Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Royal Air Force Air Chief Marshal (1882–1970)
Royal Air Force Air Chief Marshal (1882 1970)
Air Chief Marshal Hugh Caswall Tremenheere Dowding, 1st Baron Dowding, (24 сәуір 1882 – 15 ақпан 1970) – Корольдік әуе күштерінің офицері. Ол Ұлыбритания шайқасы кезінде RAF Fighter Command әуе күштерінің бас қолбасшысы болды және Ұлыбританияның қорғанысындағы шешуші рөлі үшін, соның салдарынан Адольф Гитлердің Ұлыбританияны басып алу жоспарының сәтсіз аяқталуына үлкен үлес қосты. Шотландияның Моффат қаласында туған Доудинг 1900-шы және 1910-шы жылдардың басында Ұлыбритания армиясының офицері болды. Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Корольдік ұшу корпусына қосылып, жауынгер ұшқышы және кейін No. 16 эскадрильяның командирі болды. Соғыс аралық жылдары Ұлыбританияның әуе қорғанысының ұрыс аймағын басқаратын әуе офицері болды, содан кейін Әуе кеңесіне жабдықтау және зерттеу жөніндегі әуе мүшесі ретінде кірді. 1936 жылдың шілдесінде Доудинг жаңадан құрылған RAF Fighter Command-тің бастығы болып тағайындалды. Екінші дүниежүзілік соғыстағы Ұлыбритания шайқасы кезінде Доудингтің Fighter Command-і RAF ресурстарын тиімді басқаруы және Ұлыбританияның әуе қорғанысын (Доудинг жүйесі) егжей-тегжейлі дайындауының арқасында Люфтваффе шабуылдарына қарсы сәтті қорғады. Кейіннен ол Big Wing тактикасын қолдаушылармен, әсіресе Траффорд Ли Малори мен Дуглас Бадермен қақтығысқа түсті, бұл Blitz кезінде RAF-тың түнгі қорғанысының жеткіліксіздігімен бірге оның қызметтен шеттелуіне әкелді. 1940 жылдың қарашасында Доудингтің орнына оның қарсылығына қарамастан, тағы бір Big Wing жақтасы Шолто Дуглас тағайындалды. Доудинг 1942 жылдың шілдесінде Корольдік әуе күштерінен зейнеткерлікке шықты және 1943 жылдың маусымында пэр титулын алды. Зейнеткерлікке шыққаннан кейін Доудинг британдық спиритуализм, теософия және жануарлар құқықтары қозғалысының белгілі бір өкілі болды. Ол 1970 жылдың 15 ақпанында 87 жасында қайтыс болды.
Air Chief Marshal Hugh Caswall Tremenheere Dowding, 1st Baron Dowding, (24 April 1882 – 15 February 1970) was an officer in the Royal Air Force. He was Air Officer Commanding RAF Fighter Command during the Battle of Britain and is generally credited with playing a crucial role in Britain's defence, and hence, the defeat of Operation Sea Lion, Adolf Hitler's plan to invade Britain. Born in Moffat, Scotland, Dowding was an officer in the British Army in the 1900s and early 1910s. He joined the Royal Flying Corps at the start of the First World War and went on to serve as a fighter pilot and then as commanding officer of No. 16 Squadron. During the inter war years he became Air Officer Commanding Fighting Area, Air Defence of Great Britain and then joined the Air Council as Air Member for Supply and Research. In July 1936, Dowding was appointed chief of the newly created RAF Fighter Command. During the Battle of Britain in the Second World War, Dowding's Fighter Command successfully defended the UK against the attacks of the Luftwaffe, thanks to his prudent management of RAF resources and detailed preparation of Britain's air defences (the Dowding system). He subsequently came into conflict with proponents of the Big Wing tactic, most notably Trafford Leigh Mallory and Douglas Bader, which along with the inadaquecies of RAF's nighttime defence during the Blitz led to his eventual downfall. In November 1940, Dowding was replaced in command against his wishes by Sholto Douglas, another Big Wing advocate. Dowding retired from the Royal Air Force in July 1942 and was made a peer in June 1943. Upon retirement, Dowding subsequently became an influential member of the British spiritualist, theosophical, and animal rights movements. He died on 15 February 1970, aged 87.
Ерте өмір
Доудинг Думфрисширдегі Моффат қаласындағы Сент-Ниниан ер балалар дайындық мектебінде Артур Джон Касвалл Доудинг пен Мод Кэролайн Доудингтің (қыз есімі Тременхире) ұлы ретінде дүниеге келді. Оның әкесі Моффатқа көшер алдында Эдинбургтегі Феттс колледжінде оқытушы болған. Доудинг Сент-Ниниан мектебінде және Винчестер колледжінде білім алды. Ол 1900 жылдың 18 тамызында Корольдік гарнизондық артиллерияға екінші лейтенант болып кіргенге дейін Вулвичтегі Корольдік әскери академияда оқыды.
Dowding was born at St. Ninian's Boys' Preparatory School in Moffat, Dumfriesshire, the son of Arthur John Caswall Dowding and Maud Caroline Dowding (née Tremenheere). His father had taught at Fettes College in Edinburgh before moving to Moffat. Dowding was educated at St Ninian's School and Winchester College. He trained at the Royal Military Academy, Woolwich before being commissioned as a second lieutenant in the Royal Garrison Artillery on 18 August 1900.
Әскери мансап
1902 жылғы 8 мамырда лейтенант болып тағайындалған Доудинг Гибралтарда, Цейлонда және Гонконгта қызмет етті, ал 1904 жылы Үндістандағы №7 тау артиллериясы батареясына жіберілді. Ұлыбританияға оралғаннан кейін 1912 жылы Армия штаб колледжіне түсіп, 1913 жылғы 18 тамызда капитан болып тағайындалды және сол жылдың соңында Уайт аралындағы Корольдік гарнизондық артиллерияға орналасты. Одан кейін Орталық ұшу мектебіне оқуға түсіп, қанаттарын алды. Корольдік ұшу корпусының (RFC) резервтік тізіміне енгенімен, Доудинг өзінің Корольдік гарнизондық артиллерия міндеттерін қайтару үшін Уайт аралына оралды. Бірақ бұл келісім ұзаққа соқпады және 1914 жылғы тамызда ол RFC-ге №7 эскадрильяға ұшқыш ретінде қосылды. Сомма шайқасынан кейін Доудинг RFC командирі генерал Хью Тренчардпен ұшқыштарға демалыс және қалпына келтіру қажеттігі туралы пікір келіспеді. 1915 жылғы қыркүйекте Дункан Гриннелл Милн №16 эскадрильясына кіші ұшқыш ретінде қосылды. Бірнеше жылдан кейін ол эскадрильядағы уақыты туралы естелік жариялады, онда Доудингті "әлдеқайда жабық және кішілерінен алыс" деп сынға алды, бірақ тиімді екенін айтты. 1915 жылғы 30 желтоқсанда майор болып тағайындалған Доудинг 1916 жылғы қаңтарда Англияға қайта шақырылды. 1916 жылғы 1 ақпанда уақытша подполковник болып тағайындалғаннан кейін, сол айдың соңында Фарнборо қаласындағы 7-ші қанатқа қолбасшылық етті. 1916 жылғы маусымда Фенвиллерс қаласында 9-шы қанаттың қолбасшылығына ауысты. Англияға оралғаннан кейін, ол 1917 жылғы 1 қаңтарда Оңтүстік топтың қолбасшысы болып тағайындалды және 1917 жылғы 23 маусымда оңтүстік оқу бригадасының қолбасшылығына тағайындалғанға дейін уақытша бригадир-генералға көтерілді. 1918 жылғы сәуірде ол RAF-тың аймақтық бас әкімшісінің штаб офицері ретінде Йоркке жіберілді. 1919 жылғы 1 қаңтарда ол Санкт-Михаил және Санкт-Георгий орденінің серігі болып тағайындалды. Ол 1919 жылғы қазан айында №16 топқа, содан кейін 1920 жылғы ақпаннан бастап №1 топқа қолбасшылық етті, онда ол Гендондағы жыл сайынғы әуе көрмелерін ұйымдастыруға жауапты болды. 1922 жылғы 1 қаңтарда әуе коммодоры болып тағайындалды және 1922 жылғы ақпаннан бастап Уксбридждегі ішкі аймақ штабында штаб офицері болып қызмет етті. 1924 жылғы тамызда ол RAF Ирак командасының штаб офицері болып тағайындалды. 1926 жылғы мамыр айында Доудинг Әуе министрлігінде оқу директоры болып тағайындалды. 1928 жылғы 2 қаңтарда Бат орденінің серігі болып тағайындалды және 1929 жылғы 1 қаңтарда әуе вице-маршалына көтерілді. Тренчард оны Палестинаға және Трансжорданияға араб-иудейлік тәртіпсіздіктерден туындаған қауіпсіздік мәселелерін зерттеуге жіберді: оның Тренчардтың мақұлдауына ие болған баяндамалары мансабының одан әрі өркендеуіне себеп болды. 1929 жылғы желтоқсанда Доудинг Ұлыбританияның әуе қорғанысының ұрыс аймағына командалық әуе офицері болды, содан кейін 1930 жылғы қыркүйекте Аэрокеңеске жабдықтау және зерттеу жөніндегі әуе мүшесі ретінде қосылды. Бұл лауазымдағы оның алғашқы міндеттерінің бірі - R101 әуе кемесіне әуеге жарамдылық сертификатын беруді мақұлдау болды. Ол кейіннен "Менің ойымша, мен әлдеқайда кең ауқымды сынақтар мен сынақтарға талап етпеуді қателестім" деді және оның шешімі оптимистік техникалық кеңеске негізделген болатын. Доудингтің осы қызметте болған уақыты ұшақ дизайнының қарқынды дамуы мен тағы бір ірі соғыс көкжиекте екендігі туралы күдіктің артуы кезеңінде болды. Ол ғылыми немесе техникалық білім алмағанымен, техникалық мәселелерді жақсы түсіне білді. Ол 1933 жылғы 1 қаңтарда авиация маршалына көтерілді және 1933 жылғы 3 маусымда Бат орденінің кавалер-командующийы болды. 1936 жылғы шілдеде Доудинг жаңадан құрылған RAF Fighter Command командасының командалық офицері болып тағайындалды және Британиядағы және әлемдегі маңызды адам болды, ол британ премьер-министрі Стэнли Болдуиннің 1932 жылғы "Бомбардировщик әрқашан өтеді" деген мәлімдемесімен келіспеді. Ол "Даудинг жүйесін" ойлап тапты және оның дамуына басшылық етті. Бұл интеграцияланған әуе қорғанысы жүйесінен тұрады, оған i) радар (оның әлеуетін Доудинг бірінші болып бағалады), ii) адам бақылаушылары (соның ішінде Корольдік бақылаушылар корпусы), сол кездегі радардың анықтауға қабілетті маңызды олқылықтарды толтырады (мысалы, ертедегі радар жүйелері кіретін неміс ұшақтарының биіктігі туралы нақты ақпаратты ұсынбады), iii) рейдтік жоспарлау және iv) ұшақтарды радиомен басқару. Бүкіл желі көптеген жағдайларда бомбалаудан қорғану үшін жеткілікті терең жерге көмілген арнайы телефон кабельдерімен байланыстырылған. Желінің орталығы RAF Bentley Priory болды, ол Лондонның шетіндегі қайта жабдықталған шаруашылық үйі. Доудинг соғысқа дейінгі кезеңде сегіз зеңбірекпен жабдықталған Spitfire және Hurricane сияқты заманауи ұшақтарды пайдалануға енгізді. Ол 1937 жылғы 1 қаңтарда әуе бас маршалына көтерілді және 1937 жылғы 23 қаңтарда Корольдік Виктория орденінің үлкен кресімен марапатталды.
Promoted to lieutenant on 8 May 1902, Dowding served with the Royal Garrison Artillery at Gibraltar, in Ceylon and in Hong Kong before being posted to No. 7 Mountain Artillery Battery in India in 1904. After returning to the United Kingdom, he attended the Army Staff College 1912 before being promoted to captain on 18 August 1913 and being posted with the Royal Garrison Artillery on the Isle of Wight later that year. He then attended the Central Flying School, where he was awarded his wings. Although added to the Reserve List of the Royal Flying Corps (RFC), Dowding returned to the Isle of Wight to resume his Royal Garrison Artillery duties. However, this arrangement was short lived and in August 1914, he joined the RFC as a pilot on No. 7 Squadron. After the Battle of the Somme, Dowding clashed with General Hugh Trenchard, the commander of the RFC, over the need to give pilots some rest and recuperation. In September 1915 Duncan Grinnell Milne joined No 16 squadron as a junior pilot. Years later he published an account of his time in the squadron, in which he criticises Dowding as being "too reserved and aloof from his juniors", although efficient. Promoted to major on 30 December 1915, Dowding was recalled to England in January 1916, and, having been promoted to temporary lieutenant colonel on 1 February 1916 was given command of 7 Wing at Farnborough later that month. He transferred to the command of 9 Wing at Fienvillers in June 1916. Returning to England, he was promoted to temporary colonel on 1 January 1917 on appointment as commander of the Southern Group Command and promoted to temporary brigadier general on 23 June 1917 before being given command of the southern training brigade in August 1917. He was sent to York as chief staff officer to the RAF's senior administrative officer in the area in April 1918. He was appointed a Companion of the Order of St Michael and St George on 1 January 1919. He commanded No. 16 Group from October 1919 and then No. 1 Group from February 1920 where he was responsible for organising two of the annual air displays at Hendon. He was promoted to air commodore on 1 January 1922, and served as chief staff officer at Inland Area headquarters at Uxbridge from February 1922 before being appointed Chief Staff Officer for RAF Iraq Command in August 1924. In May 1926 Dowding was appointed director of training at the Air Ministry. He was appointed a Companion of the Order of the Bath on 2 January 1928 and promoted to air vice marshal on 1 January 1929. Trenchard sent him to Palestine and Transjordan to study security problems caused by Arab–Jewish unrest: his reports, which gained Trenchard's approval, were a cause of further career advancement. Dowding became Air Officer Commanding Fighting Area, Air Defence of Great Britain in December 1929 and then joined the Air Council as Air Member for Supply and Research in September 1930. One of his first responsibilities in this post was the approval of the granting of a certificate of airworthiness to the R101 airship shortly before it set off on its ill fated voyage to India; he later said "I think I was wrong not to insist on much more extensive trials and tests" and that his decision had been based on optimistic technical advice. Dowding's time in this office coincided with a period of rapid development in aircraft design and a growing fear that another major war was on the horizon. Although without scientific or technical training, he displayed a great capacity for understanding technical matters. He was promoted to air marshal on 1 January 1933 and advanced to Knight Commander of the Order of the Bath on 3 June 1933. In July 1936 Dowding was appointed commanding officer of the newly created RAF Fighter Command, and was perhaps the one important person in Britain, and perhaps the world, who did not agree with British Prime Minister Stanley Baldwin's 1932 declaration that "The bomber will always get through". He conceived and oversaw the development of the "Dowding system". This consisted of an integrated air defence system which included (i) radar (whose potential Dowding was among the first to appreciate), (ii) human observers (including the Royal Observer Corps), who filled crucial gaps in what radar was capable of detecting at the time (the early radar systems, for example, did not provide accurate information on the altitude of incoming German aircraft), (iii) raid plotting, and (iv) radio control of aircraft. The whole network was linked in many cases by dedicated telephone cables buried sufficiently deeply to provide protection against bombing. The network had its centre at RAF Bentley Priory, a converted country house on the outskirts of London. Dowding also brought modern aircraft into service during the pre war period, including the eight gun Spitfire and Hurricane. He was promoted to air chief marshal on 1 January 1937 and appointed a Knight Grand Cross of the Royal Victorian Order on 23 January 1937.
Британия шайқасы
1939 жылғы маусымда зейнеткерлікке шыққан кезде Доудингтен 1940 жылғы наурыз айына дейін қызметін жалғастыруды сұрады, себебі халықаралық жағдай шиеленісіп тұрды. Ол Ұлыбритания шайқасында да қызмет етуге рұқсат алды, алдымен шілде айына дейін, соңында 1940 жылғы қараша айына дейін. Франция шайқасында одақтас әскерлеріне көмектесу мақсатында ұшақтар мен ұшқыштарды құрбан етуге ол дайын емес екенін көрсетті. Ол және сол кездегі Әуе штабының бастығы болған сэр Сирил Ньюолл Францияға құнды эскадрильяларды жіберіп, отандық қорғанысты әлсірету туралы Уинстон Черчилльдің қайта-қайта айтқан өтініштеріне қарсылық көрсетті. Франциядағы одақтас күштердің қарсылығы күйреген кезде, ол 11-ші истребительдер тобының командирі, Әуе вице-маршалы Кит Паркпен тығыз жұмыс істеді, британдық экспедициялық корпусын Дункерктан эвакуациялауға көмектесті. 1940 жылғы жаз және күзде Ұлыбритания шайқасында Доудингтің Истребительдер командасы Люфтваффе шабуылдарына қарсы тұрды. Кейін Доудингтің құлдырауына кейбіреулер оның бірбеткейлігіне және RAF ішіндегі қиындықтар мен интригалармен күресте дипломатиялық және саяси тәжірибесінің жетіспеуіне байланысты деп есептейді, ең бастысы – әлі күнге дейін қызу талқыланып жатқан «Үлкен қанат» дауы, онда бірқатар жоғары және белсенді қызметтегі офицерлер Люфтваффемен ірі әуе шайқастарын Доудингтің сәтті Фабиандық стратегиясына балама ретінде жақтады. Оның қызметтен алынуының тағы бір себебі, бірақ кейбір замандас сарапшылар сылтау ретінде сипаттайтын нәрсе – британдық қалаларға түнгі неміс бомбалауларына қарсы тұрудың қиындығы. Радар саласының пионері Э.Г. Боуэннің «Радар күндері» (1987) кітабында Доудингтің британдық түнгі истребительдердің мәселелерін жеткіліксіз түсінгені туралы айыптау жоққа шығарылды. Егер Доудингке өз жолын таңдауға рұқсат берілгенде, түнгі бомбалауға британдықтардың тиімді жауабы (әуедегі радардың жетілуіне байланысты) одан да ертерек болған болар еді. Доудинг өзі түнгі истребительдермен қорғанысты жақсы меңгергенін және Британия шайқасынан кейін жазған хатында түнгі бомбалауға қарсы қорғаныс жүйесін жоспарлап жатқанын көрсетті. Алайда, бұл оқиға кезінде үлкен саяси және қоғамдық қысым болды, және әлі күнге дейін әуедегі радарсыз Әскери-әуе күштерінің бар ресурстары жеткіліксіз болып шықты. Сэр Джон Салмонд төрағалық еткен тергеу комитеті түнгі әуе қорғанысын жақсарту бойынша ұзақ ұсынымдар тізімін жасады; Доудинг олардың тек бір бөлігін мақұлдағанда, оның бұрынғы қолдаушылары Лорд Бивербрук пен Черчилль оның орнынан кету уақыты келді деп шешті. Ол 1940 жылғы 24 қарашада өз еркімен командалық міндетін тастап, «Үлкен қанат» жақтасы Шолто Дугласпен ауыстырылды. Черчилль оны АҚШ-қа жаңа ұшақ түрлерін сатып алуға жауапты Британдық әуе миссиясының басшысы етіп тағайындап, соққыны жұмсартуға тырысты. Оның «Аңдардың он екі легионы» атты кітабының жариялануы 1941 жылғы қарашада тоқтатылды. Британ үкіметі оның ішінде немістерге пайдалы болуы мүмкін ақпарат бар деп санайтын. Кітап соғыс аяқталғаннан кейін, 1946 жылы жарық көрді.
At the time of his retirement in June 1939, Dowding was asked to stay on until March 1940 because of the tense international situation. He was again permitted to continue serving through the Battle of Britain, first until July and finally until November 1940. proved unwilling to sacrifice aircraft and pilots in the attempt to aid Allied troops during the Battle of France. He, along with his immediate superior Sir Cyril Newall, then Chief of the Air Staff, resisted repeated requests from Winston Churchill to weaken the home defence by sending precious squadrons to France. When the Allied resistance in France collapsed, he worked closely with Air Vice Marshal Keith Park, the commander of 11 Fighter Group, in organising cover for the evacuation of the British Expeditionary Force at Dunkirk. Through the summer and autumn of 1940 in the Battle of Britain, Dowding's Fighter Command resisted the attacks of the Luftwaffe. Dowding's subsequent downfall has been attributed by some to his single mindedness and perceived lack of diplomacy and political savoir faire in dealing with intra RAF challenges and intrigues, most obviously the still, even now, hotly debated Big Wing controversy in which a number of senior and active service officers had argued in favour of large set piece air battles with the Luftwaffe as an alternative to Dowding's successful Fabian strategy. Another reason often cited for his removal, but characterised by some contemporary commentators more as a pretext, was the difficulty of countering German nighttime bombing raids on British cities. The account of radar pioneer, E. G. Bowen in Radar Days (1987) rebuts the claim that Dowding's grasp of the problems of British night fighters was inadequate. He suggests that if Dowding had been left to follow his own path, the ultimately effective British response to night bombing (which depended completely on developments in air borne radar) would have come somewhat sooner. Dowding himself showed that he had a good grasp of night fighter defence and was planning a defence system against night bombing in a letter he wrote some time after the Battle of Britain. However, there was great political and public pressure during the Blitz for something to be done, and Fighter Command's existing resources without, as yet, airborne radar, proved woefully inadequate. A committee of enquiry chaired by Sir John Salmond produced a long list of recommendations to improve night air defence; when Dowding approved only some of them, his erstwhile supporters, Lord Beaverbrook and Churchill, decided that it was time for him to step down. He unwillingly relinquished command on 24 November 1940 and was replaced by Big Wing advocate Sholto Douglas. Churchill tried to soften the blow by putting him in charge of the British Air Mission to the United States, responsible for the procurement of new aircraft types. Publication of his book Twelve Legions of Angels was suppressed in November 1941. The British Government considered that it contained information which might be of use to the Germans. The book was finally published in 1946, soon after the war ended.
Кейінгі өмірі
Кейіннен өмірінде, Корольдік әуе күштерінің (RAF) өзіне әділетсіздік жасағанына сенгендіктен, Доудинг көбірек ашуланып, ренжіген күйге түсті. RAF оны Корольдік әуе күштері маршалы шеніне көтермей кетті. 1951 жылы Доудинг RAF Биггин-Хиллдегі (қазіргі Лондон Биггин-Хилл әуежайы) Сент-Джордж шіркеуінің негізін қалады, бұл қаза тапқан авиаторлардың құрметіне арналған ескеретік болды. Доудинг және оның екінші әйелі, баронша Доудинг, екеуі де жануарларға жасалатын тәжірибелерге (вивисекцияға) қарсы болды, ал 1973 жылы Ұлыбританияның Ұлттық антививисекция қоғамы оның құрметіне Гуманитарлық зерттеулерге арналған Лорд Доудинг қорын құрды.
Later in life, because of his belief that he was unjustly treated by the RAF, Dowding became increasingly bitter. The RAF passed him over for promotion to Marshal of the Royal Air Force. In 1951, Dowding laid the foundation stone of the Chapel of St George at RAF Biggin Hill, now London Biggin Hill Airport, in memory of fallen airmen. Dowding and his second wife Baroness Dowding were both anti vivisectionists, and in 1973 Britain's National Anti Vivisection Society founded the Lord Dowding Fund for Humane Research in his honour.
Спиритуизм
Зейнеткерлікке шыққаннан кейін Доудинг спиритизмге белсенді түрде қызығушылық таныта бастады, жазушы және лекция оқушы ретінде қатысты. Оның осы тақырыптағы алғашқы кітабы "Көптеген үйлер" 1943 жылы жарық көрді, одан кейін "Личгейт" (1945), "Қара жұлдыз" және "Құдайдың сиқыры" жазылды. Дәстүрлі христиан дінінен бас тартып, қайта тууға сенуді жақтаған Теософиялық қоғамға қосылды. Ол ұйқыда қаза тапқан "RAF ұшқыштарымен" кездесетінін жазды – жарықтан жасалған тау баурайларынан истребитель ұшатын рухтар. Сонымен қатар, ол "Эльфтерді зерттеу қоғамының" мүшесі болды. Доудинг адамдардың оны эльфтерге сенгені үшін ессіз санағанын білгенімен, эльфтердің "өсімдіктердің өсуіне және өсімдіктер әлемінің гүлденуіне қажетті" екеніне сенді.
In his retirement, Dowding became actively interested in spiritualism, both as a writer and speaker. His first book on the subject, Many Mansions, was written in 1943, followed by Lychgate (1945), The Dark Star and God's Magic. Rejecting conventional Christianity, he joined the Theosophical Society which advocated belief in reincarnation. He wrote of meeting dead "RAF boys" in his sleep – spirits who flew fighters from mountain top runways made of light. He was also a member of the Fairy Investigation Society. Although he knew that people considered him a crank for his belief in fairies, Dowding believed that fairies "are essential to the growth of plants and the welfare of the vegetable kingdom".
HD .
Америкалық ақын Хилда Дулиттл, H. D. атты қолтаңбамен жазған, Лондонға Доудингтің лекцияларына қатысып, онымен хат алмасып тұрды. H. D. Доудингтің қаза тапқан ұшқыштарының дауыстарын еститініне көз жеткізіп, олардың атом соғысының алдағы қатері туралы ескертетініне сене бастады. Доудинг H. D.-ді жалғыз сеанстар өткізгені үшін (ол оны қауіпті деп есептеді) және оның абайсыздығы үшін сынады, себебі Доудинг бұл рухтардың "төменгі деңгейде" екенін – яғни, алдаушы, зұлым күштер екенін ойлады. H. D. Доудинг онымен байланысын тоқтатқанға дейін осы іс-әрекеттерін жалғастырды. Осы бас тарту 1946 жылы H. D.-нің қысқа мерзімді психикалық құлдырауына себеп болды. Осы құлдыраудан кейінгі он жылда H. D. екі тығыз, эзотерикалық поэма – «Елена Египетте» және «Vale Ave» – жазды, олар оның психологиясына осы бас тартудың тигізген әсерін және одан қалпына келу процесін толық сипаттайды. H. D. Доудингпен болған тәжірибесі туралы романдар сериясын да жазды, олардың көп бөлігі өмірінде жарияланбады, соның ішінде «Majic Ring» және «The Sword Went Out To Sea».
The American poet Hilda Doolittle, who wrote under the name H. D., attended Dowding's lectures in London and struck up a correspondence with him. H. D. became convinced that she could hear the voices of Dowding's fallen crewmen during her Spiritualist work, believing them to be warning her of the impending dangers of atomic warfare. Dowding rebuked H. D. for performing seances unaccompanied (which he believed to be dangerous), and for her perceived lack of caution, as Dowding felt that these spirits were "of a lower order": i. e. deceptive, malevolent entities. H. D. continued these activities until Dowding finally cut off all contact with her. This rejection precipitated H. D.'s brief mental breakdown in 1946. In the decade after this breakdown, H. D. wrote two dense, esoteric book length poems – Helen in Egypt and Vale Ave – which detail the psychological impact this rejection had on her, and the process of recovering from it. H. D. also wrote a sequence of novels about her experiences with Dowding, almost all of which went unpublished in her lifetime, including Majic Ring and The Sword Went Out To Sea.
Өлім
Доудинг 1970 жылғы 15 ақпанда Кенттегі Роял Тунбридж Уэллс қаласындағы үйінде қайтыс болды. Оның денесі кремацияланып, күлі Вестминстер аббаттығындағы Корольдік әуе күштері шіркеуіндегі «Британия шайқасы» мемориалдық терезесінің астына қойылды. Доудингтің ұлы Дерек (1919–1992) Барон Доудинг титулын мұраға алды. Оның бұрынғы некеден Марджори Бренда Уильямс (1911–2003) атты баласы болды, сондай-ақ олардың бірлескен баласы Дерек Хью Тременхир (1919–1992) дүниеге келді. Кларис 1920 жылы қайтыс болды.
Dowding died at his home in Royal Tunbridge Wells, Kent, on 15 February 1970. His body was cremated and his ashes were placed below the Battle of Britain Memorial Window in the Royal Air Force chapel in Westminster Abbey. Dowding's son Derek (1919–1992) inherited the title of Baron Dowding. She had one child from a previous marriage, Marjorie Brenda Williams (1911–2003) and they had one child together, Derek Hugh Tremenheere (1919–1992). Clarice died in 1920,
1969 жылғы «Британия шайқасы» фильмінде Доудингтің рөлін Лоренс Оливье сомдады. Оливье екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Корольдік теңіз күштерінің әуе күштерінде ұшқыш болып қызмет еткен. 1968 жылдың жазында түсірілім кезінде 86 жастағы, ауыр артрит салдарынан мүгедектер арбасына таңылған Доудинг Кенттегі Хокинг әуежайындағы түсірілім алаңына келді. Оливье Доудингке күні бойы оның үстелінің артында отырып, «сенің орныңда болдым деп ойладым» және «бәрін нашарлатып алдым» деді, ал Доудинг оған: «Иә, сенің солай екеніне сенімдімін» деп жауап берді. Түсірілім тобы мен Оливье күлді. Бұл эпизод фильмнің арнайы басылым DVD-сінің қосымша бөлімінде көрініс тапқан. 2017 жылғы «Қараңғы сағат» фильмінде Доудингтің рөлін Адриан Роулинс ойнады. 2018 жылғы «Жұлын: 303 эскадрилья» фильмінде Доудингтің рөлін Николас Фаррелл сомдады.
In the 1969 film Battle of Britain, Dowding was played by Laurence Olivier. Olivier had himself served as a pilot in the Royal Navy's Fleet Air Arm during the Second World War. During filming in summer 1968, 86 years old and wheelchair bound by severe arthritis, Dowding visited the set at Hawkinge airfield in Kent. Olivier told Dowding he had sat behind the latter's desk all day "pretending to be you" and was "making an awful mess of it too", to which Dowding replied, "Oh, I'm sure you are." The crew and Olivier broke into laughter. Footage of this can be seen in the special features section of the film's Special Edition DVD. In the 2017 film Darkest Hour, Dowding was played by Adrian Rawlins. In the 2018 film Hurricane: 303 Squadron, Dowding was played by Nicholas Farrell.
Құрметтер мен марапаттар
Доудингтің мүсіні Лондонның Странд көшесіндегі Сент Клемент Денс шіркеуінің алдында орналасқан. Жазуда былай делінген:
A statue of Dowding stands outside St Clement Danes church on the Strand, London. The inscription reads:
Доудингтің басқа да ескерткіштерін оның туған қаласы Моффеттегі Стейшн паркінде және ол қайтыс болған Тунбридж-Уэллстегі Калверли бағында табуға болады. RAF қауымдастығы RAF қайырымдылық қорымен бірлесіп, оның туған жерін, бұрынғы Сент-Ниниан мектебін сатып алды; ғимарат Доудинг үйі деп қайта аталды және Корольдік әуе күштерінің бұрынғы қызметкерлері немесе олардың тәуелділері үшін баспана ұсыну мақсатында жаңартылды. RAF Боулмердегі Аэроғарыш ұрыс басқару мектебіндегі (бұрынғы ұрыс бақылау мектебі) Доудинг орталығы оның құрметіне аталған. 2012 жылдың 6 мамырында Дарнли Драйвтегі оның бұрынғы резиденциясында (1951–1967 жылдар) жасыл керамикалық ескерткіш тақта ашылды. Доудинг-Плейс, Стэнмор, бұрынғы RAF Стэнмор паркінің орны оның есімімен аталады. 1946 жылы салынған Оңтүстік теміржолының Ұлыбритания шайқасы (4-6-2) локомотиві 21C152 оның құрметіне Лорд Доудинг деп аталды.
Other monuments to Dowding can be found in Station Park in Moffat, the town of his birth, and in Calverley Gardens in Tunbridge Wells where he died. The RAF Association in conjunction with the RAF Benevolent Fund, purchased his birthplace, the former St Ninian's School, Moffat; the building was renamed Dowding House and restored to provide sheltered housing for former members of the Royal Air Force or their dependents. The Dowding Centre at the School of Aerospace Battle Management (formerly the School of Fighter Control) at RAF Boulmer is named after Dowding. A green ceramic commemorative plaque was unveiled at his former residence (1951–1967) in Darnley Drive, Southborough on 6 May 2012. Dowding Place, Stanmore, the site of former RAF Stanmore Park is named after him. The 1946 built Southern Railway Battle of Britain pacific (4 6 2) locomotive 21C152 was named Lord Dowding in his honour.