Эдвард Хейс Пламптре: Өмірбаяны мен ғылыми еңбектері
Edward Plumptre
Эдвард Хейс Пламптре (1821-1891) – ағылшын дін және ғылым шебері. Оксфордта оқыды, математика мен классикада үздік нәтижелер көрсетті. Биографиясы туралы толық ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын теологы және ғалымы (1821–1891)
English theologian and scholar (1821–1891)
Эдвард Хейс Пламптр (6 тамыз 1821 – 1 ақпан 1891) – Лондонда туған ағылшын дін қызметкері және ғалымы.
Edward Hayes Plumptre (6 August 1821 – 1 February 1891) was an English divine and scholar born in London.
Өмір
Ол 1821 жылғы 6 тамызда Лондондағы заңгер Эдвард Хэллоуз Пламптрдің ұлы ретінде дүниеге келді. Чарльз Джон Пламптр оның бауыры болды. Ол үйде тәрбиеленді, ал Лондондағы Король колледжінде қысқа ғана уақыт оқығаннан кейін Оксфорд университетінің Университет колледжіне стипендиямен қабылданды, оның ағасы Фредерик Чарльз Пламптр (1796–1870) 1836 жылдан өліміне дейін колледж директоры болды. 1844 жылы ол математика және классика пәндерінен ең жоғары балл алды, математикадан жалғыз, ал классикадан сэр Джордж Боуэн, Дин Брэдли және Э. Постпен бірге. Ол Брасеноз колледжіне стипендия бойынша қабылданды, бірақ үш жылдан кейін Фредерик Денисон Мористің қарындасы Харриет Теодосияға үйленгеннен кейін стипендиядан бас тартты. Бірнеше жыл бойы оның діни көзқарастарында қайын інісінің ықпалы байқалды, бірақ өмірінің соңына қарай ол ешқандай партияға жатпады.
He was born on 6 August 1821, being the son of Edward Hallows Plumptre, a London solicitor. Charles John Plumptre was his brother. He was educated at home, and after a brief stay at King's College, London, entered Oxford as a scholar of University College, Oxford, of which his uncle, Frederick Charles Plumptre (1796–1870), was master from 1836 till his death. In 1844, he took a double first class, alone in mathematics, and in classics with Sir George Bowen, Dean Bradley, and E. Poste. He was elected to a fellowship at Brasenose College, which he resigned three years afterwards, on his marriage with Harriet Theodosia, sister of Frederick Denison Maurice. For some years the influence of his brother in law was apparent in his religious views, but as he advanced in life he identified himself with no party.
Қызмет
1847 жылы епископ Уилберфорс оны дін қызметкері етіп тағайындады, 1847 жылы магистр дәрежесін алып, Лондон Король колледжінің штат қызметкеріне қосылды. Ол он жеті жылдан астам уақыт сонда жұмыс істеді және кешкі сабақтар ашып, мекеменің қызмет аясын кеңейтті. 1847-1868 жылдары ол онда капеллан, 1853-1863 жылдары пастырлық теология профессоры, ал 1864-1881 жылдары экзегетика профессоры болды. Ол өте жанына жақын ұстаз болды және шәкірттерінің болашағына шынайы қызығушылық танытты. Пламптр Харли-стриттегі Королева колледжінде профессор ретінде әйелдердің жоғары білімін дамытуға да белсенді қатысты, соңғы екі жылы (1875-77) колледж директоры қызметін атқарды. Осы кезеңде ол шіркеулік жұмыстармен де айналысты. 1851-1858 жылдары Линкольн қонақүйінде уағызшының көмекшісі, ал 1863 жылы Сент-Пол соборында пребендар болып тағайындалды. 1869 жылдан Плюкли, ал 1873 жылдан Бикли приходтарының пасторы болды. 1866 жылы Бойл лекциясын оқыды, кейіннен «Христос және христиандық» деген атпен жарияланды. 1869-1874 жылдары Ескі өсиетті қайта қарау комиссиясының мүшесі, ал 1872-1874 жылдары Оксфордта Гринфилд лекторы және емтиханатор болып жұмыс істеді. 1881 жылы Лондондағы қызметінен кетіп, Уэллс соборының деканы болды. Ол өте жақсы декан болды, іскерлікке қабілетті және әрқашан басқалардың ұсыныстарын ескеруге дайын тұрды; собор мен теологиялық колледж ғана емес, сонымен қатар Уэллс қаласы, оның ауруханасы, қайырымдылық үйі және жұмыс үйі де оның қамқорлығында болды. Пламптр 1891 жылдың 1 ақпанында Уэллс соборының декандық резиденциясында қайтыс болды және 1889 жылдың 3 сәуірінде қайтыс болған әйелінің қасына собор зиратына жерленді. Олардың некесінде бала болған жоқ.
He was ordained in 1847, by Bishop Wilberforce, he proceeded M. A. in 1847, and joined the staff of King's College London. There his work mainly lay for twenty one years, and he enlarged the scope of the institution by introducing evening classes. From 1847 to 1868, he was chaplain there, from 1853 to 1863 professor of pastoral theology, and from 1864 to 1881 professor of exegesis. He proved a most sympathetic teacher, and took a genuine interest in the future welfare of his pupils. Plumptre also took a leading part in promoting the higher education of women as a professor of Queen's College, Harley Street, where he held the office of principal during the last two years of his work there (1875–77). Throughout this period he was also occupied in clerical work. From 1851 to 1858, he was assistant preacher at Lincoln's Inn, and in 1863 prebendary of St. Paul's. He was rector of Pluckley from 1869 and of Bickley from 1873. He was Boyle lecturer in 1866, and the lectures were afterwards published under the title of 'Christ and Christendom.' From 1869 to 1874, he was a member of the Old Testament revision committee, and from 1872 to 1874 Grinfield lecturer and examiner at Oxford. In 1881, he resigned his work in London on becoming dean of Wells. He was an ideal dean, possessing a genuine talent for business, and being always ready to consider the suggestions of others; not only the cathedral and the Theological College, but the city of Wells, its hospital, its almshouse, and its workhouse, commanded his service. Plumptre died on 1 February 1891 at the deanery of Wells, and was buried in the cathedral cemetery beside his wife, who had died him on 3 April 1889. The marriage was childless.
Жарияланған еңбектер
Осы уақыт аралығында оның қаламы ешқашан тоқтаған емес. Ол Киелі кітапты түсіндіру туралы көп жазды, пәнінің арнайы салаларындағы зерттеушілердің жетістіктерін біріктіруге және оны кеңінен танытуға тырысты. Ол «Кембридж Киелі кітабы», «Спикердің түсіндірмесі», Чарльз Элликотт редакциялаған түсіндірме және «Библиялық педагог» (1873-1875 жылдары жарияланған) деп аталатын түсіндірмелерге үлес қосты. Сондай-ақ, ол «Biblical Studies» (1870, 3-ші басылымы 1885), «Азиядағы Пауыл» (1877), «Жеті шіркеуге жолданған хаттарды түсіндіру» (1877 және 1879), «Діни ойдағы ағымдар: Римдік дін, Протестантизм, Агностицизм» (1879) және «Теология және өмір» (1884) кітаптарын жазды. Оның ең маңызды теологиялық еңбегі – «Түрмедегі рухтар» және «Өлімнен кейінгі өмір туралы басқа зерттеулер» (1884 және 1885). Бұл кітап эсхатология тақырыбындағы бұрынғы оқуларға шолу ұсынады. Оның «үлкен үмітке» деген ерекше құштарлығы әрдайым сақтықпен үйлесім тапқан. Ол Морис тұсындағы ықпалынан шығып, бұрынғы ұстазына деген адалдығы мен құрметі өзгермегенмен, оның қорытындыларын қабылдамады. 1888 жылы ол Уэллс соборы және оның декандары туралы шағын еңбек жариялады, ал оның епископ Кеннің өмірбаяны да сол жылы жарық көрді. Кітап мазмұны кең болғанымен, Уолтонның өмірбаяндарының сүйкімділігіне ие, собордың тыныш аурасын сезіндіреді. Оның басты кемшілігі – кейде болжамды немесе «идеалды» өмірбаяндық деректердің енгізілуі. Пламптр бірнеше өлеңдер жинағын шығарды. Ол әдеби шеберлікті жақсы түсіне білді, үнемі ізденісте болды және қажырлы еңбек етті, бірақ оның қабілеттері ақындар қатарында орын алуға жеткіліксіз болды. «Лазарь және басқа өлеңдер» 1864 жылы, 8vo (3-ші басылымы 1868); «Шебер және шәкірт» (Вестминстер шолуында жылы қарсы алынған), 1866 жылы, 8vo; және «Жаңа және ескі нәрселер» 1884 жылы, 8vo жарық көрді. Оның барлық шығармалары таза және шыншыл, бірақ олардың көпшілігі аса күшті емес. Пламптрдің бірнеше әнұраны танымал жинақтарға енгізілді және олардың талаптарына сай келді. Ол Софоклдің (1865) және Эсхилдің (1868) пьесаларын да сәтті аударды, осылайша грек тілін білмейтін оқырмандарға аттикалық драманың шедеврлері туралы түсінік берді. Жиырма жыл бойы ол Дантені зерттеді, ал оның Данте шығармасының ағылшын тіліне аудармасы «The Divina Commedia and Canzoniere of Dante Alighieri» деген атпен жарық көрді; Биографиялық кіріспе, түсіндірмелер және эсселер қосылды (1-том, 1886, 8vo, 2-том, 1887).
Meanwhile, his pen was never idle. He wrote much on the interpretation of scripture, endeavouring to combine and popularise, in no superficial fashion, the results attained by labourers in special sections of the subject. He contributed to the commentaries known respectively as the Cambridge Bible, the Speaker's Commentary, the commentary edited by Charles Ellicott, and the Bible Educator (serial from 1873 to 1875). He also wrote Biblical Studies (1870, 3rd edit. 1885), St. Paul in Asia (1877), a Popular Exposition of the Epistles to the Seven Churches (1877 and 1879), Movements in Religious Thought: Romanism, Protestantism, Agnosticism (1879), and Theology and Life (1884). His most remarkable theological work was The Spirits in Prison, and other studies on Life after Death (1884 and 1885). The book comprises a review of previous teaching on the subject of eschatology. His characteristic sympathy with 'the larger hope' is moderated throughout by a characteristic caution. He had passed beyond the influence of Maurice, and, though his loyal admiration for his earlier teacher remained unchanged, he had rejected his conclusions. In 1888, he issued a little work on Wells Cathedral and its Deans, and his Life of Bishop Ken appeared in the same year. Though diffuse, the book has something of the charm of Walton's Lives, and breathes the still air of a cathedral. Its main defect is the occasional intrusion of conjectural or 'ideal' biography. Plumptre published several volumes of verse. He had a keen perception of literary excellence, unappeasable ambition, and unwearied industry; but his gifts were hardly sufficient to insure him a place among the poets. Lazarus and other poems appeared in 1864, 8vo (3rd edit. 1868); Master and scholar, which was warmly praised in the Westminster Review, in 1866, 8vo; and Things New and Old in 1884, 8vo. All his pieces are refined and earnest; few are really forcible. Several of Plumptre's hymns have been admitted into popular collections, and satisfy their not very exacting requirements. He also translated with much success the plays of Sophocles (1865) and of Æschylus (1868), and thus gave readers ignorant of Greek some adequate conception of the masterpieces of Attic drama. For twenty years he studied Dante, and his English version of Dante's work appeared as The Divina Commedia and Canzoniere of Dante Alighieri; with Biographical Introduction, Notes and Essays (vol. i. 1886, 8vo, vol. ii. 1887).