Кит Родни Парк: Ұлыбритания Корольдік Әуе Күштерінің Батыры және Жаңа Зеландияның мақтанышы

Кіріспе

Жаңа Зеландиялық сарбаз, авиатор және бұрынғы Корольдік әуе күштері әуе бас маршалы (1892–1975) – Австралиялық футболшы.

Air Chief Marshal Sir Keith Rodney Park (15 маусым 1892 – 6 ақпан 1975) – Корольдік әуе күштерінің (RAF) Жаңа Зеландияда туған офицері. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде, RAF-тің No. 11 тобына басшылық етуі Ұлыбритания шайқасында Люфтваффеге қарсы жеңіске қол жеткізуде шешуші рөл атқарды. Темзде туған Парк, Бірінші дүниежүзілік соғыста Жаңа Зеландия экспедициялық күштеріне қызметке түскен кезде теңізші болған. Артиллерияға тағайындалып, Галлиполи жорығында соғысқан, сол кезде Британ армиясына ауысқан. Батыс майданында Сомма шайқасына қатысып, жарақат алған. Кейіннен Корольдік ұшақ корпусына ауыстырылған. Ұшу оқуын аяқтағаннан кейін, No. 48 эскадрильяға тағайындалғанға дейін нұсқаушы болып жұмыс істеген. Батыс майданында 48-ші эскадрильядағы ұшқыш, бірнеше әуе жеңісіне жетіп, эскадрильяға қолбасшылық еткен. Соғыс аралық кезеңде Парк RAF-те түрлі командалық және штабтық лауазымдарда қызмет етті, соның ішінде Оңтүстік Америкада әуе атташесі болып жұмыс істеген. 1930 жылдардың соңында, ол Аэромаршал Хью Доудингтің аға әуе штабы офицері ретінде Жауынгерлік командада қызмет еткен. Екеуі Ұлыбританияның әуе қорғанысы үшін тактика мен басқару стратегияларын әзірлеуде тығыз жұмыс істеді. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін көп ұзамай, Парк No. 11 тобына қолбасшы болып тағайындалды, ол Оңтүстік-Шығыс Англия мен Лондонды қорғауға жауапты болды. Стратегиялық маңызы мен географиялық орналасуының арқасында, No. 11 тобы Ұлыбритания шайқасы кезінде неміс әуе шабуылының күшін барынша сезінді. Парк ұшақтары мен ұшқыштарын басқару арқылы Ұлыбританияның Ла-Манш арнасы бойындағы әуе үстемдігін сақтап қалуға көмектесті. Ұлыбритания шайқасынан кейін қолбасшылық қызметтен босатылып, Парк 1941 жылдың соңында Таяу Шығысқа әуе офицері ретінде тағайындалғанға дейін оқу қызметін атқарды. Келесі жылдың ортасында ол Люфтваффе мен Regia Aeronautica (Италия әуе күштері) шабуылдарына ұшыраған Мальтаның әуе қорғанысын басқарды. Мальтадағы қоршау алынғаннан кейін, Парк RAF күштерін қорғаныс позициясынан Сицилияға одақтастардың жоспарланған шабуылына дайындалу үшін шабуылдық позицияға көшірді. 1944 жылдан бастап Таяу Шығыста және Британдық Үндістанда жоғары лауазымдарда қызмет етті. 1946 жылы әуе күштері маршалы шенімен зейнетке шықты. Жаңа Зеландияға оралғаннан кейін, ол британдық ұшақ құрастыру компаниясында авиация саласында жұмыс істеді, содан кейін Оклендтегі жергілікті басқару саясатына қатысты. 1975 жылдың ақпанында жүрек ауруынан қайтыс болды.

Air Chief Marshal Sir Keith Rodney Park, (15 June 1892 – 6 February 1975) was a New Zealand born officer of the Royal Air Force (RAF). During the Second World War, his leadership of the RAF's No. 11 Group was pivotal to the defeat of the Luftwaffe in the Battle of Britain. Born in Thames, Park was a mariner when he enlisted in the New Zealand Expeditionary Force for service in the First World War. Posted to the artillery, he fought in the Gallipoli campaign, during which he transferred to the British Army. On the Western Front, he was present for the Battle of the Somme and was wounded. He obtained another transfer, this time to the Royal Flying Corps. Once his flight training was completed, he served as an instructor before being posted to No. 48 Squadron on the Western Front. He became a flying ace, achieving several aerial victories and eventually commanding the squadron. In the interwar period, Park served with the RAF in a series of command and staff postings, including a period as air attaché in South America. By the late 1930s, he was serving in Fighter Command, as Air Marshal Hugh Dowding's senior air staff officer. The two worked to devise tactics and management strategies for the air defence of the United Kingdom. Soon after the outbreak of the Second World War, Park was given command of No. 11 Group, responsible for the defence of South East England and London. Owing to its strategic significance and geographic location in relation to the Luftwaffe, No. 11 Group bore the brunt of the German aerial assault during the Battle of Britain. Park's management of his fighter aircraft and pilots helped ensure that Britain retained air superiority along the English Channel. Relieved of command after the Battle of Britain, Park served in a training role before being posted to the Middle East as Air Officer Commanding, Egypt, in late 1941. Midway through the following year, he took charge of the aerial defences of Malta, then under heavy attack from the Luftwaffe and the Regia Aeronautica (Italian Air Force). When the siege was lifted Park transitioned Malta's RAF forces from a defensive role into an offensive footing in preparation for the Allied invasion of Sicily. From 1944, he held senior roles in the Middle East and in British India. He retired from the RAF in 1946 as an air chief marshal. Returning to New Zealand, he worked in the aviation industry for a British aircraft manufacturer and then became involved in local body politics in Auckland. He died from heart problems in February 1975.

Ерте өмір

1892 жылы 15 маусымда Жаңа Зеландияның Темза қаласында туған Кит Родни Парк – Шотландиядан келген профессор Джеймс Ливингстон Парктің үшінші ұлы және тоғызыншы баласы, геолог және Темза тау-кен мектебінің директоры, сондай-ақ оның әйелі, Жаңа Зеландия тумасы Фрэнсис Роджерс. Парк 1905 жылға дейін Оклендтегі Король колледжінде білім алды. Келесі жылы ол Дунединдегі Отаго ұлдар гимназиясында оқыды, онда оның әкесі Отаго университетінде тау-кен ісінен лекция оқығаннан кейін отбасын көшірді. Осы кезде Парктің ата-анасы ажырасып, анасы Австралияға кетіп, балаларын әкесінің қамқорлығында қалдырды. Отаго ұлдар гимназиясында Парк мектептің кадет корпусына қосылды. Білімін аяқтаған соң, ол "Union Steam Ship Company" компаниясында жұмыс істеді. Ол әрқашан кемелерді ұнатып, Парк отбасында "Скипер" деп аталды. Ол көмір және жолаушылар тасымалдайтын кемелерде, бастапқыда жағалау бойында, кейін Австралияға және Тынық мұхиты аралдарына бағытталған рейстерде борттық инспектор болып теңізге шықты. Сонымен қатар, 1911 жылдың наурызынан 1913 жылдың қарашасына дейін Жаңа Зеландияның далалық артиллериясында резервтік әскер қызметкері болды.

Бірінші дүниежүзілік соғыс

Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін көп ұзамай Парктің жұмыс берушілері оған компанияны тастап, соғыс күштеріне қосылуға рұқсат берді. 1914 жылдың 14 желтоқсанында Жаңа Зеландия экспедициялық күштеріне (NZEF) қосылды. 1915 жылдың ақпан айының басында капрал дәрежесіне көтерілді. Парк Жаңа Зеландиядан сол айда, NZEF-ке тағайындалған үшінші топтың бөлігі ретінде кетті. Келу кезінде ол майор Норри Фалланың қолбасшылығындағы 4-ші гаубица батареясына тағайындалды. 1915 жылдың сәуір айының басында Лондондағы әскери жоспарлаушылар NZEF-тің Галлиполи түбегіне қону арқылы Таяу Шығыста жаңа майдан ашатын одақтас күштердің бір бөлігі болуы керек деп шешті. Парк 25 сәуірде Анзак шығанағында қонуға қатысып, сол күні кешке немесе келесі күні таңертең батареясымен жағаға барды. 4-ші гаубица батареясы Анзак шығанағындағы жалғыз осындай бөлімше болды, бірақ оның оқ-дәрісі шектеулі болды және бастапқыда күніне бірнеше оқтан артық шығындай алмады. Артиллерия атысына қатыспаған кезде Парк хабаршы ретінде жұмыс істеді. Одан кейінгі окоп соғысында Парктің жетістіктері мойындалып, шілдеде оған екінші лейтенант лауазымы берілді. Ол тамыз шабуылы кезінде артиллерия батареясына басшылық етті. Кейін Парк өзінің міндетін тастап, Корольдік ат және далалық артиллерияға қосылып, NZEF-тен Британ армиясына ауысу туралы ерекше шешім қабылдады. Ол өзінің бұл әрекетіне не себеп болғанын ешқашан түсіндірмеді. 29-шы дивизияға уақытша екінші лейтенант ретінде берілген Парк Хелл қаласындағы 147-ші бригаданың 10-шы батареясына тағайындалды. Ол 12 фунттық теңіздік пулеметтің командирі болды, ол көбінесе түрік қарсы атуына ұшырады. Ол және оның батареясының қалған бөлігі 1916 жылдың қаңтар айында Галлиполиден Мысырға көшірілді, сонда одақтастардың позицияларын тастау туралы шешім қабылданды. Бұл шайқас оның денесі мен жанына қатты әсер етті, бірақ кейіннен ол оны сағынышпен есіне алатын болды. Ол әсіресе Австралия және Жаңа Зеландия армия корпусының қолбасшысы сэр Уильям Бёрдвудқа ерекше құрметпен қарады, оның басшылық стилі мен егжей-тегжейлілікке назар салуы Парктің кейінгі мансабында үлгі болды. Наурыз айында Парк батареясы 29-шы дивизияның қалған бөлігімен бірге Батыс майданға жіберілді және Сомма бойындағы секторға тағайындалды. Екі айдан кейін Парктің атағы бекітілді. Осы уақытқа дейін ол авиацияға қызығушылық танытты; Мысырда Францияға көшуге дайындалған кезде, ол бақылауға көмектесуге жарамдылығын бағалау үшін ұшуды сұрады, бірақ әуеде барлау уақытты ысырап ету екенін айтты. Сомма шайқасынан бұрын ол ұшақтың әскери қызметте қаншалықты пайдалы болатынын білді, ол ұшақ батареясының маскировкасын тексеру үшін жоғары көтеріліп, ұшудың дәмін татып көрді. Ол британдықтардың қару-жарағын қалай анықтауға болатыны туралы баяндады. 1 шілдеде басталған шайқастың өзінде артиллерия қатты шабуылға түсті. 21 қазан күні, жөндеуге жарамсыз қаруды алып тастауға тырысқанда, Парк аттан неміс снарядының күшімен құлап кетті. Жараланғандықтан Англияға жеткізіліп, "әскери қызметке жарамсыз" деп медициналық куәлік алды, яғни ол атпен жүруге жарамсыз болды. Жарақаттан қысқа уақыт емделіп, қалпына келгеннен кейін, Вулвич депосында жаттығу жұмыстарын жүргізді, желтоқсан айында Корольдік ұшу корпусына (RFC) қосылды. Ол біраз уақыт бойы ауыстыруға тырысты, бірақ 29-шы дивизияның аға офицерлері Францияда қызмет ететін өз қызметкерлеріне бұған рұқсат бермеді; кейінгі жылдары Парк өзінің жарақаттануын болашақ әскери мансабы үшін өте сәтті деп есептеді.

Soon after outbreak of the First World War, Park's employers gave him permission to leave the company and join the war effort. He enlisted in the New Zealand Expeditionary Force (NZEF) on 14 December 1914, and was posted to the Field Artillery. He was promoted to corporal in early February 1915. Park departed New Zealand the same month as part of the third draft of reinforcements for the NZEF, destined for the Middle East. On arrival, he was posted to the 4th Howitzer Battery, under the command of Major Norrie Falla. In early April 1915, military planners in London decided that the NZEF should be part of the Allied forces that would open up a new front in the Middle East by landing on the Gallipoli Peninsula. Park participated in the Landing at Anzac Cove on 25 April, going ashore that evening or early the following morning with his battery. The 4th Howitzer Battery was the only such unit at Anzac Cove but had limited ammunition and initially was unable to expend more than a few rounds a day. When not engaged in artillery fire, Park acted as a messenger. In the trench warfare that followed, Park's achievements were recognised and in July he was commissioned a second lieutenant. He commanded an artillery battery during the August offensive. Afterwards Park took the unusual decision to transfer from the NZEF to the British Army, relinquishing his commission and joining the Royal Horse and Field Artillery. He never explained his motivations for doing so. Attached to the 29th Division as a temporary second lieutenant, Park was posted to No. 10 Battery, of the 147th Brigade, at Helles. He was commander of a 12 pounder naval gun, which was often subject to Turkish counter fire. He and the rest of his battery was evacuated from Gallipoli to Egypt in January 1916, after the decision was made to abandon the Allied positions there. The battle had left its mark on him both physically and mentally, though later on in life he would remember it with nostalgia. He particularly admired the Australian and New Zealand Army Corps commander, Sir William Birdwood, whose leadership style and attention to detail was a model for Park in his later career. In March, Park's battery, along with the rest of the 29th Division, was shipped to the Western Front and assigned to a sector along the Somme. Two months later, Park's rank was made substantive. By this time he had an interest in aviation; while in Egypt preparing for the move to France, he had requested a flight so that he could assess its suitability to help in observations but was told that aerial reconnaissance was a waste of time. Now, prior to the Battle of the Somme, he learned how useful aircraft could be in a military role, getting a taste of flight by being taken aloft to check his battery's camouflage. He reported back on the ready manner in which the British guns could be detected. During the battle itself, which commenced on 1 July, the artillery was heavily engaged. On 21 October, while trying to withdraw an unserviceable gun for repair, Park was blown off his horse by a German shell. Wounded, he was evacuated to England and medically certified "unfit for active service", which technically meant he was unfit to ride a horse. After a brief remission recovering from his wounds, recuperating and doing training duties at Woolwich Depot, he joined the Royal Flying Corps (RFC) in December. He had been trying for some time to obtain a transfer but the senior officers in the 29th Division would not allow this for its personnel serving in France; in later years Park saw his wounding as being particularly fortuitous for his future military career.

Корольдік ұшақ корпусы

Парктың RFC дайындығы Редингте Әскери авиация мектебіндегі курстан басталды. Бұл алғашқы дайындықтың көп бөлігі әскери негіздерді, мысалы, саптық жаттығуды, және теориялық мәселелерді, мысалы, Морзе кодын қамтыды. Оның ұшуға үйренуі ол Нетеравонға барғанға дейін басталмады, онда инструктормен Avro 504K ұшқаннан кейін, ол Морис Фарман MF11 Шортхорн ұшағында жеке ұшты. RFC-дегі ұшу дайындығы әлі де жетілмеген еді, сондықтан көптеген ұшқыштар Францияға негізгі ұшу дағдыларымен ғана жіберілді. Парк 20 сағаттан астам жеке және 30 сағат ұшып, қанаттарына ие болды және 1917 жылдың наурыз айында Рендкомбқа нұсқаушылық міндеттерге жіберілді. Рендкомбта Парк маусым айында Францияға жіберілгенге дейін 100 сағаттан астам ұшу уақытын жинады. Осы кезеңде ауада өткізген уақыты оның әуе шайқасында аман қалу мүмкіндігін арттырды. Болоньдегі RFC штаб-пәтеріне есеп бергенде, оған бомбалаушы ұшқыш болуы туралы айтылды және Сент-Омердегі ұшқыштар тобына жіберілді. Бұл оның истребитель ұшақтарына мамандануына қарамастан болды. Бірнеше күн бойы тапсырма берілмеген соң, ол No. 48 эскадрильяға, Ла Белльвьюдегі истребитель бөліміне хабарласты; нәтижесінде Парк 7 шілдеде сол эскадрильяға жіберілді.

No 48 эскадрильяның құрамында қызмет ету

Парк 48-эскадрильяға келгеннен кейін көп ұзамай, бөлім Дюнкерктен шығысқа қарайғы Фронтиер әуежайына көшті. Эскадрилья жаңа Bristol Fighter, екі орындық биплан және барлау ұшағымен жабдықталды, сондай-ақ патрульдеу және барлау рейстерін жүргізді. Олар сонымен қатар Бельгиядағы неміс әуежайларына шабуыл жасаған бомбалаушы ұшақтарды сүйемелдеді. Парк 24 шілде 1917 жылы Императорлық неміс әуе күштерінің ұрысшыларымен алғаш рет кездесті, ол Мидделкерке маңында үш Albatros D.III барлау ұшағымен қатысты. Парк пен оның бақылаушысы, екінші лейтенант А. Мерчант, Льюис мылтығын қолданып, шабуылдаушыларды кері қайтарды, біреуін басқарудан шығарды. Жазда немістер Лондонға және Англияның басқа да нысандарына шабуыл жасау үшін ауыр бомбалаушыларын қолданғанда, 48-эскадрильяға оларды ұстау міндеті жүктелді. Парк бұл рейстерде ешбір бомбалаушыны көрмеді. Парк 12 тамызда екінші әуе жеңісіне қол жеткізді, ол екінші лейтенант Артур Носспен бірге базаға патрульден кейін оралғанда, оларға Альбатростар шабуыл жасады. Носс үздіксіз атып, Альбатросты басқарудан шығарды. 16 тамызда, тағы да Носспен бірге, олар DFW C. V барлау ұшағын басқарудан шығарды. Келесі күні Парк пен Носс Слайпеден 4572 метр биіктікте басталып, Гистельге жақын 914 метрде аяқталған ұзақ шайқасқа қатысты. Олар бір Альбатросты жойды, оның теңізге құлағанын көрді, ал үш ұшақты басқарудан шығарды. Олардың жетістіктерін мойындап, 4-бригада командирі, бригадир-генерал Джон Бекке Парк пен Носты Әскери крестке (MC) ұсынды. Бұл марапатталды, Парктің MC-ге жарияланған мақтау қағазында: "Ерекше батылдығы мен қызметке берілгендігі үшін". Бірнеше жаудың үлкен құрамаларымен болған қақтығыста оның екі ұшағы істен шықты. Алайда, жалғыз қалған күйінде де ол шабуылдауды жалғастырып, жауды соншалықты қатаң түрде шабуылдады, ол өзінің бақылаушысымен бірге біреуін жойды, ал үш ұшақты толығымен басқарудан шығарды. Ол тағы да бірнеше керемет жетістіктер жасады және әрқашан өзінің батылдығымен және табандылығымен үлгі болып келді. "The London Gazette", № 30466, 1918 жылғы 9 қаңтар. 21 тамызда Парк, Носс демалыста болғанда, екінші лейтенант У. О’Тулмен бірге екі Альбатрос барлаушысын басқарудан шығарды. 25 тамызда Носспен бірге Слайпеден оңтүстікке қарай Альбатросты жойды. 2 қыркүйекте Парк Алан Лайтпен Диксмуйде маңында Альбатроспен екі рет қақтығысты; олардың екеуі де құлап бара жатқаны көрінді. 5 қыркүйекте Парк, авиамеханик Х. Линдфилдпен бірге, Остенд маңында генерал Эрих Людендорфтың күйеу баласы Франц Пернетті өлтірді. 9 қыркүйекте Слайпе маңында ұшып бара жатып, ол Линдфилдпен бірге Альбатросты басқарудан шығарды, ал екі күннен кейін Парк уақытша капитан болып тағайындалды. Ол 14 қыркүйекте екінші лейтенант Х. Оуэнмен бірге Альбатросты жойды және тағы бір Альбатросты басқарудан шығарды. Парк тамыз-қыркүйек айларында эскадрильяның ең табысты ұшқышы болды және Бекке оны Ұлыбританияның Еңбегі үшін орденіне ұсынды. Франциядағы RFC-нің жоғары офицері, генерал-майор Хью Тренчард, бұл жеткілікті сыйақы деп есептеп, оның MC-ге қосымша белгіні төмендетті. Жарияланған мақтау қағазында: "Тоғыз жау ұшағын жоюдағы ерекше батылдығы мен адалдығы үшін, оның үшеуі толығымен жойылды, ал алтысы басқарудан шығарылды". "The London Gazette", № 30583, 1918 жылғы 18 наурыз. Қыркүйек айының соңында 48-эскадрилья Аррас секторына көшті, ал өткен апталарда бірнеше адам зардап шекті. Онда Парк, қазіргі ұшу жетекшісі, өзінің командасын, онда көптеген тәжірибесіз ұшқыштар бар, әуе шайқасына дайындауға күш салды. Олар енді қауіпсіз жұмыстармен, көбінесе барлау патрульдерімен айналысты, және жарақаттар аз болды. Қараша айында ол Францияның 1-армиясының Фландрия секторындағы операцияларын қолдаған қызметі үшін француздың Croix de guerre орденін алды. 1918 жылғы 3 қаңтарда Парк пен оның бақылаушысы лейтенант Дж. Робертсон Рамикур маңында фотобарлау жасап ұшып келе жатқанда, бірнеше неміс Альбатрос ұшақтарымен қақтығысты. Парк бір Альбатросты басқарудан шығаруға үлкерді, бірақ оның бақылаушысының мылтығы істен шықты. Парк ақырында қуғыншылардың ұшақтарынан қашып құтылды, бірақ оның қозғалтқышы автоматтан жасалған оқтардан зақымданып, британдық желінің артына құлады. Ол Англияға демалуға жіберілді; бұл уақытша болды, өйткені қаңтар айында ол Канадалық оқушы ұшқыштарға нұсқау беру үшін Хутон Паркіне жіберілді.

Shortly after Park's arrival at No. 48 Squadron, the unit moved to Frontier Aerodrome just east of Dunkirk. The squadron was equipped with the new Bristol Fighter, a two seat biplane fighter and reconnaissance aircraft, and carried out patrols and reconnaissance flights. It also escorted bombers attacking German airfields in Belgium. Park had his first encounter with fighters of the Imperial German Air Service on 24 July 1917, when he was engaged by three Albatros D. III scout aircraft near Middelkerke. He and his observer, Second Lieutenant A. Merchant, operating a Lewis gun, drove off the attackers, sending one out of control. When the Germans started using their heavy bombers to attack London and other targets in England during the summer, No. 48 Squadron was tasked with interception duties. Park never saw any bombers on these flights. Park achieved his second aerial victory on 12 August when, flying with Second Lieutenant Arthur Noss as his observer, he was attacked by a pair of Albatrosses while returning to base after a patrol. Sustained gun fire from Noss drove an Albatros out of control. On 16 August, again paired with Noss, the duo combined to send a DFW C. V reconnaissance aircraft out of control. The following day Park and Noss engaged in a prolonged dogfight that began at 15,000 feet (4572 m) over Slijpe and ended near Ghistelles at a height of 3,000 feet (914 m). The pair destroyed one Albatros, seeing it crash into the sea, and sent three others out of control. In recognition of their successes, the commander of 4th Brigade, Brigadier General John Becke, recommended Park and Noss for the Military Cross (MC). This was duly awarded, the published citation for Park's MC reading:
For conspicuous gallantry and devotion to duty. During an engagement with several large hostile formations, the two machines with which he was patrolling were put out of action. In spite, however, of being left alone, he continued to attack, and engaged the enemy in so determined a manner that he and his observer between them destroyed one and drove three others down completely out of control. He has performed several other fine feats, and has at all times set a most inspiring example by his dash and tenacity.|The London Gazette, No. 30466, 9 January 1918. On 21 August Park, flying with Second Lieutenant W. O'Toole while Noss was rested, drove two Albatros scouts out of control. Back with Noss on 25 August, the pair destroyed an Albatros south of Slijpe. On 2 September, with Alan Light, Park had two separate engagements with Albatrosses near Diksmuide; both aircraft that he and Light fired at were seen to be going down in an uncontrolled manner. On 5 September Park, flying with Air Mechanic H. Lindfield, killed a pilot of Jasta Boelcke, Franz Pernet, the stepson of General Erich Ludendorff, off Ostend. Flying near Slijpe on 9 September, he and Lindfield drove an Albatros out of control, and two days later Park was promoted to temporary captain. He destroyed an Albatros on 14 September, with Second Lieutenant H. Owen as his observer, and sent another Albatros out of control. Park was the squadron's most successful pilot over the August–September period and Becke recommended him for the Distinguished Service Order. The senior officer of the RFC in France, Major General Hugh Trenchard, downgraded this to a Bar to his MC on the basis that this was sufficient reward. The published citation read:
For conspicuous gallantry and devotion to duty in accounting for nine enemy aircraft, three of which were completely destroyed and six driven down out of control.|The London Gazette, No. 30583, 18 March 1918. Towards the end of September, No. 48 Squadron moved to the Arras sector, having incurred several casualties in the previous weeks. There, Park, now a flight leader, concentrated on preparing his command, which contained many inexperienced replacement pilots, for aerial combat. It was now involved in less dangerous work, mostly reconnaissance patrols, and casualties were light. In November, he was awarded a French honour, the Croix de guerre, for services in support of the 1st French Army's operations during its time in the Flanders sector of Belgium. On 3 January 1918, Park and his observer, Lieutenant J. Robertson, were flying near Ramicourt on a photo reconnaissance when they were engaged by several German Albatros fighters. Park was able to send one Albatros out of control although his observer's gun jammed. Park eventually evaded the pursuing fighters, although his engine was damaged by machine gun fire and he force landed behind British lines. He was then sent to England for a rest; this proved to be brief for later in January he was posted to Hooton Park to instruct Canadian trainee pilots.

Эскадрильяның командалығы

1918 жылдың наурыз айының соңында неміс көктемгі шабуылы басталғаннан кейін Парк Францияға майор ретінде No. 48-ші эскадрильяны басқару үшін келді. Ол 1917 жылғы құрамынан тірі қалған жалғыз ұшқыш еді. Оның қызметінің алғашқы күндері орын ауыстырулармен өтті, өйткені эскадрилья немістердің шабуылынан озып кету үшін бірнеше рет жаңа жерлерге шегінді. Соңында ол Бертангльде орналасты, онда біраз уақыт болды. Парк өзінің әскерімен жақсы қарым-қатынаста болды, бірақ бағыныштыларымен тығыз байланыс жасаудан қашып жүретін. Эскадрилья неміс әскерлері мен бекіністеріне төмен биіктікте шабуылдар жасады, сондай-ақ әдеттегі барлау жұмыстарын жүргізді. «Бристоль файтер» бұл рөлге қолайлы емес еді, себебі төмен биіктікте маневрлеуі шектеулі болды. Неміс шабуылының соңғы кезеңдерінде эскадрилья үш операциялық ұшаққа дейін азайды, қалғандары жерден оққа түсіп зақымдалды немесе жойылды. 18 мамырда ол өзінің бақылаушысымен бірге «Пфальц D.III» ұшағына қарсы күресіп, оны Брей маңында құлатып жіберді. Келесі айда, 25 маусымда, екінші лейтенант Х. Ноулзбен бірге ұшып, ол «Румплер» барлау ұшағын жойды және «DFW C.V» ұшағын құлатып жіберді. Тамыз айында Парк Бертангльдегі эскадрильясының әуежайына жасалған бомбалау кезінде жараланды, бірақ өртеніп жатқан ангарлардан басқа жараланғандарды шығаруға көмектесті. Қараша айына қарай, командалық жауапкершілік Паркті шаршатып жіберді. 9 қарашада шаршаған күйде ол сынақ ұшу кезінде «Бристоль» ұшағын құлатты. Екі күннен кейін соғыс аяқталды. Парк соғыс барысында қанша әуе жеңісіне жеткені туралы әртүрлі мәліметтер бар; No. 48-ші эскадрильяның ресми құжаттарында ол және оның бақылаушылары 9 ұшақты жойғандығы және 11 ұшақты құлатып жібергендігі, барлығы 20 неміс ұшағы көрсетілген. Әуе министрлігі оған 14 әуе жеңісін жатқызды. Парктің өмірбаяуын жазған Винсент Оранж Парк 11 ұшақты жойғандығын және кемінде 13 ұшаққа зақым келтіргенін немесе жойғандығын айтты.

Соғыс аралық кезең

Соғыстан кейін, 1918 жылдың 25 қарашасында Парк Ланкастер Гейттегі Христос шіркеуінде Дороти "Дол" Паришпен үйленді. Екеуі 1917 жылдың қазан айында танысқан, Парк Лондонға демалысқа кеткен кезде, әріптес ұшқыштың үйінде болған. Лондон қаласында туған Пэриш соғыс кезінде медбике болған. Парк сол жылдың басында Корольдік әуе күштеріне (RAF) тұрақты қызметке өтініш берген, бірақ қанаттың қолбасшысы қолдағанына қарамастан, жауап келген жоқ. Сол кезде ол Фэрлоптағы No. 54 оқу-жаттығу базасының командирі болып тағайындалды, бірақ жеңіл ұшу мен жердегі жұмыстарға ғана лайықты деп танылды. 1919 жылдың ақпанында ол RAF-те тұрақты қызметке қайтадан өтініш берді. Сол айда оның әкесі Парк атынан Жаңа Зеландияның Қорғаныс министріне елдің қорғанысы үшін ұсынылған әскери авиация қызметіндегі мүмкіндіктер туралы өтініш жолдады. Бірақ қызмет туралы нақты шешім қабылданбағандықтан бұл бекер болды. Сонымен қатар Парк Жаңа Зеландиядағы Генри Вигрэм құрған Кантербери авиациялық компаниясында жұмыс іздеді, ол елде коммерциялық авиацияның негізін қалаушы еді. Паркке рөл берілген жоқ. Парк Лондон Колниге барып, сол жердегі оқу базасын басқарды және No. 2 навигация және бомба тастау мектебінде оқыды. Сәуір айының соңында капитан Стюартпен бірге ол Handley Page 0/400 екі қозғалтқышты бомбалаушысында Ұлыбритания аралдарының 1880 миль (3026 км) айналасында ұшты, 28 сағат 30 минутта ұшуды аяқтады. Бұл RAF туралы халықтың білуін арттыру мақсатында жасалған осындай екінші ұшу болды. Келесі айда Парк медициналық тексеруден өтті, ол оның соғыс жараларынан, сондай-ақ жүйке және жүрек-қан тамырларының мәселелерінен туындаған денсаулығына қатысты алаңдаушылық тудырды. Ол жаңа ғана жасаған рекордтық ұшуына қарамастан, одан әрі қызмет етуге жарамсыз деп танылды. Парк демалысқа кетті, екі айдан кейін қайтадан тексеруден өтті. Бұл оны ұшуға қабілеті болмаса да, жердегі жұмыстарға лайықты деп бағалады. Осы уақыт аралығында ол "соғыс кезінде көрсеткен ерекше қызметі үшін" "Құрметті ұшқыш айқасы" орденімен марапатталды. Парк 1919 жылдың 1 тамызынан бастап, қыркүйек айында тұрақты қызметке қабылданды. Ол Хокинг қаласындағы Handley Page ұшақтары қоймасының командирі болып тағайындалды. Бұл рөл оған ұнаған жоқ және ол 1920 жылдың басында жаңадан құрылған No. 25 эскадрильяның ұшу командирі болып тағайындалғанда қуанды. Ол кезде бұл Ұлыбританиядағы жалғыз истребитель эскадрильясы болды. Сол жылы ол Манстон қаласындағы Техникалық оқу мектебінің басшысы болды, кейін эскадрилья басшысы болып жоғарылатылды. Оның денсаулығы да жақсарды. 1922 жылдың сәуір айында ол Андовердегі жаңадан құрылған RAF штаб колледжіне бару үшін таңдалған жиырма офицердің бірі болды. 12 айлық курста оқушылар арасында өткен жылы әуе шоуындағы ұшу демонстрацияларына қатысты келіспеушіліктер тудырған Шолто Дуглас және Әуе штабының бастығы (CAS) болып қызмет ететін Чарльз Портал болды.

Just after the war, on 25 November 1918, Park married Dorothy "Dol" Parish at Christ Church in Lancaster Gate. The two had met in October 1917 when Park stayed at the home of a fellow pilot while on leave in London. Parish, born in London, was a nurse during the war. Park had applied for a permanent commission in the Royal Air Force (RAF) earlier in the year, but heard nothing despite his application having the support of his wing commander. For the time being, he was posted to command of No. 54 Training Depot at Fairlop, but was deemed fit only for light flying and ground duties. In February 1919 he applied again for a permanent commission in the RAF. The same month his father made an application on Park's behalf to the Minister of Defence in New Zealand for a possible role in the military aviation service that had been proposed for the country's defence. This proved to be fruitless as a firm decision regarding the service was not made. In the meantime Park also sought employment with a New Zealand firm, the Canterbury Aviation Company formed by Henry Wigram, a pioneer of commercial aviation in the country. Park was overlooked for the role. Park went to London Colney to command the training depot there and also went on a course at the No. 2 School of Navigation and Bomb Dropping. In late April, together with a Captain Stewart, he flew a Handley Page 0/400 twin engined bomber on a 1880 mile (3026 km) circuit of the British Isles, completing the flight in 28 hours, 30 minutes. It was the second such flight of its type, designed to foster public awareness of the RAF. The following month, Park had a medical examination which raised concerns about his health owing to his war wounds, as well as nervous and cardiovascular issues. He was deemed to be unfit for further service, notwithstanding the record flight he had just made. Park took leave for rest and two months later sought a re examination. This graded him fit for ground duties although he was still not able to fly. In the meantime, he was awarded the Distinguished Flying Cross "in recognition of distinguished services rendered during the war". Park was granted his permanent commission in September, with effect from 1 August 1919, with the rank of flight lieutenant. He was appointed commander of a store of Handley Page aircraft at Hawkinge. The role did not satisfy him and he was pleased when, in early 1920, he was posted to the newly reformed No. 25 Squadron as a flight commander. At the time, it was the only fighter squadron based in the United Kingdom. Later that year he took command of the School of Technical Training, based at Manston, and was subsequently promoted to squadron leader. His health also improved. In April 1922 he was one of twenty officers selected to attend the newly formed RAF Staff College at Andover. Fellow students on the 12 month course included Sholto Douglas, with whom he had clashed the previous year over arrangements for flight demonstrations at an air show, and Charles Portal, both of whom would go on to serve as Chief of the Air Staff (CAS).

Қызметкерлер штабының қызметкері

1923 жылдың наурыз айында Парктің денсаулығы жеткілікті деңгейде қалпына келтірілді, ол қайтадан ұшуға жіберілді және екі айдан кейін Мысырға техникалық міндеттермен жіберілді. Ол Абукирде орналасып, әйелі мен кішкентай ұлымен бірге болды. Сол жылы ол Қайырға RAF Жерорта теңізі командованиесінің штаб-пәтеріне техникалық штаб офицері болып ауысты. 1924 жылдың қазанында ол әуе штабының міндеттеріне көшті. Ол командирі Оливер Сванннің жоғары бағасын алды, ол 1925 жылы Парктің денсаулығына қатысты алаңдаушылықтар туындағанда оны қолдады. 1926 жылдың маусым айында Парк және оның отбасы, енді екінші ұлы да бар, Англияға оралды. Сол кездегі медициналық тексеру оның қызметке толыққанды жарамды екенін көрсетті. Әуе коммодоры Фелтон Холттың ұсынысымен Парк тамыз айында Ұлыбританияның Әуе қорғанысына (ADGB) жіберілді. Ол ADGB командирінің штабында қызмет етті, әуе маршалы сэр Джон Салмонд, «Операциялар, барлау жұмылдыру және бірлескен оқу» салаларына жауапты болды. Уксбриджде орналасқан ADGB – Ұлыбританияның әуе қорғанысын қамтамасыз етуге бағытталған RAF командованиесі болды, және Паркке өз рөлін дамытуда кең мүмкіндік берілді. ADGB-де 15 ай қызмет еткеннен кейін Паркке эскадрилья басшысы лауазымы берілді; ол No. 111 эскадрильясын, жауынгерлік бөлімді басқаруға Даксфордқа бағытталды. Ол Armstrong Whitworth Siskin ұшақтарын пайдаланды және эскадрильяның қарқынды жұмыс істеуін қамтамасыз етті, командирлік кезеңінде үлкен ұшу сағаттарын тіркеді. 1928 жылдың 7 ақпанында түнде қону кезінде Siskin ұшағымен апатқа ұшырады. Осы оқиға бойынша жүргізілген тергеуде ол түнгі көру қабілетінің нашар екенін мойындады және содан кейін түнде ұшпады. Парк 1929 жылдың 1 қаңтарында қанат командирі болып тағайындалды және екі айдан кейін штабтық міндеттермен Уксбриджге қайта жіберілді. Ол екі жыл қатарынан Хендондағы әуе парадтарын ұйымдастыруға көмектесті, олар 100 000-нан астам көрерменді тартты, сондай-ақ Ұлыбританияны әуе шабуылдарынан қорғайтын жауынгерлік ұшақтардың операцияларын басқару жүйелерін әзірлеуге қатысты. Бұл кездегі жоғары офицері – әуе вице-маршалы Хью Даудинг. 1931 жылдың қаңтарында Парк Нортхольдтегі RAF базасының басшысы болып тағайындалды, оның қызметі 18 айға созылды. Содан кейін ол Оксфорд университетінің әуе эскадрильясының (OUAS) бас инструкторы болды. Парк 75 студентке жауапты болды, олардың арасында Арчибальд Хоуп та болды, ол кейіннен No. 601 эскадрильясын басқарды. Хоуп Паркті OUAS-тың жақсы командирі деп есептеді, сондай-ақ болашақ ұшу ассы Том Глив та осы пікірді бөлісті. Парктің ынталандыруымен OUAS-тағы көптеген студенттер RAF-қа қосылды. Осы қызметтері үшін ол Оксфорд университетінен құрметті Магистр дәрежесімен марапатталды.

In March 1923, Park's health was sufficiently restored that he was returned to flight status and two months later he was posted to Egypt on technical duties. Based at Aboukir, he was accompanied by his wife and the couple's young son. Later in the year, he transferred to Cairo as a technical staff officer at the headquarters of RAF Middle East Command. In October 1924 he was switched to air staff duties. He became well respected by his commander, Oliver Swann, who advocated for him in 1925 when concerns were raised regarding Park's health. In June 1926, Park and his family, which now included a second son, returned to England. A medical examination at this time graded him fit for duty. At the behest of an acquaintance, Air Commodore Felton Holt, Park was posted to the Air Defence of Great Britain (ADGB) in August. He was to serve on the staff of the commander of the ADGB, Air Marshal Sir John Salmond, with responsibility for "Operations, Intelligence Mobilization and Combined Training". The ADGB, based at Uxbridge, was a RAF command tasked with the air defence of the United Kingdom, and Park was given considerable latitude in developing his role. After 15 months with the ADGB, Park was given a squadron command; he proceeded to Duxford to lead No. 111 Squadron, a fighter unit. It operated the Armstrong Whitworth Siskin and Park ensured that the squadron worked extensively, routinely recording high flying hours during his tenure in command. He was involved in an incident on 7 February 1928, when he crashed a Siskin while landing at night. In the ensuing investigation, he conceded his night vision was flawed and thereafter did not fly at night. Park was promoted to wing commander on 1 January 1929 and posted back to Uxbridge on staff duties two months later. For two years running he helped in the organisation of the air pageants at Hendon, which drew over 100,000 spectators, and he was also involved in the development of systems for controlling the operations of fighter aircraft defending the United Kingdom from aerial attacks. His senior officer at this time was Air Vice Marshal Hugh Dowding. In January 1931, Park was given command of the RAF station at Northolt, his tenure lasting 18 months. He then became chief instructor at the Oxford University Air Squadron (OUAS). Park was responsible for 75 students, among them Archibald Hope, who later commanded No. 601 Squadron. Hope regarded Park as a good commander of the OUAS, as did a junior instructor, the future flying ace Tom Gleave. Many of the students at OUAS, encouraged by Park, would go on to join the RAF. He was subsequently awarded an honorary Master of Arts degree by Oxford University in recognition of his services.

Оңтүстік Америка

1934 жылдың қарашасында Парк Оңтүстік Америкадағы әуе атташесі қызметін атқару үшін Буэнос-Айреске жіберілді. Оның негізгі міндеті – британдық ұшақтарға жергілікті қызығушылықты қоздыру болды. Ол осы тағайындалу туралы бірнеше ай бұрын хабардар болғандықтан, испан тілін үйренуге уақыт тапты. Ол әйелімен бірге барды, бірақ олардың екі баласы Англияда, пансиондық мектептерде қалды. Парктің әйелі Дольдің Аргентинамен тығыз байланысы болды, себебі оның туыстары елде дипломатиялық қызметтер атқарған. Ол келгеннен кейін көп ұзамай топ капитаны шеніне көтерілді. Ол континентті аралап, ұшақ зауыттары мен әуе базаларын аралап, британдық әскери және азаматтық ұшақтарын насихаттады. Жұмыс қиын болды, себебі американдық ұшақ өндірушілер басымдық танытты, сондай-ақ Әуе министрлігінің RAF-ті кеңейтуге басымдық беруі, басқа елдерге ұшақ сатуға көмектеспеді. Осы қызметте ол барлық деңгейдегі әскери қызметкерлермен қарым-қатынас жасаудан бастап, әуе базаларын жылдам тексеруге дейінгі дағдыларды қабылдады, бұл болашақта оған пайдалы болды.

Ұшқыштар командалығы

Парк 1937 жылдың басында король Георг VI-ның жеке әуе көмекшісі болып тағайындалды. Осы кезде ол Ұлыбританияға оралған және Букингем сарайына жақын орналасқан Императорлық қорғаныс колледжіне оқуға түсті. Императорлық қорғаныс колледжінің курсы студенттердің, көбінесе британдық қарулы күштердің жоғары шенді офицерлерінің, штаб жұмысы, дипломатия және саяси мәселелер бойынша білімін арттыруға бағытталған еді. Парк сұрақтарымен белгілі болды, сондай-ақ қонақ лекторылардан жоғары талаптар қойды. Жыл соңында ол Тангмирдегі RAF базасының басшылығын қабылдады, онда екі истребитель эскадрильясы және бомбалаушы бөлімі орналасқан еді. 1938 жылдың сәуір айында ол стрептококк фарингитіне шалдықты; бұл оның Палестинадағы келесі қызметтік тағайындалуын қабылдауына кедергі келтірді, оның орнына Бомбалау командованиесінің болашақ басшысы Артур Харрис тағайындалды. Парк, қысқа мерзімдік демалыстан кейін, Харриске арналған лауазымды иеленді: Хью Доудингтің штаб бастығы (SASO), ол 1936 жылдың шілдесінде құрылған, ADGB таратылғаннан кейін құрылған Истребитель командованиесінің қолбасшысы болды. Парк жаңа қызметіне мамыр айында кірісті, бұл әуе коммодоры шеніне көтерілумен бірге болды. Ол қазір Бентли Приориде, Доудингтің орынбасары болып жұмыс істеді. Екеуі де Ұлыбритания үшін операциялық қорғаныс жүйесін әзірлеуде жұмыс істеді, бұл әлемдегі алғашқы осындай жүйе болды. Бұл Истребитель командованиесінің операциялық тиімділігін арттыруды және радиобағытталмалы іздеу (RDF) техникаларын истребительдердің тактикалық басқаруына енгізуді қамтыды, бұл шабуылдай жатқан бомбалаушыларға қарсы күреске бағытталған еді. Парк Англияның оңтүстік-шығысындағы RAF истребительдерін басқарудағы маңызды жетістігі – бұл достық және жау ұшақтарының қозғалысын көрсететін кестелерге түсетін деректерді жақсы тексеру болды. Доудинг Парктің кейбір деректерді сүзгілеу туралы ұсынысына қарсы болды, бірақ Парк рұқсатсыз сынақтар жүргізіп, нәтижелерін Доудингке көрсеткеннен кейін оның пайдалылығына көз жеткізді. Енді бұзылмаған кестелер шешім қабылдауды тиімдірек етті. Доудингтің қолдауымен Парк Истребитель командованиесі үшін әуе тактикасы туралы нұсқаулықты да жасады. Осыған байланысты ол Hawker Hurricane және Supermarine Spitfire истребительдеріндегі винтовка калибрлі пулеметтерді ауыр пулеметтермен алмастыруды ұсынды, бірақ оның ұсынысы қабылданбады. Сондай-ақ ол RAF қолданған дәстүрлі "Vic" формациясын қолдануға қарсы болды, онда үш истребитель ұшағы V формациясында ұшатын, себебі олар монопландарға сәйкес келмейді және басқа нұсқаларды зерттеуді қалады. Оның күш-жігеріне қарамастан, Әуе министрлігі истребитель тактикасына қатысты бұрынғы көзқарасын сақтап қалды.

Park was appointed Air Aide de Camp to King George VI in early 1937. By this time, he had returned to the United Kingdom and was attending the Imperial Defence College, which was close to Buckingham Palace. The course at the Imperial Defence College was designed to enhance the knowledge of its students, mostly senior officers from the British armed forces, in staff, diplomacy and political matters. Park became known for being a questioning student, and demanding of guest lecturers. At the end of the year, he took command of the RAF station at Tangmere, which was home to two fighter squadrons and a bomber unit. In April 1938, he took ill with streptococcal pharyngitis; this prevented him from taking up his next posting in Palestine, which instead went to Arthur Harris, future leader of Bomber Command. Park, after a period of rest, took the position that had been intended for Harris: Senior Air Staff Officer (SASO) to Hugh Dowding, the commander of Fighter Command, which had been formed in July 1936, after the ADGB was split up. Park took up his new appointment in May, and this coincided with a promotion to air commodore. He was now based at Bentley Priory, second in command to Dowding. The pair worked towards the development of an operational defence system for the United Kingdom, the first of its type in the world. This involved improving the operational efficiency of Fighter Command and the integration of radio direction finding (RDF) techniques into the tactical handling of fighters to counter incoming bombers. A key improvement made by Park in the control of RAF fighters over the southeast of England was better vetting of data that made it to the plotting tables on which movement of both friendly and enemy aircraft were shown. Dowding had been resistant to Park's suggestion to filter out some data but became convinced of its merits when Park conducted unauthorised trials and showed the results to Dowding. The plotting tables, now less cluttered, made for more effective decision making. With Dowding's blessing, Park also worked on an air tactics manual for Fighter Command. As part of this he recommended replacing the rifle calibre machine guns on the Hawker Hurricane and Supermarine Spitfire fighters with heavy machine guns, but was overruled. He was also against the use of the conventional "Vic" formation used by the RAF, in which three fighter aircraft flew in a V formation, on the basis that these were not suited for monoplanes and wanted to explore alternatives. Despite his efforts the Air Ministry maintained its existing approach to fighter tactics.

Екінші дүниежүзілік соғыс

Екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін Парк Доудингтің Ұлыбританияның әуе қорғанысы үшін мүмкіндігінше көптеген истребитель ұшақтарын сақтап қалуға жасаған әрекеттерін қолдады. Бұл, соғыс басталғаннан кейін көп ұзамай Францияға жіберілген Британ экспедициялық корпусын (BEF) қолдау үшін истребитель эскадрильяларын сұраған тілектерге қарамастан жасалды. «Тыныш соғыс» кезеңінде британдық әуе кеңістігін қорғау үшін тактиканы әзірлеу және іске асыру, RDF станцияларынан, бақылаушылар корпусынан және истребительдерден жиналған мәліметтерді үйлестіру арқылы өте маңызды болды. 1940 жылдың 20 сәуірінде Парк, Лондон мен Оңтүстік-Шығыс Англияның истребительлік қорғанысына жауапты No. 11-топқа қолбасшылық етті. Алдыңғы айда әуе вице-маршалы қызметіне көтерілген ол, жедел аппендицит операциясынан жаңа ғана қалпына келген еді. Парктің тағайындалуы көршілес No. 12-топтың қолбасшысы, Мидлендс аймағын қамтыған Траффорд Ли Мэллориді ренжітті. Парк истребительдермен жұмыс істеуде көбірек тәжірибеге ие болды, ал Ли Мэллоридің мансабының көп бөлігі, No. 12-топқа жетекшілік еткен үш жылдан басқа, оқу қызметтерінде өтті. Парк пен Ли Мэллори арасында бұрыннан шиеленіс болған; 1939 жылдың жазында өткізілген оқу жиындарында No. 12-топ күткендей нәтижелер көрсетпеді және Парк Доудингтің тапсырмасы бойынша осы мәселеге алаңдаушылық білдірді.

Дюнкерк

Парк 11-топқа қолбасшылық еткен кезде, Ли Мэллоридің 12-тобы неміс бомбалау науқанының негізгі күшіне тосқанын күтілді, себебі Британ аралдарының осы аймағы Германияға ең жақын орналасқан еді. 10 мамырда Төмен елдерге жасалған шабуыл Англияның оңтүстік-шығысы үшін қауіп деңгейін өзгертті. 24 мамырға дейін француз және бельгиялық әскерлермен бірге BEF-тің көп бөлігі кері шегіп, Дюнкеркте қоршауға түсті. Одан кейін жүргізілген Дюнкерк эвакуациясы, «Динамо» операциясы деп аталды, Парктің басшылығымен 11-топтан әуеден қорғауды қамтамасыз етті. RAF-тың күшті ұшақтары Англияның оңтүстік-шығысындағы базаларынан 80 шақырымнан астам қашықтықта жұмыс істеуге мәжбүр болды және радарлық жабылудың артықшылығына ие болмады. Ең жақсы жағдайда, Дюнкерк үстінде 40 минутқа жуық ұшуға мүмкіндік болды. Парк 27 мамырда Дюнкерк үстінде патрульдік желілер ұйымдастырды, бірақ RAF-тың күшті ұшақтары саны жағынан кемдікке тап болды. Олар Дюнкерк қаласын бомбалауды тоқтатуға үлкермеді, бірақ пирс пен кемелерге белгілі бір деңгейде қорғау ұсына алды. Келесі күні, Әуе күштерінің бас қолбасшысы, әуе маршалы Сирил Ньюэллдің бұйрығымен, күшті ұшақтар күні бойы үздіксіз жабуды қамтамасыз етуге тырысты, бірақ олардың салыстырмалы түрде шектеулі санына байланысты мұны істей алмады. Парк бір уақытта кемінде екі эскадрильяны күшті патрульде қолдануды, үздіксіз жабудың орнына ұсынды. Бұл оның Дюнкерк үстінен жеке «Hurricane» ұшағымен ұшқандағы өзінің байқауларына негізделген еді. Оның бұл тәсілі келесі күні іске асырылды, кейде төрт эскадрильяға дейін қолданылып, патрульдер арасында үлкен үзілістер болды. Ньюэлл мен Черчилльдің жағалауда RAF күштерін күшейтуге талаптары болғанына қарамастан, Даудинг Парктің осы ықпалынан қорғап, оны өз жұмысына қалдырды. 4 маусымда аяқталған «Динамо» операциясының соңғы кезеңдерінде ауа райы мен немістердің алға жылжуы эвакуация күш-жігерін таңертең және кешке шоғырландыруға мәжбүр етті, ал Парктің күшті ұшақтары тиімдірек жұмыс істей алды. Осы кезеңде Парк өзінің «Hurricane» ұшағымен Дюнкеркке барып, жағдайды өз көзімен көрумен қатар, RAF әуежайларын аралап, ұшқыштармен де, техникалық құраммен де кездесті. Ол ұшатын кезде ақ комбинезон кигендіктен, оны жақсы таныды. Бұл оның 11-топ ішіндегі беделін арттыруға көмектесті. Ол сондай-ақ шабуылға көшуге ниеттенді; Дюнкерктен екі апта өткен соң, ол кейбір «Hurricane» эскадрильяларын истребитель-бомбардировщиктерге айналдыруға және Бристоль Бленхаймдермен бірге Германияның Франциядағы әуежайларына түнгі шабуылдар жасауға тырысты. Даудинг бұған келіспеді.

At the time Park took command of No. 11 Group, it was perceived that Leigh Mallory's No. 12 Group would bear the brunt of the German bombing campaign since this area of the British Isles was the closest to Germany. The subsequent invasion of the Low Countries on 10 May changed the threat level for the southeast of England. By 24 May the majority of the BEF, along with French and Belgian troops, had been pushed back and became encircled at Dunkirk. During the subsequent Dunkirk evacuation, codenamed Operation Dynamo, No. 11 Group provided air cover under Park's direction. The RAF fighters were disadvantaged, having to operate over 50 mile (80 km) from their bases in the southeast of England and without the benefit of radar coverage. At best, they had about 40 minutes flying time over Dunkirk. Park operated patrol lines over Dunkirk on 27 May, the first day of the evacuation, but the RAF fighters were heavily outnumbered. They were unable to prevent the bombing of Dunkirk itself, but were able to provide some limited protection of the moles and ships. The following day, under orders from the CAS, Air Chief Marshal Cyril Newall, fighters attempted to provide continuous coverage throughout the day but were unable to do so due to their relatively limited numbers. Park advocated for the usage of at least two squadrons at a time in stronger patrols rather than the continuous coverage. This was based on his own observations from flying his personal Hurricane over Dunkirk. His approach was put into effect the next day, sometimes using as many as four squadrons, with greater intervals between patrols. Although there was some pressure from Newall and Churchill for a stronger RAF presence over the beachhead, Dowding sheltered Park from this influence and left him to his work. In the later stages of Operation Dynamo, which ended on 4 June, weather and the pressure from the advancing Germans forced the evacuation efforts to be concentrated on the times around dawn and dusk, and Park's fighters were able to operate more effectively. Throughout this period, Park not only flew his Hurricane to Dunkirk to see the situation for himself, but also visited RAF airfields and met personnel, both pilots and groundcrew. He was very recognisable, wearing white overalls when flying. This helped foster his reputation within No. 11 Group. He also maintained a desire to switch to the offensive; just two weeks after Dunkirk, he sought to have some Hurricane squadrons refitted as fighter bombers and used, along with Bristol Blenheims, to make nighttime attack on the German airfields in France. Dowding did not approve.

Өлім

Өмірінің соңғы жылдары Парк бірнеше жүрек талмасына ұшырады. 1975 жылдың 2 ақпанында Окленд қаласында ауырып, ауруханаға жатты және 6 ақпанда 82 жасында қайтыс болды. Паркке әскери салтанатты жерлеу рәсімі жасалды, ол Парнеллдегі Қасиетті Үштік соборында өтті. Елизавета II және Ұлыбритания шайқасының қатысушысы, ұшқыш Джонни Кент көңіл айтты. Оның денесі өртеліп, аман қалған ұлының тілегі бойынша күлі ұшақтан Уайтемата шығанағына шашылды. Сол жылдың 12 қыркүйегінде Лондондағы Страндтағы Сент-Клемент-Дэнс шіркеуінде еске алу рәсімі өтті. Сөз сөйлегендердің бірі Дуглас Бадер болды, ол сөйлеген сөзінде былай деді: "Осы ғасырдағы британдық әскери тарих Жаңа Зеландиядан шыққан ұлы жауынгерлердің есімдерімен толықтырылды. Кит Парктің есімі де осы тарихқа, оның құрбыларының есімдерімен бірге қашалып жазылған."

Мұра

Жаңа Зеландияда Парк Темастағы Сэр Кит Парк еске алу әуе алаңында және Оклендтегі Көлік және технология мұражайының авиация бөлімінде еске алынады. Оның қақпа күзетшісі – Парк басқарған 11-топқа арналған «Харрикейн» ұшағының көшірмесі. Ұшақ нақты бейнеленбеген, себебі оның фюзеляжының артқы бөлігінде 1941 жылдың көктемінде ғана қолданыла бастаған қаз тұмсығының жасыл түсі бар, ол кезде ол Оқу командасына басшылық етіп жүрген. Оңтүстік Оклендтегі Мангэр қаласындағы Сэр Кит Парк арнайы мектебі оның есімін иеленеді. 2019 жылы Парктің қола мүсіні Темза соғыс ескерткішінің азаматтық орталығының сыртында ашылды. Парк өз Отанында лайықты құрметке ие болуын қалаған Бетти Хейр 200 000 доллар мұра қалдырды. Парктің формасы мен медальдары, соның ішінде 1939–1945 жылдарға арналған жұлдызы, Окленд соғыс ескерткіші мұражайында қойылған. 1939–45 жұлдызында Ұлыбритания шайқасының бекіткіші болғанына қарамастан, Парктің аты бұл бекіткішке құқығы бар әуе экипажының ресми тізіміне жақында ғана енгізілді. Тарихшы Дилип Саркар жүргізген тергеуден кейін, Парк шайқас кезінде кем дегенде бір рет операциялық ұшу жасағаны үшін тізімге қосылды. Ұлыбританияда Биггин-Хиллдегі бұрынғы RAF базасының жанындағы Кит Парк Крессент тұрғын үй жолы, сондай-ақ Уксбридждегі Кит Парк жолы оның есімімен аталады. Оңтүстік темір жолы (Ұлыбритания) Батыс ел класы/Ұлыбритания шайқасы класы локомотиві, No. 34053 1947 жылы оның құрметіне аталды, Парк оның ашылу рәсіміне қатысты. Локомотив сақталып, металл шығындарындан қалпына келтірілді. 2013 жылы Паркке арналған локомотив қазір Southern Locomotives Ltd компаниясына тиесілі және Spa Valley темір жолында орналасқан. Қаржыгер Терри Смиттің қолдауымен 2009 жылдың 4 қарашасында Трафальгар алаңындағы төртінші тұғырға Парктің уақытша, биік шыны талшықты мүсіні орнатылды. Бұл оның Ұлыбритания шайқасындағы рөлін мойындау мақсатында жасалды. Парктің отбасы мүшелері 1000 адамның алдында өткен ашылу рәсіміне қатысты. Ол алты ай бойы көрсетіліп, 2010 жылдың мамыр айында Лондонның Корольдік әуе күштері мұражайына көшірілді. Лондонда Паркқа тұрақты ескерткіш орнату қажет болды және 2009 жылдың мамыр айында Вестминстер қалалық кеңесі Уотерлоо алаңына биік мүсін орнатуға келісті.

In New Zealand, Park is commemorated by the Sir Keith Park Memorial Airfield in Thames and at the aviation section of the Museum of Transport and Technology in Auckland, the gate guardian of which is a replica of the Hurricane which Park flew while commanding No. 11 Group. The machine is not an accurate representation, as it has a stripe around the rear of the fuselage in duck egg green, which was not introduced until the spring of 1941, by which time he was commanding Training Command. The Sir Keith Park Special School in Māngere, South Auckland, bears his name. In 2019, a bronze statue of Park was unveiled outside the Thames War Memorial Civic Centre. The statue was funded by a $200,000 bequest from Betty Hare, who felt that Park deserved greater recognition in his homeland. Park's uniform and medals, among them the 1939–1945 Star, are on display at the Auckland War Memorial Museum. Despite the physical presence of a Battle of Britain clasp on his 1939 45 Star, until recently Park's name was not on the official list of aircrew who were entitled to the clasp. After an investigation by historian Dilip Sarkar, Park's name was added to the list on the basis of having made at least one operational sortie during the battle. In the United Kingdom, Keith Park Crescent, a residential road near the former RAF station at Biggin Hill, is named after him, as is Keith Park Road in Uxbridge. A Southern Railway (Great Britain) West Country Class/Battle of Britain Class locomotive, No. 34053 was named after him in 1947, Park being present at its dedication ceremony. The locomotive has survived into preservation, and has been restored from scrapyard condition. Rededicated to Park in 2013, the locomotive is presently owned by Southern Locomotives Ltd and based on the Spa Valley Railway. Thanks to the advocacy of financier Terry Smith, on 4 November 2009 a temporary tall fibreglass statue of Park was unveiled on the Fourth plinth in Trafalgar Square. This was in recognition of his role in the Battle of Britain. Members of Park's family were present for the unveiling, which occurred in front of 1,000 people. It remained on display for six months before being moved to the Royal Air Force Museum in London in May 2010. A more permanent recognition for Park in London was still desired and in May 2009 the Westminster City Council agreed to erect a tall statue in Waterloo Place.