланған Жоғарғылық актісіне қол қойған аббат Ричард Уайтинг (Уайтинг) қарсылық көрсетті және 1539 жылдың 15 қарашасында Гластонбери Торда сатқын ретінде асылып, кесіліп, төрт бөлікке бөлінді.
At the start of the Dissolution of the Monasteries in 1536, there were over 850 monasteries, nunneries and friaries in England. By 1541, there were none. More than 15,000 monks and nuns had been dispersed and the buildings had been seized by the Crown to be sold off or leased to new lay occupants. Glastonbury Abbey was reviewed as having significant amounts of silver and gold as well as its attached lands. In September 1539, the abbey was visited by Richard Layton, Richard Pollard and Thomas Moyle, who arrived there without warning on the orders of Thomas Cromwell. The abbey was stripped of its valuables and Abbot Richard Whiting (Whyting), who had been a signatory to the Act of Supremacy that made Henry VIII the head of the church, resisted and was hanged, drawn and quartered as a traitor on Glastonbury Tor on 15 November 1539.
Құлдырау
Абатхана таратылғаннан кейін, Вилтширдегі оның екі иелігі корона Джон Тиннеге сатылып, содан кейін оның отбасына көшті, олар кейін Бат графы атанды. Тинндер аббатхананың Вилтширдегі көптеген құжаттарын Лонглитте бүгінгі күнге дейін сақтап келеді. Аббатхананың қираған қалдықтары қорғасыннан және әрленген тастардан тазаланып, басқа ғимараттар салуға жұмсалды. Бұл жер Эдуард VI Сомерсет герцогы Эдуард Сеймурға берілді, ол осы жерде протестант голланд тоқымашыларының колониясын құрды. 1551 жылы Сеймурдың кінәсі дәлелденгеннен кейін, аббатхана жері коронаға қайтарылды, бірақ тоқымашылар Мэри патшайымның тұсында қуылғанға дейін қалды. 1559 жылы Англия королевасы Елизавета I бұл жерді Питер Карюға берді, және ол 20-ғасырдың басына дейін жеке меншікте болды. 17 ғасырда тағы да тастар алынып, 18 ғасырдың басында аббатхана қираған күйде сипатталды. Бүтін қалған жалғыз ғимарат – абат асханасы, ол квакерлердің жиналыс үйі ретінде пайдаланылды. 19 ғасырдың басында тағы да тастарды бұзу үшін оқ-дәрі қолданылып, бұл жер карьерге айналды. 1882 жылғы Ежелгі ескерткіштерді қорғау заңы одан әрі зақымдануды тоқтатты және алғашқы тарихи және археологиялық зерттеулерге жол ашты.
After the Dissolution, two of the abbey's manors in Wiltshire were sold by the Crown to John Thynne and thereafter descended in his family, who much later became Marquesses of Bath. The Thynnes have preserved many of the abbey's Wiltshire records at Longleat up to the present day. The ruins of the abbey itself was stripped of lead and dressed stones hauled away to be used in other buildings. The site was granted by Edward VI to Edward Seymour, 1st Duke of Somerset who established a colony of Protestant Dutch weavers on the site. When Seymour was attainted in 1551, the abbey site reverted to the crown, but the weavers remained until they were removed in the reign of Queen Mary. In 1559 Elizabeth I of England granted the site to Peter Carew, and it remained in private ownership until the beginning of the 20th century. Further stones were removed in the 17th century, so that by the beginning of the 18th century the abbey was described as a ruin. The only building to survive intact is the Abbot's Kitchen, which served as a Quaker meeting house. Early in the 19th century, gunpowder was used to dislodge further stones and the site became a quarry. The Ancient Monuments Protection Act 1882 stopped further damage to the site and led to the first historical and archaeological surveys.
Қазіргі тарих
Гластонбери аббаттығының қираған жерлері 1908 жылы Бат және Уэллс епархиялық қорымен сатып алынды. Қираған жерлер қазір Гластонбери аббаттығы қорының меншігінде және басқаруында. Орынды сатып алғаннан кейін, қор Фредерик Блай Бондты археологиялық зерттеулерді басқаруға тағайындады. Бонд Эдгар капелласын, Солтүстік кіреберісін және Сент-Данстан капелласын ашты, бірақ 1919 жылы жариялаған "Еске алу қақпалары" кітабында көптеген түсіндірмелерін психикалық медиуммен бірлесіп жасағанын айтқаннан кейін жұмыс берушілерімен арақатынасы нашарлады. Ол 1921 жылы епископ Армитаж Робинсонмен сеанстар мен психикалық археология қолданғаны үшін қызметтен босатылды, бірақ оны "Гластонбери туралы мәдени түсінігімізді жандандырған" адам ретінде еске алады. Қажылықтар бүгінге дейін жалғасуда; маусымның екінші жартысында англикандықтар үшін, ал шілде айының басында католиктер үшін, және олар Батыс Еуропаның түкпір-түкпірінен келушілерді қызықтырады. Қызметтер ағылшын, рим-католик және православие дәстүрінде өткізіледі.
The ruins of Glastonbury Abbey were purchased by the Bath and Wells Diocesan Trust in 1908. The ruins are now the property of and managed by the Glastonbury Abbey trust. On acquiring the site the trust appointed Frederick Bligh Bond to direct an archaeological investigation. Bond discovered the Edgar Chapel, North Porch and St Dunstan's Chapel, however relations with his employers turned sour when he revealed in his 1919 book, The Gates of Remembrance, that he had made many of his interpretations in collaboration with a psychic medium. He was dismissed by Bishop Armitage Robinson in 1921, because of his use of seances and psychic archaeology but is remembered as the man who "galvanised our cultural understanding of Glastonbury". Pilgrimages continue today to be held; in the second half of June for the Anglicans and early in July for the Catholics and they attract visitors from all over Western Europe. Services are celebrated in the Anglican, Roman Catholic and Eastern Orthodox traditions.
Сәулет
Ұлы шіркеудің қираған жері, Леди Чапелмен бірге, І дәрежелі тізілімдегі ғимараттар және Ежелгі ескерткіштер тізіміне енгізілген. Ол парктік аймақта орналасқан және жұртшылыққа ашық. Оған 14 ғасырдың ортасында салынған және 1810 жылы толығымен қалпына келтірілген аббатхана қақпасы арқылы кіруге болады. 14 ғасырлық аббатхана қорасы да қабырғалардың сыртында, Сомерсет ауылдық өмір музейінің бөлігі ретінде жұртшылыққа ашық. Ұлы шіркеудің ұзындығы 67 метр (220 фут), ені 14 метр (45 фут) болған. Хоры 47 метр (155 фут) ұзын, ал трансептің ұзындығы 49 метр (160 фут) болды. Әйет Жозеф шіркеуінің ұзындығы 34 метр (110 фут), ені 7 метр (24 фут) болған. Қалған бөліктері – орталық шаршы мұнараның тірегі болған клерсторий және трифорий аркадалары. Құрылыстардың қалған бөліктеріне ғибадатхананың сыртқы қабырғаларының бөліктері және 14 ғасырлық ретроквейр кіреді. Сонымен қатар, оңтүстік кеме қабырғасынан, батыс қасбетінен және Галилеядан, сондай-ақ Святой Мария шіркеуімен байланысты криптасынан сақталған тас жұмыстары бар. Абат асханасы "Еуропадағы ең жақсы сақталған ортағасырлық асханалардың бірі" деп сипатталады. 14 ғасырлық сегізбұрышты ғимараттың әр жағында қисық тіреулер орналасқан, олар көркем гаргульдермен әшекейленген карнизге дейін жетеді. Ішінде төрт үлкен аркалы ошақтар бар, олардың үстінде түтін шығаратын тесіктер, ал пирамида тәрізді шатырдың ортасында тағы бір тесік орналасқан. 20 ғасырлық археологиялық зерттеулердің талдауы және жаңа геофизикалық зерттеулердің нәтижелері жақында жарияланды.
The ruins of the great church, along with the Lady Chapel, are grade I listed buildings, and a Scheduled Ancient Monument. It is set in of parkland and open to the public. It is approached by the abbey gatehouse, which was built in the mid 14th century and completely restored in 1810. The 14th century abbey barn is also open to the public, outside the walls, as part of the Somerset Rural Life Museum. The great church was 220 feet (67 m) in length and 45 feet (14 m) wide. The choir was 155 feet (47 m) long and the transept was 160 feet (49 m) long. St Joseph's chapel was 110 feet (34 m) long and 24 feet (7 m) wide. The remaining portions are of the clerestory and triforium arcades, which were the supports of the central square tower. Other fragments of structures which remain include portions of the outer walls of the chancel aisles and the 14th century retroquire. There is also surviving stonework from the south nave aisle wall, west front and the Galilee along with its crypt linked to St Mary's Chapel. The Abbot's Kitchen is described as "one of the best preserved medieval kitchens in Europe". The 14th century octagonal building is supported by curved buttresses on each side leading up to a cornice with grotesque gargoyles. Inside are four large arched fireplaces with smoke outlets above them, with another outlet in the centre of the pyramidal roof. The analysis of the 20th century archaeological investigations have recently been published along with the results of a new geophysical survey.
Кітапхана
Джон Лиланд, король Генрих VIII-нің антикварі, аббатхана кітапханасын Англияның ежелгі тарихының бірегей даналары мен ерте христиандық құжаттардың бірегей даналары бар деп сипаттады. Кітапхана 1184 жылғы өрттен зардап шеккен сияқты, бірақ 1539 жылға дейін, монастырлардың таратылуына дейін, тамаша жиын сақталды. Монастырлар таратылғаннан кейін Гластонбериден шамамен 40 қолжазба сақталған деп белгілі.
The abbey library was described by John Leland, King Henry VIII's antiquary who visited it, as containing unique copies of ancient histories of England and unique early Christian documents. It seems to have been affected by the fire of 1184, but still housed a remarkable collection until 1539 when it was dispersed at the Dissolution of the Monasteries. Around 40 of the manuscripts from Glastonbury are known to have survived after the dissolution.
Аббат үйі
Аббатхана қабырғасының ішінде Аббатхана үйі орналасқан, оны 1931 жылдан 2018 жылға дейін Бат және Уэллс епархиясы демалыс үйі ретінде пайдаланған. Қазір ол кейде арнайы шаралар үшін жұртшылыққа ашылады және Аббатхана үшін қосымша әкімшілік кеңістік қызметін атқарады. Тюдор готика стиліндегі үй 1829 және 1830 жылдар аралығында Джон Баклер аббатхананың қираған тастарынан Джон Фрай Ривз үшін салынған. 1850 және 1860 жылдар аралығында өзгерістер енгізіліп, кеңейтілді, ал 1957 жылы тағы да өзгертулер жасалды.
Within the abbey wall is Abbey House, which was used by the Diocese of Bath and Wells as a retreat house from 1931 until 2018. It is now occasionally open to the public for special events and provides additional administration space for the Abbey. The Tudor Gothic house was built between 1829 and 1830 by John Buckler from the stones of the abbey ruins for John Fry Reeves. It was altered and extended between 1850 and 1860, with further alterations in 1957.
Гластонбери тікенегі
Гластонбериде табылған, алғаш рет 16 ғасырдың басында Иосиф Аримафейдің аты-жөні көрсетілмеген, өлеңмен жазылған өмірбаянында айтылған жалпы долананың бір данасы, ерекшелігі – жылына екі рет гүлдеуімен еді. Көктемде әдеттегідей "ескі бұтақтарда", ал қыста "жаңа бұтақтарда" (ағымдағы маусымда пісіп жетілген жаңа өсімдерде) гүлдейтін. Бұл ағаш "Biflora" немесе "Praecox" сорты атымен көбейтіліп, қалпы мен кесінділер арқылы кеңінен таратылды. Рождествода Гластонбери доланасының бүршіктелген бұтағын патшайымға жіберу салтын Джеймс I патшаның тұсында Бат және Уэллс епископы Джеймс Монтегю бастады, ол бұл бұтақты Джеймс I патшаның жұбайы королева Аннаға жіберді. Гластонбери жырларын сақтап беру үшін бұрынғы екпелерден аман қалған ағаштар бар, соның ішінде Гластонберидегі Сент-Джон шіркеуінің аумағындағы тағы екі қасиетті долана ағашы бар. Қазір патшайымға жіберілетін гүлдер осы ағаштардың бірінен алынады.
A specimen of common hawthorn found at Glastonbury, first mentioned in an early 16th century anonymous metrical Lyfe of Joseph of Arimathea, was unusual in that it flowered twice in a year, once as normal on "old wood" in spring, and once on "new wood" (the current season's matured new growth) in the winter. This tree has been widely propagated by grafting or cuttings, with the cultivar name 'Biflora' or 'Praecox'. The custom of sending a budded branch of the Glastonbury thorn to the Queen at Christmas was initiated by James Montague, Bishop of Bath and Wells during James I's reign, who sent a branch to Queen Anne, King James I's consort. Trees survive from earlier grafts to perpetuate the Glastonbury legend, among them two other Holy Thorns in the grounds of St John's Church in Glastonbury. The blossom sent to the Queen now comes from one of these.