1946-2004 жылдар аралығындағы АҚШ Орталық Барлау басқармасының директоры
Director of Central Intelligence
АҚШ Орталық Барлау басқармасының (1946-2004) директоры: тарих, функциялары, және алмасуы. Президентке кеңесші, барлау қызметін үйлестіруші. CIA туралы толық ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ Орталық барлау агенттігінің басшысы (1946–2004)
Head of the US Central Intelligence Agency (1946–2004)
Орталық барлау директоры (DCI) 1946 жылдан 2004 жылға дейін Америка Орталық барлау агенттігінің басшысы болды, АҚШ президенті мен АҚШ Ұлттық қауіпсіздік кеңесіне басты барлау кеңесшісі ретінде қызмет етті, сондай-ақ әртүрлі АҚШ барлау мекемелері арасындағы барлау қызметін үйлестірді (1981 жылдан бастап Барлау қауымдастығы деп белгілі). Бұл лауазым 1946 жылдың қаңтарынан 2004 жылдың 17 желтоқсанына дейін болды. Ақпаратты реформалау және терроризмге қарсы іс-қимыл заңынан кейін ол Барлау қауымдастығының басшысы ретінде Ұлттық барлау директорымен (DNI) және ЦРУ директоры ретінде Орталық барлау агенттігінің директорымен (D/CIA) алмастырылды.
The director of central intelligence (DCI) was the head of the American Central Intelligence Agency from 1946 to 2004, acting as the principal intelligence advisor to the president of the United States and the United States National Security Council, as well as the coordinator of intelligence activities among and between the various US intelligence agencies (collectively known as the Intelligence Community from 1981 onwards). The office existed from January 1946 to December 17, 2004. After the Intelligence Reform and Terrorism Prevention Act it was replaced by the director of national intelligence (DNI) as head of the Intelligence Community and the director of the Central Intelligence Agency (D/CIA) as head of the CIA.
Тарих
DCI лауазымын президент Гарри Трумэн 1946 жылғы 23 қаңтарда құрды, алғашқы DCI адмирал Сидни Суерс болды, одан кейін 1946 жылғы маусымнан 1947 жылғы мамырға дейін DCI қызметін атқарған генерал Хойт Ванденберг келді. DCI сол кезде ЦРУ-ның алдындағы ұйым – Орталық барлау тобын (CIG) басқарды. Осылайша, DCI кеңсесі Орталық барлау агенттігі құрылғанға дейін пайда болды. ЦРУ 1947 жылғы Ұлттық қауіпсіздік туралы заңмен құрылды, ол орталық барлау директорының міндеттерін ресми түрде анықтады. Осы 1947 жылғы заң Ұлттық қауіпсіздік кеңесін де құрды. 2004 жылдың желтоқсанына дейін DCI жиі "ЦРУ директоры" деп аталатын, тіпті ол ЦРУ-дың және барлық барлау қауымдастығының басшысы болса да. 2001 жылғы 11 қыркүйекте АҚШ-қа жасалған террористік шабуылдардан және 9/11 комиссиясының одан кейінгі тергеуінен кейін барлау қауымдастығын қайта ұйымдастыруға қозғалыс туды. Бұл қозғалыс 2004 жылғы желтоқсанда Ақпараттық реформа және терроризмге қарсы іс-қимыл туралы заңның қабылдануына әкелді, ол DCI-дің міндеттерін екі жаңа кеңсеге бөлді. Ұлттық барлау директорының (DNI) кеңсесі барлау қауымдастығына басшылық етеді және барлау мәселелері бойынша ҰҚК-ға кеңес береді. Орталық барлау агенттігінің директоры ЦРУ-дың бас әкімшісі қызметін атқарады. Қайта ұйымдастыру 2004 жылғы 17 желтоқсанда күшіне енді. 19-шы және соңғы DCI, Портер Дж. Госс ЦРУ-дың алғашқы директоры болды, ал Джон Негропонте алғашқы DNI атанды.
The post of DCI was established by President Harry Truman on January 23, 1946, with Admiral Sidney Souers being the first DCI, followed by General Hoyt Vandenberg who served as DCI from June 1946 to May 1947. The DCI then ran the Central Intelligence Group (CIG), a predecessor of the CIA. The office of DCI thus predates the establishment of the Central Intelligence Agency. The CIA was created by the National Security Act of 1947, which formally defined the duties of the director of central intelligence. This 1947 Act also created the National Security Council. Until December 2004, the DCI was often referred to colloquially as the "CIA Director", even though he was head of both the CIA and the broader Intelligence Community. After the September 11, 2001, terrorist attacks on the United States and the subsequent investigation by the 9/11 Commission, a movement grew to re organize the Intelligence Community. That movement prompted the passage of the Intelligence Reform and Terrorism Prevention Act in December 2004, which split the DCI's duties among two new offices. The Office of the Director of National Intelligence (DNI) would serve as head of the Intelligence Community and advise the NSC on intelligence matters. The director of the Central Intelligence Agency would serve as chief administrator of the CIA. The reorganization took effect on December 17, 2004. The 19th and last DCI, Porter J. Goss became the first director of the CIA, while John Negroponte became the first DNI.
Роско Хилленкоттер, 1947-1950 жылдар
Контр-адмирал Роско Хилленкоттер Орталық барлау қызметінің үшінші директоры болды, бірақ Орталық барлау агенттігінің директоры қызметін атқарған алғашқы адам. Оның қызмет ету кезеңінде, 1948 жылғы 18 маусымдағы Арнайы жобалар басқармасы жөніндегі Ұлттық қауіпсіздік кеңесінің директивасы (NSC 10/2) ЦРУ-ға "жаугершілік шет мемлекеттерге немесе топтарға қарсы, немесе достық шет мемлекеттерге немесе топтарға қолдау көрсету мақсатында, бірақ АҚШ үкіметінің оларға қатысы рұқсаты жоқ адамдарға анықталмайтындай етіп жоспарланып және жүзеге асырылатын" құпия операцияларды жүргізуге өкілеттік берді. Алайда, бұл операциялар бастапқыда Саясатты үйлестіру басқармасы сияқты басқа агенттіктермен жүргізілді. Осы операциялардың ЦРУ-мен бірігуінің толық мәліметтері, сондай-ақ басқа елдердегі осыған ұқсас функциялардың қалай орындалғаны туралы "Жасырын және құпия операцияларды бекіту, жасырын HUMINT және құпия әрекеттер" бөлімін қараңыз.
Rear Admiral Roscoe H. Hillenkoetter was the third director of central intelligence, but the first who served as the Director of the Central Intelligence Agency. During his tenure, a National Security Council Directive on Office of Special Projects, June 18, 1948, (NSC 10/2) further gave the CIA the authority to carry out covert operations "against hostile foreign states or groups or in support of friendly foreign states or groups but which are so planned and conducted that any US Government responsibility for them is not evident to unauthorized persons." Those operations, however, were initially conducted by other agencies such as the Office of Policy Coordination. See Approval of Clandestine and Covert Operations and Clandestine HUMINT and Covert Action for details of the eventual merger of these operations with the CIA, as well as how the equivalent functions were done in other countries.
Уолтер Беделл Смит, 1950-1953 жылдар
Оның құрылған алғашқы жылдары АҚШ-тың басқа федералдық органдары Орталық барлау агенттігінің қызметін тығыз бақыламады. Бұл, бүкіл Шығыс жарты шар бойынша Кеңес Одағының іс-қимылдарына жауап беру және оларды жеңу қажеттігімен түсіндірілді, көптеген адамдар бұл міндетті Кеңес Одағының барлау органдарына ұқсас тәсілмен ғана орындауға болатынына сенді, олардың қатарында НКВД, МВД, НКГБ, МГБ және КГБ сияқты ұйымдар бар еді. Аталған кеңестік ұйымдардың өз ішкі функциялары да болды.
During the first years of its existence, other branches of the US federal government did not exercise very much supervision over the Central Intelligence Agency. Supposedly justified by the desire to match and defeat Soviet actions throughout the Eastern Hemisphere, it undertook a task that many believed could be accomplished only through an approach similar to the Soviet intelligence agencies, under names including NKVD, MVD, NKGB, MGB, and KGB. Those Soviet organizations also had domestic responsibilities.
Аллен В. Даллес, 1953-1961 жылдар
ЦРУ-ның қарқынды кеңеюі және DCI Аллен Даллес басшылығымен тәуелсіздік сезімінің артуы АҚШ барлау қауымдастығының тәуелсіз бақылаудан тыс болу мәселесін одан да ушықтырды. 1961 жылы Кубаға жасалған Шошқалар шығанағы шабуылында кубалық эмигранттардың қарулы қондырғаннан кейін президент Джон Ф. Кеннеди Даллесті қызметтен босатып, орнына басқа адамды тағайындады. Даллес Екінші дүниежүзілік соғыс ардагері және бұрынғы ОСС қызметкері болған. Оның автобиографиясы ЦРУ және оның операцияларын толық сипаттаудан гөрі, бұл саланың негізгі тұлғаларының ойлау жолын түсінуге көбірек көмектеседі.
The rapid expansion of the CIA, and a developed sense of independence under the DCI Allen Dulles exacerbated the problem of the US Intelligence Community's freedom from independent review. After the armed landing of Cuban exiles in the Bay of Pigs Invasion of Cuba in 1961, President John F. Kennedy discharged and replaced Dulles. Dulles had been an OSS. veteran from World War II. His autobiography is more noteworthy for giving insight into the mindset of key people in the field than it is in giving a detailed description of the CIA and its operations.
Джон Маккон, 1961-1965 жылдар
Президент Джон Кеннеди күшті бақылау жасады және ол жалпы инженерлік білімі бар республикашыл Джон МакКонды тағайындады. МакКон, барлау агенттіктерінде тәжірибесі болмаса да, ең қабілетті DCI-лардың бірі және ұтымды менеджер саналады. Агенттік президент Линдон Джонсон басшылығымен Оңтүстік-Шығыс Азиядағы қызметін жандандырды. МакКон 1965 жылдың сәуір айында Джонсонның өзіне бағаланбағанын сезініп, DCI лауазымынан кетті. МакКонның Джонсонға жолдаған соңғы саяси хатында Вьетнам соғысын кеңейту Солтүстік Вьетнам режимін жеңіске жеткізбей тұрып, соғысқа қатысты ұлттық және әлемдік наразылықты тудырады деп мәлімделді.
President John F. Kennedy exercised greater supervision, and he appointed a Republican with a general engineering background, John McCone. McCone, despite a lack of intelligence agency background, is often considered one of the most competent DCIs, and an excellent manager. The agency stepped up its activity in Southeast Asia under President Lyndon Johnson. McCone resigned from his position of DCI in April 1965, believing himself to have been unappreciated by Johnson. McCone's final policy memorandum to Johnson argued that expansion of the War in Vietnam would arouse national and world discontent over the war, before it defeated the North Vietnamese regime.
Уильям Раборн, 1965-1966 жылдар
Раборн, бүкіл "Полярис" баллистикалық зымыран тасымалдайтын су асты кемелер жүйесін жобалау мен әзірлеуді басқарған көрнекті теңіз офицері, DCI лауазымында қысқа да бақытсыз қызмет етті. Оның шетелдік қатынастар тәжірибесі болмады, ал бар болған тәжірибесі теңіз операцияларымен ғана байланысты. ЦРУ тарихшыларының пікірінше, "Раборн DCI жұмысына бейімделмеді". Раборн 1966 жылғы 30 маусымда DCI лауазымынан, бар болғаны он төрт ай қызмет еткен соң, отставкаға кетті. Оның орнына оның орынбасары Ричард Хелмс келді.
Raborn, a distinguished naval officer who directed the design and development of the entire Polaris ballistic missile submarine system, had a somewhat short and unhappy tenure as the DCI. His background included no foreign relations experience, and intelligence experience only concerning naval operations. CIA historians have said "Raborn did not 'take' to the DCI job", in their opinion. Raborn resigned as the DCI on June 30, 1966, having served for only fourteen months. He was then replaced by his deputy, Richard Helms.
Ричард М. Хелмс, 1966-1973 жылдар
Хелмс ОСС және ЦРУ ардагері болған және ЦРУ қатарында өсіп, DCI лауазымына жеткен алғашқы адам еді. 1961 жылы Кубаға шошқалар шығанағына жасалған шабуылға қатысқанда ЦРУ-ның сәтсіз рөлінен кейін Хелмс Арнайы операциялар кеңсесінің (OSO) директоры болды. Хелмс адмирал Уильям Раборн басқаруымен Орталық барлау қызметі директорының орынбасары тағайындалды. Бір жыл өткен соң, 1966 жылы ол директор болып тағайындалды. 1970-ші жылдардың басында, ішінара президент Ричард Никсонның Уотергейт ісіне қатыстылығынан, АҚШ Конгресі барлау агенттіктерінің жұмысына жақын қатыса бастады, сондай-ақ 1975 жылғы АҚШ Президентінің ЦРУ қызметі жөніндегі комиссиясы сияқты тәуелсіз комиссиялар да өз жұмысын бастады, бұл комиссия төрағасының атымен Рокфеллер комиссиясы деп аталды. ЦРУ-ның бұрынғы қызметі туралы ақпараттар, мысалы, шетелдік басшыларды өлтіру және өлтіруге талпыну, американдық азаматтардың заңсыз тыңшылықтары, бұрынғыдан мүлдем жаңа деңгейдегі Конгресс бақылауын тудырды. Уотергейт ісіне қатысқан кейбір адамдар бұрын ЦРУ-да жұмыс істеген. Никсонның президенттік лауазымынан кетуіне себеп болған аудиожазбада Никсон өзінің бас штабы Х.Р. Холдеманға ЦРУ-ға Уотергейт ісін одан әрі тергеу «Кубаға шошқалар шығанағына шабуыл туралы барлық мәселенің бетін ашады» дейтін нәрсені айтуын бұйырды. Сондықтан ЦРУ ФБР-ге «ұлттық қауіпсіздік» аясында Уотергейт тонауын тергеуді тоқтатуды айтуы керек еді. Хелмс бас тартты. Президент Линдон Джонсон кезінде Хелмстің жұмысы жеңіл болған, бірақ президент Ричард Никсон және Никсонның ұлттық қауіпсіздік жөніндегі кеңесшісі Генри Киссинджер келіп, жағдай өзгерді. Уотергейт оқиғасынан кейін, Хелмс ЦРУ-ны мүмкіндігінше алыстатуға қол жеткізді, бірақ агенттік Конгресс бақылауына түсті. Дегенмен Никсон Хелмсті сенімсіз деп санады және 1973 жылы оны DCI лауазымынан босатып жіберді. Хелмс – лауазымындағы бұзушылықтар үшін сотталған жалғыз DCI; оның автобиографиясында осы айыптауларға қатысты реакциясы сипатталған.
Helms was an OSS and CIA veteran, and the first DCI to have risen through the ranks at CIA. Helms became the director of the Office of Special Operations (OSO) after the CIA's disastrous role in the attempted Bay of Pigs Invasion of Cuba in 1961. Helms was made the deputy director of central intelligence under Admiral William Raborn. A year later, in 1966, he was appointed as the director. In the early 1970s, partially as a result of the Watergate affair break ins under President Richard Nixon, the United States Congress took a more active role in intelligence agencies, as did independent commissions such as the 1975 United States President's Commission on CIA activities within the United States, also called the Rockefeller Commission after its chairman. Revelations about past CIA activities, such as assassinations and attempted assassinations of foreign leaders, illegal domestic spying on American citizens, drew considerable congressional oversight that had not been previously exercised. Certain of the individuals involved in the Watergate break ins had worked, in the past, for the CIA. In an audio tape provoking Nixon's resignation as president, Nixon ordered his chief of staff, H. R. Haldeman, to tell the CIA that further investigation of the Watergate affair would "open the whole can of worms" about the Bay of Pigs Invasion of Cuba, and, therefore, that the CIA should tell the FBI to cease investigating the Watergate burglary, due to reasons of "national security". Helms refused. The ease of Helms's role under President Lyndon Johnson changed with the arrival of President Richard Nixon and Nixon's national security advisor Henry Kissinger. After the debacle of Watergate, from which Helms succeeded in distancing the CIA as far as possible, the agency came under much tighter congressional control. Nixon, however, considered Helms to be disloyal, and fired him as DCI in 1973. Helms was the only DCI convicted for irregularities in office; his autobiography describes his reaction to the charges.
Джеймс Р. Шлезингер, 1973 жыл
1973 жылғы 2 ақпанда ол бұрынғы директор Ричард Хелмстің Уотергейт ісінің тергеуін тоқтатудан басқандығы үшін қызметтен алынғаннан кейін Орталық барлау қызметінің директоры болды. Оның ЦРУ-дағы қызметі қысқа, шамамен алты ай ғана болса да, ол қиын жағдайларда өтті, себебі ол ұйымдық және кадрлық өзгерістерді қайтадан жүзеге асырды. Шлезингер Вирджиния штатының Лэнгли қаласындағы ЦРУ штаб-пәтерінде осыншалықты жақтырмас болды, тіпті оның ресми портретіне қарсы қауіпсіздік камерасы орнатылды, оны бүлдіруден қорқу үшін. Осы кезде ол қатал, тура сөйлейтін және әйқын басшы ретінде танымал болды. Шлезингердің Қорғаныс министрі тағайындалуы оның DCI лауазымындағы қызметін қысқартты. Ол агенттіктің заңсыз әрекеттері туралы "Отбасылық зергерлік бұйымдар" деп белгіленген есептерді тапсырды.
On 2 February 1973 he became the director of central intelligence, following the previous director Richard Helms, after he had been fired for his refusal to block the Watergate Affair's investigation. Although his service at the CIA was short, barely six months, it was a stormy one as he again undertook comprehensive organizational and personnel changes. Schlesinger became so unpopular at the CIA Headquarters in Langley, Virginia, that a security camera was installed opposite his official portrait for fear that it would be vandalized. By this time he had a reputation as a tough, forthright, and outspoken administrator. Schlesinger's appointment as the Secretary of Defense cut short his service as the DCI. He commissioned reports—known as the "Family Jewels"—on illegal activities by the agency.
Уильям Колби, 1973-1976 жылдар
Уильям Колби – жоғары лауазымға тағайындалған тағы бір барлау қызметкері. Оның автобиографиясы "Құрметті адамдар" деп аталды, және ол елдің барлау қызметінде осындай адамдар бар екеніне сенуі қажет деп ойлады. 1974 жылдың желтоқсан айында тергеуші журналист Сеймур Херш "Нью-Йорк Таймс" газетінің бірінші бетінде "Отбасылық зергерлік бұйымдар" туралы жаңалықты жариялады (Колби оны жасырын берген), онда ЦРУ шетелдік басшыларды өлтіргенін және соғысқа қарсы қозғалысқа қатысқан шамамен жеті мың американдық азаматты бақылап отырғанын (CHAOS операциясы) көрсетті. Конгресс 1975 жылы "Отбасылық зергерлік бұйымдарға" жауап ретінде Сенатта сенатор Фрэнк Черчтің (демократ, Айдахо штаты) төрағалығымен Чирч комитеті, ал Өкілдер палатасында конгрессмен Отис Пайктің (демократ, Нью-Йорк штаты) төрағалығымен Пайк комитеті арқылы ЦРУ-ды тергеді. Президент Джеральд Форд аталған Рокфеллер комиссиясын құрды және шетелдік басшыларды өлтіруге тыйым салатын жарлық шығарды. Колбидің DCI лауазымындағы кезеңі АҚШ барлау қызметінің соңғы 25 жылдағы заңбұзушылықтарына қатысты конгресс тергеулерімен сәйкес келді. Колби үлкен реформалар жасауға құштар болмағандықтан емес, осындай әрекеттердің ауқымы ЦРУ-дың беделіне айтарлықтай зиян келтірмейді деп ойлағандықтан ынтымақтастық көрсетті. Ол Конгресспен ынтымақтастық – агенттікті таратудан сақтаудың жалғыз жолы деп сенді. Колби сондай-ақ ЦРУ-дың Конституцияға бағынуын көрсету және Конгресспен ынтымақтасуға моральдық міндеттілігі бар деп сақты. Бұл ЦРУ қатарында үлкен дау тудырды, көптеген тәжірибелі офицерлер, мысалы бұрынғы DCI Ричард Хелмс, ЦРУ-дың конгресс тарапынан араласуына қарсы тұру керек деп ойлады. Колбидің DCI лауазымындағы кезеңі әлемдік аренада да оқиғаларға толы болды. Ол лауазымға келгеннен кейін көп ұзамай Йом Киппур соғысы басталды, бұл оқиға американдық барлау агенттіктерін ғана емес, израильдіктерді де таңқалдырды. Бұл барлаудағы сәтсіздік Никсон әкімшілігінде Колбидің беделін әлсіретті. Сонымен қатар, көп жылдық қатысудан кейін, 1975 жылдың сәуір айында Оңтүстік Вьетнам коммунистік күштердің бақылауына көшті, бұл Колби үшін ауыр соққы болды, өйткені ол өмірінің және мансабының көп бөлігін американдық күш-жігерге арнаған. Қару-жарақтарды бақылау саласындағы жағдайлар, Ангола, Таяу Шығыс және басқа да аймақтарда да назар аударуды қажет етті.
William Colby was another intelligence professional who was promoted to the top job. His autobiography was entitled "Honorable Men", and he believed that a nation had to believe such people made up its intelligence service. In December 1974, investigative journalist Seymour Hersh broke the news of the "Family Jewels" (leaked to him by Colby) in a front page article in The New York Times, revealing that the CIA had assassinated foreign leaders, and had conducted surveillance on some seven thousand American citizens involved in the antiwar movement (Operation CHAOS). Congress responded to the "Family Jewels" in 1975, investigating the CIA in the Senate via the Church Committee, chaired by Senator Frank Church (D Idaho), and in the House of Representatives via the Pike Committee, chaired by Congressman Otis Pike (D NY). President Gerald Ford created the aforementioned Rockefeller Commission, and issued an Executive Order prohibiting the assassination of foreign leaders. Colby's tenure as DCI congressional investigations into alleged US intelligence malfeasance over the preceding twenty five years. Colby cooperated, not out of a desire for major reforms, but in the belief that the actual scope of such misdeeds was not great enough to cause lasting damage to the CIA's reputation. He believed that cooperating with Congress was the only way to save the agency from dissolution. Colby also believed that the CIA had a moral obligation to cooperate with the Congress and demonstrate that the CIA was accountable to the Constitution. This caused a major rift within the CIA ranks, with many old line officers such as former DCI Richard Helms believing that the CIA should have resisted congressional intrusion. Colby's time as DCI was also eventful on the world stage. Shortly after he assumed leadership, the Yom Kippur War broke out, an event that surprised not only the American intelligence agencies but also the Israelis. This intelligence surprise reportedly affected Colby's credibility with the Nixon administration. Meanwhile, after many years of involvement, South Vietnam fell to Communist forces in April 1975, a particularly difficult blow for Colby, who had dedicated so much of his life and career to the American effort there. Events in the arms control field, Angola, the Middle East, and elsewhere also demanded attention.
Джордж Буш, 1976-1977 жылдар
Джордж Бушты орталық барлау қызметінің директоры етіп бекітуге көптеген саясаткерлер мен азаматтар қарсы болды. Олар әлі де Уотергейт саяси жанжалынан (Буш Республикалық Ұлттық Комитеттің төрағасы болған кезде және Никсонның берік жақтаушысы болғанда) және Черч комитетінің тергеулерінен әсер алған еді. Буштың алғашқы тағайындалуына қарсы айтылған көптеген аргументтер оның бұл лауазымға тым бейтарап емес екендігіне байланысты болды. "Вашингтон пост" газеті, Джордж Уилл және сенатор Франк Черч – Буштың кандидатурасына қарсы шыққан белгілі тұлғалардың арасында болды. 1976 жылы Буш президенттікке немесе вице-президенттікке кандидат болмайтынына уәде бергеннен кейін, оның кандидатурасына қарсылық азайды. Буш 1976 жылдың 30 қаңтарынан 1977 жылдың 20 қаңтарына дейін 355 күн DCI қызметін атқарды. ЦРУ бірқатар сенімсіздік тудырған жағдайларға тап болды, оның ішінде Сенаттың Черч комитетінің тергеулеріне негізделген ақпараттар, ЦРУ-ның заңсыз және рұқсатсыз әрекеттері туралы мәліметтер жарияланды, және Буш агенттіктің моральдық жағдайын жақсартуға көмектескені үшін мақталып, бағаланды. 1976 жылдың 18 ақпанында президент Джеральд Форд 11905-ші жарлыққа қол қойды, ол жеке барлау агенттіктері үшін саясаттың басшылық қағидаларын және шектеулерін белгіледі, сондай-ақ барлау органдарының өкілеттіктерін және жауапкершіліктерін нақтылады. Бушқа жаңа жарлықты іске асыру үшін 90 күн берілді, ол американдық барлау қауымдастығын кең ауқымда қайта ұйымдастыруды талап етті және барлау әрекеттері американдық азаматтарға қарсы бағытталмауы тиіс екенін қатаң түрде мәлімдеді. DCI ретінде Буш Джимми Картерге ұлттық қауіпсіздік туралы брифингтер берді, ол президенттікке кандидат және сайланған президент болған кезде, сондай-ақ Картер әкімшілігінде осы лауазымда қалу мүмкіндігін талқылады. Джордж Буш 1981 жылы АҚШ-тың 43-ші вице-президенті, ал 1989 жылы 41-ші президенті болды және бүгінгі күнге дейін екі лауазымда да қызмет атқарған жалғыз ЦРУ директоры болып табылады.
George H. W. Bush's confirmation as the director of central intelligence was opposed by many politicians and citizens who were still reeling from the Watergate scandal (when Bush was the head of the Republican National Committee, and a steadfast defender of Nixon) and the Church Committee investigations. Many arguments against Bush's initial confirmation were that he was too partisan for the office. The Washington Post, George Will, and Senator Frank Church were some notable figures opposed to Bush's nomination. After a pledge by Bush not to run for either president or vice president in 1976, opposition to his nomination died down. Bush served as the DCI for 355 days, from January 30, 1976, to January 20, 1977. The CIA had been rocked by a series of revelations, including disclosures based on investigations by the Senate's Church Committee, about the CIA's illegal and unauthorized activities, and Bush was credited with helping to restore the agency's morale. On February 18, 1976, President Gerald Ford issued Executive Order 11905, which established policy guidelines and restrictions for individual intelligence agencies, and clarified intelligence authorities and responsibilities. Bush was given 90 days to implement the new order, which called for a major reorganization of the American Intelligence Community and firmly stated that intelligence activities could not be directed against American citizens. In his capacity as DCI, Bush gave national security briefings to Jimmy Carter both as a presidential candidate and as president elect, and discussed the possibility of remaining in that position in a Carter administration. George H. W. Bush eventually became the 43rd US vice president in 1981 and the 41st US president in 1989 and is to date the only CIA director to serve in either office.
Стансфилд Тернер, 1977-1981 жылдар
АҚШ Әскери-теңіз академиясында Джимми Картермен бірге оқыған Тернер Ақ үйдің сеніміне ие болды, бірақ ол SIGINT және IMINT сияқты барлаудың техникалық әдістеріне баса назар аударғаны және HUMINT мамандарына деген көңілінің болмауы, тіпті оларды жұмыстан босатуы ЦРУ-да оны аса танымал емес етті. Тернер «Хэллоуин сойылысы» деп аталған 800-ден астам оперативтік лауазымды жойды, бұл атау бұрын президент Фордтың 1975 жылғы штабты қайта ұйымдастыруымен байланысты қолданылған болатын. Бұл ұйымдық бағыт ерекше, себебі оның ізбасары Уильям Дж. Кейси HUMINT-ке көп көңіл бөлген, мүлдем қарама-қарсы көзқарас ұстанды. Тернер Конгресске куәлік беріп, ЦРУ 1950-жылдардың басынан 1960-жылдардың соңына дейін жүргізген MKULTRA бағдарламасының көлемін ашты. Барлау қауымдастығының көп деңгейлі құпиялылық жүйесін реформалау және жеңілдету – Тернердің маңызды бастамаларының бірі болды, бірақ ол қызметтен кеткен кезде нәтиже бермеді. Ол сондай-ақ ЦРУ-дағы тәжірибесі туралы кітап жазды. Тернер ЦРУ басшысы болған кезінде, бұрынғы агент Фрэнк Снепп Сайгон құлаған кезде американдық үкіметтің жоғары лауазымды қызметкерлерінің нашарлығын ашқан «Адамгершілік аралық» атты кітап жариялағанда ашуға іштелді. Ол Снеппті барлық ЦРУ агенттерінен талап етілетін құпиялылық туралы келісімді бұзғаны үшін айыптады, кейіннен қарсы сауалдар кезінде Снепптің қол қойған келісімін ешқашан оқымағанын мойындауға мәжбүр болды. Осыған қарамастан, ЦРУ АҚШ Жоғарғы сотында Снеппке қарсы сот процесін жеңіп алды. Сот Снеппті «Адамгершілік аралықтан» түскен барлық табысын қайтаруға және өмірінің соңына дейін барлау жөніндегі жазбаларын алдын ала тексеруге міндеттеді. Кейіннен ЦРУ Снепптің құқықтық прецедентін пайдаланып, Тернерді президент Рональд Рейганның саясатын қатты сынаған өзінің естеліктерін алдын ала тексеруге мәжбүр етті.
A US Naval Academy classmate of Jimmy Carter's, Turner enjoyed the confidence of the White House, but his emphasis on technical methods of intelligence collection, such as SIGINT and IMINT, and his apparent dislike for, and firing of, HUMINT specialists made him quite unpopular within the CIA. Turner eliminated more than 800 operational positions in what was called the "Halloween Massacre", invoking a moniker previously used in conjunction with President Ford's 1975 staff reorganization. This organizational direction is notable because his successor William J. Casey was seen to have a completely opposite approach, focusing much of his attention on HUMINT. Turner gave notable testimony to Congress revealing much of the extent of the MKULTRA program, which the CIA ran from the early 1950s to late 1960s. Reform and simplification of the intelligence community's multilayered secrecy system was one of Turner's significant initiatives, but produced no results by the time he left office. He also wrote a book on his experience at CIA. During Turner's term as head of the CIA, he became outraged when former agent Frank Snepp published a book called Decent Interval which exposed incompetence among senior American government personnel during the fall of Saigon. accused Snepp of breaking the secrecy agreement required of all CIA agents, and then later was forced to admit under cross examination that he had never read the agreement signed by Snepp. Regardless, the CIA ultimately won its case against Snepp at the US Supreme Court. The court forced Snepp to turn over all his profits from Decent Interval and to seek preclearance of any future writings about intelligence work for the rest of his life. The CIA would later rely on the Snepp legal precedent in forcing Turner to seek preclearance of his own memoirs, which were highly critical of President Ronald Reagan's policies.
Уильям Джей Кейси, 19811987
ЦРУ-да қызмет еткен кезінде Кейси Рейганның сыртқы саясатын қалыптастыруда, әсіресе кеңестік халықаралық іс-әрекетке қатысты көзқарасын айқындауда маңызды рөл атқарды. "Террор желісі" атты кітапқа сүйене отырып, Кейси КСРО әлемдегі көптеген террористік әрекеттердің бастауы екеніне сенді, бірақ ЦРУ сарапшылары бұл ЦРУ-ның өзінің қара пропагандасы екенін дәлелдеді. Кейси өзінің пікірін қолдайтын профессордан баяндама алды, ол Рональд Рейганды қауіп бар дегенге көндірді. Кейси барлау қауымдастығының, әсіресе ЦРУ-ның қайта кеңеюін бақылады, Картер әкімшілігі кезіндегі кесімдерге дейін болған деңгейден асып түсетіндей қаржыландыру мен кадрлық ресурстарды қамтамасыз етті. Оның қызмет ету кезеңінде АҚШ саясатына қатысты елдердің ішкі және сыртқы істеріне тікелей, жасырын түрде ықпал ету үшін ЦРУ-ны пайдалануға қойылған шектеулер алынып тасталды. Осы "суық соғыс" кезеңінде агенттіктің кеңеске қарсы іс-қимылдары әлем бойынша күшейді. Ол ерекше атап айтқанда, Ауғанстандағы моджахедтерге 1 миллиард доллардан астам бюджетпен жасырын көмек көрсетті, Пәкістанның Ақпараттық қызметінің бас директоры Ахтар Абдур Рахманмен тығыз байланыста жұмыс істеді. Агенттік Польшадағы "Солидарность" қозғалысына, сондай-ақ Оңтүстік және Орталық Америкадағы бірнеше төңкерістерге және төңкеріс әрекеттеріне көмектесті. Кейси Иран-Контра ісі деп белгілі болған, құрылысын жасаған бас архитектор еді. Кейси Конгресс алдында Иран-Контра ісі туралы білімі туралы куәлік беруге дайындалып жатқанда, сөйлеу қабілетінен айырылып, кейін ауруханаға жатқызылды. 1987 жылы шыққан кітабында The Washington Post тілшісі Боб Вудворд, Кейсимен көптеген рет сұхбаттасқан, Кейсидің ауруханадағы бөлмесіне кіруге рұқсат алғанын және соңғы төрт минуттық кездесу өткізгенін айтты. Бұл мәлімдеме көптеген адамдар тарапынан күдікпен қабылданды, ал Кейсидің әйелі София оны қатты жоққа шығарды. Вудвордтың сөзінше, ол Кейсиден никарагуалық контраларға қаржы аударылғанын біліп-білмегенін сұрағанда, "Оның басы күшпен сілкінді. Ол маған тіке қарап, соңында "иә" деп бас издеді".
During his tenure at the CIA, Casey played a large part in the shaping of Reagan's foreign policy, particularly its approach to Soviet international activity. Based on a book, The Terror Network, Casey believed that the Soviet Union was the source of most terrorist activity in the world, in spite of CIA analysts providing evidence that this was in fact black propaganda by the CIA itself. Casey obtained a report from a professor that agreed with his view, which convinced Ronald Reagan that there was a threat. Casey oversaw the re expansion of the Intelligence Community, in particular the CIA, to funding and human resource levels greater than those before resource cuts during the Carter administration. During his tenure restrictions were lifted on the use of the CIA to directly, covertly influence the internal and foreign affairs of countries relevant to American policy. This period of the Cold War saw an increase of the agency's anti Soviet activities around the world. Notably he oversaw covert assistance to the mujahadeen resistance in Afghanistan, with a budget of over $1 billion, working closely with Akhtar Abdur Rahman (the director general of Pakistan's Inter Services Intelligence directorate). The agency aided Solidarity movement in Poland, and a number of coups and attempted coups in South and Central America. Casey was also the principal architect of the arms for hostages deal that became known as the Iran–Contra affair. Hours before Casey was scheduled to testify before Congress about his knowledge of Iran–Contra, he was reported to have been rendered incapable of speech, and was later hospitalized. In his 1987 book, The Washington Post reporter Bob Woodward, who had interviewed Casey on numerous occasions, said that he had gained entry to Casey's hospital room for a final, four minute long encounter—a claim that was met with disbelief in many quarters, and adamant denial by Casey's wife, Sofia. According to Woodward, when he asked Casey if he knew about the diversion of funds to the Nicaraguan Contras, "His head jerked up hard. He stared, and finally nodded yes."
Уильям Х. Вебстер, 1987-1991 жылдар
Уильям Х. Вебстер заң саласынан келген, оның ішінде федералды судья және ФБР директоры қызметтерін атқарған. Осы тәжірибесімен ол ЦРУ-дағы барлық заңдық бұзушылықтарды жоюға шақырылды. Иран-Контра қару-жарақ контрабандасы салдарынан 1991 жылы Ақпараттық ұлтау актісі қабылданды. 1993 жылғы 4 тамызда Иран/Контра мәселелері бойынша тәуелсіз прокурордың соңғы есебінде Гейтс "Иран/Контра ісінде маңызды рөл атқарған көптеген адамдармен жақын байланыста болды және олардың қызметі туралы білуге мүмкіндігі болған. Тәуелсіз прокурор жинаған дәлелдер айыптауға жеткіліксіз болды" делінген.
William H. Webster came from a legal background, including serving as a federal judge and as the director of the FBI. He was expected, with this background, to clear out all legal irregularities at CIA. Repercussions from the Iran–Contra arms smuggling scandal included the creation of the Intelligence Authorization Act in 1991. The final report of the Independent Counsel for Iran/Contra Matters, issued on August 4, 1993, said that Gates "was close to many figures who played significant roles in the Iran/contra affair and was in a position to have known of their activities. The evidence developed by Independent Counsel did not warrant indictment "
Джон М. Дьюч, 1995-1996 жылдар
1995 жылы президент Билл Клинтон Джон Дьючті Орталық барлау қызметінің директоры (Клинтон әкімшілігінің кабинетінің деңгейінде) етіп тағайындады. Алайда, Дьюч бастапқыда бұл тағайындауды қабылдауға тартынды. ЦРУ басшысы ретінде Дьюч өзінің алдыңғы басшысы Р. Джеймс Вулсидің Ұлыбритания-Америка соғысы кезеңіндегі американдық құпия операцияларға қатысты құжаттарды жария ету саясатын жалғастырды. 1996 жылы АҚШ Өкілдер палатасының тұрақты барлау комитеті конгресс есебінде мынадай баға берді: «Күн сайын жүздеген қызметкерлер әртүрлі елдерде шетелдік үкіметтердің оларды ұстауға бағытталған күрделі әрекеттеріне қарамастан, өте ауыр заңдарды бұзуға түрткілігін алады. Сенімді есептеулерге сәйкес, DO офицерлері күніне бірнеше жүз рет (жыл сайын орташа есеппен 100 000 рет) шетелдік заңдар бойынша өте заңсыз әрекеттерге қатысады, бұл АҚШ-ты саяси жағдайда ұятқа салумен қатар, қатысушы шетелдік азаматтардың бостандығына, тіпті өміріне қауіп төндіреді және кейде жасырын офицердің өзіне де қауіп тудырады». Осы құжатта комитет былай деп жазды: «Осы фактілерді және соңғы оқиғаларды ескере отырып, [Орталық барлау агенттігінің директоры], ол қаласа да, қаламаса да, [Жасырын қызметті] бақылау үшін жауапты болады, сондықтан DCI CS директорымен тығыз байланыста жұмыс істеуі және оны толыққанды және тікелей жауапкершілікке тартуы керек». Клинтон өкіметтік өкілеттігінің соңғы күні президенттік кешірім берді.
In 1995, President Bill Clinton appointed John Deutch as the director of central intelligence (cabinet rank in the Clinton administration). However, Deutch was initially reluctant to accept this appointment. As the head of the CIA, Deutch continued the policy of his predecessor R. James Woolsey to declassify records pertaining to American covert operations during the Cold War. In 1996, the US House Permanent Select Committee on Intelligence issued a congressional report estimating that: "Hundreds of employees on a daily basis are directed to break extremely serious laws in countries around the world in the face of frequently sophisticated efforts by foreign governments to catch them. A safe estimate is that several hundred times every day (easily 100,000 times a year) DO officers engage in highly illegal activities (according to foreign law) that not only risk political embarrassment to the U. S. but also endanger the freedom if not lives of the participating foreign nationals and, more than occasionally, of the clandestine officer himself." In this same document, the committee wrote, "Considering these facts and recent history, which has shown that the [Director of the Central Intelligence Agency], whether he wants to or not, is held accountable for overseeing the [Clandestine Service], the DCI must work closely with the Director of the CS and hold him fully and directly responsible to him." Clinton issued a presidential pardon on his last day in office.
Түсіндірме жазбалар
1. Клинтон 1996 жылғы желтоқсанда Энтони Лейкті Орталық барлау басқармасының директоры лауазымына ұсынды. Бірақ, 1997 жылғы наурызда АҚШ Сенатының барлау комитетінің сұрақтары шиеленіскеннен кейін Лейк өтінімін кері алды. Кейін Джордж Тенет осы лауазымға ұсынылып, бекітілді.
1. Clinton nominated Anthony Lake to become the director of central intelligence in December 1996. However, Lake withdrew in March 1997 after questioning by the United States Senate Intelligence Committee turned contentious. George Tenet was later nominated and confirmed for the position.