Жаңартқыш U қайықтары: "Сүт сиырлары" тарихы

Кіріспе

Тип XIV U қайығы басқа U қайықтарын жабдықтау мақсатында жасалған, беткей кемелері емес, су асты кемелері болып табылатын жалғыз су асты кемелеріне қызмет көрсететін кемелер еді. Ол "Milchkuh/Milchkühe (pl.)" (сүт сиырлары) немесе U Tanker деген атпен белгілі болды.

Дизайн

XIV типті қайық IXD типті ұзақ қашықтықты U қайығының жобасына негізделген, бірақ қысқарақ және тереңірек корпуспен. Қайықтардың су бетіндегі және су астындағы сыйымдылығы бір-бірінен өзгеше болды. U қайықтарының жалпы ұзындығы , қысым корпусының ұзындығы , ені , биіктігі және суға батып тұру тереңдігі болды. Су асты кемелерін екі Germaniawerft суперкомпрессорлы төрт тактілі алты цилиндрлі дизельдік қозғалтқыштары қуаттандырды, олар су бетінде пайдалану үшін жалпы қуаты , ал екі Siemens Schuckert 2 GU 345/38 8 екі жақты әрекет ететін электр қозғалтқыштары су астында пайдалану үшін жалпы қуаты болды. Оларда екі білік және екі перне болды. Қайықтардың ең жоғары су бетіндегі жылдамдығы және ең жоғары су астындағы жылдамдығы болды. Су астында жүзгенде, қайықтар сағат бойы ; су бетінде жүзгенде, олар тездікте саяхаттауға қабілетті болды.

Қайықтарда торпедалық түтіктер немесе палубалық зеңбіректер болған жоқ. Қару-жарақ тек қорғану үшін болды, оған 2500 оқпен жабдықталған екі SK C/30 зениттік пулеметі және 3000 оқпен C/30 пулеметі кірді. Қайықтардың экипажы елу үш адамды құрады.

Операция

Үлкен көлеміне байланысты XIV типті кеме басқа кемелерді жанармаймен, мотор майымен, төрт торпедамен және тоңазытқыш құрылғыларында сақталған тағамдармен қамтамасыз ете алды. Сонымен қатар, кемелерде жаңа нан пісіруге арналған шағын пеш орнатылған, экипажға таза нанның мүмкіндігін ұсыну үшін. XIV типті кемеде жараланған теңізшілерге арналған дәрігер мен медициналық пункт болды, тіпті үйде тәртіптік жаза күтіп отырған теңізшілерді қамау үшін екі орындық түрме де болды. IXC типті кемелер 12 апталық азық-түлікпен жабдықталса, ал VIIC U кемелері шамамен 114 тонна дизель отынын тасыды. Жүктерді надуыналы қайық пен жылжымалы крандар арқылы тасымалдады. Жүк люктері мен діңгектері бар жалпақ негізгі палуба теориялық тұрғыдан ірі көлемдегі жүктерді тиеуді жеңілдету үшін жасалған, бірақ оның төменгі борты Солтүстік Атлантиканың әдеттегі толқындары кезінде жұмысты өте қауіпті етті, себебі палуба суға батып, көбінесе жүктерді кішірек, бірақ құрғақ мұнара люктері арқылы қолмен көтеруге тура келді, кемеге су кірмеуі үшін. Қамтамасыз ету және жанармай құю операциялары көбінесе сағаттарға созылып, «сүт сиыры» мен қызмет көрсетіліп жатқан су асты кемесінің екеуінің қауіпсіздігіне қауіп төндірді. Егер немістер қамтамасыз ету операциясы кезінде одақтастардың шабуылына ұшыраса, «сүт сиыры» бірінші болып суға батып, ал шабуылдаушы су асты кемесі біраз уақытқа дейін су бетінде күресуі мүмкін еді, себебі XIV типтің үлкен көлемі мен жалпақ палубасы оның маневрлеуін және суға батуын баяулатты, бірақ ол VIIC немесе IX типтерінен тереңірек суға батуға қабілетті болды. XIV типті кемеде торпедалық түтіктер мен палубалық қарулар болған жоқ, тек әуе шабуылына қарсы қарулар ғана болды. «Сүт сиырлары» Солтүстік Америка құрлығынан шалқап, «орталық Атлантикадағы саңылау» деп аталатын аймақта жұмыс істеді, одақтастардың су асты кемелеріне қарсы патрульдері мен ұшақтарынан жеткілікті қашықтықта, бірақ U кемелеріне логистикалық қолдау көрсету үшін жеткілікті жақын болды. 1942 жылы «сүт сиырлары» Атлантика шайқасының «Екінші бақытты уақыт» рейдтері кезінде VIIC типті кемелердің Америка жағалауында тағы бірнеше апта бойы тұрақтап қалуына мүмкіндік берді. «Сүт сиырлары» одақтас күштер үшін басым нысана болды, өйткені бір «сүт сиырын» батыру оншақты шабуылдаушы U кемесінің патрульдеуін тиімді түрде тоқтатып, оларды үйлеріне қайтаруға мәжбүр ететін еді. «Ультра» жеделхаттары «сүт сиырларының» жүзіп кетуі және бағыты туралы ақпарат берді. Бұл ақпарат, одақтастардың жақсартылған радарымен, әуе кеңістігін бақылауымен және Солтүстік Атлантикадағы аңшы-жойғыш топтарымен бірге 1943 жылы «сүт сиырларының» көпшілігін жойды, оның ішінде шілде айында төрт кеме жоғалды. Соғыс аяқталған кезде олардың барлығы суға батып кеткен. «Сүт сиыры» міндеті өте қауіпті болды; шамамен 530–576 адамдық экипаждың 289 теңізшісі қаза тапты.

Due to its large size, the Type XIV could resupply other boats with of fuel, of motor oil, four torpedoes, and fresh food that was preserved in refrigerator units. In addition, the boats were equipped with a small bakery in order to provide the luxury of fresh bread for crews being resupplied. The Type XIV also had a doctor and medical facility for injured sailors, and even had a two man brig to imprison sailors awaiting discipline back at home. Type IXC boats otherwise only carried 12 weeks of food supplies, and Type VIIC U boat carried about 114 tons of diesel fuel. Cargo was transported by means of a inflatable boat and portable cranes. The flat main deck with cargo hatches and davits was designed in theory to facilitate the transfer of bulk supplies, however its low freeboard made this work extremely hazardous in typical North Atlantic swells that made the deck awash, so often supplies had to be hand lifted through the smaller but drier conning tower hatches to avoid flooding the boat. Resupply and refueling operations often took hours, putting both the milk cow and the submarine it was servicing at risk. If the Germans came under Allied attack during a resupply operation, the milk cow would dive first while the attack submarine might fight it out on the surface for a while, as the Type XIV's bulk and flat deck made it slower to maneuver and submerge, although it could dive deeper than Type VIICs or IX. The Type XIV had no torpedo tubes or deck guns, only defensive armament of anti aircraft guns. The milk cows operated off the North American mainland in the so called mid Atlantic gap, far enough from Allied anti submarine patrols and aircraft while still close enough to provide logistical support to U boats. In 1942, the milk cows enabled Type VIIC boats to remain on station for a couple more weeks off of the American coast during the "Second Happy Time" raids of the Battle of the Atlantic. The milk cows were priority targets for Allied forces, as sinking one milk cow would effectively curtail the patrols of a dozen attack U boats and force them to return home for supplies. Ultra intercepts provided information concerning sailing and routing of the milk cows. This intelligence, coupled with improved Allied radar, air coverage, and hunter killer groups in the North Atlantic, eliminated most of the milk cows during 1943 including four lost in the month of July alone. By the end of the war all ten had been sunk. Milk cow duty was especially hazardous; 289 sailors were killed out of an estimated complement of 530–576 men.