Кіріспе
1940 жылы Dornier компаниясы шығарған бомбалаушы ұшақтар отбасысы. Dornier Do 217 – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Германияның Люфтваффесі қолданған, Dornier Do 17 ұшағының жетілдірілген нұсқасы, «ұшатын қалам» (нем. Fliegender Bleistift) деп аталған бомбалаушы. 1937 және 1938 жылдары ауыр бомбалаушы ретінде жобаланған, бірақ Heinkel He 177 ұшағына қарастырылған ұзақ қашықтықтағы миссияларға қабілетсіз болды. Do 217 ұшағының дизайны 1939 жылы жақсартылып, 1940 жылдың соңында өндіріс басталды. 1941 жылдың басында қолданысқа енгізіліп, 1942 жылдың басына қарай көптеп қолжетімді болды. Dornier Do 217, Do 17 ұшағына қарағанда әлдеқайда көп бомба тасып, ұшу қашықтығы артық болды. Кейінгі түрлерінде сырғанап түсетін бомбаларды қолданып, жаныштау және теңіз шабуылы мүмкіндіктері табысты сынақтан өтті. Do 217 ұшағының алғашқы нұсқалары заманауи Heinkel He 111 және Junkers Ju 88 ұшақтарынан жылдамдығы, қашықтығы және бомба тасымалдау қабілеті жағынан басым болды. Осы себепті ол орта емес, ауыр бомбалаушы деп аталды. Do 217 барлық майданда, барлық рөлдерде қолданылды. Шығыс және Батыс майдандарында стратегиялық бомбалаушы, торпедалық бомбалаушы және барлаушы ұшағы ретінде жұмыс істеді. Атлантика шайқасы мен Нормандия шайқасында тікелей жерге шабуыл жасау немесе кемелерге қарсы операциялар сияқты тактикалық міндеттерді де орындады. Do 217 түнгі күреске арналған ұшаққа түрлендіріліп, соғыстың соңына дейін Рейхті қорғау кампаниясында белсенді қолданылды. Жерорта теңізіндегі кемелерге қарсы жасақтар құрамында одақтастардың конвойлеріне және теңіз күштеріне шабуылдар жасады. 1943 жылы Do 217 ұшағы жауынгерлік жағдайда дәлдікпен басқарылатын оқ-дәрілерді қолданған алғашқы ұшақ болды, ол радиоарналы басқарылатын Fritz X бомбаларымен Жерорта теңізіндегі итальяндық «Roma» линкорін батырды. Соғыс аяқталғаннан кейін, кем дегенде бір Dornier Do 217 ұшағы 1946 жылға дейін Швейцария Әуе күштерінің құрамында әскери қызметін жалғастырды.
The Dornier Do 217 was a bomber used by the German Luftwaffe during World War II as a more powerful development of the Dornier Do 17, known as the Fliegender Bleistift (German: "flying pencil"). Designed in 1937 and 1938 as a heavy bomber but not meant to be capable of the longer range missions envisioned for the larger Heinkel He 177, the Do 217's design was refined during 1939 and production began in late 1940. It entered service in early 1941 and by the beginning of 1942 was available in significant numbers. The Dornier Do 217 had a much larger bomb load capacity and had much greater range than the Do 17. In later variants, dive bombing and maritime strike capabilities using glide bombs were experimented with considerable success being achieved. Early Do 217 variants were more powerful than the contemporary Heinkel He 111 and Junkers Ju 88, having a greater speed, range and bomb load. Owing to this it was called a heavy bomber rather than a medium bomber. The Do 217 served on all fronts in all roles. On the Eastern Front and Western Front it operated as a strategic bomber, torpedo bomber and reconnaissance aircraft. It also performed tactical operations, either direct ground assault or anti shipping strikes during the Battle of the Atlantic and Battle of Normandy. The Do 217 was also converted to become a night fighter and saw considerable action in the Defence of the Reich campaign until late in the war. The type also served in anti shipping units in the Mediterranean, attacking Allied convoys and naval units during the Battle of the Mediterranean. In 1943, the Do 217 was the first aircraft to deploy precision guided munition in combat, when Fritz X radio guided bombs sank the Italian battleship Roma in the Mediterranean. After the end of the war, at least one Dornier Do 217 continued in military operational service with the Swiss Air Force until 1946.
Алғашқы жобалар мен теңіз жоспарлары
1938 жылдың басында Dornier No. 1323, Daimler Benz DB 601B қозғалтқыштарымен жабдықталған қос қозғалтқышлы бомбалаушы немесе ұзақ қашықтыққа ұшатын барлау ұшағының қажеттілігін мойындады. 1938 жылдың ақпан айында Рейхслюфтвайфтеминстер (RLM/Германияның Әуе министрлігі) сынақ бағдарламасына рұқсат берді. Dornier Do 17M нұсқасында Do 17Z-дің айналмалы көру кабинасымен және екі және он бомбаны ұстауға қабілетті үлкен бомбалық фюзеляжбен жұмыс істеді. Барлау үшін Rb 50/30 кинокамерасы қанаттың алдыңғы тірегі алдында орнатылды, ал Rb 20/30 екінші бомба бөліміне орнатылды. Алдыңғы бөлікте отынды лақтыруға арналған резервуарлар болды. Түтін шығару үшін ұшаққа екі S200 типті түтін генераторы орнатылуы мүмкін. Dornier Do 217 ұшағын теңіздік шабуылдаушы бомбалаушы ретінде қарастырды, бұл жағдайда ол екі планермен жабдықталуы керек еді. 1938 жылдың сәуір және мамыр айларында Do 217 WV1 және WV2 прототиптері жасалды. Қанаттың ұзындығы Dornier Do 17 ұшағынан бір метрге артық болуы керек еді. Ұшақты қуаттандыру үшін Манцельдегі Dornier кеңсесі ұшып көтерілу үшін 1175 АТ (1159 АТ, 864 кВт) өндіретін екі DB 601B қозғалтқышын таңдады. Сондай-ақ, Jumo 211, Bramo 329 және BMW 139 (BMW 801-дің алдағысы) қарастырылды. Қандай қуат қондырғысы таңдалмасын, RLM ұшақтың максималды жылдамдығына жетуін және толық жүктемелі салмағына ие болуын күтті. 1938 жылдың 5 маусымында Dornier компаниясының Техникалық бюроға (Technisches Amt) ұсынған жобасының шолуы Do 17 ұшағымен салыстырғанда кейбір құрылымдық айырмашылықтарды көрсетті. Әсіресе, бомба жүктемесін көбейту жобаның қабылдануына маңызды фактор болды. Фюзеляж үлкен ғана емес, сонымен қатар құрылымдық тұрғыдан да мықты болуы керек еді. RLM-де Dornier-ге басқа да талаптар қойылды. 1933 жылдан бастап нацистік Германияның Кригсмаринасы Әскери-теңіз күштерін құруға үгіт-насихат жасады. 1938 жылдың қаңтарында Люфтваффе Әскери-теңіз күштері инспекциясы теңіз операцияларын жүргізе алатын екі қозғалтқышлы металл ұшаққа қатысты талаптарын ұсынды. 1938 жылдың 5 ақпанында ол Бас штабпен келісілді. Кемелердің мақсаттарына қарсы көлденең бомбалаудың тиімсіздігі бұрыннан белгілі. Грайфсвальдтағы Erprobungsstelle Travemünde әскери авиациялық сынақ орталығында оқу бөлімшелері бірнеше әскери-теңіз бөлімшелерімен бірге Zähringen кемесін бетон бомбалармен бомбалауды жаттықты. Нәтижесінде екі пайыздық нәтижеге қол жеткізді. Junkers Ju 87 секіруші бомбалаушылары шабуылды 40%-ға жету мүмкіндігімен қайталады. Суға түсіп бомбалаудың жоғары дәлдігі айқын көрініс тапты. Люфтваффе де жаудың ұшақтарымен күресу үшін ұшақ ретінде жұмыс істейтін машинаны қалаған. Олар "теңіз штукасын" (Junkers Ju 87) қалаған. Ұшақтың жүзуі мен ұшу қашықтығы және максималды жылдамдығы Dornier-дің Дорнье планерін жобалауға арналған. Әуедегі және теңіздегі нысаналарға соққы беру үшін мұрынға төрт автоматты қару орнатылады. Қару-жарақ екі MG 17 пулеметінен (әрқайсысы 500 оқтан) және екі MG 204 (әлде MG 204) 20 мм автопулеметінен (200 оқтан) құралған. Бұл "Dornier Do P.85" жобасының бөлігі болды (неміс дереккөздерінде олардың барлығы "пулеметтер" деп саналды, өйткені Люфтваффе 20 мм немесе одан төменді "пулемет" деп қарастырды, батыс елдеріндегідей "зеңбірек" емес, сондықтан "MG" атауын алды). Суға түсіп бомбалау үшін Ju 88-ге ұқсас қанаттың астына құлап ұшатын тежегіш орнатылған. Электр станциялары жылдамдық талаптарына сай болуы керек. Ол екі DB 601G қозғалтқышымен немесе екі Jumo 211 генераторларымен жабдықталған. Электр стансасын жабдықтау үшін отын резервуарлары қанатта және фюзеляжда орналасқан, олар авиациялық отынға және майға ие болды. Толық салмақтағы Dornier кемесі және оның тиімді қашықтығы , оның орташа жүріп өту жылдамдығы бойынша , ең жақсы қашықтығы деп күтілді. Dornier жобаны бейресми түрде жалғастырды және Do 217W V1 және W V2 прототиптерін жасады. 1940 жылдың жазында Люфтваффе Балтық теңізінде Dornier Do 18, Heinkel He 115, Heinkel He 59, Heinkel He 111 және Junkers Ju 88 ұшақтарын пайдаланды. Бұл кезде Ju 88 және He 111 жабдықталған бөлімшелерге теңіздік қолдау көрсетуді тоқтату туралы бұйрық берілді. Оның орнына Люфтваффе Do 217 идеясына және оның флотта ұшуға арналған нұсқасына арнайы әскери-теңіз шабуыл ұшағы ретінде оралды. Сонымен қатар, өте ұзын қашықтыққа ұшақтарды (бәлкім, Кеңес Одағының терең жерлерінде) өндіру жоспарлары да бар еді. Dornier компаниясы Do 217G деп атаған мәліметтер парағы осы жобаның бір бөлігі болуы мүмкін. "Sea Stuka" флоттауынан айырмашылығы, G-де мұрынға орнатылған MG 151 және қорғаныс үшін орнатылған үш MG 15 болуы керек еді. Ол әлі де төрт адамнан тұратын экипажға және дөңгелектері бар жүзу құралдарымен жабдықталған, бұл ұшақты жартасты теңізде қонуға мүмкіндік береді. G, E 1 бомбалық жүктемесінің барлық нұсқаларын тасымалдай алады, ол Do P.85 ұшағынан екі есе көп жүк көтере алады. Дегенмен, Do 217 E 1-дің өнімділігі жоғары бағаланды. Дегенмен, G-нің дизайны E 4-ке әсер етті, ол Атлант шайқасында Люфтваффе бомбалаушы флотының негізгі ұшағы ретінде өндірілді. Бірінші прототип (Do 217 V1) 1938 жылдың 4 қазанында ұшты, бірақ жеті күннен кейін бір қозғалтқышты сынау кезінде құлады. Ол жеткіліксіз қуатты болды және заманауи бомбалаушылармен салыстырғанда маневрлеуге келмейтін. Бастапқыда тұрақсыздық мәселесі болды, бірақ вертикаль стабилизаторларының жетектеріндегі бекітілген Handley Page жетектерінің орнатылуы ұшу тұрақтандыруға көмектесті. Екінші прототип 1938 жылдың 5 қарашасында ұшты. 1939 жылдың маусымында Фридрихсхафенге келгеннен кейін, қосымша бағалаулар жоспарланды. Ұшақтың биікке көтерілуіне мүмкіндік беру үшін біріктірілген Daimler Benz DB 603 қозғалтқыштарын орнату жоспарланды. Бұл қысымды кабинаны орнатуды білдірді. Daimler Benz қозғалтқыштарды жеткізе алмағандықтан, даму тоқтап қалды. 29 қазанда RLM ұшақтың құрылысын тоқтатуға немесе оған жаңа мақсат табуға бұйрық берді. Үшінші прототип 1939 жылдың 25 ақпанында DB 601 қозғалтқыштарының орнына Jumo 211A қозғалтқыштарымен ұшты. 1939 жылдың 15 тамызында және 1940 жылдың 23 қаңтарында ұшақ Рехлинге ұшырылды, онда түнде ұшу сынақтары жүргізілді. Ұшулардың бірнешесі дамытылып жатқан жаңа Siemens навигациялық құралдарының өнімділігін бағауға арналды. Сонымен қатар, Dornier 900 л сыйымдылығы бар, Bf 110D ұзын қашықтықтық ауыр истребителімен пионер болған стандартталған вертикаль қанатты құлату резервуарларын пайдаланып, отынды лақтыру және құлату резервуарларын сынады. Do 17 сияқты, сынау тобы Do 217 V3-пен бірнеше құйрық конфигурацияларын сынады. Бір, екі және үшбұрышты пішіндегі жиынтықтар қолданылды. Бұл дизайн Do 217 M 3, M 9 және Dornier Do 317-де қолданылды. V6 прототипі Jumo 211B қозғалтқыштарымен жабдықталған, бірақ DB 601 қозғалтқыштарымен де сынақтан өтті. V7 BMW 139 қозғалтқыштарымен сынақтан өтті, бірақ олар 1939 жылдың басында Fw 190 истребителінде қолданудан бас тартылғандықтан, таныс емес BMW 139 қозғалтқыштарын пайдалану прототип кезеңінен аспады. V8 BMW 801 қозғалтқыштарымен жабдықталды, ол барлық E сериясы үшін стандартқа айналды. Do 217A және C сериялары шағын санда ғана салынды. Осының салдарынан келесі D және F түрлері жобалау кезеңінен аспады. Өндіріс талаптары 1939 жылдың 8 шілдесінде бекітілді, Do 217 теңіз және құрлық операцияларын жүргізуге қабілетті болуы керек, соның ішінде сырғу бомбаларымен қаруланған. Төрт орынды ұшақ құрлық және теңіз операцияларына бейімделді, онда тактикалық басымдық 50 градус бұрышпен бомбалаудан тұрды және оның максималды жылдамдығы болды. Ертерек талаптардан айырмашылығы, м...
Dornier set about designing a Dornier floatplane. For hitting targets in the air and sea surface, four automatic weapons would be fitted in the nose. The armament would consist of two MG 17 machine guns (500 rounds of ammunition each) and two MG 204 (aka Lb 204) 20mm autocannon (200 rounds of ammunition) as part of the Dornier Do P.85 project (in German sources these were all classified as "machine guns", since the Luftwaffe considered anything 20mm or lower a "machine gun", rather than a cannon like Western nations, hence the "MG" designation). For dive bombing capability a dive brake was installed underneath the wing, like the Ju 88. The power plants were to reflect the speed requirements. It was envisaged as having two DB 601G engines, generating , or two Jumo 211s. The fuel tanks to supply the power plant were located in the wing and fuselage which had a capacity for of aviation fuel and of oil. At full weight the Dornier would reach and its effective range was to be expected to be Its optimum range at an average cruising speed of at an altitude of , was The specifications were dated 8 March 1938. Dornier unofficially pursued the project and produced the Do 217W V1 and W V2 prototypes. By the summer, 1940 the Luftwaffe had been using the Dornier Do 18, Heinkel He 115, Heinkel He 59, Heinkel He 111 and Junkers Ju 88 in maritime operations in the Baltic. At this point, the Ju 88 and He 111 equipped units were ordered to cease providing maritime support en masse. Instead, the Luftwaffe returned to the idea of the Do 217 and its floatplane version as a specialized naval attack aircraft. At the same time more plans were in place to produce extremely long range aircraft (probably for operations deep in the Soviet Union). It is possible that the data sheet which Dornier gave the designation Do 217G was a part of that project. Unlike the Sea Stuka, a floatplane, the G was to carry an MG 151 mounted in the nose and three MG 15s fitted for defence. The G was expected to reach It was still designed for a crew of four and equipped with sprung floats which would allow the aircraft to land in rough open seas. The G could also carry the entire variation of the E 1 bomb load it could carry a load twice that of the Do P.85 aircraft. However, the Do 217 E 1s performance was favoured. Nevertheless, the Gs design features figured and influenced the E 4 which went into production as the aircraft that was envisaged to be the backbone of the Luftwaffe's bomber fleet in the Battle of the Atlantic. The first prototype (the Do 217 V1) flew on 4 October 1938, but crashed seven days later during a single engine flying test. It was found to be underpowered and was not manoeuvrable when compared with contemporary bombers. Instability was a problem at first, but modifications such as fixed Handley Page leading edge slots along the leading edges of the vertical stabilizers helped to improve flight stability. The second prototype flew on 5 November 1938. After arriving at Friedrichshafen in June 1939, further evaluations were scheduled to take place. Plans were made to install unitized Daimler Benz DB 603 engines to enable the aircraft for high altitude reconnaissance. This meant the fitting of a pressurized cabin. When Daimler Benz failed to supply the engines, development came to a standstill. On 29 October the RLM ordered the aircraft to be scrapped, or a new use found for it. A third prototype flew on 25 February 1939 with Jumo 211A engines in place of the DB 601s. On 15 August 1939 and 23 January 1940, the aircraft was flown to Rechlin, where it was tested in night flying trials. A number of the flights were to assess the performance of the new Siemens navigation aids under development. At the same time, Dornier also carried out fuel jettisoning and drop tank trials using the standardized 900 L capacity, vertical finned drop tanks pioneered by the Bf 110D extended range heavy fighter. As with the Do 17, the test team tried several tail configurations with the Do 217 V3. single, double and triangular planform assemblies were tried. These designs were used in the Do 217 M 3, M 9 and Dornier Do 317. The V6 prototype was powered by Jumo 211B engines, but was also tested with DB 601s. The V7 was tested with BMW 139 engines, but as these had been abandoned for use in the Fw 190 fighter as early as 1939, use of the unpopular BMW 139 powerplants was never taken beyond the prototype stage. The V8 was given BMW 801 engines, which became the fixture for the entire E series. The Do 217A and C series were only built in small numbers. Owing to this the following D and F types never advanced beyond the design stage. The production specifications were ratified on 8 July 1939, with the ultimate goal of the Do 217 having the capability of flying maritime and land operations armed with glide bombs. The four seat aircraft was adaptable to both land and maritime operations wherein the tactical emphasis was on bombing from a 50 degree dive angle, and it had a maximum speed of In contrast with earlier specifications for a modified version of the Do 17M, the proposed Do 217E had a new nose section design in which the A Stand position was armed with a MG 15 machine gun. Additional MG 15s were to be located in the B and C Stand gun emplacements. The design teams configured the bomb bay to carry two SC 500 and 250 bombs or four SC 250 bomb loads. In addition a LMB II aerial mine, or an F5 Torpedo could be loaded. Instead of the dive brakes being installed under the wings as on the R variant, it was placed on the tail of the aircraft. The design was tested in the E 1 and became the blueprint for all subsequent sub variants. The design of the rear and front spar attachments revealed the flanges of the spar were flushed with the wing surface making the most efficient structure. The outer wing leading edges were double skinned. The fuel and oil tanks were located in the wing and centre section. The two outer fuel tanks were located next to the outer side of the engine nacelle. The outermost fuel tank contained a fuel capacity, while the tank closest to the engine could accommodate of oil. In the centre section a fuel tank was installed forward of the bomb bay. The early E series variants were meant to be fitted with a BMW 801B engine design for portside use to employ counter rotating propellers as a few other multi engined Luftwaffe aircraft were designed to have (as with the He 177A) but this was never accomplished. The BMW 801 radials were mounted on welded steel tube mountings at the extremities of the wing centre section. The oil coolers were integral to the front lower section of the BMW designed cowlings, as used in all twin and multi engined aircraft that used BMW 801 radials for power. The machine had two oil and five fuel tanks to "feed" the engines, and they were protected with rubber and self sealing coverings. In an emergency, CO2 could be released into the tanks to extinguish fires. The engines had three blade, light alloy VDM propeller units installed. The dorsal gunner was also protected by armour plating. The Funkgerät or FuG radio communication device compartments were located in the extreme rear of the cockpit, near the leading edge. The automatic pilot panel was located next to the FuG boxes. In the right rear of the cockpit the piping that was also attached to the de icing ducts in the wings also entered the cockpit, as part of a single heating system to emit warm air to heat the cabin if needed.
Қару-жарақ
Қорғаныс қару-жарағы алға қарай ату автоматтарыш позициясы болып табылатын А-стандта (мұрын бөлігінде) MG 15 пулеметінен тұрды. C-стандта (астыңғы артқы пушка орны) Бола гондоласының артқы бөлігінде – көптеген неміс екі қозғалтқышты бомбалаушыларында стандартты жабдықталған – және пилот кабинасының артқы бөлігіндегі B-стандта (артқы жоғарғы пушка орны) экипаж MG 15 (E 1) немесе MG 131 пулеметтерімен (E 2) қамтамасыз етілді. Кабина қабырғасында екі MG 15 пулеметі (әрқайсысы бір жағынан) подшипниктерге орнатылған. Қолмен басқарылатын пулемет позицияларынан өзге, E 2 13 мм пулеметпен қаруланған Drehlafette DL 131 айналмалы мұнарамен жабдықталған. Кейбір жағдайларда мұрын бөлігіне жылжымалы 20 мм зеңбірек орнатылған, ал мұрынның еденіне 15 мм қару орнатылған. Қаруды ұшқыш рульде орналасқан отқа қосу батырмасы арқылы басқара алатын. Мақсатты анықтауға көмектесу үшін кабинаға Revi C12/C орнатылды. E сериясының ең жоғары рұқсат етілген бомбалық жүктемесі отын жүктемесінен айырылмастан, 3000 кг дейін бомба тасымалдауға мүмкіндік берді. 4000 кг ең жоғары жүктемеге қол жеткізу үшін фюзеляждің отын багі бір бөлігінен бас тарту қажет болды. Ұзақ қашықтыққа ұшу үшін қанаттардың астына қосымша отын бактері орнатылуы мүмкін, бұл жылдамдыққа әсер ететін. Бомбалық жүктемеден өзге, LT F5 торпедасын, сондай-ақ үш әуе минасын (E 1, E 2 миналық жүктемесінен кем) тасымалдауға болады, теңіздік нысаналарға қарсы қолдану үшін. Ол алғаш рет E нұсқасымен сынақтан өтті. E сериясы V9 прототипіне негізделген және екі BMW 801 радиалды қозғалтқышымен жабдықталған алғашқы ірі өндіріс нұсқасы болды. 1940 жылы өндіріске енгізілген, кеңейтілген фюзеляж. V9 E 1 нұсқасының прототипі ретінде жоспарланған. V9 250 оқпен жабдықталған MG 151 тұрақты пулеметіне ие болды, ал MG 204 мұрын бөлігіне орнатылуға тиіс болды. Ол Lofte 7 және BZA 1 бомбалау жүйелерінің макетімен жабдықталған. Негізгі қару-жарақ SD 1000 немесе SC 1700 стандартындағы бір торпеда болуы тиіс еді. 1940 жылдың көктемінде техникалық дамуға рұқсат берілгеннен кейін құрылыс басталды. 1940 жылдың қыркүйегінде қозғалтқыш дірілдеуіне байланысты мәселелер туындады, бірақ олар тез шешілді. Ұшу сынақтары кезінде ауа тежегіші жылдамдықтың төмендеуіне себеп болғаны анықталды. V9 ауыр сынақтардан өтті және 1943 жылдың қазан айына дейін прототип ретінде Рехлинге жіберілді. Осы кезеңде BMW 801A және BMW 801G қозғалтқыштарымен де сынақтар жүргізілді.
217 E-0 және E-1
E 0 – Do 217E-нің өндіріске дейінгі бомбалаушы/барлау нұсқасы. Ол BMW 801A қозғалтқыштарымен жабдықталған және 15 мм MG 151 зеңбірегімен және 5, 7,92 мм MG 15 пулеметтерімен қаруланған. Дамытудың жалғасуы Do 217 E 1 жобасына әкелді. Do 217 E 1 алғаш рет 1940 жылдың 1 қазанында ұшты. E 0-ге ұқсас толық өндіріс деңгейінің бомбалаушы/барлау нұсқасы, 1940 жылдың соңында өндіріске және қызметке кірді, 94 данасы жасалды. Қосымша қару-жараққа мұрын бөлігіне орнатылған 20 мм зеңбірек кірді. Оның қуат көздері 1,560 ат күші бар BMW 801 болды. Ұшақ 2000 кг ішкі бомба жүктемесін көтере алды. Сонымен қатар, екі LMW әуе минасын немесе бір торпеданы тасымалдауға болады. E 2 үш минаны тасымалдай алады. Люфтваффе E сериясын әзірлеуді жалғастырды. E 1 машинасына қанағаттанбай, ол E 2 деп аталатын модификацияланған нұсқасын жетілдірді. Сынақ 1942 жылдың наурыз айына дейін аяқталмады. Алғашқы үлгісі Do 217 D ABWC болды, ол 1939 жылдың шілде айының ортасында Рехлинге E 1 ретінде келіп, өнімділік пен тактикалық бағалау үшін келді. 1942 жылдың наурыз айында аяқталғанға дейін «Дорнье» ұшағының барлық түрлері мен жүйелері туралы егжей-тегжейлі 34 есеп жазылды. 1940 жылдың соңында өндірілген E 1 және V2 және V4 прототиптеріне жетілдірулер енгізілді. V2 ұшағына DB 601 қозғалтқышы берілді, ал V4 деп аталатын үшінші ұшақ Jumo 211 қозғалтқыштарымен сыналды. Ұшақты зерттеу 1939 жылы 15 тамызда басталды. Тегіс, суға түсу және торпедаларды тасымалдау рөлдері тексерілді. Сондай-ақ, сенімді барлау түрін әзірлеуге баса назар аударылды. Бұл өзгерістер маңызды болды, өйткені E 1 прототипімен жүргізілген сынақтарда ешқандай жағымсыз сипаттама көрсетілмеген. Жарылыс деңгейін тексеру өте оң нәтиже берді. Тек қана ұшу-қонуды бақылау арқылы және тұмсығу тежегіштері ашылған планерлік бомбалау шабуылдары төрт жыл бұрын белгіленген қатаң ерекшеліктерге сәйкес келмеді. Сынақ жүргізушілердің айтуынша, ұшақ DB 601A, Jumo 211A/B, тіпті BMW 801A 1 қозғалтқыштарымен жақсы жұмыс істеді. Жобалаушыларды қуантып, сынақ ұшқыштары барлық көмекші бомбалық сөрелерді алып тастағаннан кейін 6000 метр биіктіктегі сынақ ұшулары көрсеткендей, Do 217 2400 км операциялық қашықтықты жасауға қабілетті екенін атап өтті. 900 литрлік екі танкі қосылғаннан кейін, ол 3700 км-ге дейін өсті. BMW 801 таңдалған қозғалтқыш болды, және 1942 жылдың жазында сынақтан өткенімен, Focke Wulf Fw 190 сериясында оларды пайдаланудағы ауыстырудың болмауы, төмен өндірісі ұрыс жағдайында кең ауқымды операциялық сынақтарды болдырмады. 1941 жылдың қыркүйегінде жалын сөндіргіштер орнатылып, сынақ аяқталды. Бұл жабдық Do 217 ұшағының атқаратын рөлінен тәуелсіз барлық түнгі операцияларда пайдалы болды. Қашу жабдығының орнатылуына қатысты қосымша жаңалықтар жасалды, атап айтқанда стандартты Rb 20/30 камералары. Осы соңғы кезең кезінде MG 131 мұнарасы бар E 1b құрастыру және белгілеу жоспарлары зерттелді, бірақ кейіннен тоқтатылды. Сонымен қатар, E 1 ұшақтары да өзгертілді. Мұндай өзгерістердің бірі - MG FF 20 мм-лік пушкалар орнату, кабинаның алдыңғы жағына қараған шыныға MG 131 қол ұстайтын және B позициясында артқа қараған MG 131 мұнарасын орнату (артқы кабина артқы жағын қамтиды). Сондай-ақ, жоғарғы биіктіктегі ұшулар үшін кабина мен ұшақтың артқы жағына мұзсыздандыру жүйелері орнатылды. Do 217 E 1 және E 2 535 км/сағ-қа жетуі мүмкін, ал BMW 801-ге биіктікті сақтау қиындық тудырмады, тіпті қару-жарақ, секіру тежегіштері мен демпирі қосылса да, егер оның жалпы салмағы он екі тоннадан аз болса. Он үш тоннадан асатын машиналарды басқару қиын болды және бақылауда тәжірибелі ұшқыштар қажет болды. Heinkel He 111, Dornier Do 17 және Junkers Ju 88 ұшақтарының Британия шайқасы мен The Blitz кезінде сәтсіздіктері OKL-ге Do 217-ді Luftwaffe-дегі жалғыз ауыр бомбалаушы ретінде қарауға мүмкіндік берді. E 2 ұшағына жаңа конструкция енгізілген, мысалы, Drehlafette DL 131 мұнарасы және 3000 кг бомбаны ұстауға мүмкіндік беретін модификацияланған бомбалар бөлімі. E 1 ұшақтарына FuG X, 16, 25 және PeilG V және FuBI 1 радио құрылғылары мен навигациялық құралдар берілді. Е2 -ге ФУБИ2 берілді. Келесі екі нұсқада, E 3 және E 4, Siemens FuG 101 электр биіктік өлшегіші қосылды, бұл ұшқышқа төменгі деңгейдегі шабуылдарды дәл және қауіпсіз жүргізуге мүмкіндік берді. E 1 -де Rüstsätz / R1 сөрелерінде 1800 кг немесе бомбалар, / R2 қанат сөресі және / R3 сөрелерінде 50 кг бомбалар болды. Дорнье сыртқы жүктемелердің көлемін арттыру үшін сөрелердің беріктігін арттырғысы келді. Дорньемен жиі жұмыс істеген мамандандырылған компания - Technischer Aussendienst /R20 сөресін әзірледі, ол ауыр жүктерді тасымалдауға мүмкіндік берді. /R20-ге сәйкес MG 81Z-ді құйрық бөлігіне орнатуға мүмкіндік берілді. Бұрынғы торлы ауа тежегіші алынып тасталды; ол тым көп қарсылық тудырды және фюзеляждың пішінін бұрмалады, ұшақты қауіпсізсіз етеді және металлдың шаршауын жеделдетті.
217-ке дейінгі жолдар
Е3 экипажды қорғау үшін қосымша бронямен жабдықталған. 20 мм МГ ФФ зеңбірегімен және жеті МГ 15 пулеметімен қаруланған. (Пулеметтер көп болғанымен, қорғаныс атыс қуаты әлсіз болды, бес пулеметті радиооператор басқарды, ол бір уақытта тек біреуін ғана қолдана алды). E 4 өндірісте E 2-ні ауыстырғанмен, оған ұқсас болды, бірақ суға түсу тежегіштері алынып тасталды. Қанаттарының алдыңғы жиегінде "Куто Насе" атқыш шарының кабельдерін кесетін құрылғылар орнатылған. 258 E 3 және E 4 салынды. E 4, мұрын бөлігіндегі ауыр МГ ФФ зеңбірегінен басқа, E 2-ге толыққанды ұқсас болды. Алты позицияның бесеуі икемді, тек бір ғана зеңбірек бекітілген; MG FF еденге, ортасынан сәл ығысқан жерге орнатылған. Мұрындағы зеңбіректі жылдауға болады. Екеуі де BMW 801L қозғалтқыштарымен жабдықталған.
217 К-ті жасау
Do 217 ұшағын алмастыру үшін RLM He 177 A 3 және A 5 ұшақтарын ұзақ қашықтықтағы зымыран тасушы ұшақтар ретінде жоспарлаған. Dornier ұшағын қуаттандыруға арналған BMW қозғалтқыштарының жетіспеуіне байланысты, бірақ He 177A қозғалтқышының сенімділігімен байланысты мәселелер жоспардың сәтсіз аяқталуына әкелді. Сталинград шайқасы әуе экипаждарының санын арттырды, бұл оларды Do 217 ұшағындағы сырғанау бомбаларымен жұмыс істеуге қайта оқытудан алды. He 177A-дағы мәселелерге байланысты Әуе инспекторы Эрхард Милх Do 217-ге қайта назар аударды және дәлдікпен басқарылатын оқ-дәрілер (PGM) операциялары үшін жақсартылған түрлерінің санын арттыруды талап етті. 1942 жылдың басында Гамбург кеме құрылысы институтында Do 217 сериясы үшін жаңа және жетілдірілген, толығымен шыныланған кабинаның сынақтары жүргізілді. E 2 үлгілері 1938 жылдың қаңтарында He 111P үшін ұсынылғаннан кейін жаңа, ағымдағы "кабинасыз" кабинамен жабдықталды, өйткені бұл дизайн философиясы Екінші дүниежүзілік соғыстағы неміс бомбалаушыларының көпшілігі үшін стандартқа айналды, бұл Do 217-нің бұрынғы нұсқаларындағы пилот үшін жеке жел әйнегі панельдерін жойды. K нұсқасының төменгі бөлігінде де артқа бағытталған төменгі қорғаныс қаруларын орналастыру үшін Бола инверттік каземат гондоласы сақталды, оның алдыңғы бөлігі жаңа кабина дизайрымен толықтай біріктірілген. Do 217 ұшағының кейінгі үлгілері үшін осы жаңа, жақсы жасалған кабина шыны форматын сынау Гамбургтегі Кеме құрылысы институтында жүргізілді. Кабина дизайны 700 км/сағ жылдамдықты симуляциялау үшін су қысымы арқылы сынақтан өтті. Тек бірнеше шыны панельдер ғана нашар орнату салдарынан бұзылды. Кабина дизайны сынақтан сәтті өтті. Алғашқы ұшулар 1942 жылдың 31 наурызында, бастапқы мәселелер шешілгеннен кейін орындалды. Do 217 K V1 Löwenthal және Erprobungsstelle Rechlin ұшар жолынан BMW 801A 1 қозғалтқыштарымен ұшты. Одан кейін Do 217 K 01-ден K 010-ға дейін он ұшақ корпусының алдын ала өндіріс партиясы келді. Do 217 K 1 ұшағының жаппай өндірісі Висмардағы Dornier зауытында басталды. Бірінші прототип, модификацияланған E 2 1942 жылдың 31 наурызында ұшты, ұшақтың ең жоғары жылдамдығы кедергінің төмендеуіне байланысты артты. Do 217 K 1942 жылдың қыркүйегінен бастап өндіріске түсті. BMW бұл типтің 16,8 тонналық A.U.W-ға қарамастан 7000 м биіктікке жете алатынына сенді. 1943 жылдың маусым және шілде айларында Пеенемундеде жүргізілген сынақтар Do 217K Fritz X PGM-ді алып жүруге және қолдануға қабілетті екенін көрсетті, бірақ оны басқару мүмкін еді.
Do 217 K-1
Do 217 K 1 – 1560 а.к. (атты күш) BMW 801L қозғалтқышымен жабдықталған түнгі бомбалаушы нұсқасы. Ол "кабиналық бөлімшеде" төрт адамдық экипажды тасыды, ал қорғаныс қару-жарағы мұрын бөлігінде орналасқан екі стволды 7,92 мм MG 81Z пулеметімен, екі MG 81 немесе екі стволды MG 81Z балқалық позицияларында, B позициясындағы жоғарғы мұнарадағы MG 131 және DL 131/1C, сондай-ақ артқы бөлігіндегі Bola гондоласына орнатылған Walzenlafette WL 131/1 цилиндрлі тіреу құрылғысындағы тағы бір пулеметтен тұрды. Барлығы 220 данасы салынды.
Do 217 K-2
Келесі нұсқасы, Do 217 K 2, K 1 негізінде жасалған, кемелерге қарсы мақсаттағы арнайы модификация болды. Do 217 K 2 Fritz X басқарылатын бомбасын тасымалдау үшін жасалған, қозғалтқыштардың ішкі жағында екі Fritz X бомбасын орналастыруға мүмкіндік беретін пилон тәрізді бекіткіштермен және FuG 203 Kehl басқару жүйесінің тарату құрылғысымен жабдықталған. Ауыр Fritz X бомбаларын тасымалдағанда жоғары биіктікте жақсы көрсеткіштер беру үшін қанаттарының ұзындығы арттырылды (24,8 м (81 фут 4 1/2 дюйм), K 1 үшін 19 м (62 фут 4 дюйм)). 50 ұшақ K 1 корпустарынан қайта жабдықталды. Қанат ауданының ұлғаюы жоғары биіктіктегі көрсеткіштерді жақсартуға бағытталған. Оқ-дәрі жиынтығы 350 оқтан тұрды және оны ұшқыштың сол жағындағы кабинаның алдыңғы бөлігіне орнатылған артқа қаратылған телескоп арқылы басқаруға болды. Оқ атушы немесе ұшқыш қаруды атуға мүмкіндік алды, ал төтенше жағдай туғанда салмақты азайту үшін оны тастауға болады.
217 М-ді жасаңыз
Do 217K-да қолданылатын BMW 801 радиалдық қозғалтқышы Fw 190 истребителінде үлкен сұранысқа ие болғандықтан, Do 217M, Kraftei негізінде жасалған, ең үлкен сыйымдылығы бар инвертті V12 қозғалтқыштарының орнатылған нұсқалары, сол кездегі қолданыстағы 44,5 литрлік Daimler Benz DB 603 сұйық салқындатылатын инвертті V12 қозғалтқышымен қатар әзірленді. Ол 217K-ның жаңа алдыңғы бөлігімен ортақ болды, алғашқы прототипі 1942 жылдың 16 маусымында ұшты. RLM жоспарларына сәйкес, DB 603 A 1s қозғалтқыштарымен жабдықталған M үлгісінің өндірісі 1942 жылдың мамырында екі ұшақпен және жазда 10 M 1 ұшағымен басталуы тиіс еді. 1943 жылдың наурызына қарай айына 42 ұшақ өндіру жоспарланған. DB 603 A 3 жоғары өнімділігі ұшақтың қасиеттерін жақсартқандықтан таңдалды. Алайда, ол толық сынақтан өтпегендіктен, бірқатар техникалық мәселелер туындады. Do 217H (E 2 фюзеляжы бар құрлықтағы операцияларға арналған планерлік бомбалаушы) төзімділік сынақтары үшін пайдаланылатын болады. Бұл M 1 үшін пайдалы сынақ нәтижелерін береді. M V1 алғашқы прототип болуы тиіс еді. Ол өзгертілген кабинасы және DB 603 қозғалтқыштары бар E 2 түрлендірілген ұшақ болды және 1942 жылдың қыркүйегінен бастап Рехлиндегі Люфтваффе Erprobungstelle әуе кемесін сынау орталығынан жұмыс істеді. Қыс айларында прототип ұзақ қашықтыққа және биіктікке ұшты. 16 қарашада ол себебі белгісіздену себептерімен жерге қонды. Әртүрлі қозғалтқышты салқындату жүйелері сыналып, жалынды баяулатушылар қосылды, бірақ демпферлердің қосылуы жылдамдықты 15-25 км/сағ төмендетті. Бірінші өндірістік прототип M 0 сериялы ұшағы (M 01) 1942 жылдың 9 қыркүйегінде қозғалтқышты сынап жатқанда Рехлин сынақ базасының солтүстігіндегі Мюриц көліне құлады. M 02 ұшағына 59 м² қанатты ұшақ берілді, ол M 3 ұшағының алдыңғы үлгісі болды. M 03 DB 603 A 1 қозғалтқыштарымен жақсартылды, бірақ 1943 жылдың 14 мамырында Dornier Do 215 ұшағымен әуеде соқтығысып апатқа ұшырады. 6 сериялы ұшақ (Wrk Nr. 1241 - 1245) өндірілді. Рехлин журналдарында 1942 жылдың желтоқсанынан 1943 жылдың мамырына дейін M 04 туралы жиі жазбалар кездеседі. Бұл ұшақ мұздан арылу және кабинаны жылыту сынақтарына, сондай-ақ DB603 қозғалтқыштарымен биіктіктегі сынақтарға қолданылды. Кейбір M 0 ұшақтары сырғанап түсетін бомбалармен жұмыс істеуді бағалау үшін пайдаланылды (Wrk Nr. 1244 және 1245). Бұл ұшақтар M 0/U1 деп аталды. Әрқайсысының фюзеляжы астында ETC 2000 XII орнатылған.
Do 217 M-1
M 1 түнгі бомбалаушы нұсқасы, Do 217 K 1-ге балама, бірақ DB603A қозғалтқыштарымен жабдықталған, K 1 сияқты қару-жарақ және бомба жүктемесіне ие болды. Daimler Benz DB 601 қозғалтқыштары да кейбір түрлерінде қолданылды, бұл ұшақтардың корпусын қолданыста ұстауға мүмкіндік берді (қуат көздерінің жетіспеуі оны қиын етті). Бірақ, көбінесе DB603A 1 қозғалтқыштары M 1-де қолданылды, бұл K сериясынан басты айырмашылығы еді. M1/Umrüst Bausätze 1 (қысқартылған "/U1") қорғаныс қару-жарағын және E 2 үлгісінің торлы ауа тежегішін қамтыды. MG 81Z және 131 А тұғырына MG 151-ге алмастырылуға тиіс болды. Ауа тежегіштеріндегі мәселелер сериялық түрлендіруге кедеріс келтірді. 1943 жылдың қараша айына қарай M1/U1 түнгі бомбалаушыға айналды, кабинадағы жарықтан қорғау қамтамасыз етілді. Ұшақ мұрнында MG 131, кабина терезелерінде екі MG 81J және B және C тұғырларында екі MG 131 жиынтығымен жабдықталды. 438 M 1 Дорнье компаниясы Мюнхен және Висмар қалаларында құрастырылды.
217 J-ді жасаңыз
1941 жылы Германия RAF бомбалау бригадасының күшейген түнгі шабуылдарына ұшырады және Мессершмитт Bf 110 және артықшылықты Junkers Ju 88C түнгі жойғыштарының жетіспеушілігіне байланысты, түнгі жойғыштар күшін Do 217 E нұсқасымен толықтыруға шешім қабылданды, оның өлшемі әлдеқайда үлкен және салмағы 15 тонға жетеді. Бұл ұшақ, Do 217 J, Dornier компаниясының Do 17 және Do 215 түнгі жойғыштарында қолданғанға ұқсас жаңа "берік" мұрынмен жабдықталды, онда алға бағытталған төрт 2 см MG FF зеңбірегі және төрт 7,92 мм пулемет орнатылған. Dornier түнгі жойғыш нұсқалары үшін қажетті BMW 801 қозғалтқыштарын алуда көптеген мәселелерге тап болды. Junkers та BMW жеткізілімдерімен күресті, оның Ju 88C түрлері бастапқы Jumo 211B/F қозғалтқыш жоспарынан бас тартылғандықтан BMW қозғалтқыштарымен қуатталуы тиіс болды. BMW 801 қозғалтқыштарының кешігуі жобаны уақытша тоқтатуға мәжбүр етті. 1941 жылдың қарашасында жобалау тобына берілген тапсырма Spanner IR жүйесімен J 1 және Lichtenstein радарымен J 2 жасау болды. 1942 жылы тапсырма сәл өзгертілді, және J 2 АI радарымен жабдықталуы керек еді. Атап айтқанда, Dornier төрт MG FF фюзеляжға орнатылған зеңбірек және пулеметтермен қарулануы керек еді, ал RAF түнгі жойғыштарынан қорғану үшін B және C тұғындарына бір-бір MG 131 орнатылуы керек еді. Қызығы, түнгі жойғыш нұсқасы сегіз 50 кг бомба тасымалдауға рұқсат етілді, сондықтан бұл түр түнгі жойғыш және жау территориясына шабуыл жасаушы ұшақ ретінде әрекет ете алатын болды. Орнатылатын электрондық жабдықтар тізімінде FuG X, 16, 25 Peil G V әуеден жерге байланыс және соқыр қону құрылғылары көрсетілген. FuB1.1 да мүмкін бөлшек ретінде тізімделді, және мүмкін болса, FuG 101 радио жабдығы стандартты түрде орнатылатын болды. J 1 ұшағын үш түтікпен 4000 метр тиімді қашықтығы бар Lichtenstein FuG 202 радарымен жабдықтау жоспарланған. Жабдықтың салмағы J 1 ұшағының жылдамдығын 30–40 км/сағ төмендеткендіктен, 1942 жылдың қаңтар айында Dornier Lichtenstein орнына IR Spanner жабдығын орнатуды жөн көрді.
217 J-1 тікұшағы
Операциялық Dornier түнгі ұшағы, J 1 деп қайта тағайындалды, операцияға кіріспес бұрын BMW 801L қозғалтқыштарымен жабдықталды. Ол үш адамдық экипажға арналған жаңартылған экипаж бөлімімен, төрт 7,92 мм МГ 17 пулеметі орналасқан қатты мұрынмен және алдыңғы жақтағы құрсау гондоласының алдыңғы бөлігінде төрт 20 мм МГ FF/M зеңбірегімен жабдықталды. Бомбалаушының жоғарғы және төменгі орналасқан MG 131 зеңбіректерi сақталды, сондай-ақ ол артқы бомба бөлімінде сегіз бомба тасымалдай алды, ал алдыңғы бомба бөлімінде отын бакі бар болатын. Өндіріс 1942 жылдың наурыз айында басталды, осыған дейін сегіз J 1 ұшағы құрастырылды. Сәуірде 13, ал мамырда 55 ұшақ салынды. Осы бастамаға қарамастан, маусым айында өндіріс азайды және бұл тенденция 1942 жылдың қараша айына дейін жалғасты, онда тек төрт ұшақ салынды. Белгісіз себептермен Dornier компаниясына Dornier ұшақтарының фюзеляждарын алып тастау бұйырылды. Осының салдарынан 1942 жылдың 31 желтоқсанына дейін барлығы 130 J 1 ұшағы аяқталды. Олар Schräge Musik – жоғарыға қарай атуға арналған зеңбіректердің алғашқы сынақтарында қолданылды, үш J ұшағы 1942 жылдың шілдесінде сынақтар үшін пайдаланылды. J 2 ұшақтары тек J 1 ұшақтарынан қайта жасалды. Жоғарыға қарай ату идеясын алғаш рет 1942 жылдың маусым айында инженер доктор Поппендиек ұсынған.
N-1 және N-2
Сынақтан өткен соң екі нұсқасы, N 1 және N 2, екі субвариантымен бірге FuG 202 жинағымен жабдықталды. N 1 нұсқасына екі субвариант берілді, олар E 2/E 4 және J 1/J 2 конструкциясымен, қашықтығы мен ұшу уақытына баса назар аударды. Бос бомба бөліміне қосымша жанармай бактері қосылды. Су үстіндегі операциялар үшін түнгі жойғыштар құтқару қайықтарымен және радио хабарлағыштарымен жабдықталды. FuG X, TZG 10 және FuG 16 жинақтарымен. IFF жабдығы FuG 25 болды. N нұсқасында FuG 101 радио биіктікөлшегіші, FuB1 2 және PeilG V құралдары болды. AI іздеу радарын FuG 202 құрады. Бұрын қажет болмаған бомба тастау механизмі сақталды, бұл ұшақтың ұшуға қажетті салмағын арттырып, жанармай шығынын азайтты, соның арқасында Dornier максималды биіктікке жете алды. N нұсқасының жылдамдығы N 2 нұсқасынан жоғары болды, себебі ол жеңіл және жақсартылған. 1944 жылдың ортасына дейін фронттан алынғанға дейін. N 2 бастапқыда Schräge Musik қару конфигурациясына немесе тежегіш парашютқа ие болмауы тиіс еді, бірақ тактикалық себептерге байланысты қару жинағын орнатуға шешім қабылданды. Себебі нақты белгілі емес, жартылай қатты тежегіш парашют орнатылды. N 2 прототипі E 1 ұшағынан өзгертілген, сериялық нөмірі 0174, коды PE+AW болды. FuG 16 ZY және FuG 214 арқылы байланыс жақсартылды. B және C бастиондары алынып тасталды, ал олардың орнына плексиглас пен ағашпен қапталған жаңа конструкция орнатылды. MG FF пулеметтері MG 151/20 зеңбіректермен ауыстырылды. Мұрын бөлігіндегі MG 17 пулеметтерін күштірек қарумен алмастыру жоспарланған, бірақ ол орындалмады. Бұрынғы үлгілердегі артық салмақты жою үшін бомба бөлімі, оның есіктері мен бомба тастау механизмі алынып тасталды, басқару панельдеріне өзгерістер енгізілді. Олардың орнына жеңіл ағаш бөлшектері қойылды, бұл салмақты азайтып, экипажға ауыр бронялық қорғау жасауға мүмкіндік берді. N нұсқасы Dornier ұшақтарының ең бронялық қорғалған нұсқасы болды. Жаңартулар максималды жылдамдықты арттырып (ауыстыру), төмендетіп (ауыстыру) және биіктікке көтерілуге мүмкіндік берді. Фюзеляж екі камераны орналастыру үшін ұзартылды, олар "экипаж тікелей қол жеткізе алатын" (әдетте ұшу кезінде) болды. Dornier компаниясына E нұсқасына дейін үш A 0 сериялы машина өндіруге тапсырыс берілді. Әскери қажеттіліктерге байланысты бұл сан алтыға дейін артты. Бастапқы DB 601F қозғалтқыштары уақытында орнатылмады, сондықтан DB 601B қозғалтқыштары уақытша түрде осы типке тағайындалды. Dornier Do 17 сияқты, Rb 20/30 және 50/30 камералары орнатылатын. 20/30 камерасы фюзеляжға, ал 50/30 камерасы пилот кабинасына орналастырылып, қажет болған жағдайда тастауға болатын. Төтенше жағдайларда, жанармайды бір бактан екіншісіне ауыстыру үшін жанармай тасымалдау құрылғысы орнатылды. Dornier V6 прототипін, төртінші A 0 ұшағын аяқтады. 1939 жылдың 15 қазанында ол сәтті ұшты. Бомба бөлімі кеңейтілді және 1941 жылға дейін әртүрлі қару-жарақтар сынақтан өтті. Оған DB 601P қозғалтқыштары орнатылды және қанаты 1941 жылдың басында кеңейтілді. DB 601P қозғалтқыштары 5800 метр биіктікте жұмыс істей алады және жоғары октанды C3 авиациялық жанармайын пайдаланады. Ол наурыз айына дейін ұшуға дайын болуы керек еді, бірақ қозғалтқыштардағы мәселелер ілгерілеуді баяулатты. Бірнеше A прототиптері соғыс кезінде сынақ орталықтары ретінде пайдаланылды. Соңғысы (V7) 9000 метр биіктікте тоңазытқышты жоюдың импровизацияланған жүйелерін сынақтан өткізді. 1944 жылдың желтоқсанында Dornier жобалары жанармай жетіспеушілігіне байланысты тоқтатылды. Do 217 сериясының бірінші ұшағы, Wk Nr. 2710, 1940 жылдың қыркүйегі мен 1941 жылдың наурызы аралығында сынақтардан өтті. 1942 жылдың 2 шілдесінде Рехлинде апатқа ұшырады. Екінші C 0 прототипі қанаттардың астыңғы жағына секіру тежегіштерімен жабдықталды, бірақ бұл конфигурация 1941 жылдың қаңтарында тоқтатылды және құйрығына орнатылған тежегіш парашютпен ауыстырылды. Үшінші прототип 1940 жылдың 6 қыркүйегінде ұшты, ал тағы төрт машина 1940 жылдың қыркүйегі мен қарашасы аралығында ұшты. Соңғы машина, 2716, 1940 жылдың 6 қарашасында ұшты. Сегіз машина 1942 жылдың шілдесіне дейін Рехлинде әртүрлі сынақ орындарында болды. C сериясы жобасы тоқтатылды және оның нұсқалары жаппай өндіріске енгізілген жоқ.
Do 217H, L және R
Do 217 H – DB 601 қозғалтқыштарымен және эксперименталды турбокомпрессорлармен жабдықталған Do 217E ұшағының модификациясы болды. 1942 жылдың 11 қазанында алғашқы ұшу 8000 метр биіктікте жасалды. Содан кейін 9000 метр биіктікке жетілді. 1943 жылдың қыркүйегінде DB603E жақсартылған турбокомпрессорлармен жабдықталды, бұл жоғары биіктікте жақсы нәтижелерге мүмкіндік берді. H сериясы отын жетіспеуіне байланысты қазан айына дейін M сериясының сынақ платформасы ретінде қолданылды. L – Do 217K ұшағының қайта жабдықталған кабинасы және қару-жарағы бар нұсқасы. Барлығы екі прототип салынды. R – кабиналық қысым жүйелері алынып тасталған және Hs 293 зымыраларын тасымалдау үшін модификацияланған Dornier Do 317 ұшағы. Барлығы бес данасы ғана салынды.
217P-ны орындау
Жоғары биіктіктегі барлау/бомбалаушы нұсқасы, екі DB 603B қозғалтқышымен және бір Daimler Benz DB 605T қозғалтқышымен жабдықталған, орталық фюзеляждағы Hohen Zentrale Anlage (HZ Anlage) орнатылымында, Henschel Hs 130E үлгісіндегідей, тек валмен қуатталатын центробектік компрессорды іске қосу үшін қолданылған. Үш прототип және алты MG 81 қаруы бар үш Do 217P 0 сериялық ұшақ. Биіктік шегі .
До-217 М-1 ұшағын ұшып жүрмін
1945 жылдың қазан айында британдық капитан Эрик Браун RAF Farnborough әуежайында Do 217 M 1 WNr 56158 ұшағымен толық сынақ жүргізді. Ол бұл тәжірибені өте әсерсіз деп еске алды. Браун толық қуатпен, шамамен 2700 айналыммен ұшып, жеңіл жүктелген Do 217 M ұшағы ұшу-қону жолағынан көтерілгенін айтты. Браун шағын бұрышпен көтеріліп, шассиді жинамас бұрын, белгілі бір биікке жетуді күтті. Браун шасси жиналуға кеткен уақытты – 30-40 секунд аралығында өлшеді. Do 217E ұшақтарын жеткізу 1940 жылдың соңында басталды, ал кейбір ұшақтар Fernaufklärungsgruppe 11 тобының 2-ші штаффеліне қосылды, бұл топ Румыниядағы базалардан Кеңес Одағының үстінен барлау ұшуларын жүргізді.
Батыс Еуропа
Дорнье До 217 ұшағын алған алғашқы бомбалаушы бөлім 1941 жылдың наурыз айында Kampfgeschwader 40 (II/KG 40) II Gruppe болды, содан кейін сол жылы KG 2 ұшағы пайда болды. Бастапқыда бұл бөлімшелер Нидерландыда орналасқан, олар Солтүстік теңізде мина салу және кемелерге қарсы операцияларды жүргізу үшін пайдаланылды. 1942 жылдың 24-25 сәуірінің түнінде KG 2-нің Dornier Do 217 ұшақтары Эксетер қаласына шабуыл жасады, бұл Бейдекер блиц деп аталатын алғашқы рейд болды. Сол жылдың шілдесіне дейін жалғасқан, Лондонға қарағанда қорғанысы нашар британдық провинциялық қалаларға қарсы Бадекер шабуылы кезінде Дорниерлер кеңінен қолданылды. Do 217 эскадрильясының қалпына келуіне аз уақыт болды, өйткені 1942 жылдың 19 тамызында одақтастар Солтүстік Францияда Диппеге амфибиялық шабуыл жасады, KG 2 жауап ретінде 80 ұшақтың барлық күшін жіберді, 20 ұшағын Диппеде жоғалтты. 1942 жылы операциялар кезінде жаттықтырылған қызметкерлердің үлкен шығыны болды, KG 2-дегі жауынгерлік дайындық жасақтарының саны жыл басында 88-ден қыркүйекке қарай 23-ке дейін төмендеді. Dornier Do 217 ұшақтарымен жабдықталған бомбалаушы бөлімшелер 1942 жылдың қалған бөлігін осы шығыннан құтылу үшін және Do 217K және M-мен қайта жабдықтауға жұмсады. Ұлыбританияға қарсы түнгі шабуылдар 1943 жылдың қаңтарында қайта басталды және жыл бойы сирек жалғасты, көбінесе ауыр зардаптарға ұшырады. Мысалы, 1943 жылдың наурыз айында Do 217 жабдықталған KG 2 26 толық экипажды жоғалтты. 1944 жылдың қаңтарында "Штейнбок" операциясы басталғанда, Ұлыбританияға қарсы бомбалау шабуылдарының қарқыны қайтадан артты. Бұл шабуылдар мамыр айына дейін жалғасты, бомбалаушы бөлімшелер қайтадан ауыр зардаптарға ұшырады. 1943 жылы Do 217 ұшақтарымен жабдықталған кемеге қарсы Kampfgeschwader 100 (KG 100) екі Gruppe, II/KG 100 Do 217E 5 алады, Hs 293 басқарылатын зымыранын тасымалдауға жабдықталған, ал III/KG 100 Do 217K 2, Fritz X басқарылатын бомбамен. II/KG 100 өзінің жауынгерлік дебютын Бискай шығанағында Корольдік әскери-теңіз флотының әскери кемелеріне қарсы 1943 жылдың 25 тамызында өткізді, ол HMS Landguard шлюпін жартылай қиратты, ал 27 тамызда 18 Do 217 екінші шабуылда HMS Egret шлюпін батырып, HMCS Athabaskan эсмингін қатты зақымдады. Do 217 жабдықталған бөлімшелердің Батыс Еуропадағы соңғы әрекеттері 1944 жылдың маусым айында Достасқандардың Нормандияға шабуылға қарсы болды, онда Do 217 жабдықталған II/KG 2 және III/KG 100 бомбалаушы бөлімшелері Достасқандардың қонуына қарсы әрекетке түсті. III/KG 100 ұшағы 10 күндік операциялар барысында 8 Do 217 ұшағын жоғалтты. Шілде айының соңында америкалық әскерлер көпірдің басынан қашып шыққан кезде, III/KG 100 өзінің қалған Do 217 ұшақтарын Се және Селунь өзендері арқылы өтетін көпірлерге Hs 293 зымырандарымен шабуыл жасауға жіберді. Олар көпірлердің біріне бір рет соққы берді, ол әлі де қолданыста болды, ал жеті Дорниер жоғалды.
May, with the bomber units again taking heavy losses. Two Gruppen of the anti shipping Kampfgeschwader 100 (KG 100) equipped with Do 217s in 1943, with II/KG 100 receiving the Do 217E 5, equipped to carry the Hs 293 guided missile and III/KG 100 the Do 217K 2, with the Fritz X guided bomb. II/KG 100 made its combat debut against Royal Navy warships in the Bay of Biscay on 25 August 1943, when it near missed the sloop HMS Landguard, while on 27 August, a second attack by 18 Do 217s sank the sloop HMS Egret and badly damaged the destroyer HMCS Athabaskan. The final actions of Do 217 equipped units over Western Europe was against the allied Invasion of Normandy in June 1944, when the remaining Do 217 equipped bomber units, II/KG 2 and III/KG 100 were thrown into action against the Allied landings. Losses were heavy, with III/KG 100 losing 8 of 13 servicible Do 217s in 10 days of operations. As American forces broke out of the bridgehead at the end of July, III/KG 100 sent its remaining Do 217s to carry out attacks on bridges over the Rivers Sée and Sélune with Hs 293 missiles. They managed a single hit on one of the bridges, which remained in use, while seven Dorniers were lost.
Жерорта теңізі мен Италия
1942 жылдың қыркүйегі мен 1943 жылдың маусымы аралығында Италияның Regia Aeronautica 12 Do 217 J 1 және J 2 нұсқаларын түнгі күрес операциялары үшін сатып алды. Жабдықталған итальяндық бөлімше: 60° Gruppo (41° Stormo) құрамындағы 235a Squadriglia. Тревизо Сан-Джузеппеде, кейін Лонате-Поццолода орналасқан бөлімше нашар нәтижелер көрсетті. Шамамен бір жылдық қызметтен кейін бір ғана жау ұшағын атып түсіріп, өздерінің бір ұшағын жоғалтты. 1943 жылдың 9 қыркүйегінде Италияның одақтастармен келісімге келгені жарияланғанда, Италия флотына Мальтаға барып тапсыру туралы бұйрық берілді. Марсельде орналасқан III/KG 100 Корсика жанындағы итальяндық соғыс кемелеріне қарсы 11 Do 217 ұшағынан Fritz X басқарылатын бомбаларымен шабуыл жасады, нәтижесінде «Рома» линкоры батып, «Италия» линкоры зақымдалады. Содан кейін «Дорниер» ұшақтары Салерноға одақтастардың десантына қарсы қолданылып, Fritz X бомбаларымен «USS Savannah» және «HMS Uganda» крейсерлеріне, сондай-ақ «HMS Warspite» линкорына зақым келтірді.
Рейхті қорғау
Донье Do 217J 1 ұшақтарын жеткізу 1942 жылдың наурыз айында басталды, бірақ түнгі күрес ұшқыштары оған көңіл бөлмеді, оның маневрлеу қабілеті мен жылдамдығы нашар деп есептеді. Сол жылдың жазында J 1 оқу ұшағы ретінде пайдаланыла бастады, алдыңғы қатардағы бөлімдерде оның орнына радармен жабдықталған J 2 қолданылды. Ұшақтың кемшіліктеріне қарамастан, Do 217 кеңінен қолданылды, 11 түнгі күрес тобында пайдаланылды, бірақ ешбір бөлімді толық жабдықтап алмады, көбінесе танымал Messerschmitt Bf 110 ұшағымен бірге қолданылды.
Тірі қалған әуе кемелері
Жалпы саны 1 925 Do 217 ұшағы жасалды, алайда бүтіндей сақталған ұшақ жоқ. Бұл ұшақтың ең ірі қалдығы – артқы фюзеляждың үлкен бөлігі Римдегі Италия Әуе күштері мұражайында сақтаулы. АҚШ-тағы Do 217 ұшағының бір қалдығы – Нью-Ингланд әуе мұражайындағы Motoranlage бірлігіне жататын BMW 801ML (BMW 801L) радиалды қозғалтқышы, бұл қозғалтқыш Do 217 ұшағымен жабдықталған. 1944 жылдың шілдесінде Пиреней тауларында құлаған Тулузада орналасқан екі ұшақтың қалдықтары 2013 жылы табылған.