Екінші дүниежүзілік соғыстағы неміс кемесі U-2513 тарихы

Кіріспе

Германияның Екінші дүниежүзілік соғыстағы теңіз асты кемесі

Германияның U-2513 теңіз асты кемесі – нацистік Германияның Кригсмарине флоттарының XXI типті U кемесі болды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін бірнеше жыл бойы АҚШ Әскери-теңіз күштерімен пайдаланылды.

Дизайн

Барлық XXI типті U қайықтары сияқты, U 2513 су бетінде болғанда белгілі бір орын ауыстыруға, ал су астында болғанда басқа орын ауыстыруға ие болды. Оның жалпы ұзындығы (сыртқы өлшемдері бойынша), ені және суға бату тереңдігі болды. Суасты қайығы екі MAN SE турбокомпрессорлы алты цилиндрлі M6V40/46KBB дизель қозғалтқышымен жабдықталған, әрқайсысы , екі Siemens Schuckert GU365/30 екі бағытты электр моторлары, әрқайсысы және екі Siemens Schuckert үнсіз жұмыс істейтін GV232/28 электр моторлары, әрқайсысымен қуатталған.

Суасты қайығының су бетіндегі максималды жылдамдығы , ал су астындағы жылдамдығы болды. Үнсіз моторлармен жүрген кезде қайық жылдамдықпен жұмыс істей алатын. Су астында, қайық сағат бойы жылдамдықпен жұмыс істей алды; су бетінде ол саяхаттады. U 2513 мұрын бөлігінде алты торпедалық түтікшемен және төрт C/30 зениттік қарумен жабдықталған. Ол жиырма үш торпеданы немесе он жеті торпеда мен он екі минаны алып жүруге қабілетті. Экипаж бес офицер мен елу екі адамнан тұрды.

Крейгсмарин

Оның корпусы 1944 жылғы 19 шілдеде Гамбургтегі Blohm & Voss компаниясымен салынды. Ол 1944 жылғы 12 қазанда капитан-лейтенант Ханс Бунгардс басқаруымен қолданысқа берілді. 1945 жылғы 27 сәуірде Бунгардты фрегат капитаны Эрих Топп алмастырды, ол қайыққа екі аптадан аз уақыт басшылық етті. U 2513 әскери патрульдер өткізбеді. 1945 жылғы 9 мамырда Топп Норвегиядағы Хортен теңіз базасында өзінің командасын тапсырды. U 2513 18 мамырда Ослоға, содан кейін 9 маусымда Солтүстік Ирландияның Лишалли қаласына жеткізілді. 1945 жылдың тамызында U қайығы АҚШ-қа жіберілді.

АҚШ Әскери-теңіз флоты

Бір жылдан кейін, 1946 жылдың тамызында, U 2513 Оңтүстік Каролина штатының Чарльстон қаласында кең ауқымды жөндеу жұмыстарын бастады, ол қыркүйек айының соңында аяқталды. 24 қыркүйекте Чарльстоннан шығып, Флорида штатының Ки-Уэст қаласына бет алды. Келесі күні ол алты айлық міндеттерді атқарды, оның ішінде U қайығының конструкциясын бағалау сынақтары және су асты кемелері мен оларға қарсы тактиканы жетілдіру жұмыстары болды. Осы сынақтардың нәтижесінде Үлкен су асты жылдамдығын арттыру бағдарламасы (GUPPY) іске қосылды. 1946 жылдың 21 қарашасында президент Гарри С. Трумэн U 2513 су асты кемесіне сапар жасағанда, Теодор Рузвельттен кейін су асты кемесімен саяхат жасаған екінші американдық президент атанды. Президент кемеде болғанда, су асты кемесі 134 метр тереңдікке сүңгіп, оған неміс шнорхелінің (арнайы су асты шнорхелі) көрсетілімі ұйымдастырылды. 1947 жылдың 15 наурызында U 2513 Флорида штатының Ки-Уэст қаласынан солтүстікке қарай, Жаңа Англия жағалауына жол тартты және 22 наурызда Портсмутқа (Нью-Гэмпшир штаты) жетті. Ол 8 қыркүйекке дейін онда қалды, содан кейін Атлантика флотының Су асты кемелері басшылығының қолдауымен Портсмут пен Коннектикут штатының Нью-Лондон қалаларынан алты апталық операциялар жүргізді. 15 қазанда ол бұл міндетін аяқтап, Ки-Уэстке оралу үшін Нью-Лондоннан кетті. U 2513 бес күннен кейін Ки-Уэстке қайта оралды және 1949 жылдың жазына дейін сонда болды. 1949 жылдың маусым айының ортасында су асты кемесі Ки-Уэсттен солтүстікке қарай, Вирджиния штатының Норфолк қаласы арқылы Портсмутқа (Нью-Гэмпшир штаты) көшірілді, онда ол 1949 жылдың шілдесінде қызметтен босатылды. 1951 жылдың тамызына дейін Портсмутта тұрды, содан кейін Ки-Уэстке қайта оралды. 1951 жылдың 2 қыркүйегінде Әскери-теңіз күштерінің Бас штабы қайықты оқпен батыруға бұйрық берді. U 2513 1951 жылдың 7 қазанында Флорида штатының Ки-Уэст қаласының батысында, Роберт А. Оуэнс эсминецінің ракеталық сынақтары кезінде батырылды. U 2513 соңғы тоқтаған жері Құрғақ Тортуга аралдарының солтүстік-батысында, Ки-Уэсттің батысында) шамамен 65 метр тереңдікте (213 фут) орналасқан. Оған тек осы тереңдікте декомпрессиялық жүзуді меңгерген дайверлер ғана жете алады. Тереңдігі мен шалғай орналасуына байланысты бұл жерге сирек суға түседі.

A year later, August 1946, U 2513 began an extensive overhaul in Charleston, South Carolina, which was completed late in September. On 24 September, she departed Charleston and headed for Key West, Florida. The following day, she began six months of duty which included both evaluation tests of the U boat's design and duty in conjunction with the development of submarine and antisubmarine tactics. The Greater Underwater Propulsion Power Program (GUPPY) would be initiated because of the results of these tests. On 21 November 1946 President Harry S. Truman became the second American President (after Theodore Roosevelt) to travel on a submarine when he visited U 2513. The sub went 440 feet (134 m) below the surface with the President on board, and a demonstration was made to him of the German schnorchel (a specialized submarine snorkel). On 15 March 1947, U 2513 headed north from Key West, Florida, bound for the New England coast, and arrived at Portsmouth, New Hampshire, on 22 March. She remained there until 8 September when she began six weeks of operations from Portsmouth and New London, Connecticut, under the auspices of the Commander, Submarines, Atlantic Fleet. She concluded that duty on 15 October and departed New London to return to Key West. U 2513 resumed her old duties at Key West five days later and continued them until the summer of 1949. In mid June 1949, the submarine moved from Key West north via Norfolk, Virginia, to Portsmouth, New Hampshire, where she was placed out of service in July 1949. She remained at Portsmouth until August 1951 at which time she returned to Key West. On 2 September 1951, the Chief of Naval Operations ordered that the boat be sunk by gunfire. U 2513 was sunk west of Key West, Florida during rocket tests by the destroyer Robert A. Owens on 7 October 1951. The final resting place of U 2513 is about northwest of the Dry Tortugas, west of Key West) in about 213 feet (65 m) of water at She is reachable only by divers experienced in decompression diving at that depth. The site is rarely dived on due to its depth and remote location.