Жаңа Зеландия экспедициялық корпусының жаяу әскер дивизиясы
New Zealand Division
Жаңазеландия экспедициялық корпусының жаяу әскер бөлімі: Бірінші дүниежүзілік соғыстағы қатысуы, маңызды шайқастар (Сомма, Мессин, Пашендаль) және А. Хамилтон Рассел басшылығы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жаңа Зеландия экспедициялық күшінің жаяу әскер дивизиясы
Infantry division of the New Zealand Expeditionary Force
Жаңа Зеландия дивизиясы – Бірінші дүниежүзілік соғыста қызмет ету үшін құрылған Жаңа Зеландия экспедициялық күшінің жаяу әскер дивизиясы. Ол 1916 жылдың басында Египетте құрылды, Австралиялық әскерлер бөлінісінен кейін Жаңа Зеландия жаяу әскер бригадасы, сондай-ақ Жаңа Зеландиядан келген қосымша күштер дивизияның негізі ретінде қалды және дивизия атауы өзгертілді. Соғыс бойына дивизияны генерал-майор Эндрю Гамильтон Рассел басқарды. Дивизия 1916 және 1917 жылдары Сомма, Мессен және Броудсайнде қырқасындағы ірі шайқастарда Франция мен Бельгиядағы Батыс майданында қызмет етті. Бұл шайқастардың барлығы Жаңа Зеландиялықтар үшін маңызды жеңістермен аяқталды, бірақ дивизия 1917 жылдың 12 қазанында Пасшендейлде ауыр жеңіліске ұшырады, бұл соғыс кезіндегі ең қиын күні болды. 1918 жылдың басында дивизия Германияның көктемгі шабуылын тоқтатуға көмектесті, ал тамыз айында одақтастар шабуылға шықты. Содан кейін жүз күндік шабуыл кезінде дивизия Үшінші армияның алдыңғы қатардағы дивизияларының бірі болды және 75 күн ішінде қарқынды жылдамдықпен ілгері жылды. Дивизияның соғыстағы соңғы ірі қақтығысы 1918 жылдың қараша айының басында Ле Кесной қаласында болды. Соғыстың соңғы кезеңдерінде Жаңа Зеландия дивизиясы Батыс майданындағы Доминионның ең күшті дивизияларының біріне айналды. Бітім шарты жасалғаннан кейін дивизия Германияда оккупациялық міндеттерді атқарды және 1919 жылы таратылды.
The New Zealand Division was an infantry division of the New Zealand Expeditionary Force raised for service in the First World War. It was formed in Egypt in early 1916 when the New Zealand and Australian Division was renamed after the detachment of its Australian personnel left the New Zealand Infantry Brigade, together with reinforcements from New Zealand, as the basis of the division. It was commanded by Major General Andrew Hamilton Russell for the duration of the war. The division saw service on the Western Front in France and Belgium, fighting in major battles at the Somme, Messines and Broodseinde Ridge throughout 1916 and 1917. All were notable successes for the New Zealanders but the division suffered a serious defeat at Passchendaele on 12 October 1917, its most costly day of the war. In early 1918, the division helped blunt the German spring offensive at the Somme, before the Allies went on the offensive in August. During the Hundred Days' Offensive that followed, it was one of the lead divisions of the Third Army and advanced in 75 days. The division's last major engagement of the war was at Le Quesnoy in early November 1918. During the latter stages of the war, the New Zealand Division was one of the strongest divisions of the Dominion serving on the Western Front. After the armistice, it served on occupation duties in Germany before being disbanded in 1919.
Өмірбаян
Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін Жаңа Зеландия үкіметі генерал-майор Александр Годлидің басшылығымен шетелде қызмет ету үшін Жаңа Зеландия экспедициялық күштерін (NZEF) құруға рұқсат берді. 1914 жылдың қазан айына қарай, Жаңа Зеландия жаяу әскер бригадасы және Жаңа Зеландия атты бригадасын құруға жеткілікті еріктілер жиналды. Бұл екі құрама NZEF-тің негізгі бөлігін құрады және Австралияның 4-ші жаяу әскер бригадасы мен 1-ші жеңіл атты бригадасымен бірге түріктерге қарсы Галлиполи жорығында шайқасқан Жаңа Зеландия және Австралия дивизиясының құрамына кірді. 1915 жылдың желтоқсанында әлсіреген Жаңа Зеландия және Австралия дивизиясы Галлиполиден эвакуацияланып, Суэц каналының жанындағы резервке орналастырылды. Түріктердің каналға шабуылдауы мүмкін деген алаңдау болғанымен, дивизия жақын арада басқа жерде қызмет етуге шақырылатыны күтілді. Генерал-майор Эндрю Хамильтон Расселлдің басшылығымен, Австралия мен Жаңа Зеландиядан келген қосымша күштермен толықтырылып, қарқынды оқу бағдарламасы басталды. NZEF-тің негізгі бөлігі орналасқаннан бастап еріктілердің саны үнемі артып, оларды екі қолданыстағы бригаданың біріне қосу мүмкін болмады. 1916 жылдың қаңтарында Мысырдағы Жерорта теңізі экспедициялық күштерінің қолбасшысы генерал-лейтенант сэр Арчибальд Мюррей, Жаңа Зеландияның екі жаңа бригадасын құру қажеттігін ұсынды. Бұл жаңа бригадалар, қолданыстағы бригадамен бірге, Батыс майданында қызмет ететін Жаңа Зеландия жаяу әскер дивизиясын құрауы тиіс еді. Жаңа Зеландия үкіметі бастапқыда үш жаяу әскер бригадасын ұстап тұру мүмкіншілігіне алаңдаса да, Мюррейдің Мысырдағы желінеп отырған күштердің жаңа дивизияны қысқа мерзімде толықтыруға жететініне көз жеткізгеннен кейін келісім берді.
Following the outbreak of the First World War, the New Zealand government authorised the formation of the New Zealand Expeditionary Force (NZEF), under the command of Major General Alexander Godley, for service abroad. By October 1914, there were sufficient volunteers to form two brigades, the New Zealand Infantry Brigade and the New Zealand Mounted Brigade. These two formations formed the main body of the NZEF and, together with the Australian 4th Infantry Brigade and the 1st Light Horse Brigade, were the basis of the New Zealand and Australian Division, which fought in the Gallipoli campaign against the Turks. In December 1915, the much depleted New Zealand and Australian Division was evacuated from Gallipoli, and was placed in reserve near the Suez Canal. Although there were concerns that the Turks might attack the canal, it was envisaged that the division would soon be called upon to serve elsewhere. Commanded by Major General Andrew Hamilton Russell, it was replenished with reinforcements from Australia and New Zealand and began a program of intensive training. Since the deployment of the main body of the NZEF, the numbers of volunteers had steadily increased to the point that they could no longer be integrated into either of the two existing brigades. In January 1916, the commander of the Mediterranean Expeditionary Force in Egypt, Lieutenant General Sir Archibald Murray, proposed the number of available New Zealand personnel warranted the establishment of two new brigades which, together with the existing brigade, would form a New Zealand infantry division for service on the Western Front. The New Zealand government, initially concerned by the prospect of maintaining three infantry brigades, concurred after Murray reassured it that the number of personnel in Egypt were sufficient to keep the new division up to strength in the short term.
Құрылу
Жаңа Зеландия дивизиясы ресми түрде 1916 жылдың 1 наурызында Мысырдағы Моаскар қаласында құрылды, осы кезде Жаңа Зеландия және Австралия дивизиясы осылай атау өзгертілді. Аумақтық күштердегі беделді аға офицер, Галлиполи науқанында өте жақсы көрсеткен Расселл жаңа құраманың командирі болып тағайындалды. Бұрынғы Жаңа Зеландия жаяу әскер бригадасы дивизияның үш жаяу әскер бригадасының біріншісі болды. 1-бригаданы Галлиполидегі бастапқы бригаданы басқарған бригадир-генерал Фрэнсис Эрл Джонстон басқарды. 2-бригада қазіргі уақытта Мысырдағы қосымша күштерден құрылды; оған тағы бір Галлиполи ардагері, бригадир-генерал Уильям Гарнет Брейтвейт басшылық етті. Үшінші жаяу әскер бригадасы, мылтық бригадасы деп белгілі, оған бригадир-генерал Гарри Фултон басшылық етті. Дивизияға сондай-ақ Отаго атты әскер полкі кірді; бір эскадрилья дивизиялық атты әскер деп белгіленді, ал қалған екі эскадрилья маори қызметкерлерімен бірге пионерлік батальонға қосылды. Бұдан басқа, үш далалық артиллерия бригадасы және бір гаубица бригадасы болды. Барлығы дивизияда шамамен 15 000 адам қызмет етті. Австралияның 1-ші және 2-ші дивизияларымен бірге Жаңа Зеландия дивизиясы Годли басқаратын I АНЗАК корпусының құрамына кіруге тиіс болды. Наурыз айының басында Жаңа Зеландия дивизиясы Суэц каналының 2-дивизиясы күзеткен бөлігін өз мойнына алды, ол Францияға аттанды. Үш апталық күзеттік қызметтен кейін Жаңа Зеландия дивизиясы Францияға жіберілгенге дейін Моаскар базасына қайтып келді.
The New Zealand Division officially came into being at Moascar, Egypt, on 1 March 1916, when the New Zealand and Australian Division was so renamed. Russell, a well regarded senior officer of the Territorial Force who had performed well during the Gallipoli Campaign, was appointed the commander of the new formation. The former New Zealand Infantry Brigade was to be the first of three infantry brigades of the division. The 1st Brigade was commanded by Brigadier General Francis Earl Johnston, who had led the original brigade at Gallipoli. The 2nd Brigade was formed from reinforcements currently in Egypt; this was commanded by another Gallipoli veteran, Brigadier General William Garnett Braithwaite. The third infantry brigade, known as the Rifle Brigade, was commanded by Brigadier General Harry Fulton. The division also included the Otago Mounted Rifles Regiment; one squadron was designated as the Divisional Mounted Troops while the remaining two squadrons were integrated into a pioneer battalion alongside Māori personnel. There were also three brigades of field artillery and one of howitzers. In total, the division had some 15,000 men in its ranks. Along with the Australian 1st and 2nd Divisions, the New Zealand Division was to form part of I ANZAC Corps, under the command of Godley. In early March, the New Zealand Division assumed responsibility for the section of the Suez Canal guarded by the 2nd Division, which began to embark for France. After three weeks of sentry duty, the New Zealand Division returned to its Moascar base before it too was shipped to France in early April.
Батыс майдан
I АНЗАК корпусының дивизиялары, енді генерал-лейтенант Уильям Бёрдвуд басқарып, Годли II АНЗАК корпусын иеленді, бастапқыда Арментьер секторында орналастырылды, онда Батыс майданында окоп соғысында қарқынды оқу-жаттығудан өтеді. Арментьердің алдыңғы қатары одақтастар тарапынан жаңа бөлімшелерге қарқынды шабуылдық операцияларға тартылмай, жаңа ортаға бейімделу үшін қолайлы сектор ретінде қарастырылды. Дегенмен, жаңа зеландиялықтар үшін майданға ену оңай болған жоқ. Өздерінің секторына келгеннен кейін, олар қорғаныс жүйесінің жеткіліксіз екенін байқап, дереу окоптарды және сым тораптарын жақсартуға кірісті. Дивизияның көп бөлігі неміс артиллериясынан сақтану үшін алдыңғы шептің артындағы екінші қатарда орналасқанмен, алдыңғы аймақтар шабуылға қарсы кедергі ретінде және толық құрамды көрсете алу үшін үнемі күзетілуі керек болды. Соғыстың өзгермейтін сипаты дивизиялық атты әскерлердің барлаушылар ретінде пайдалы болмайтындығын көрсетті, және олар австралиялық жаяу әскер дивизияларының екі жеңіл аттылы эскадрильясымен бірге жақын арада 1-ші АНЗАК жеңіл аттылы полкі деп аталған жаңа құралымға ауыстырылды. Шілде айында Жаңа Зеландия дивизиясы жаңадан келген II АНЗАК корпусына қосылды, ал I АНЗАК Соммаға қарай оңтүстікке жылжыды. Жаңа зеландиялықтар да олардан кейін ілесіп келер еді, бірақ осы уақыт аралығында британдық экспедициялық корпусының (BEF) қолбасшысы генерал сэр Дуглас Хейг, герман жоғары бас штабының назарын Соммадағы алдағы шабуылға одақтастардың дайындықтарынан аудару үшін диверсиялық шаралар қабылдауды талап етті. Осы мақсатта жаңа зеландиялықтар бірнеше окоп шабуылдарын жүргізді. Жаңа Зеландия дивизиясы тамыз айында ауыстырылған кезде, 2500 қаза және 375 өлген, соның ішінде адам шығынына ұшырады.
The divisions of I ANZAC Corps, now commanded by Lieutenant General William Birdwood with Godley taking over II ANZAC Corps, were initially based in the Armentières sector where they would undergo intensive training in trench warfare on the Western Front. The Armentières front line was regarded by the Allies as a nursery sector where new units could undergo familiarisation without being called upon for intensive offensive operations. Nevertheless, it was not an easy introduction to the front for the New Zealanders. On arriving in their sector, they found the defensive arrangements to be poor and immediately set about improving the trenches and wire emplacements. Although the bulk of the division's personnel manned secondary defences rearward of the front line to avoid the German artillery, the forward areas had to be constantly patrolled as a deterrent to an attack and to give the impression they were fully manned. The static nature of the war meant that the Divisional Mounted Troops, intended to be used as scouts, were redundant and, along with two Light Horse squadrons from the Australian infantry divisions, were soon transferred to a new formation designated 1st ANZAC Light Horse Regiment. In July, the New Zealand Division was transferred to the newly arrived II ANZAC Corps while I ANZAC moved south to the Somme. The New Zealanders would follow in due course but in the meantime, General Sir Douglas Haig, the commander of the British Expeditionary Force (BEF), called for diversionary actions to attract the attention of the German High Command away from the Allied preparations for the forthcoming offensive on the Somme. To achieve this, the New Zealanders mounted several trench raids. By the time the New Zealand Division was relieved in August, it had incurred 2,500 casualties, including 375 dead.
Сомма шайқасы
Бірнеше уақыттан кейін 1916 жылдың қыркүйегінде Жаңа Зеландия дивизиясы сол кезде Сомма шабуылына қатысып жатқан XV корпусына бағындырылды. 15 қыркүйекте 2-бригада және атқыштар бригадасы, 1-бригада резервте болған күйде, Флерс-Курселет шайқасына қатысты. Шабуыл жоспарланғандай, батальондарды алмастырып, бірнеше неміс траншеяларын басып алу болды; алғашқы мақсат – Свич траншеяларының кешені, «Жасыл сызық» деп белгіленген, ал келесі екеуі – «Қоңыр» және «Көк» сызықтар. «Көк» сызыққа Флерс траншеялар желісі кірді. Соңғы мақсат – «Қызыл сызық» деп белгіленген Гроув аллеясындағы траншеялар кешені. Шабуылға үш күндік дайындық оқшаулауы прелюдия болды, сондай-ақ дивизияға танктермен де көмектесу көзделді, олар алғаш рет қолданылып жатқан еді. Дивизия секторына 4 танк бөлінді. Жаңа Зеландиялықтардың алға жылжуы көршілес британдық 41-ші және 47-ші дивизиялардың үйлесімді қозғалыстарымен қатар жүруі керек еді. Сағат 6:20-да, дивизиялық артиллериясы салған артиллериялық оқшаулаудан кейін, 2-бригаданың Окленд және Отаго батальондары алғашқы мақсатына, Свич траншеялар кешеніне қарай жылжып, бір сағат ішінде оны басып алды. Жоғалтулар сол жақта ауыр болды; 47-ші дивизияның алға жылжуы тоқтатылды, бұл 2-Отаго батальонының Свич траншеясына қарай жылжу кезінде оққа ұшырауына себеп болды. Жоспар бойынша, 4-атқыштар бригадасының батальоны, танктердің қолдауымен, 2-бригаданы басып өтіп, келесі мақсатқа көшуі керек еді. Алайда, танктер механикалық ақауларға ұшырап, уақытында келмеді. Батальон қарамастан жылжыды және сағат 7:50-ге дейін «Қоңыр» сызықты басып алды. Танктер соңынан еріп, біреуі артиллерия атысынан жойылды. Қалған танктер «Көк» сызыққа жылжыды. Шабуыл, енді 2- және 3-атқыштар бригадасының батальондары бастаған, баяулай бастады. Дайындық оқшаулау Флерс траншеясының алдындағы тікенді сымдарды тазартуға жеткіліксіз болды және жаяу әскер танктерді күту үшін жатып қалды. Сағат 10:30-да олар сымды сындырып, 3-батальонға 5-Бавария полкінің гарнизоны бар траншеяларды тазартуға мүмкіндік берді; 145 адам тұтқынға алынды. Жаңадан басып алынған позицияларды бекітуге тырысты. Оң жақтан 41-дивизия «Көк» сызықтың өз бөлігіне жетіп, Флерсті басып алды, бірақ 47-дивизия артта қалды. Жаңа Зеландиялықтар сол жақ қанатында жауынгерлік оққа ұшырады, ал неміс артиллериясының атысы олардың позицияларын нығайтуға кедергі келтірді. 1-атқыштар бригадасының батальоны соңғы мақсатқа, «Қызыл» сызыққа, сағат 10:50-де шабуыл жасап, ауыр жоғалтуларға қарамастан, түске дейін Гроув аллеясының траншеяларының бір бөлігін басып алды. Алайда, 47-дивизия әлі де өзінің алғашқы мақсатын басып ала алмады, ал 41-дивизия Флерс ауылынан шегінуге мәжбүр болды. Бұл Жаңа Зеландиялықтарды екі жағынан да ауыр пулемет атысына ұшыраған тұңғиыққа қалдырды. 14:00-де солтүстік-шығыстан шабуыл жасап келе жатқан немістерді байқадық. Осы Гроув аллеясы аймағындағы аға офицер капитан Линдсей Инглис желінің тиісті бөлімін нығайту туралы бұйрық берді. Бір взвод бұйрықты орындау үшін қозғалғанда, бұл шегіну деп қате түсіндірілді және батальонның қалған бөлімдері Флерс ауылына қарай шегіне бастады. Инглис шегінуді тоқтата алды, бірақ 120 адамымен ол Гроув аллеясын қайтадан басып алуға тырысудың орнына олардың тұрған жерін қазуды жөн көрді. Түстен кейін бірнеше қарсы шабуылға қарамастан, Жаңа Зеландиялықтар өзінің алдыңғы шебін, соның ішінде Флерс ауылын ұстап тұруға қол жеткізді, бірақ 41-ші және 47-ші дивизиялардың «Көк» сызықтың бетіне жету немесе ұстап тұру мүмкін болмағандықтан екі жағы да ашық қалды. Бұл дивизия үшін сәтті күн болды; ол XV корпусының барлық дивизияларының ішіндегі ең көп жерді басып алды. Ол өзінің төрт мақсатына да қол жеткізді, бірақ ол күнді үш плюс Флермен аяқтады, ол шын мәнінде 41-ші дивизияның секторында болды. Дивизияның позицияларын нығайту үшін 1-бригада түнде алдыңғы қатарға шығарылды. Келесі күні 1-Веллингтон батальоны шабуылға түсті. Флерс ауылынан батальонның алға жылжуы басталғанға дейін бірнеше минут бұрын немістердің шабуыл жасағанын басып алған артиллерияның қолдауымен Гроув аллеясы басып алынды. Сол күні кешке ауа райы нашарлап, келесі бірнеше күн бойы жаңбыр орларды және снарядтардың саңылауларын толтырып, жерді қалың балшыққа айналдырды. Жаңа Зеландиялықтар неміс артиллериясы мен Гроув аллеясына қарап тұрған шұңқырдан жергілікті шабуылдар арқылы үнемі қысымға ұшырайды. Шарттарға қарамастан, 1-бригада дивизияның ашық сол жақ...
After a period of refit and training, in September 1916 the New Zealand Division was assigned to XV Corps which, at the time, was participating in the Somme Offensive. On 15 September, the 2nd Brigade and the Rifle Brigade, with the 1st Brigade in reserve, participated in the Battle of Flers Courcelette. The attack, as planned, was to capture a number of German held trench systems in successive advances by alternating battalions; the first objective was the Switch trench complex, designated as the Green Line, with the next two being the Brown and Blue Lines. The Blue Line included the Flers trench network. The final objective was the Grove Alley trench complex, designated Red Line. The attack was to be preceded by a three day preparatory bombardment and the division was also to be supported by tanks, which were being used for the first time. Four tanks were assigned to the division's sector. The advance of the New Zealanders was to be flanked by corresponding movements of the neighbouring British 41st and 47th Divisions. At 6:20 am, following the creeping artillery barrage that had been laid down by the divisional guns, the 2nd Brigade's Auckland and Otago Battalions advanced on their first objective, the Switch trench complex, and seized it within an hour. Losses were heavy on the left side of the advance; the forward movement of the 47th Division was held up and this exposed the 2nd Otago Battalion to enfilade fire as they continued onto Switch trench. It was planned for the 4th Battalion of the Rifle Brigade, with the benefit of tank support, to leapfrog the 2nd Brigade and move onto the next objective. However, the tanks suffered mechanical problems and failed to arrive on time. The battalion moved on regardless and secured the Brown Line by 7:50 am. The tanks followed on, and one was knocked out of action by artillery fire. The remaining tanks moved onto the Blue Line. The advance, now led by the 2nd and 3rd Battalions of the Rifle Brigade, was beginning to slow. The preparatory bombardment had failed to clear barbed wire ahead of the Flers trench and the infantry had gone to ground to await the tanks. Arriving at 10:30 am, they crushed the wire and allowed the 3rd Battalion to clear the trenches of its garrison, the 5th Bavarian Regiment; 145 were taken prisoner. Efforts were made to consolidate the newly captured positions. The 41st Division, on the right flank, had reached its portion of the Blue Line and captured Flers but the 47th Division lagged behind. The New Zealanders remained exposed to enfilade fire along their left flank and German artillery fire also hampered attempts to shore up their positions. The 1st Battalion of the Rifle Brigade began an attack on the final objective, Red Line, at 10:50 am and secured a portion of the Grove Alley trenches by midday despite heavy casualties. However, the 47th Division had still not been able to secure its first objective while the 41st Division had to withdraw from Flers village. This left the New Zealanders in a salient exposed to heavy machine gun fire on both flanks. At 2:00 pm Germans were spotted advancing from the northeast. Captain Lindsay Inglis, the senior surviving officer in this area of Grove Alley, gave orders to strengthen the corresponding section of the line. When a platoon began moving to effect the order, this was misinterpreted as a withdrawal and the remaining elements of the battalion began to pull out to Flers village. Inglis was able to check the withdrawal, but with only 120 men, he opted to dig in where they were rather than try to reoccupy Grove Alley. Despite several counterattacks during the afternoon, the New Zealanders managed to hold their front line, including the village of Flers, although both flanks remained exposed due to the failure of 41st and 47th Divisions to reach or hold their frontage of the Blue Line. It was a successful day for the division; it had captured the most ground of all the divisions of XV Corps involved in the battle. It had also reached all four of its objectives although it ended the day in possession of three plus Flers itself, which was actually in 41st Division's sector. To strengthen the division's positions, the 1st Brigade was brought forward into the front lines overnight. The next day, an attack was launched by the brigade's 1st Wellington Battalion. Supported by artillery, which suppressed an attack made by the Germans minutes before the start of the battalion's advance from Flers Village, Grove Alley was captured. That evening the weather deteriorated and over the next few days rain filled trenches and shell holes, and turned the ground to thick mud. The New Zealanders were continually harassed by German artillery and localised attacks from the spur overlooking Grove Alley. Despite the conditions, the 1st Brigade carried out operations to strengthen the division's exposed left flank, but it remained vulnerable to enfilade fire from the German positions. An attack had been planned for 18 September but was postponed due to the poor weather. On 25 September, the attack went ahead. It was intended to extend the front to high ground that was known as Factory Corner. The high ground was undefended, and the 1st Brigade easily captured it under the cover of a creeping barrage. Two days later, Factory Corner formed the launchpad for a further attack by the brigade and the neighbouring 55th Division on two more trenchlines, designated Gird Trench and Gird Support. This time, the attack was not as straightforward and it took an extra day before the entire objective was in New Zealand hands. On 1 October, as a preliminary to the Battle of Le Transloy, 2nd Brigade's Otago and Canterbury battalions captured strongpoints near Eaucourt L'Abbaye, which fell to the 47th Division two days later. By the time of its withdrawal from the front lines on 4 October, the New Zealand Division had suffered 7,000 casualties (killed in action, wounded and missing), 1,500 of them fatal, since 15 September. On the opening day of the battle alone, there were 2,050 casualties from the 6,000 men who joined the fighting.
Қайта құрылымдау
Дивизия қазір II АНЗАК корпусына қайта қосылып, қазан айының ортасында солтүстікке жылжыды және Сайлидегі 5-австралиялық дивизияны алмастырды. Ол 1917 жылдың ақпанына дейін осы жерде болып, секторды қарауылдап, шабуылдар жасады. Дивизия сарбаздары Батыс майданындағы қызметтерінен шаршап қалған еді. 2-ші және атқыштар бригадалары тез қалпына келсе, 1-ші бригада, көптеген Галлиполи ардагерлері болғандықтан, күресін жалғастырды, оның командирі Джонстон да солай істеді. Сондықтан Расселл оны демалысқа жіберіп, бригадаларды қайта ұйымдастырды. 1-ші бригада өзінің екі Оңтүстік арал батальонын (1-Кентербери және 1-Отаго) 2-ші бригаданың екі Солтүстік арал батальонымен (2-Окленд және 2-Веллингтон) алмастырды. Бұл Солтүстік аралдың барлық батальондарын 1-ші бригадаға, ал Оңтүстік аралдың барлық құрамаларын 2-ші бригадаға орналастырды. Төрт артиллериялық бригада, төртінші батареяны басқаларына бөлу арқылы үшке дейін азайтылды, олардың бірі тікелей II АНЗАК корпусының бақылауына өтті. Осы кезеңде Англияда 4-ші бригада құрылды, бұл британдық соғыс кеңсесінің Жаңа Зеландия үкіметінен тағы бір жаяу әскер дивизиясын сұрауына жауап ретінде жасалды. Олардың саны жаңа дивизия үшін жеткіліксіз болғанымен, Жаңа Зеландиядан келген адамдар Еуропадағы әртүрлі NZEF қоймаларына дивизиядан жарақаттанғандар мен шығынға байланысты жоғалғандардан гөрі көптеп келді. 1917 жылдың басында жаңа бригаданы құру үшін шамамен 10 000 адамдық резерв болды, бұл кем дегенде қысқа мерзімде майдандағы әскерлерді алмастыру қабілетіне кері әсер етпеді. Бригаданың негізгі бөлімшелері Окленд, Веллингтон, Кентербери және Отаго полктерінің 3-ші батальондары болып белгіленген төрт жаяу әскер батальонынан тұрды. Жаңадан жоғарылатылған бригадир-генерал Герберт Эрнест Харт Годлидің бұйрығымен бригада командирі болып тағайындалды. Қатаң жаттығу бағдарламасынан кейін, Францияға бару туралы бұйрық алғаннан кейін, бригада 1917 жылдың 29 мамырында фронтқа аттанды. Төрт жаяу әскер бригадасымен Жаңа Зеландия дивизиясы Франциядағы 20 000 әскерімен күресіп жатқан Доминионның ең күшті құрамасы болды. Алайда Расселл өзінің дивизиясының төрт бригадалық құрылымын ұнатуы жоқ (қалған британдық және Доминион жаяу әскер дивизияларында үш бригада болды), өйткені ол қосымша бригаданы корпустың тыл аймағында жұмыс істеуге пайдалану туралы өтініштерді үнемі тоқтатуға мәжбүр болды. Осы уақытта дивизия 1917 жылдың ақпан айында Фландрияға көшірілді. Бастапқыда Стенверкте орналасқан, келесі айда ол 36-шы дивизияны алмастыру үшін Ипрден оңтүстікке қарай Мессин аймағына жылжыды.
The division, now reattached to II ANZAC Corps, moved north in mid October and replaced the 5th Australian Division at Sailly. It remained here, patrolling the sector and mounting raids, into February 1917. The men of the division had become fatigued through their service on the Western Front. While the 2nd and Rifle Brigades soon recovered, the 1st Brigade, having many Gallipoli veterans, continued to struggle as did Johnston, its commander. Consequently, Russell sent him on leave and reorganised the brigades. The 1st Brigade swapped its two South Island battalions (1st Canterbury and 1st Otago) with the two North Island battalions (2nd Auckland and 2nd Wellington) of the 2nd Brigade. This placed all the North Island battalions in the 1st Brigade while all the South Island formations were in the 2nd Brigade. The four artillery brigades were reduced to three by distributing the batteries of the fourth amongst the others, one of which came under the direct control of II ANZAC Corps. This period also saw the formation of the 4th Brigade in England, in response to a request made by the British War Office to the New Zealand government for another infantry division. Although their numbers were insufficient for a new division, personnel from New Zealand were arriving in the various NZEF depots in Europe at a much higher rate than they were being lost from the division due to casualties and attrition. By early 1917, there was a reserve of around 10,000 men available with which to draw upon for the new brigade without adversely affecting the ability to replace existing troops in the field, in the short term at least. The brigade's core units were four infantry battalions designated as the 3rd Battalions of the Auckland, Wellington, Canterbury and Otago Regiments. Newly promoted Brigadier General Herbert Ernest Hart was appointed by Godley as the brigade's commander, and after a rigorous training programme, curtailed by orders to report to France, it embarked for the front on 29 May 1917. With four infantry brigades, the New Zealand Division was now the strongest Dominion formation fighting in France with 20,000 personnel. However, Russell did not like his division's four brigade structure (the remainder of the British and Dominion infantry divisions had three brigades) as he continually had to fend off requests to use the extra brigade for labouring work in the corps rear area. In the meantime, the division had been moved to Flanders in February 1917. Initially based at Steenwerck, the following month it shifted north to the Messines area, which was south of Ypres, to relieve the 36th Division.
Мессин шайқасы
1917 жылдың ортасына қарай Хейг Фландрияның қатты қорғалған Ипр аймағында шабуыл жоспарлап отырды. Оның жоспары бірнеше қадамнан тұрды, алғашқысы – II АНЗАК корпусының Мессин қырқасын басып алуы. Жаңа Зеландия дивизиясына Мессин секторындағы Мессин ауылын басып алу міндеті жүктелді және Расселдің тығыз бақылауымен алдағы шайқасқа қарқынды дайындық басталып кетті. Көлік инфрақұрылымы салынып, артиллерияға қажетті снарядтар жеткізілді. Шабуыл жоспары үш кезеңге бөлінді: 2-ші және атқыштар бригадалары Мессин қырқасының батыс беткейіндегі бекіністерге және ауылға алғашқы шабуыл жасауға тиіс болды. Содан кейін 1-бригада екінші кезеңді қолға алып, қырқаның шығыс беткейіне – «Қара сызық» деп белгіленген мақсатқа қарай жылжу керек еді. Соңғы кезеңде де 1-бригада қатысатын болды, ол «Нүктелі қара сызық» деп аталатын бірнеше аванпосттар арқылы алдыңғы шепті итеруге тиіс еді. Бұл аванпост желісі 4-австралиялық дивизияның алға жылжуының бастапқы нүктесі болып табылады, олар шабуылды «Жасыл сызыққа» дейін жалғастыруға тиіс еді, ол қырқаның шыңынан шамамен бір миль қашықтықта орналасқан. 3 маусымда басталған дайындық артиллериялық оқшашудан кейін, 7 маусым таңында неміс бекіністерінің астынан қазылған бірнеше миналардың жарылуымен шайқас басталды. 450 тоннадан астам жарылғыш зат қолданылды, және жер сілкінісі Лондонға дейін сезілді. Жаңа Зеландиялықтар II АНЗАК майданының ортасында болды, олардың қанатында британдық 25-ші дивизия және 3-ші австралиялық дивизия орналасқан. Бұл австралиялықтар мен жаңа зеландиялықтардың Батыс майданындағы алғашқы ірі шайқасы болды. 2-ші және атқыштар бригадалары жылдам алға жылжыды. Алғашқы кездескен неміс сарбаздары миналардың жарылысынан әлі де сасқан күйде болды, олар тез бағындырылып, тұтқынға алынды. Олар қарсылықты күшейтіп, бірақ бұл қарсыластар – 40-шы (саксондық) және 3-ші (бавариялық) дивизиялардың сарбаздары, көп ұзамай жеңіліп, Мессин ауылының шеті көз алдында болды. Оқшылар бригадасының 3-батальоны ауылға шабуыл жасағанда екі пулемет ұясы оларды баяулатты. Самуэль Фриклтон өз бөліміне жетекшілік етіп, олармен күресіп, кейіннен ВК орденімен марапатталды. Жоспарланғандай, 1-бригада таңғы сағат 5:00-ден кейін «Қара сызыққа» жетіп, алға жылжудың келесі кезеңіне – «Нүктелі қара сызықты» құруға дайындала бастады. Сағат 9:00-де артиллериялық оқшашудың қамқорлығымен бригаданың 2-Окленд батальонынан жасақтар алға жылжып, бірнеше аванпосттар құрды, олардың кейбіреулері «Жасыл сызыққа» жақын болды. Олар түске дейін жақсы бекініп, неміс қарсы шабуылдарын тойтаруға ыңғайлы жағдайда болды. Сағат 15:00-де 4-австралиялық дивизия Жаңа Зеландия артиллериясының қолдауымен алға жылжуды жалғастырды. Осы уақыт аралығында 1-бригада өз позицияларын нығайтты. Сол түні, немістердің артиллериялық оқшашуға қарсы шабуыл жасауы мүмкін екенін білген Рассел Мессинде аздаған әскерді қалдыруға бұйрық берді және қызметкерлердің көпшілігі бастапқы позицияларына қайта оралды. Келесі күні күткен оқшашу басталды. Жаңа Зеландиялықтар 9 маусымға дейін позицияда болды, содан кейін оларды 4-австралиялық дивизия алмастырды. Бұл дивизия үшін сәтті операция болды: барлық мақсаттар жоспарланған уақытта орындалды, 400-ден астам неміс сарбазы, бірнеше далалық зеңбірек, көптеген пулеметтер мен траншеялық минометтер тұтқынға алынды. Дивизияның жоғалтуы 3700 адамды құрады, олардың көпшілігі жаулап алынған жерді ұстап тұрған кезде болды. Бұл жоғалтулар Расселдің алдыңғы қатардағы қорғаныс жасақтарындағы сарбаздардың санын барынша азайтуға және қарсы шабуылдан қорғанудың негізгі құралы ретінде артиллерия мен пулеметке сүйенуге тырысқанына қарамастан болды. Шайқастан кейін Рассел 1-бригада басып алған Ле-Мулен-де-л-Осписке бара жатқанда, артиллериялық оқшашу басталды. Бұл бригада командирі, бригадир генерал Чарльз Браунды, NZEF-тің шайқаста қаза тапқан алғашқы генерал офицері етіп өлтірді. 12 маусымда дивизия Мессиннің оңтүстік-шығысындағы майдан сызықтарын қайтадан қамтамасыз етіп, шабуылдар жасап, алғы бекеттерді неміс аумағына қарай итеріп, жалпы өздерінің позицияларын нығайта бастады. Ақыры ол айдың соңында демалу және қалпына келтіру үшін сектордан шығарылды. Дивизия шілде айының ортасында аймаққа оралды, оған немістердің назарын Ипрдің солтүстігіндегі сектордан аударуға бағытталған шағын операциялар тапсырылды, ол Хейг жоспарлаған шабуылдың жаңаша күшеюіне орталық болатын. Рассел өз бригадаларын дивизияның бөлігінде кезекпен орналастырды; траншеяда болмағандар оқумен айналысты. Осы кезеңде Жаңа Зеландиялықтар Ла-Бассевиль ауылын басып алды, бірақ кейін неміс қарсы шабуылынан оны жоғалтты. Айдың соңында 2-Уэллингтон батальоны, 1-бригада, лейтенант Лесли Эндрюдің маңызды рөл атқарғанда ауылды қайта басып алды; ол осы ісі үшін кейіннен ВК орденімен марапатталды. Келесі апталарда дивизияның сарбаздары суға толыған траншеяларда бекініп, жаңбыр жауды. Осы кезеңде де жоғалтулар болды, оның ішінде 7 тамызда инспекция жасап жүргенде снайперден қаза тапқан бригадир генерал Джонстон. Оның орнына келген бригадир генерал Роберт Янг екі күннен кейін тағы бір снайперден ауыр жарақат алды.
By mid 1917, Haig was planning an offensive in the heavily defended Ypres region of Flanders. His plan involved a series of steps, the first of which was the capture of Messines Ridge by II ANZAC Corps. The New Zealand Division, already in the Messines sector, was given the task of capturing Messines Village and it began intensive training for the forthcoming battle under the close supervision of Russell. Extensive preparatory work was carried out, with transportation infrastructure laid down and ample supplies of shells brought forward for the artillery. The plan of attack, broken into three phases, called for the 2nd and Rifle Brigades to carry out an initial advance to the trenches on the western slopes of the Messines ridge as well as the village itself. The 1st Brigade was then to take over for the second phase and advance to the eastern slope of the ridge, an objective designated the Black Line. The final phase was also to involve the 1st Brigade, which was to push the front line out via a series of outposts, designated the Dotted Black Line. This outpost line would serve as the starting point for the advance of the 4th Australian Division, which was to continue the attack to what was designated as the Green Line, a mile from the crest of the ridge. Following a preparatory artillery barrage which began on 3 June, the battle commenced in the early hours of 7 June with the explosion of several mines which had been dug under the German lines. Over a million pounds (about 450 tonnes) of explosive were used, and the tremors were felt as far away as London. The New Zealanders were in the centre of the II ANZAC front, flanked by the British 25th Division and the 3rd Australian Division. This marked the first time the Australians and New Zealanders had fought alongside each other in a major engagement on the Western Front. The 2nd and Rifle Brigades quickly moved forward; the surviving German soldiers encountered initially were still dazed from the detonation of the mines and were quickly subdued and made prisoners of war. They continued to advance into stiffening resistance, but these opponents, soldiers of the 40th (Saxon) and 3rd (Bavarian) Divisions, were soon dealt with and the outskirts of Messines village were within sight. The Rifle Brigade's 3rd Battalion was attacking the village when it was slowed by two machine gun posts. Corporal Samuel Frickleton led his section on a successful foray to deal with them for which he was later awarded the VC. As planned, the 1st Brigade reached the Black Line shortly after 5:00 am and began preparing for the next phase of the advance, the establishment of the Dotted Black Line. By 9:00 am, under the cover of a creeping artillery barrage, platoons from the brigade's 2nd Auckland Battalion moved forward and formed a series of outposts, some of which were close to the Green Line. They were well dug in by midday, and handily placed to fend off German counterattacks. At 3:00 pm, the advance was continued by the 4th Australian Division, supported by the New Zealand artillery. The 1st Brigade in the meantime consolidated its positions. That evening, aware that the Germans were likely to lay down a retaliatory artillery barrage, Russell ordered that only a minimum number of troops were to remain in Messines and most personnel moved back to their original positions. The next day, the expected barrage began. The New Zealanders remained in position until 9 June, when they were relieved by the 4th Australian Division. It was a successful operation for the division; all objectives were achieved on schedule, with over 400 Germans, several field guns, and numerous machine guns and trench mortars being captured. Losses in the division amounted to 3,700 casualties, most of which were actually incurred while holding the captured ground. These casualties were inflicted despite Russell's attempts to keep the number of soldiers in the front line defences to a minimum and to rely on artillery and machine guns as his primary means for defending against counterattacks. The day after the battle, Russell was visiting the Le Moulin de l'Hospice, captured by 1st Brigade, when an artillery barrage opened up. This killed the brigade's commander, Brigadier General Charles Brown, the first general officer of the NZEF to be killed in action. On 12 June, the division was back manning the front lines to the southeast of Messines, mounting raids and pushing outposts forward into German territory and generally consolidating their positions. It was finally withdrawn from the sector at the end of the month for rest and recuperation. The division returned to the area in mid July, tasked with minor operations intended to keep German attention away from the sector north of Ypres, which was to be the focus of renewed fighting as Haig continued with his planned offensive. Russell had his brigades man the division's section in rotation; those not in the trenches spent their time training. During this period, the New Zealanders captured the village of La Basseville but subsequently lost it to a German counterattack. At the end of the month, 2nd Wellington Battalion, 1st Brigade, retook the village with Lance Corporal Leslie Andrew playing a key role in the action; he was later awarded the VC for his efforts. Over the following few weeks the men of the division worked to consolidate their positions in waterlogged trenches, rain having set in. Casualties were still incurred during this period including Brigadier General Johnston, killed by a sniper on 7 August while inspecting his new command, the Rifle Brigade. His replacement, Brigadier General Robert Young, was severely wounded by another sniper just two days later.
Ипр шабуылдары
Қыркүйекте II АНЗАК корпусы Ипрдегі жалғасып жатқан шабуылға, Пасшендаэль шайқасына (сонымен қатар Ипрдің үшінші шайқасы деп те аталады) бағындырылды. Хейг қыркүйек және қазан айларында жүргізілетін бірнеше шектеулі әрекеттер арқылы қысқа дейін Пашендейл қырқасын британдықтардың бақылауына алуды жоспарлады. Жаңа Зеландия дивизиясының бастапқы міндеті – Пашендейл қырқасынан басталатын Грейвенстафел Сперге шабуыл жасау болды, бұл Бродсайнде шайқасы ретінде танылатын оқиғаның бір бөлігі еді. Шабуыл, Пашендейлге шабуыл жасауға дейін, оның алдындағы қырқаларды жаулап алуға бағытталған жалпы стратегияның бір бөлігі болды.
In September, II ANZAC Corps was detailed for the ongoing offensive in Ypres, the Battle of Passchendaele (also known as the Third Battle of Ypres). Haig wanted Passchendaele Ridge in British hands by winter through a series of limited actions to be carried out across September and October. The initial role of the New Zealand Division was to launch an attack on Gravenstafel Spur, running off the Passchendaele Ridge, as part of what would become known as the Battle of Broodseinde. The attack was part of an overall strategy to capture the ridges running in front of Passchendaele, prior to an attack on the village itself.
Бродсинде шайқасы
Ұрысқа дейінгі апталарда дивизия Грейвенштафл Спурға шабуыл жасағанда қолданатын тактиканы қайта-қайта жаттықтырды. Оның фронты шамамен 2 қазанда 4-бригаданың оңтүстік бөлігіне орналасты. Оның оң жағында 3-Австралия дивизиясы, сол жағында 1-бригада болды. 48-дивизия (XVIII корпустың) 1-бригаданың сол жағында орналасқан еді. 1-бригадамен бірге 4-бригадаға екі мақсат – Қызыл және Көк сызықтар тапсырылды. 1-бригаданың 1-Окленд және Веллингтон батальондары, 4-бригаданың 3-Окленд және Кентербери батальондарымен бірге, қырқаның жотасымен өтетін Қызыл сызыққа қарай жылжып, оны басып алуға тиіс болды. Содан кейін әлгі бригадалардың қалған екі батальоны Қызыл сызықтың артынан өтіп, Беллувуе шұңқырының түбіндегі Көк сызықты алғанымен. 4 қазанда таңғы сағат 6:00-де басталған артиллериялық дайындықтан кейін дивизия шабуылға көшті, жаяу әскерлер артиллериялық жарылыс артынан жылжыды, ол өз шабуылына дайындалып тұрған неміс әскерін ашық жерде ұстап алды. Артиллерия отынан зардап шеккен неміс жаяу әскері жаңа зеландиялықтар тарапынан жылдам жеңіліске ұшырады. Пиллбокстардың болуына қарамастан, Қызыл сызыққа жоспарланған уақытта жетілді, ал батальондардың алғы шебінде шектеулі тазалау операциялары жүргізілді. Шабуылдаушы күштердің артына жылжудан кейін, таңғы сағат 8:10-да 1-ші және 4-ші бригадалардың қалған батальондарынан келген жаяу әскерлер Көк сызыққа қарай жылжыды, шабуылдың келесі кезеңі басталды. Машиналық оқтардан қорғаныс және оқ-дәрі сақтайтын шұңқырларда жасырынып отырған жаяу әскерлердің қарсылығына қарамастан, таңғы сағат 9:30-да Көк сызыққа қол жеткізілді. Күннің кешінде жаңбыр жауды, жер батпаққа айналды. Келесі екі күн бойы ауыр артиллерияның қолдауымен екі бригада да өз позицияларын бекітіп, траншея желілерін құрды. Немістер шағын қарсы шабуылдар жасады, бірақ олар оңай жеңіліске ұшырады. 5 қазаннан бастап жаңбыр тоқтамай жауды, бұл адамдар мен техниканы майданға жеткізуді қиындатты. 6 қазанда жаңа зеландиялықтарды 49-дивизия алмастырды. Шабуыл сәтті аяқталды, бригадалар барлық мақсаттарды жоспарланған уақытта орындады. 4-бригада 700 әскер тұтқынға алды, 130 адамы қаза тауып, 600-дан астам адам жарақат алды. 1-бригадада 192 адам қаза тауып, 700-і жарақат алды. Бастапқы позициясынан дивизия шамамен 1000 метрге алға жылжыды. Годли де, Рассел де нәтижеге риза болды және Жаңа Зеландия дивизиясының ағымдағы шабуылға одан әрі қатысуын қалады. 4 қазандағы жетістікке шабыттанған Хейг шабуылдың келесі кезеңін, Пуалькаппель шайқасын, бір күнге ертерек, 9 қазанға көшірді. Годлидің II АНЗАК корпусының британдық дивизиялары алғашқы шабуылға қатысты, содан кейін 12 қазанда Жаңа Зеландия дивизиясы Пашендейльге шабуыл жасауы керек еді.
In the weeks leading up to the battle, the division repeatedly practiced the tactics it would employ in its attack on Gravenstafel Spur. When it moved into the front line, its frontage was approximately The 4th Brigade moved into the southern portion of the line on 2 October. On its right was the 3rd Australian Division, while on its left flank was the 1st Brigade. The 48th Division (of XVIII Corps) was to the left of the 1st Brigade. Together with the 1st Brigade, the 4th Brigade was tasked with two objectives, the Red Line and the Blue Line. The 1st Auckland and Wellington battalions of 1st Brigade, together with the 3rd Auckland and Canterbury battalions of 4th Brigade, were to advance to and secure the Red Line, running along the crest of the ridge. The other two battalions of the respective brigades would then leapfrog their predecessors through the Red Line to take the Blue Line, at the bottom of the Belluvue Spur. On 4 October, preceded by an artillery barrage beginning at 6:00 am, the division began its offensive with the infantry advancing behind a creeping barrage, which caught a mass of German troops, preparing for their own attack, out in the open. The German infantry, battered by the artillery fire, were swiftly dealt with by the advancing New Zealanders. Despite the presence of pillboxes, the Red Line was reached on schedule, with some limited mopping up operations conducted forward of the line by parties from the advancing battalions. Having moved up to the Red Line behind the attacking forces, at 8:10 am, the next phase of the advance began as infantry from the remaining battalions of 1st and 4th Brigades moved forward to the Blue Line. Despite some resistance from machine gun nests and pockets of infantry sheltering in shell holes, the Blue Line was reached at 9:30 am. Rain began to fall later that afternoon, and the ground quickly became boggy. For the next two days, under the protection of heavy artillery support, both brigades consolidated their positions and established trench lines. The Germans mounted some small scale counterattacks but these were easily dealt with. From 5 October, the rain began to set in, making movement of men and equipment to the front line difficult. On 6 October, the New Zealanders were relieved by the 49th Division. The attack was a success with the brigades taking all their objectives on schedule. The 4th Brigade captured 700 prisoners of war, for the loss of 130 men killed, and over 600 wounded. In the 1st Brigade, 192 were killed along with 700 wounded. From its starting positions, the division made gains of around 1,000 metres. Both Godley and Russell were pleased with the outcome and pushed for further involvement by the New Zealand Division in the ongoing offensive. Buoyed by the success of 4 October, Haig brought forward the next phase of the offensive, the Battle of Poelcappelle, by a day, to 9 October. The British divisions of Godley's II ANZAC Corps were to be involved in the initial attack, which was to be followed by an advance on Passchendaele by the New Zealand Division on 12 October.
Пасшендейльдің бірінші шайқасы
Годлидің ІІ АНЗАК корпусының Поэлькаппель шайқасына дайындалуға уақыты шектеулі болды, ол Беллувуе шпиліне шабуыл жасау арқылы Пасшендальге шабуыл жасау үшін жақсы база құруға бағытталған. Оның шабуылы сәтсіз аяқталды, қатысқан 49-шы және 66-шы британдық дивизиялары майданды айтарлықтай жылжыта алмады. Бірнеше батальондар белгіленген уақытқа дейін бастапқы позицияларына жете алмады, ал шабуыл басталғаннан кейін, оларды саз және неміс қорғаныс позициялары тоқтатты. Бірнеше жүз метр үшін 5700 адам қаза тапты. Осыған қарамастан, Годли Пасшендальді ІІ АНЗАК корпусының басып алуына қызығушылық танытып, 12 қазан күні шабуылды жалғастырды. Хейг Годли штабынан келген қателікті есептерге сене отырып, Поэлькаппель шабуылы 4 қазандағыдай табысқа жеткенін ойлады. Хейг қателікті анықтағаннан кейін Годли оны Пасшендальді әлі де оның корпусы басып алуы мүмкін екеніне көндірді. Өзінің беделін қайта жаңғырту қажеттілігінен Годли жоғары артиллерия және инженерлік офицерлерінің жер жағдайының қолайсыз екеніне қатысты ескертулерін назарға алмады; Бродсейндеден кейін қысқы жаңбырлар басталды, және уақыт шектеулерімен бірге Поэлькаппель шабуылына дайындыққа кедергі келтірді. 12 қазанға жоспарланған Пасшендаль шабуылы да дайындық уақытының жетіспеуімен және батпақты жермен қиындыққа тап болар еді. Шабуылға Жаңа Зеландия дивизиясының 2-ші және атқыштар бригадалары қатысады, 4-ші бригада резервте болады, олар Беллувуе шпилі және Годберг шпилі бойымен шабуылдайды, ал 3-ші Австралия дивизиясы Жаңа Зеландиялықтардың оң жағында Пасшендальді басып алуға тырысады. Дивизияның сол жағында 9-шы (Шотландия) дивизиясы орналасқан. Жоспар бойынша Жаңа Зеландияның екі бригадасы да бір батальондық фронтпен алға жылжуы керек еді, әр бригаданың үш батальоны бір-бірін алмастырып, Қызыл, Көк және Жасыл сызықтар деп белгіленген мақсаттарды басып алуы керек еді, соңғысы Годберг шпилі болатын. Жаңа Зеландиялықтар шайқасқа дейін бірнеше дайындық кедергілерін жеңуге тиіс болды. Атқыштар бригадасының сарбаздары өткен апталарда ІІ АНЗАК корпусы үшін инженерлік жұмыстарды жүргізгендіктен шаршаған еді. Жаңбырдың жалғасуы дивизияның бастапқы позицияларына жеткізілуіне қажетті жолдарға және қолдау артиллериясын орналастыруға әсер етті. Сазды жер тапаншалар мен гаубицалар үшін тұрақты платформаны қамтамасыз етпеді. Сонымен қатар, артиллериялық шабуылдар Беллувуе шпилінің беткейіндегі бекіністерді қорғайтын тікенді сымдарды жоя алмады, бұл факт 11 қазанда барлаушылар анықтады. Бұл ақпарат бригада командирлеріне жеткенде, Брейтуэйт және Янгтың жараланғаннан кейін атқыштар бригадасының командирі болған А. Э. Стюарт, Расселден шабуылды тоқтатуды талап етті; бірақ оларға бас тартты. 12 қазанның таң атында немістер, бұрыннан дайын күйде болғандықтан, Жаңа Зеландиялық жаяу әскері жиналатын жерлерді бомбалады. Бұл, сонымен қатар, Жаңа Зеландиялық артиллерияның бірнеше оғы қалып қойғандықтан көптеген жарақаттарға әкелді, Жаңа Зеландиялықтар таңғы сағат 5:25-те шабуылдарын аяқтап, алға жылжи бастағанға дейін. Олардың алға жылжуын жер жағдайы және олардың алдыңғы және бүйірлерінен автоматтық оқтар тежеді. Олар екі қатарға бөлінген сымға жеткеннен кейін тоқтады. Келесі батальондар жетекші бөлімге, 2-ші Отаго батальонына, жетіп, оның азайған қатарын толықтырды, бірақ сыммен тоқтатылды. Кейбір топтар, субальтерндер мен офицерлер бастаған, сымды бұзып, неміс қораларына шабуыл жасады, бірақ олардың басшылары өлтірілген кезде, аман қалғандар қазба бастады. Таңғы сағат 8:00 болды және майданның алдыңғы шебі тек таңертеңге дейін алға жылжи бастады. Ортаңғы күнге қарай, Жаңа Зеландиялықтардың өз бөлігін алға жылжыта алмауы көршілес 3-ші Австралия дивизиясының сол жақ қанатын әшкереледі, ол өзінің бірінші мақсатын қамтамасыз етіп, екіншісіне қарай жылжыды. Сол сияқты, Жаңа Зеландия дивизиясының сол жағында 9-шы (Шотландия) дивизиясы өзінің соңғы мақсатына қол жеткізді. Годли Жаңа Зеландия дивизиясына жаңа нұсқаулар берді; Жасыл сызыққа жету үмітін тастап, ол күндізгі сағат 3:00-ге белгіленген шабуылда Көк сызыққа қарай ілгерілеуі керек еді. Алайда, түстен кейін шотландтар кері шегініп, австралиялықтар одан әрі жеңіске жетпеді және бүйірлерінен оқ атудың салдарынан кері шегінді. Брейтуэйт, батальон командирлерінің Көк сызықты басып алу мүмкін емес екенін ескерткендіктен, екі рет Расселден шабуылды тоқтатуды талап етті. Расселдің алғашқы жауабы атқыштар бригадасына шабуылды жалғастыруды бұйру болды, бірақ шабуыл басталмай тұрып, ол тоқтатылды. 4-ші бригада 2-ші және атқыштар бригадаларын ауыстыру үшін желіге көтерілді және дивизия қазан айының соңында ІІ АНЗАК корпусы Канада корпусымен ауыстырылғанға дейін онда қалды. Дивизия 12 қазанда ауыр шығынға ұшырады: шамамен 845 адам қаза тауып, тағы 1900-ге жуық адам жараланды, бұл Жаңа Зеландия әскери тарихындағы ең ауыр жеңіліс болды. Рассел шабуылдың нәтижесі үшін өзін кінәлі деп айыптады және Жаңа Зеландиядағы саясатшыларға осы туралы хат жазды, бірақ жеке хаттарында Годли мен оның ІІ АНЗАК корпусы штабының жоспарлауы мен дайындығының жеткіліксіз болғанын және Пасшендальдегі жағдайдың нашар екенін нақтылады.
Godley's II ANZAC Corps had limited time to prepare for the Battle of Poelcappelle, which was intended to set a good base for an attack on Passchendaele itself by capturing the Belluvue Spur. Its attack proved to be a failure, with no significant advancement of the front lines made by the two British divisions involved, the 49th and 66th Divisions. Several battalions were unable to reach their starting positions by the scheduled time and, once the attack began, they were held up by the mud and German defensive positions. For the sake of a few hundred metres, there were 5,700 casualties. Despite this, Godley, keen for Passchendaele to fall to his II ANZAC Corps, pushed ahead with the 12 October attack. Haig, misled by erroneous reports from Godley's headquarters that the Poelcappelle attack had achieved similar gains to those made on 4 October, concurred. Once Haig discovered the error, Godley reassured him that Passchendaele could still fall to his corps. Needing to restore Haig's faith in his leadership, Godley disregarded the warnings of his senior artillery and engineer officers that ground conditions were not favourable; the winter rain had set in following Broodseinde and, together with the time constraints, had been a key factor in the compromised preparations for the Poelcappelle attack. The Passchendaele attack, scheduled for 12 October, would likewise be hampered by limited preparation time and boggy terrain. The attack was to involve the New Zealand Division's 2nd and Rifle Brigades, with 4th Brigade in reserve, attacking along Belluvue Spur and onto Goudberg Spur while the 3rd Australian Division, on the right of the New Zealanders, attempted to take Passchendaele itself. On the division's left was the 9th (Scottish) Division. The plan required both New Zealand brigades to advance with a one battalion frontage, with three battalions of each brigade leapfrogging each other in sequence to capture objectives designated Red, Blue and Green lines, the last of which was Goudberg Spur. The New Zealanders had a number of preparatory hurdles to overcome before the battle. The men of the Rifle Brigade had, for the previous few weeks, been carrying out engineering work for II ANZAC Corps and were fatigued. The ongoing rainfall affected both the roads by which the division had to move to its starting positions and the placement of the supporting artillery. The muddy ground did not provide a stable platform for the guns and howitzers. Furthermore, the artillery barrage targeting the barbed wire emplacements protecting the strongpoints on the slopes of Belluvue Spur failed to destroy them, a fact determined by scouts on 11 October. Once this information reached the brigade commanders, Braithwaite and A. E. Stewart, the commander of the Rifle Brigade following Young's wounding, they pressed Russell for cancellation of the attack; this was refused. Early in the morning of 12 October, the Germans, already on the alert, bombarded the areas where the New Zealand infantry were assembling prior to commencing their advance. This, along with several rounds of New Zealander artillery that fell short, inflicted numerous casualties until the New Zealanders completed their barrage at 5:25 am and began moving forward. Their advance was slowed by ground conditions and machine gun fire from both their front and flanks. They stalled after reaching the wire, arranged in two belts. The following battalions began to catch up to the leading unit, the 2nd Otago Battalion, filling its depleted ranks, but were also held up by the wire. Some parties, led by subalterns and non commissioned officers, managed to breach the wire and attack the German pillboxes beyond, but when their leaders were killed, the survivors began to dig in. It was 8:00 am and the front line had been advanced by barely
By mid morning, it was apparent that the failure of the New Zealanders to advance their section of the front exposed the left flank of the neighbouring 3rd Australian Division, which had secured its first objective and was pushing on to its second. Likewise, on the New Zealand Division's left, the 9th (Scottish) Division had managed to reach its final objective. Godley issued new instructions to the New Zealand Division; abandoning any hope of getting to the Green Line, it was to push on to the Blue Line in an attack timed for 3:00 pm. However, by the early afternoon the flanking Scots had been pushed back while the Australians had failed to make further gains and were withdrawing due to enfilade gunfire on the flanks. Braithwaite, warned by his battalion commanders that capturing the Blue Line was impossible, twice pushed Russell for a cancellation of the attack. Russell's initial response was to instruct the Rifle Brigade to continue, but shortly before the attack was to begin, it was abandoned. The 4th Brigade moved up to the line to relieve the 2nd and Rifle Brigades and remained there until the division was withdrawn to a training area in late October, following the relief of II ANZAC Corps by the Canadian Corps. The division suffered heavy losses on 12 October: about 845 men were killed and a further 1,900 wounded in the worst defeat in New Zealand military history. Although Russell blamed himself for the outcome of the attack and wrote to politicians in New Zealand stating so, in his private correspondence he made it clear that planning and preparation by Godley and his staff at II ANZAC Corps was inadequate and did not take into account the poor ground conditions at Passchendaele.
1917-18 жылдың қысы
1917 жылғы 1 қарашада II АНЗАК корпусының 3-австралиялық дивизиясы I АНЗАК корпусына берілді. Жаңа Зеландия дивизиясы АНЗАК дивизияларының жалғыз өкілі болғандықтан, ол XXII корпус деп қайта аталды. 1917 жылғы қарашаның ортасында қайта аталған корпус Йпр тұғырына оралды, Тибер ауылынан Рейтельбек ағысына дейін Бродсайнде жотасының бойында бес шақырымдық майданды ұстады. Жаңа Зеландия дивизиясы осы майданның оң жақ секторын басып алды, оған немістер басып алған, қираған Полдерхок қамалы қарап тұрды. 3 желтоқсанда 2-бригаданың 1-Кентербери және 1-Отаго батальондары қамалға шабуыл жасады. Немістерді күтпегенге шалдықтыру үшін түскі уақытта жасалған шабуыл толыққанды сәтсіз аяқталды; біраз жер басып алынса да, қамал жау қолында қалды. Осы шайқас кезінде қара сержант Генри Джеймс Николас өзінің ротасының ілгерілеуін тоқтатқан пулемет ұясын талқандап, Виктория кресіне (VC) ие болды. Бригада фронтты алға жылжытқаннан кейін, екі күннен соң майданнан алынып, IX корпус бөлімшелерімен ауыстырылды. Соғыстың осы кезеңінде, халыққа танымал қолбасшы Брейтуэйт, Рассел демалыста болғанда дивизияны уақытша басқарды. 1914 жылы НЗЕФ-ке аттанған бригада командирлерінің соңғысы болған ол шаршап, қаңтарда Англияға емделуге жіберілді. Сауыққаннан кейін Брейтуэйт дивизияға оралудың орнына, өзінің алғашқы британдық армия полкіне қайта оралды. Дивизия сарбаздары арасында бұл оның 12 қазанда Пашендельдегі шабуылды жалғастырудан бас тартқаны үшін жаза болғаны туралы әңгімелер тарады. 1918 жылғы ақпан айына қарай Жаңа Зеландия дивизиясының жоғалтулары 4-бригаданың таратылуына әкелді. Ол алғаш құрылғанда, Жаңа Зеландияның премьер-министрі Уильям Масси Жаңа Зеландия соғысқа қажетті үлес қосып отырғанын сезінді және бригаданы толықтыру үшін қосымша күштер жіберілмейтінін шешті; қажет болған жағдайда, дивизияны толықтыру үшін бригада таратылатын болады. Осының салдарынан бригаданың жеке құрамы қалған бөлімдерге қайта бөлініп, оларды күшейтті. Артық әскерлер 1-ші, 2-ші және 3-ші бекініс батальондарын құрды, әр бригадаға біреуден, бұл дивизияға жаттықтырылған күштерді қамтамасыз етті. Басқа ұйымдастырушылық өзгерістерде әр бригадаға қарасты компаниялардан дивизиялық пулемет батальоны құрылды, ал Жаңа Зеландия пионер батальоны өзінің Отаго атты әскер эскадрильясынан айырылып, тек маори қызметкерлерінен тұратын бөлім қалды, жоғары шенді офицерлерден басқа. Бұл бөлім Жаңа Зеландия маори (пионер) батальоны деп аталды.
On 1 November 1917, II ANZAC Corps' 3rd Australian Division was transferred to I ANZAC Corps. As this left the New Zealand Division as the sole representative of the ANZAC divisions in II ANZAC Corps, it was renamed to XXII Corps. The renamed corps returned to the Ypres salient in mid November 1917, holding a five mile front along Broodseinde Ridge from the village of Tiber to the Reutelbeek stream. The New Zealand Division took the right sector of this front which was overlooked by a spur topped by the ruined Polderhoek Chateau, occupied by the Germans. On 3 December, the 1st Canterbury and 1st Otago Battalions of the 2nd Brigade mounted an attack against the chateau. The attack, launched at midday in an attempt to surprise the Germans, proved a relative failure; although some ground was taken, the chateau remained in enemy hands. During this action, Private Henry James Nicholas dealt with a machine gun post that was holding up the advance of his company, and won the VC. Having advanced its front by , the brigade consolidated its positions until it was withdrawn two days later and replaced by units from IX Corps. At this stage of the war, Braithwaite, a popular commander, was temporarily in charge of the division while Russell was on leave. The last of the brigade commanders who had embarked with the NZEF in 1914, he was worn out and in January was evacuated to England for treatment. On recovery, Braithwaite rejoined his original British Army regiment rather than returning to the division. There were rumours amongst the soldiers of the division that this was a punishment for his refusal to carry on with the 12 October attack at Passchendaele. By February 1918, the losses in the New Zealand Division resulted in the disbandment of the 4th Brigade. When it was originally formed, New Zealand's prime minister, William Massey, felt that New Zealand was already contributing more than its fair share to the war effort, and he determined that no additional reinforcements would be sent to maintain the brigade; if needed, it would be broken up to supply divisional replacements. Consequently, the brigade's personnel were redistributed amongst the remaining formations to bring them up to strength. The surplus troops formed the 1st, 2nd, and 3rd Entrenching Battalions, one for each brigade, and this provided a pool of trained reinforcements for the division. In other organisational changes, a divisional machine gun battalion was formed from the companies belonging to each brigade while the New Zealand Pioneer Battalion divested itself of its squadron of Otago Mounted Rifles to leave a unit with solely Māori personnel, apart from its senior officers. This was designated the New Zealand Māori (Pioneer) Battalion.
Көктемгі шабуыл
21 наурызда немістер көктемгі шабуылды бастады, онда 60 дивизия қатысты. Одақтастар тез қайтарылып, үшінші және бесінші армиялар арасында олқылық пайда болды. Жаңа Зеландия дивизиясы қыста окоптардағы қызметтен кейін қалпына келтіріліп, желіден алынған еді, және Соммадағы бұрынғы майдан даласында IV және V корпус арасындағы олқылықты жабу үшін орналастырылды. Жедел түрде алға жылжығаннан кейін, 26 наурызға дейін Хамельде бекініп, 4-австралия дивизиясымен байланыс орнатты. Келесі бірнеше күнде жаңа зеландиялықтар немістердің бірнеше шабуылынан қорғану үшін окоп қазды. Бастапқыда артиллериялық қолдау болмады, жаяу әскер алға тез жылжуға мүмкіндік алды. Артиллерия 27 наурыздың кешінде жетті. Жабдықтар кешікті, ал 28 наурызда жаңбыр жауғанда көптеген сарбаздарда жаңбырға қарсы киім болмады. Ауа райына және неміс артиллериясының мазалауына қарамастан, Жаңа Зеландияның қорғаныс позициялары жақсартылды. Неміс артиллериясы Фултонды, атқыштар бригадасының алғашқы командирін, оның штабын нысанаға алған оқ жарылысынан өлтірді. 30 наурызда үш батальон Ла Синь фермасының биіктігін басып алып, көктемгі шабуыл кезінде британдық күштердің алғашқы шабуылдық әрекетін жасады. Бұл жетістік Жаңа Зеландия үшін аса маңызды болмаса да, қиын жағдайдағы үшінші армияның қалған бөлігіне моральдық көтеріңкілік сыйлады. 5 сәуірде немістер Амиенге қарай жаңа күшпен шабуыл жасады, екі армия британдық үшінші армияның майданы бойынша шабуылдады. Жаңа Зеландиялықтар таңғы сағат 5:00-де басталған ауыр бомбалауға ұшырады, байланыс үзіліп, сол күні екі бөлек, бірақ ұйымдаспаған жаяу әскер шабуылына тап болды. Бірінші шабуыл тойтарылды, бірақ екіншісі Ла Синь фермасын қайта басып алды. Жаңа Зеландияның негізгі окоптарына шабуыл жасау әрекеті Веллингтон ротасының пулемет батальоны тарапынан ауыр шығынмен тоқтатылды. 9 сәуірде немістер шабуылдарын Арментьер аймағына қарай жылжытқандықтан, Жаңа Зеландия позицияларына жасалған қысым азайды. Жаңа Зеландия дивизиясының көп бөлігі Соммада қалды және қорғанысын нығайтты, ал оның бір бөлігі артиллериясы жаңа неміс шабуылдарының күшіне қарсы тұрып жатқан британдық күштерді нығайтуға жіберілді. Соғыстың осы кезеңіндегі шығын көп болды: наурыз және сәуір айларында дивизияның 1000-ға жуық адамы қаза тапты, ал 2700-ге жуығы жараланды. Жаңа Зеландия дивизиясы Сомма майданындағы өз бөлігіндегі окоптарды күзетуді жалғастырды және үнемі окоп шабуылдарын жүргізді. Жаңа Зеландиялықтардың қызығушылығын оятып, қарсы жақтағы окоптардағы неміс сарбаздары тұтқынға түспеу үшін ескертілді, себебі оларды жеуі мүмкін екені айтылды. Маусым айында дивизия Отиге қайтарылды. Жаңа Зеландиялықтар шілде айының басында Сомма майданына оралды және Хебутерннің шығысында, Росиньоль орманын қамтитын секторға орналасты. Бұрынғы Соммадағы дивизияның қызметі сияқты, окоп шабуылдары жиі жүргізілді. 23 шілдеде жасалған шабуыл кезінде сержант Ричард Трэвис қайтыс болғаннан кейін Виктория кресімен марапатталды; ол келесі күні қаза тапты. Ол - көрнекті сарбаз және барлау дағдыларымен танымал болды, оның өлімі дивизия бойынша қайғыға ұшыратты.
On 21 March, the Germans launched their Spring Offensive which involved 60 divisions advancing across a front of The Allies were quickly pushed back and a gap formed between the Third and Fifth Armies through which the Germans penetrated. The New Zealand Division was out of the line, recuperating following its tour of duty in the trenches over the winter months, and was deployed to cover a gap which had developed between IV and V Corps at the old Somme battlefield. After moving rapidly to the front, it was positioned at Hamel by 26 March and from there linked up with the 4th Australian Division. For the next several days, the New Zealanders dug in while fending off multiple advances by the Germans. They were initially without artillery support; the infantry had been able to move much more quickly to the front. The artillery began arriving by the evening of 27 March. Supplies took longer to arrive and as rain began to fall on 28 March, many soldiers were without wet weather gear. The New Zealanders' defensive positions had been improved despite the weather and the harassment from German artillery, which killed Fulton, the original commander of the Rifle Brigade, when a barrage targeted his headquarters. The division undertook the first offensive action by the British forces during the Spring Offensive when three battalions seized the high ground of La Signy farm on 30 March. This success, although relatively trivial to the New Zealanders, was a morale booster for the rest of the beleaguered Third Army. The Germans launched a renewed effort to push through to Amiens on 5 April, two armies attacking across the front of the British Third Army. The New Zealanders experienced a heavy bombardment which began at 5:00 am which cut off communications and later that day suffered two separate but disorganised attacks by infantry. The first was fended off but the second recaptured La Signy farm. An attempt to push on to the main trenches of the New Zealanders was rebuffed with heavy losses inflicted by the Wellington Company of the Machine Gun Battalion. By 9 April, the pressure was decreasing on the New Zealand positions as the Germans shifted their offensive north to the area around Armentières. While the bulk of the New Zealand Division remained on the Somme and consolidated its defences, some of its artillery went to reinforce the British forces bearing the brunt of the renewed German attacks. Casualties for this period of the war were high; nearly 1,000 of the division's personnel were killed through March and April and almost 2,700 were wounded. The New Zealand Division continued to man its trenches along its section of the Somme front and regularly mounted trench raids. To the amusement of the New Zealanders, the German soldiers manning the trenches opposite were warned to avoid being captured because they might be eaten. In June, the division was withdrawn to Authie. The New Zealanders returned to the Somme front in early July, and settled into a sector east of Hébuterne that included Rossignol Wood. As with the division's previous stint on the Somme, trench raids were often carried out. During a raid mounted on 23 July, Sergeant Richard Travis performed actions that led to a posthumous award of the VC; he was killed the next day. A prominent soldier and renowned for his scouting skills, his death was mourned across the division.
Жүз күндік шабуыл
1918 жылғы 8 тамызда Батыс майданда соңғы ірі шабуыл басталды. Ол Канада және Австралия корпустарының Амиенге шабуыл жасауымен басталды, ол күні неміс шебін кері тартты. Төрт күннен кейін шабуыл тоқтап, немістер қайта топтасып, қорғанысын нығайта бастады. Хейг неміс майданының басқа бөліктеріне қысым көрсету уақыты келді деп шешіп, үшінші армия генерал Джулиан Бингті пайдалануға бел буды. Жаңа Зеландия дивизиясы үшінші армияның шабуылының қалған бөлігінде үздіксіз алдыңғы қатарда болады. Соғыстың осы кезеңінде Жаңа Зеландия дивизиясы Доминионның Батыс майданындағы ең күшті жаяу әскер дивизияларының бірі болып қала берді. Онда 12 243 сарбаз болды, ал Англияда 15 000 резервтік сарбаз дайын тұрды. 1916 жылғы тамызда Жаңа Зеландияда әскери шақыру енгізілгендіктен, үздіксіз резервтік сарбаздардың келуі британдық және австралиялық дивизиялардың әскер резерві таусылғанда батальондар санын азайтуға жол бермеді. Дивизия алға жылжығанда, әдетте, бригада көлеміндегі майдан бойында, алдында үш батальон және далалық артиллерия бригадасымен шабуылдайтын. Бұл қажет болғанда жылдам артиллериялық қолдау көрсетуге мүмкіндік берді. Бригадалар алға жылжу кезінде бірін-бірі алмастырып отырды. Жаңа Зеландия дивизиясының шабуылға алғашқы қатысуы 21 тамызда болды, ол үшінші армияның төрт дивизиясына қосылып, Пуизодан Альберт-Аррас темір жолына қарай шабуыл жасады. Оның рөлі салыстырмалы түрде шағын болды, бірақ бірнеше күннен кейін дивизия қазіргі екінші Бапум шайқасы деп аталатын шайқаста маңызды рөл атқарды. Шайқас 24 тамызда 1-ші және 2-ші бригадалардың түнгі шабуылымен басталды, олар Бапумға, оның ішінде Лупарт Вуд пен Гревильерлерге жол ашты. Алға жылжу ауыр пулеметтен атылуынан кешікті, ал артиллерия танктерге зиян келтірді. 29 тамызда жаңа зеландиялықтар Бапумды басып алды, немістер шегінген кезде ауыр артиллериялық оқтан кейін қалаға шабуыл жасады. Келесі күні Фремикорт ауылына иелік етті. Жаңа Зеландия дивизиясы алға жылжуын жалғастырды, 2-ші бригада 3 қыркүйекте өткен күні сәтсіз әрекеттен кейін Хаплинкортты басып алды. Олар Гинденбург шебінің сыртқы қорғанысына, соның ішінде неміс позицияларына қарамайтын Тресколт шпорына көшті. 37-ші дивизиямен және 38-ші дивизияның бөлімдерімен бірге жаңа зеландиялықтар 12 қыркүйекте шпорға шабуыл жасады. Шпордың жотасы басып алынды, бірақ қашықтағы траншеялар жүйесіне иелік ете алмады. Екі аптадан кейін дивизия 29 қыркүйекте Гинденбург шебіне шабуыл жасап, мақсатына оңай жетіп, 1000 тұтқынды алды. Жаңа Зеландиялықтар Сент-Квентин каналы мен Шелда өзенінің жанында болды, бір взвод оны кесіп өтіп, Кревекёр ауылына жетті. Бірақ 1-ші бригаданың 1-Окленд және 2-Веллингтон батальондары келесі күні ауылды басып алып, оны босатуға қол жеткізгенше, олар тұтқындалды. 8 қазан күні IV корпус Камбрайға шабуыл жасады, немістер Сент-Квентин каналы бойындағы қорғанысын тастағаннан кейін оларға шегінуге мәжбүр болды. Жаңа Зеландия дивизиясының үлесі 2-ші және атқыштар бригадаларынан болды, екеуі де өз мақсаттарына оңай жетті. Олардың қанаттағы бөлімдерінен бұрын, немістер көршілес британдық 2-ші дивизияға қарсы шабуыл жасағанда, араласуға ыңғайлы жағдайда болды. 12 қазанға қарай дивизия шамамен 300 мыңға жуық жылдамдықпен жылжыды, Селле өзенін кесіп өтті, 1400 тұтқынды және 13 далалық зеңбіректерді алды. Оның өзінің шығындары 536 сарбазды құрады. Олар 20 қазанда майданға оралу үшін қысқа уақытқа тынығып, майдан шебінен шықты. Қазан айының соңында Жаңа Зеландия дивизиясы Ле Кесной қалашығының батысында орналасты. 4 қарашада одақтастардың келесі кезеңі Самбр шайқасымен басталды. Дивизияға Ле Кеснойды басып алу және қаладан өтетін майдан шебін кеңейту міндеті жүктелді. Атқыштар бригадасы қаланы қоршап алды және 4-ші батальонның қаланың төңірегіндегі қамалдарды басып алуының арқасында күнінің соңына қарай Ле Кеснойға енді, ал 1-ші бригада шығысқа қарай шеп орнатты. Бұл дивизияның Батыс майданындағы ең табысты күні болды. Ле Кеснойдың құлауынан кейін дивизияның бөлімдері Мормал орманы арқылы өтіп, 2-ші бригаданың 1-ші Кентербери және 2-ші Отаго батальондары алдында болды. Олар екі үйді басып алып, неміс әскерлері орналасқан екі үйді шабуылдады. Осы соңғы жаумен қақтығыста жиырма сарбаз қаза тапты, бұл дивизияның соңғы шабуылдық әрекеті болды; сол түні олар жеңілдетілді. Жүз күндік шабуыл кезінде олар 75 күнде шамамен 300 мыңға жылжыды. Олар 11 қарашада келісімге қол қойылғанда IV корпусының тыл жағындағы Бовои-ан-Камбресидегі резервке көшті.
On 8 August 1918, the last major offensive of the Western Front commenced. It began with an attack by the Canadian and Australian Corps at Amiens, which rolled the German lines back that day. The advance petered out after four days after the Germans began to regroup and shore up their defences. Haig recognised that it was time to put pressure elsewhere on the German front and for this, decided to use General Julian Byng's Third Army. The New Zealand Division would continually be at the forefront of the advance of the Third Army for the remainder of the offensive. At this stage of the war, the New Zealand Division was still one of the strongest infantry divisions of the Dominion serving on the Western Front. It numbered 12,243 men and there were 15,000 reinforcements in England. Aided by the fact that New Zealand introduced conscription in August 1916, the continuous supply of reinforcements prevented it from suffering the reduction in the number of battalions that affected the British and Australian divisions as their manpower reserves dried up. As the division advanced, it usually did so along a brigade sized front, with three battalions forward of a field artillery brigade. This allowed for rapid artillery support as the need arose. The brigades would leapfrog each other as they moved forward. The New Zealand Division's initial involvement in the offensive was on 21 August, when it joined four other divisions of the Third Army in an attack across a front from Puiseux towards the Albert Arras railway. Its role was relatively minor in this action but a few days afterwards, the division played a significant part in what is now known as the Second Battle of Bapaume. The battle began on 24 August with a nighttime advance by the 1st and 2nd Brigades to clear the approaches to Bapaume, including Loupart Wood and Grévillers. Progress was delayed by heavy machine gun fire and artillery took its toll on supporting tanks. On 29 August, Bapaume itself was captured by the New Zealanders when, after a heavy artillery barrage, they attacked into the town at the same time the Germans were withdrawing. The village of Frémicourt fell the following day. The New Zealand Division continued to advance, with the 2nd Brigade capturing Haplincourt on 3 September following a failed attempt the previous day. It moved onto the outer defences of the Hindenburg Line, including Trescault Spur, which overlooked the German positions. In conjunction with 37th Division and elements of the 38th Division, the New Zealanders attacked the spur on 12 September. The crest of the spur was captured, although not the trench system on the far side. After two weeks out of the line, the division attacked the Hindenburg Line itself on 29 September, easily achieving its objectives and capturing 1,000 prisoners. With the New Zealanders on the St. Quentin Canal and the adjacent Scheldt River, a platoon had managed to cross it and reach the village of Crèvecœur. However, it became pinned down until the 1st Auckland and 2nd Wellington Battalions of the 1st Brigade managed to cross the next day and capture the village. On 8 October, IV Corps attacked Cambrai, to which the Germans had withdrawn after they abandoned their defences along the St. Quentin Canal. The New Zealand Division's contribution was from the 2nd and Rifle Brigades, both of which easily achieved their objectives. In advance of their flanking units, they were handily placed to intervene when the Germans mounted a counterattack against the adjacent British 2nd Division. By 12 October, the division had advanced nearly , including a crossing of the Selle River, and had captured 1,400 prisoners and 13 field guns. Its own casualties amounted to 536 men. It withdrew from the front line for a brief rest before returning to the front on 20 October. By the end of October, the New Zealand Division was positioned to the west of the fortified town of Le Quesnoy. On 4 November, the next phase of the Allied advance began with the Battle of the Sambre. The division was tasked with the capture of Le Quesnoy and extending the front line past the town. The Rifle Brigade encircled and, through the achievement of its 4th Battalion in scaling the ramparts that surrounded the town, pushed into Le Quesnoy by the close of the day while the 1st Brigade had established a line to the east. This was the division's most successful day on the Western Front. The day after the fall of Le Quesnoy, elements of the division moved through the Mormal Forest with the 1st Canterbury and 2nd Otago Battalions of the 2nd Brigade leading the way. As well as covering over , they attacked and captured two houses occupied by German forces. Twenty men were killed in this last contact with the enemy, which marked the last offensive action of the division; it was relieved that night. During the Hundred Days' Offensive, it had advanced in 75 days. It was moving into reserve at Beauvois en Cambrésis, in the rear area of IV Corps, when the Armistice was signed on 11 November.
Жұмыс міндеттері және таратылуы
Жаңа Зеландия дивизиясы Германиядағы одақтас оккупациялық күштер құрамына ену үшін таңдалды, бұл үйге қайтуды күткен кейбір әскери қызметкерлердің көңілін қалдырды. Желтоқсан ортасында дивизия Бельгия арқылы Кёльнге қарай жолға шықты және 20 желтоқсанда жетті. Қала шеткерінде орналасқан дивизия, саяхаттамаған кездегі уақытта активті қызметте болды. Сондай-ақ білім беру бағдарламалары іске қосылды. 1914 немесе 1915 жылдары әскери қызметке шақырылғандардың кете бастауымен желтоқсан айының соңында демобилизация басталды. Дивизиядан алғашқы болып Пионер батальоны шықты, содан кейін тағы да бірқатар әскерилер Англияға демалысқа жіберілді. Жаңа Зеландияға қайта оралу үшін көлік ұйымдастырылғанша олар онда қалды. Расселл қаңтардың соңында ауырып қалды және жылырақ климатқа, Оңтүстік Францияға кетті, ал дивизияның артиллерия командирі, бригадир-генерал Г. Джонстон дивизия басшылығын өз қолына алды. Артиллерия 1919 жылдың 18 наурызында демобилизацияланды, ал дивизия 1919 жылдың 25 наурызында ресми түрде таратылды. Оның оккупациялық міндеттерін британдық 2-дивизия иеленді.
The New Zealand Division was chosen to form part of the Allied occupation force in Germany, to the displeasure of some personnel who had expected to return home. By mid December it had begun moving through Belgium towards Cologne where it arrived on 20 December. Billeted in the city's suburbs, the division remained on active duty when not sightseeing. Educational programs were also implemented. Demobilisation began towards the end of December with the departure of those who had enlisted in 1914 or 1915. The first unit to leave the division was the Pioneer Battalion, and additional men were sent to England on leave. They remained there until transportation to New Zealand could be arranged. Russell had taken ill in late January and departed for the warmer climate of Southern France, leaving the division's artillery commander, Brigadier General G. Johnston, in charge of the division. The artillery was demobilised on 18 March 1919, with the division formally disbanded on 25 March 1919. Its occupation duties were taken up by the British 2nd Division.
Ескерткіштер
Соғыстан кейін Жаңа Зеландия үкіметі Батыс майданында қаза тапқан жаңазеландиялық сарбаздарды еске алу үшін төрт ұлттық майдан ескерткішін орнатты. Осы қаза болғандардың басым көпшілігі, шамамен 12 400 адам, Жаңа Зеландия дивизиясының құрамында болған. Самуэль Херст Сигер жобалаған ескерткіштер Пашендейль, Мессен, Ле Кесной және Соммада орналасқан. Әрбір ескерткіште "Жердің ең шеткі бұрыштарынан" деген сөздер жазылған. Басқа доминиондардан өзгеше, бейіті белгісіз 4 180-ге жуық жаңазеландиялық сарбаздың есімдері Менен қақпасы мен Типвальдағы жоғалғандар ескерткіштерінде тізілмеген. Оның орнына, Жаңа Зеландия үкіметі сарбаздар жоғалған жерлерге жақын зираттарда кішірек жоғалғандар ескерткіштерін орнату саясатын қабылдады, олардың бірі Бетс жаңа британдық зиратында, ал екіншісі Мессинс Ридж британдық зиратында орналасқан.
After the war, the New Zealand government instituted four national battlefield memorials to honour the New Zealand soldiers who died on the Western Front. The overwhelming majority of these fatalities, around 12,400, were men from the New Zealand Division. The memorials, designed by Samuel Hurst Seager, are located at Passchendaele, Messines, Le Quesnoy and the Somme. Each memorial includes the words "From the Uttermost Ends of the Earth". In contrast to other Dominions, the names of New Zealand soldiers with no known grave, of which there are about 4,180, are not listed on the Memorials to the Missing at Menin Gate and Thiepval. Instead, it was the policy of the New Zealand government to establish smaller Memorials to the Missing in cemeteries near where the soldiers went missing, one of which is at the Buttes New British Cemetery while another is at the Messines Ridge British Cemetery.