Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Ритмикалық сөйлеу немесе сөздер мен дыбыстарды әнмен айту (француз тілінен "chant", латын тілінен "ән салу") – сөздерді немесе дыбыстарды қайталап айту немесе әнмен орындау, көбінесе бір немесе екі негізгі тонмен, рецитациялық тон деп аталатын. Әндер қарапайым мелодиядан, шектеулі ноталар жиынтығын қамтитын, өте күрделі музыкалық құрылымдарға дейін жетеді, көбінесе музыкалық бөлікшелердің қайталануын қамтиды, мысалы, Грегориан әнінің Ұлы жауаптары мен сыйлықтары. Ән айту сөз ретінде, музыка ретінде немесе сөздің жоғарылатылған немесе стильденген түрі ретінде қарастырылуы мүмкін. Кейінгі орта ғасырларда кейбір діни әндер әнге айналып, (кейінгі батыс музыкасының бір тамырын құрады).
Rhythmic speaking or singing of words or sounds
A chant (from French , from Latin , "to sing") is the iterative speaking or singing of words or sounds, often primarily on one or two main pitches called reciting tones. Chants may range from a simple melody involving a limited set of notes to highly complex musical structures, often including a great deal of repetition of musical subphrases, such as Great Responsories and Offertories of Gregorian chant. Chant may be considered speech, music, or a heightened or stylized form of speech. In the later Middle Ages some religious chant evolved into song (forming one of the roots of later Western music).
Ән айту - рухани іс
Ән салу (мысалы, мантра, қасиетті мәтін, Құдайдың/Рухтың аты және т.б.) – кең таралған рухани тәжірибе. Дұға сияқты, ән салу жеке немесе топтық амалдың бір бөлігі болуы мүмкін. Әртүрлі рухани дәстүрлер ән салуды рухани дамуға жеткізетін жол деп есептейді. Мысалдарға Африка, Гавай, Американың жергілікті халықтары, Ассирия және Австралия аборигендерінің мәдениеттеріндегі әндер, Грегориан әндері, Веда әндері, Құран оқу, Исламның Дхикр дәстүрі, Бахаи әндері, түрлі будда әндері, сан алуан мантралар, яһуди әндері, Кириай Доксаидің эпикурейлік қайталануы, және әсіресе Рим католиктерінде (Грегориан әнін немесе Тайзе қауымын қараңыз), Шығыс православиесінде (Византия әнін немесе Знаменный әнін қараңыз), лютеран және англикан шіркеулерінде (Англикан әнін қараңыз) псалмдар мен дұғаларды ән салу кіреді. Тарихи немесе мифологиялық мысалдарға германдық діншілдіктегі ән салу жатады. Ән салу тәсілдері әртүрлі. Тхеравада дәстүрінде ән салу көбінесе пали тілінде, негізінен Пали канонынан оқылады. Тибет буддалық ән салу кезінде әр орындаушы бірнеше дауыс биігін шығарады. Мантраларды ән салу тұжырымы көптеген индуист дәстүрлерінде және олармен тығыз байланысты үнді діндерінде ерекше маңызға ие. Үндістанның бхакти адалдық дәстүрі кіртанға негізделген, оның көптеген елдерде және Ананда Марга сияқты дәстүрлерде ізбасарлары бар. Харе Кришна қозғалысы, әсіресе Вайшнав дәстүріндегі Санскрит тіліндегі Құдайдың есімдерін ән салуға негізделген, және бұл ән шығыс дәстүрлеріндегі күш ошағы саналатын Дан тиеннен (немесе төменгі іштен) орындалады.
Chanting (e. g., mantra, sacred text, the name of God/Spirit, etc.) is a commonly used spiritual practice. Like prayer, chanting may be a component of either personal or group practice. Diverse spiritual traditions consider chant a route to spiritual development. Some examples include chant in African, Hawaiian, Native American, Assyrian and Australian Aboriginal cultures, Gregorian chant, Vedic chant, Quran reading, Islamic Dhikr, Baháʼí chants, various Buddhist chants, various mantras, Jewish cantillation, Epicurean repetition of the Kyriai Doxai, and the chanting of psalms and prayers especially in Roman Catholic (see Gregorian chant or Taizé Community), Eastern Orthodox (see Byzantine chant or Znamenny chant, for examples), Lutheran, and Anglican churches (see Anglican Chant). Historical or mythological examples include chant in Germanic paganism. Chant practices vary. In the Theravada tradition, chanting is usually done in Pali, and mainly from Pāli Canon. Tibetan Buddhist chant involves throat singing, where multiple pitches are produced by each performer. The concept of chanting mantras is of particular significance in many Hindu traditions and other closely related Indian religions. India's bhakti devotional tradition centers on kirtan, which has a following in many countries and traditions such as Ananda Marga. The Hare Krishna movement is based especially on the chanting of Sanskrit Names of God in the Vaishnava tradition and is sung from the Dan tien (or lower abdomen)—the locus of power in Eastern traditions.