Кіріспе

Вестминстер аббаттығы, ресми атауы Вестминстердегі Әулие Петрдің колледждік шіркеуі, Англияның Вестминстер қаласында орналасқан аңгликан шіркеуі. 1066 жылдан бері ол 40 ағылшын және британ монархтарының тәж кию орны және 18 ағылшын, шотланд және британ монархтарының жерленген жері болып табылады. 1100 жылдан бері аббатта кемінде 16 патшалық той өтті. Шіркеудің бастауы белгісіз болғанымен, 10-ғасырдың ортасында бұл жерде бенедикттік монахтарды қамтитын аббат болған. Шіркеудің алғашқы ірі құрылысы 1040 жылдары король Эдуард Исповедник тапсырысымен салынды, ол ішінде жерленген. Қазіргі шіркеудің құрылысы 1245 жылы Генрих III-нің бұйрығымен басталды. Монастырь 1559 жылы таратылды, ал шіркеу корольдік ерекшелікке – Англия шіркеуіне, тікелей монархқа есеп беретіндей – айналдырылды. Аббат, Вестминстер сарайы және Сент-Маргарет шіркеуі 1987 жылы тарихи және символдық маңызы үшін ЮНЕСКО-ның Дүниежүзілік мұралар тізіміне енгізілді. Шіркеудің готикалық сәулеті негізінен 13-ғасыр француз және ағылшын стильдерінен шабыттандырылған, бірақ шіркеудің кейбір бөлімдері ертерек роман стилінде немесе кейінірек барокко және заманауи стильдерде салынған. Шіркеудің шығыс жағындағы Генрих VII капелласы тікбұрышты готикалық сәулеттің классикалық үлгісі болып табылады; антиквар Джон Лиланд оны orbis miraculum ("әлемнің ғажабы") деп атады. Аббатта 3300-ден астам адам жерленген, олардың көптегені британ тарихында белгілі: монархтар, премьер-министрлер, лауреат ақындар, актерлер, ғалымдар, әскери басшылар және белгісіз жауынгер. Мұнда жерленген тұлғалардың даңқына байланысты суретші Уильям Моррис аббатты "Ұлттық Вальхалла" деп сипаттады.

Тарих

Тарихшылар 11-ғасырға дейін осы жерде Әулие Петрге арналған монастырь болғанын мойындайды, бірақ оның нақты қалай пайда болғаны толық белгісіз. Бір аңыз бойынша, оны Эссекс графы Сэберхт құрған, ал екіншісі оның негізін қалаушы 2-ғасырдағы британдық король Люций болғанын айтады. Бір дерек бойынша, Темза өзеніндегі жас балықшы осы жерге жақын Әулие Петрді көріп, аян алған. Бұл аян Темза балықшылары аббатқа сыйлаған лососьтың шығу тегі ретінде айтылып, Балықшылар компаниясы осы дәстүрді жыл сайын сақтап келеді. Аббаттың тарихы шамамен 959 жылға дейін жетеді, сол кезде Әулие Дунстан мен король Эдгар осы жерге бенедикттік монахтар қауымын орналастырған. Сол уақытта бұл жер Темза өзенінің ортасындағы Торн-Эй атымен белгілі арал болған. Бұл ғимаратқа дейін жетпеген, бірақ археологтар аббат орнынан осы кезеңге тән керамика және іргетастарды тапқан.

Эдуард Исповедничтің аббатханасы

1042 және 1052 жылдар аралығында Эдуард Исповедник өзіне патшалық қабірлік шіркеу құру үшін Санкт-Петерс аббаттығын қайта жаңартуға кірісті. Ол романдық стильде салынды және Англиядағы крест тәрізді жоспармен салынған алғашқы шіркеу болды. Жобаның бас тас қалаушысы Леофси Дuddасон, Годвин мен Вендельбур Гретсид (“семіз қалта” деген мағынаны білдіреді) демеушілер ретінде, ал Тейнфрит – “шіркеуші” ретінде жұмыс істеді, бұл, әдетте, ағаш өңдеуші және шатырмен айналысатын адамды білдіреді. Эдуардтан түскен табыстар Дунстан заманында ондай ғана монах болған қауымды 80-ге дейін өсірді. Ғимарат 1060 жылы аяқталды және 1065 жылдың 28 желтоқсанында, Эдуардтың 5 қаңтарда қайтыс болуына бір апта қалғанда киеленді. Бір аптадан кейін ол шіркеуге жерленді, тоғыз жылдан кейін оның әйелі Эдит оның қасына жерленді. Оның орнын басып алған Харольд Годвинсонның осы жерде таққа отырғаны мүмкін, бірақ құжатталған алғашқы тәж кигізу сол жылдың соңында Жеңімпаз Уильямның тәж кигізуі болды. Эдуардтың аббаттығының жалғыз сақталған бейнесі – Байе кебедесінде. Қазіргі шіркеудің астында іргетастар әлі де сақталған, ал жер үстінде монастырь жатақханасының төменгі бөліктерінің бір бөлігі, соның ішінде бұрынғы саксондық аббаттан қалған есік сақталған. Ол қазіргі шіркеуден сәл кішкентай, орталық мұнарасы бар еді. 1103 жылы, оның қайтысынан кейін отыз жеті жыл өткен соң, Эдуардтың қабірі аббат Гилберт Криспин мен Генрих I тарапынан қайта ашылды, олар оның денесі әлі де тамаша жағдайда екенін анықтады. Бұл оның қасиеттілігінің дәлелі деп есептелді және ол 1161 жылы қасиетті деп жарияланды. Екі жылдан кейін ол жаңа киелі орынға көшірілді, сол кезде оның сақинасы алынып, аббаттың жинағына қойылды. Аббат XII ғасырдың екінші жартысынан бастап патшалықпен тығыз байланысты болды, өйткені патшалар Вестминстер сарайын өз үкіметтерінің ордасы ретінде жиі пайдаланды. 1222 жылы аббат Лондон епископының билігінен ресми түрде босатылды, осылайша ол тек шіркеу басшысына ғана жауапты болды. Осы кезде аббаттың айналасында қазіргі Оксфорд көшесінен Темзаға дейін, сондай-ақ Лондон қаласындағы бүкіл приходтар, мысалы, Сент-Албан Вуд-стрит және Сент-Магнус Мартир, сонымен қатар бірнеше кемежайлар болды. Лондоннан тыс жерде аббаттың Англияның оңтүстік-шығысында, Миддлсекс, Гертфордшир, Эссекс, Оксфордшир және Глостерширде иеліктері болды. Аббат Вестминстердегі әулеттің иесі де болды, өйткені аббаттың айналасында екі-үш мың адам тұратын қала өсті. Ірі масштабта тұтынушы және жұмыс беруші ретінде аббат қала экономикасын дамытуға көмектесті, қаламен қарым-қатынас ерекше жылы болды, бірақ орта ғасырларда ешқандай құқық жарғысы берілмеді.

Генрих III-дің қайта құруы

Вестминстер аббаттығы таққа отырғызу орны ретінде қолданыла берді, бірақ Эдуард Исповедниктен кейін Генрих III готика стилінде қайта құруға кіріскенше, онда ешқандай монарх жерленген жоқ. Генрих III оны Эдуардқа құрмет көрсету үшін, Реймс соборы мен Сент-Шапель сияқты ұлы француз шіркеулерімен теңестіріп, өзі мен отбасы үшін де жерлеу орны ретінде салдыруды қалаған. Құрылыс 1245 жылғы 6 шілдеде Генрихтің бас құрылысшысы Генрих Рейнс басшылығымен басталды. Бірінші құрылыс кезеңіне бүкіл шығыс бөлігі, трансепттер және кемеге қатысты ең шығыс бөлігі кірді. 1220 жылдар шамасында шығыс жағында салынған «Леди капелласы» жаңа ғимараттың шеветіне енгізілді. 1253 жылы Генрих Рейнстің орнын Джон Глостер басқарды, ал оны 1260 жылы Роберт Беверли алмастырды. Жаз айларында бір уақытта 400-ге дейін жұмысшы жұмыс істеді, олардың ішінде тас кесушілер, мәрмәршілер, тас қалаушылар, ағаш шеберлері, суретшілер және олардың көмекшілері, мәрмәр жылтыратушылар, теміршілер, шыны жасаушылар, сантехниктер және қара жұмысшылар болды. 1257 жылдан бастап Генрих III Вестминстер аббаттығының шаптерхаусында жергілікті өкілдердің жиналыстарын өткізді; бұл жиналыстар Парламент палатасының алғы күші болды. Генрих III сондай-ақ Бас алтарьдың алдындағы Космати еденін жасауды тапсырды. Келесі жұмыстар кемеге тағы бес бөлік қосып, оны хордан батысқа қарай бір бөлікке жеткізді. Онда құрылыс шамамен 1269 жылы тоқтады. 1261 жылы Генрих аббатқа 29 345 фунт стерлинг 19 шиллинг 8 пенни жұмсаған, ал соңғы сома 50 000 фунтқа жуық болған болуы мүмкін. 1269 жылғы 13 қазанда Эдуард Исповедниктің денесі Бас алтарьдың артындағы киелі орынға көшірілді. Генрихтің 1272 жылы аббатта қайтыс болып, жерленгеннен кейін құрылыс қайта басталмады, ал Эдуард Исповедниктің ескі роман стиліндегі кемесі жаңа ғимаратқа бір ғасырдан астам уақыт бойы тіркеліп тұрды. 1296 жылы Эдуард I шотландтардың таққа отырғызу тасын, Скон тасын басып алды. Ол оны сақтау үшін Тақ креслосын жасатып, Вестминстер аббаттығының аббатына тапсырды. 1303 жылы шаптерхаус астындағы кішкентай крипта бұзылып, корольдік қазынаның көп бөлігі ұрланды. Ұрыларға аббат монахтары көмектескен болуы мүмкін деп есептелді, олардың елуі Лондон мұнарасына қамалды.

Готикалық шіркеудің аяқталуы

1376 жылдан бастап абат Николас Литлингтон мен Ричард II шіркеуді аяқтау үшін үлкен қаражаттар бөлді. Ескі кеме бөлмесі бұзылып, қайта құру жұмыстары басталды. Оның шебер строителі Генри Йевель, 100 жылдан астам уақыт өткенімен, бастапқы жобаны мұқият сақтады. 1381 жылғы шаруалар көтерілісі кезінде Ричард, Смитфилдте көтерілісшілермен кездесуге бұрын, Эдуард Исповедниктің қасиетті орнында "адам ақылы мүлдем жеткіліксіз болғанда, құдайдан жәрдем тіледі" деп дұға етті. Қазіргі уақытта аббатханада Ричардтың толық бойы бейнеленген суреті, батыс есіктің жанында ағылшын патшаларының ең ерте суреті ретінде қойылған. Құрылыс жұмыстары көп жылдар бойы толыққанды аяқталған жоқ. Генрих V, аббатхананың аяқталмағандығына көңілі толмады, қайта құруға қосымша қаражат берді. Өсиетімен, өзінің қабірі үстінде шатырша салынсын деген нұсқау қалдырды. 1470 және 1471 жылдар аралығында, Розалар соғысының салдарынан, Эдвард IV-тің әйелі Елизавета Вудвилл, күйеуі тақтан алынған кезде Вестминстер аббатханасында пана тапты және игуменнің үйінде Эдвард V-ті дүниеге әкелді. 1495 жылы құрылыс жұмыстары батыс терезесімен аяқталып, кеме аяқталды. Генрих VII тұсында 13 ғасырлық Әйелдер капелласы бұзылып, перпендикулярлы готика стилінде қайта салынды; ол Генрих VII капелласы деп белгілі. Жұмыс 1503 жылы басталды және негізгі құрылысы 1509 жылы аяқталды, бірақ әрлеу жұмыстары бірнеше жыл бойы жалғасты. Генрихтің осындай сәнді капелла салдыруының басты себебі, Исповедникпен қатар тағы бір қасиетті адамды жерлеуге лайықты орын болды, өйткені ол Генрих VI-ны қасиетті деп жариялауды жоспарлаған. Папа Генрих VII-ден Генрих VI-ны қасиетті деп жариялау үшін үлкен сома ақша талап етті; Генрих VII соманы төлеуге келіспеді, сондықтан ол әйелі Елизавета Йоркпен бірге капелланың ортасында жерленді, бірақ Исповедник сияқты биік тұрған қасиетті орын емес. 1532 жылғы аббатхананың суретінде өткел үстіндегі фонарь мұнарасы көрсетілген, бірақ кейінгі суреттерде ол көрсетілмейді. Бұл ерекшеліктің жоғалуына қандай да бір апатты жағдай себеп болды деп есептеу қиын: құрылымдық ақаулар болуы мүмкін. Басқа деректерде шам мұнарасы ешқашан салынбағаны айтылады. Қазіргі төменгі пирамида 18 ғасырдан қалған; оның астындағы боялған ағаш төбе екінші дүниежүзілік соғыстағы бомбалаудан келген зақымды жөндеу кезінде орнатылды. 16 ғасырдың басында абат Джон Ислип басшылығымен шіркеудің батыс жағына екі мұнара қосу жобасы басталды. Бұл мұнаралар шатыр деңгейіне дейін салынған, бірақ Англия реформациясының салдарынан туындаған белгісіздікке байланысты құрылыс тоқтатылды.

Құлдырау және реформация

1530 жылдары Генрих VIII Римдегі католик шіркеуінің билігінен бөлініп, Англияның монастырларын, соның ішінде Вестминстер аббаттығын басып алып, Англия реформациясын бастады. 1535 жылы патшаның қызметкерлері аббаттықтың қаржысын тексергенде, олардың жылдық кірісі 3000 фунт стерлинг болды. Генрихтің өкілдері аббаттықтан көптеген қасиетті заттарды, әулиелердің суреттерін және қазыналарды алып кетті. Эдуард Исповедниктің табыты салынған алтын қапшық балқытылды, ал монахтар оның сүйектерін жойылмау үшін жасырды. Монастырь таратылды және ғимарат жаңа құрылған Вестминстер епархиясының соборына айналды. Аббат Уильям Бенсон собордың деканы болды, ал приоры және бес монах жаңадан құрылған он екі канонның қатарына енді. Вестминстер епархиясы 1550 жылы таратылды, бірақ аббаттық 1556 жылға дейін Лондон епархиясының екінші соборы ретінде мойындалды (1552 жылы, 1550 жылға кері күшімен). Әйгілі Петірге арналған аббаттыққа бөлінген қаржы Сент-Пол соборының қазынасына аударылды, бұл «Петерден алып Полге төлеу» деген ежелгі мақалмен байланысты болды. Католик Мария I тұсында бенедиктин монахтары монастырьға қайта оралды, бірақ олар 1559 жылы Елизавета I тұсында қайта қуылды. 1560 жылы Елизавета Вестминстерді «патшалық ерекшелік» ретінде қайта құрды – Англия шіркеуінің шіркеуі, епархиялық епископқа емес, тікелей монархқа бағынышты болды, және оны Санкт-Петердің колледждік шіркеуі етіп белгіледі, бұл канондар кеңесімен бірге кафедралық емес шіркеу, декан басқарды. Сол кезден бастап ғимарат жай ғана шіркеу болды, бірақ оны әлі де аббаттық деп атады. Елизавета сондай-ақ Вестминстер мектебін қайта құрды, 40 оқушыны (Патшаның (немесе Королеваның) шәкірттері) және олардың ұстаздарын қамтамасыз етті. Патша шәкірттері жаңа монархтың тәж кию рәсімінде «Vivat Rex» немесе «Vivat Regina» («Патша/Королева ұзақ өмір сүрсін») деп айқайлауға міндетті. Қазіргі уақытта Вестминстер аббаттығының деканы мектеп басқармасының төрағасы болып табылады. 17 ғасырдың басында аббаттықта Киелі кітаптың «Жаңа патша Джеймс нұсқасын» дайындаған шіркеу қызметкерлерінің алты тобының екеуі орналасқан. Олар өз жиналыстарын аббаттықтағы Иерусалим бөлмесінде өткізді. Бірінші топты аббаттықтың деканы Ланселот Эндрюс басқарды. 1642 жылы Карл I мен оның Парламенті арасында Англияда Азамат соғысы басталды. Соғыс басталған кезде декан мен канон кеңесі аббаттықтан қашып кетті, олардың орнына Парламентке адал дін қызметкерлері келді. Соғыс кезінде аббаттықтың өзі зардап шекті; алтарьлар, витраждар, орган және тәж зергерлік бұйымдары зақымдалды немесе жойылды. Лорд-протектор Оливер Кромвель 1658 жылы онда салтанатты түрде жерленді, бірақ 1661 жылдың қаңтарында Кромвельдің денесі табылып, Тиберндегі дарға асылды. 1669 жылы аббаттыққа күнделік жазушы Сэмюэл Пипс келді, ол 15 ғасырлық королева Екатерина де Валуаның денесін көрді. Ол 13 ғасырлық әйелдер шіркеуінде 1437 жылы жерленген, бірақ Генрих VII капелласының құрылысы кезінде эксгумацияланды және арадағы 150 жылда қайта жерленген жоқ. Пипс табутқа еңкейіп, оның аузынан сүйді, «Бұл менің туған күнім, отыз алты жасымда мен алғаш рет королеваны сүйдім» деп жазды. Ол кейін күйеуі Генрих V-тің қасына қайта жерленді. 1685 жылы Джеймс II-нің тәж кию рәсіміне дайындық кезінде бір жұмысшы Эдуард Исповедниктің табытына кездейсоқ мұржа бағанын өткізіп алды. Хорда ән шырқаған Чарльз Тейлор табуттан тізбекке ілінген крестті алып, оны патшаға берді, ол оны Папаға берді. Оның қазіргі орны белгісіз.

18-19 ғасырлар

17 ғасырдың соңында сәулетші Кристофер Рен аббатхананың бірінші мата зерттеушісі болып тағайындалды. Ол шіркеудің сыртқы жағын қалпына келтіру жобасын бастады, оны оның ізбасары Уильям Дикинсон жалғастырды. Екі жүз жылдан астам уақыттан кейін, аббатхананың батыс екі мұнарасы 1740 жылдары Николас Хоксмур мен Джон Джеймс салып, готикалық-барокко стилінде болды. Көмекші өрт сөндіру қызметі мен аббатхананың өртке қарсы күзетушілері өрттің бүкіл шіркеуге таралуын тоқтата алғанмен, аббатхананың деканаты мен діни қызметкерлер мен қызметкерлердің үш тұрғын үйі зардап шекті, ал өткел үстіндегі фонарь мұнарасы құлап, аббатхана аспанға ашық қалды. Залалдың құны 135 000 фунт стерлинг деп бағаланды. RAF капелласында әлі де зақымды көруге болады, онда бомба капелланың сыртына түсіп, қабырғада кішкентай тесік жасады. Ешкім қаза таппады, және аббатхана соғыс бойы діни қызметтерді өткізіп тұрды. Жаулық тоқтағаннан кейін, эвакуацияланған заттар аббатханаға қайтарылды, 60 000 құм қаптары шығарылды, ал өткелдің үстіне жаңа, тұрақты шатыр салынды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде архитекторлар Эдвин Лютенс пен Эдвард Мауф батыс жаққа арналған нартекс (кіреберіс залы) үшін екі түрлі жоба жасады, бірақ екеуі де іске аспады. Өте маңызды әмбебап құндылығы болғандықтан, аббатхана 1987 жылы Вестминстер сарайы және Сент-Маргарет шіркеуімен бірге ЮНЕСКО-ның Дүниежүзілік мұралар тізіміне енгізілді. 1997 жылы, жыл сайын шамамен 1,75 миллион келушіні қабылдайтын аббатхана, кіреберіс үшін ақы алуды бастады (дегенмен, шіркеудің шығыс жартысына кіру үшін ақы 1600 жылға дейін алынып келген).

21 ғасыр

2009 жылдың маусым айында 250 жылдан бері алғашқы ірі құрылыс жұмыстары ұсынылды. Корона – тәж сияқты сәулеттік элемент – орталық қиылыс үстіндегі шамшырақтың айналасына 1950 жылдардан бері сақталған пирамидалық құрылысты алмастырып салу ұсынылды. Бұл 2013 жылы аяқталған аббатхананың 23 миллион фунт стерлингтік кеңейтілуінің бір бөлігі болды. 2008 жылдан бастап екі жыл бойы Cosmati еденін тазалау және қалпына келтіру жұмыстары жүргізілді. 2010 жылдың 17 қыркүйегінде Рим папасы Бенедикт XVI Кентербери архиепискобы Роуэн Уильямспен бірге кешкі құлшылыққа қатысып, аббатханаға аяқ басқан алғашқы папа болды. 2011 жылдың 29 сәуірінде аббатханада Принц Уильям мен Кэтрин Миддлтонның неке тойы өтті. 2020 жылы аббатхана аумағында археологиялық қазба жұмыстары кезінде 13 ғасырға жататын сакристика табылды. Сакристика аббатхана монахтары месса кезінде қолданылатын киім-кешектер мен тостағандар сияқты заттарды сақтау үшін пайдаланылған. Бұл жерде сонымен қатар, көбінесе аббат монахтарының мәйіттерінен тұратын жүздеген жерленген денелер де табылды. 2021 жылдың 10 наурызында Ақындар бұрышында COVID-19 вакцинасының дозаларын салу үшін вакцинация орталығы ашылды.

Сәулет

Ғимарат негізінен геометриялық готика стилінде салынған, қаптауы үшін Рейгейт тасы қолданылған. Шіркеудің он бір бөліктен тұратын негізгі залы, қанаттары, трансепттері және амбулаториясы мен сәулелі шіркеулері бар. Ғимарат екі қабатты ұшатын тіректермен нығайтылған. Негізгі залының батыс жағы мен батыс фасады Генри Йевелмен перпендикулярлы готика стилінде жобаланған. Генрих VII шіркеуі Роберт және Уильям Вертудың еңбектерімен, кеш перпендикуляр стилінде Хаддлстон тасынан салынған. Батыс мұнараларын Николас Хоксмур жобалаған, ол аббатхананың готика стилін өмірінде танымал болған барокко стилімен үйлестірген. Мұнараның еден жоспары жұлдыз тәрізді, терезелері қорғасынмен қапталған және әсем тәжбен жабдықталған. Ішкі лифт шахтасы аббатхана тарихынан алынған 16 түрлі таспен, оның ішінде Пурбек мәрмәрі, Рейгейт тасы және Портленд тасымен жабылған. Жобаны жүзеге асыруға бес жыл кетіп, құны 22,9 миллион фунт стерлингті құрады. Галереялардың дизайнын McInnes Usher McKnight жасаған. Капитулдың ішкі қабырғалары 14- және 15-ғасырлардағы Апокалипсис, Соңғы Сот, құстар мен жануарлардың суреттерімен безендірілген.

Генрих VII шіркеуі

Генрих VII әйелінің капелласы, сондай-ақ Генрих VII капелласы деп те аталады, король Генрих VII өсиетімен салынған аббаттықтың шығыс жағындағы кең әйелдер капелласы. Кейінгі тікбұрышты готикалық стильде салынған капелла, ағылшын ақыны Джон Лиландты оны orbis miraculum (әлемнің ғажабы) деп атауға шабыттандырды. Капеллада бірнеше монархтардың, соның ішінде Эдуард V, Генрих VII, Эдуард VI, Мэри I, Елизавета I, Джеймс I, Карл II, Джордж II және Шотландия королевасы Мэридің қабірлері орналасқан. Ол өзінің аспа тәрізді және жаңбыршақтық күмбездік стилімен танымал, бұл стильді, мүмкін, Уильям Верту жобалаған, ал жазушы Вашингтон Ирвинг оны "өте нәзік және әуеліктікпен арапақ желісінің кереметімен жасалған" деп сипаттаған. Күмбез нағыз жаңбыршақтық емес, жаңбыршақтық сияқты жасырылған аркалық күмбез. Ішкі қабырғалары 95 әулие мүсінін қоса, ою-өрнектермен тығыз безендірілген. Англиядағы көптеген әулие мүсіндері 17 ғасырда жойылған, сондықтан бұл мүсіндер сирек сақталған. Ортағасырлық ғимараттың көп бөлігі сияқты, олар бастапқыда боялған және алтынмен жалатылған болуы керек. Капелла қабырғалары сыртынан ұшатын тіреулермен нығайтылған, олардың әрқайсысы көпбұрышты мұнара түрінде және үстінде күмбез орналасқан. Капелланың ортасында Генрих VII және оның әйелі Йорктан Елизаветаның қабірі орналасқан, оны Пьетро Торригиано жасаған (ол Италиядан Англияға Микеланджелоның мұрнын ұрыс кезінде сындырып, қашқан). Капелланың негізгі құрылысынан таралатын қосымша капеллалар бар. Солтүстік жақтағы бірінде Мэри I және Елизавета I қабірлері орналасқан; екі табыт та Елизаветаның ескерткішінде. Оңтүстік жақтағы тағы бір капеллада Шотландия королевасы Мэридің қабірі орналасқан. Екеуі де Англия тағына Елизаветаның мұрагері, Мэридің ұлы Джеймс I тапсырыс берген. Шығыс жағында RAF капелласы орналасқан, онда 1940 жылғы Ұлыбритания шайқасында қаза болғандарға арналған витражды терезе бар. RAF капелласы 1658 жылы Оливер Кромвеллдің алғашқы жерленген орны болды. Кромвель 1661 жылы Стюарттардың қайта орналасуынан кейін, оның денесі Тибернде аспаға ілініп, қайта жерленген. Капелла 1725 жылдан бері Бат орденінің бас шіркеуі болып табылады, ал оның мүшелерінің тулары орындықтардың үстінде ілінеді. Орындықтар ортағасырлық мейірімділіктерді сақтайды: монахтар қызмет кезінде демалуға арналған кішкентай тақталар, көбінесе әртүрлі және қызықты ою-өрнектермен безендірілген.

Монастырь ғимараттары

Көптеген монахтар пайдаланған бөлмелер қайта мақсатта пайдаланылды. Жатақхана кітапхана мен оқу бөлмесіне айналды, ал монахтардың кеңселерi дін қызметкерлерінің үйлеріне өзгертілді. Абаттың жеке тұрғыны болды және ол қалған монахтардан бөлек тамақтанды. Қазір Вестминстер деканы пайдаланатын бұл тұрғын үй Лондонның ең ұзақ мерзімде үздірілмей пайдаланылып келе жатқан ең көне үйі болуы мүмкін. Оған Иерихон бөлмесі (ағаштан жасалған ою-өрнекпен жабылған), Иерусалим палатасы (1369 жылы салынған) және қазір Вестминстер мектебінде қолданылатын музыка ойнаушылар галереясы бар кең асхана кіреді. Приор да монахтардан бөлек, қазіргі Ашбернхам үйі орналасқан жерде, Кішкентай Дин ауласында (қазір Вестминстер мектебінің бір бөлігі) жеке шаруашылығына ие болды.

Өнер туындылары мен қазыналар

Кеме және трансепттерде қолмен соққан Уотерфорд шынысынан жасалған он алты кристалл шамшырақ бар. А. Б. Рид және Стивен Дайкс Боуэр жобалаған оларды 1965 жылы Гиннесс отбасы аббатхананың 900 жылдығын еске алу үшін сыйға берді. Хор орындары Эдвард Блордың 1848 жылғы жобасы бойынша жасалған. Кейбір орындар Ұлыбритания Достастығы елдерінің жоғары комиссарларына бөлінген. Батысқа қарайғы өткелден әрі сакрарий орналасқан, онда бас құрбандық үстелі тұр. Аббатхана коллекциясында 13 ғасырға жататын Вестминстер ретаблосы бар, ол Генрих III шіркеуінің 13 ғасырғы алтарьлық бейнесі және Англияда сақталған ең көне панельдік суреттердің бірі саналады. Қазіргі бас құрбандық үстелі мен қоршауы 1867 және 1873 жылдар аралығында Джордж Гилберт Скотттың жобасымен салынды, ал мүсіндерін Х. Х. Армистед жасады, олар Мұса, Әулие Петр, Әулие Павел және Давид патшаны бейнелейді. Сондай-ақ, Дж. Р. Клейтон мен Антонио Сальвиатидің «Соңғы тоқсан» мозаикасы бар. Оңтүстік трансептте шамамен 1300 жылға жататын қабырға суреттері сақталған, оларды Ричард Дженкинс «Англиядағы сол заманның ең көрнекті туындысы» деп атады. Суреттерде Әулие Томаның Мәсіхтің жараларын қарауы және Әулие Кристофердің Мәсіх баласын көтеріп әкелуі бейнеленген, олар 1934 жылы екі ескерткіштің артында табылған. XIV ғасырға жататын суреттер седилияның (бас құрбандық үстелінің екі жағындағы дін қызметкерлерінің отыратын орындары) артқы жағында сақталған. Оңтүстік жағында үш тұлға бейнеленген: Эдуард Исповедник, Гавриил періште және Мария ана. Солтүстік жағында екі патша (вероятно Генрих III және Эдуард I) діни тұлғаны, мүмкін Әулие Петрді қоршап тұр. Олар парламенттің бұйрығымен, одақ кезеңінде қабырғамен жабылып, кейіннен қайта ашылған. Ұлы батыс есігінің үстінде әртүрлі конфессияларға жататын ХХ ғасырғы христиан шейіттерінің он мүсіні орналасқан, мүсіндерді 1998 жылы аббатхана шеберлері жасаған. Еске алынғандар: Максимилиан Колбе, Манче Масемола, Жанани Лувум, Ұлы герцогиня Елизавета Федоровна, Мартин Лютер Кинг, Оскар Ромеро, Дитрих Бонгоффер, Эстер Джон, Люциан Тапиеди және Ван Чжимин. Капитулдан аббатхана кітапханасына апаратын есік бар, ол монахтар үшін жатақхана ретінде салынған және 16 ғасырдан бері кітапхана ретінде пайдаланылып келеді. Кітапханада шамамен 16 000 томдық кітап қоры бар. Кітапхананың жанында аббатхананың тарихи мұрағаты сақталатын мұражай бөлмесі орналасқан.

Космати тасқыны

Эдуард Исповедниковтың қадірлі орны мен бас құрбандық алдындағы қиылыста 700 жылдық тарихы бар Cosmati төсеніші орналасқан. Ол шамамен 30 000 түсті шыны мен тас бөлігінен құралған плиткалық еден. Шамамен 25 фут шаршы (7,6 метр) көлемдегі бұл төсеніште патшалардың тағына отыру рәсімдері өткізіледі. Еден, осындай жұмыстармен танымал болған Римдегі Космати әулетінің атымен аталады. 1258 жылы Ричард Уэр абат болып тағайындалғанда Римге сапар шегіп, тас және шеберлермен оралған. Порфир тасы алғашқыда Мысырдан алынып келген, және Рим империясы кезінде Италияға жеткізілген болуы мүмкін. Төсеніш латын тіліндегі жазумен (қазір жоғалған) қоршалған, онда суретші Одерикус деп көрсетілген, бұл, әдетте, Пьетро ди Одеризио немесе оның ұлына сілтеме жасайды. Жазуда сондай-ақ, оның жаратылуынан кейін 19 863 жыл өткен соң дүние аянына жететіні болжаған. Традициялық мозаикадан айырмашылығы, бөліктер біркелкі өлшемде кесілмеген, керісінше, "opus sectile" ("кесу жұмысы") деп аталатын арнайы техникамен жасалған. Еуропадағы Cosmati едендерінің арасында қараңғы Пурбек мәрмәрінен жасалған науаларды қолдану арқасында ерекшеленеді, бұл әдеттегі ақ мәрмәрдің орнына айқын шекаралар құрайды. Бұл төсеніш Сент-Джордж капелласы (Виндзор қамалы) және Кентербери соборындағы еденге жасалған кейінгі әсерлерге ықпал етті. Төсеніштегі сияқты геометриялық өрнектер аббат монахтарының ойшаруына көмектеседі деп есептелді және ортағасырлық христиандық ғалам туралы түсініктерді жеткізді, оларды сөзбен айту қиын еді. Дизайнның көп бөлігі тас қалаушылардың құпиясы саналған квадраттың геометриялық екі еселеуіне негізделген. Төрт жақты квадраттар, төрттік симметрия және дизайнның төрт ішкі дөңгелегі классикалық философияның төрт элементін көрсетеді, ал орталық дөңгелек ғаламның жаратылу кезіндегі бейпілді күйін бейнелейді. Әрбір ішкі дөңгелек екі жолақпен жанасады, олар әр элементтің ортақ қасиеттерін көрсетеді; классикалық философияда су мен ауа "ылғал", ал ауа мен от "ыстық" деп есептелген.

Боялған шыны

Аббатхананың 13 ғасырдағы терезелері боялған шынымен толтырылған болса керек, бірақ оның көп бөлігі Англия азамат соғысы мен «Блиц» кезінде қиратылып, қарапайым, мөлдір шынымен ауыстырылды. 19 ғасырдан бері Ninian Comper (навидің солтүстік жағында) және Hugh Easton мен Alan Younger (Генри VII капелласында) сияқты суретшілердің жобаларымен жасалған жаңа боялған шыны терезелер мөлдір шыныны алмастырды. Солтүстік роза тәрізді терезе James Thornhill жобалап, 1722 жылы Joshua Price жасаған; ол Мәсіхті, елшілерді (Иуда Искариотсыз), Төрт Евангелистті және ортасында Киелі кітапты бейнелейді. Терезе 19 ғасырда J. L. Pearson қалпына келтірген, сол кезде кейбір тұлғалардың аяқтары кесілді. Thornhill сондай-ақ үлкен батыс терезесін де жобалаған, онда Ыбырайым, Ысқақ және Яқуптың бейнелері, ал төменде Израильдің он екі тайпасының өкілдері көрсетілген. Генри VII капелласының батыс терезесін John Lawson жобалап, 1995 жылы ашты. Ол Вестминстер аббаттығының меценаттарының гербтерін және шифрларын, әсіресе John Templeton-ның (оның гербі төменгі панельде ерекше көзге түседі) бейнелейді. Ортасында Елизавета II-нің қару-жарағы орналасқан. Alan Younger жобалаған және Құдай анаға арналған орталық шығыс терезе 2000 жылы ашылды. Ол суретшінің үйінің үстінен өтіп бара жатқан Хале-Бопп кометасын, Бейтлехем жұлдызы ретінде бейнелейді. Терезені сыйлаған Пекхэм лорды мен леди Харрис төменгі жағында тізе бүгіп отырған күйде көрсетілген. 2018 жылы суретші David Hockney Елизавета II-нің билігін мерекелеу үшін солтүстік трансептіге жаңа боялған шыны терезе ашты. Ол оның туған жері Йоркширдің ауылдық көрінісін, қарағай гүлдерін және көк аспанды көрсетеді. Hockney терезе дизайнын жасау үшін iPad-ті пайдаланды, боялған шыныдан өтетін жарықтың әсерін қайталады.

Королеваның бриллиантты юбилейі галереясы

Вестминстер аббатшылығының мұражайы бұрынғы монахтар жатақханасының астындағы XI ғасырға дейін сақталған күмбезді үйдің ішінде орналасқан. Бұл аббатхананың ең ежелгі бөліктерінің бірі, оның негізі 1065 жылы Эдуард Исповедникпен қаланған кезге дейін сақталып келген. Бұл кеңістік 1908 жылдан бері мұражай ретінде пайдаланылып келді, бірақ 2018 жылдың маусым айында Королеваның Алмаз юбилейі галереясы (аббатхананың трифориумында, биік орналасқан және лифт пен баспалдақтары бар Вестон мұнарасы арқылы кіретін) ашылғаннан кейін көпшілікке жабылды. Басқа көрмелердің арасында Кристофер Реннің салынбаған мұнарасының моделі, 1837 жылы королева Викторияның таққа отыруына арналған аббатхананың қағаз үлгісі және 2011 жылы аббатханада үйленген принц Уильям мен Кэтрин Миддлтонның неке қию куәлігі бар. Тарихының көп бөлігінде онда жерленген адамдардың көпшілігі (монархтардан басқа) шіркеумен байланысы бар адамдар болды – қарапайым жергілікті тұрғындар немесе аббатхананың монахтары, олар көбінесе ешқандай белгілерсіз жерленген. 18 ғасырдан бері, британдықтардың кез келгенінің осы аббатханада жерленуі немесе еске алуы үлкен құрметке ие, бұл 1727 жылы қайтыс болған Исаак Ньютонның салтанатты жерлеу рәсімі мен ескерткішінің арқасында одан әрі күшейді. 1900 жылға қарай аббатханада көптеген белгілі тұлғалар жерленгендіктен, жазушы Уильям Моррис оны «Ұлттық Вальхалла» деп атады. Аббатханада жерленген саясаткерлердің ішінде Питт Аға, Чарльз Джеймс Фокс, Питт Кіші, Уильям Гладстон және Клемент Атли бар. Исаак Ньютонның қабірінің маңында Чарльз Дарвин және Стивен Хокинг сияқты ғалымдар тобы шоғырланған. Актерлердің қатарында Дэвид Гаррик, Генри Ирвинг және Лоуренс Оливье бар. Музыканттар көбінесе собордың солтүстік бөлігіне жерленеді, олардың ішінде Генри Перселл және Ральф Вон Уильямс бар. Георг Фридерик Гендель Ақындар бұрышында жерленген. Абатханада шамамен 18 ағылшын, шотланд және британ монархтарының қабірі сақталған, соның ішінде Эдуард Исповедник, Генрих III, Эдуард I, Эдуард III, Ричард II, Генрих V, Эдуард V, Генрих VII, Эдуард VI, Мэри I, Шотландия королевасы Мэри, Елизавета I, Джеймс I, Карл II, Мэри II, Уильям III, королева Анна және Георг II. Елизавета мен Шотландия королевасы Мэри – толық қабір бейнесімен жерленген соңғы монархтар; олардан кейін жерленген монархтар аббатханада қарапайым жазулармен еске алынады. Георг II 1760 жылы аббатханада жерленген соңғы монарх болды, ал Георг III-нің інісі Генри Фредерик 1790 жылы аббатханада жерленген соңғы корольдік отбасының мүшесі болды. Георг II-ден кейінгі монархтардың көпшілігі Виндзордағы Сент-Джордж шіркеуінде немесе Виндзор қаласының шығысында орналасқан Фрогмор корольдік жерлеу орнында жерленген.

Ақындық бұрыш

Шіркеудің оңтүстік трансепті ақындар мен жазушылардың көп саны жерленген және оларға арналған ескерткіштердің көптігіне байланысты "Ақындар бұрышы" деп аталады. Алғашқысы – Джеффри Чосер (шамамен 1400 жылы жерленген), ол Корольдің құрылыс жұмыстарының кеңсесінде қызмет еткен және аббатта пәтері болған. Екінші ақын – Эдмунд Спенсер (аббатқа жақын болған), ол 1599 жылы жақын жерге жерленген. "Ақындар бұрышы" идеясы 18 ғасырға дейін қалыптаспады, сол кезде Уильям Шекспир және Джон Милтон сияқты басқа жерде жерленген жазушыларға ескерткіштер орнатылды. Содан бері Ақындар бұрышында Джон Драйден, Альфред, Лорд Теннисон, Чарльз Диккенс және Рудиард Киплинг сияқты жазушылар да жерленген. Аббатта жерленген барлық жазушылар оңтүстік трансепте емес; Бен Джонсон соқпақтың солтүстік бөлігінде тік тұрып, ал Афра Бен – монастырь дөңгелектерінде жерленген.

Беймәлім жауынгер

Еденде, Ұлы Батыс қақпасының ішінде, ортасында, белгісіз жауынгердің қабірі жатыр: Бірінші дүниежүзілік соғыста Еуропа майданында қаза тапқан, кім екені белгісіз сарбаз. Көптеген елдерде белгісіз сарбаздың (немесе жауынгердің) қабірі болғанымен, Вестминстер аббатханасындағысы алғашқысы болды; ол соғыстың бұрын-соңды көрілмеген зымырандық қазасына жауап ретінде туындады. Бұл идеяны 1920 жылы әскери капеллан Дэвид Райлтон ұсынды. Қосылу рәсімі 1920 жылдың 11 қарашасында, соғыс аяқталғанына екі жыл толуына орай өтті. Белгісіз жауынгер содан кейін бір апта бойы жатты, және осы уақыт ішінде оның қабірін шамамен 1,25 миллион адам көрді. Бұл қабір – аббатханадағы жалғыз еден тасы, оған басып жүруге тыйым салынған, және әрбір шетелдік мемлекет басшысының сапары осы қабірге барудан басталады.

Патшалық мерекелер

Аббатхананың патша отбасымен тығыз байланысы бар. Оған монархтар демеушілік жасады, ол таққа отырғызу, патшалық үйлену тойлары мен жерлеу рәсімдері үшін таңдалды, сондай-ақ бірнеше монархтар ондағы діни қызметтерге қатысты. Бір монарх Вестминстер аббатханасында дүниеге келді, ал екіншісі сол жерде қайтыс болды. 1413 жылы Генрих IV Эдуард Исповедниктің қасиетті орнында дұға оқып жатқанда құлап кетті. Ол Иерусалим бөлмесіне көшірілді және көп ұзамай қайтыс болды. Эдуард V 1470 жылы аббаттың үйінде дүниеге келді. Аббатханада алғашқы мерейтойлық шара 1887 жылы Виктория патшайымының Алтын юбилейіне арналды. Ол таққа отырғызылғанда киген толық регалиясын киюдің орнына, қара аза киімдерін киді, үстінен Гартер орденінің белгісі мен кішкентай тәж тақты. Ол Тақ отырғызу креслосына отырды – осы оқиғаға арналған қара лакталған, кейін мұқият тазаланған креслода екі рет отырған жалғыз монарх болды. Елизавета II және оның күйеуі, Филипп ханзада, күміс, алтын және алмаз тойларын аббатханада діни қызметтермен атап өтті және жыл сайынғы Ұлттар Достастығы күніне қатысып тұрды. Монарх жыл сайын Маунди бейсенбісінде Корольдік Маунди рәсіміне қатысады, оның барысында таңдалған қарт адамдар (монархтың жасына сәйкес әр жыныстан адамдар) монеталармен садақа алады. Рәсім 1952 жылдан бері елдің әртүрлі шіркеулерінде өткізіліп келеді және әр 10 жыл сайын аббатханаға қайта оралады.

Тақтайтын күндер

1066 жылы Жеңімпаз Уильямның тәж киюінен бері 40 ағылшын және британ монархтары Вестминстер аббаттығында тәж киді (Едуард V, Леди Джейн Грей және Эдуард VIII есепке алынбағанда, олар ешқашан тәж кимеді). 1216 жылы Генрих III аббаттықта тәж кие алмады, себебі сол кезде Лондон жау әскерлерімен басылып алынған болатын. Генрих Глостер соборында тәж киді, ал 1220 жылы Вестминстер аббаттығында екінші рет тәж киді. Аббаттықты қайта жарақтап салғанда, болашақ тәж кию рәсімдерінде көптеген қонақтарды қабылдау үшін ұзын трансепттермен жобаланды. Қызметтің реті негізінен 1377 жылы Ричард II-нің тәж киюі үшін жасалған және аббаттықтың қорында сақталатын «Liber Regalis» атты жарықтандырылған қолжазбадан алынған. 2023 жылдың 6 мамырында Карл III-нің тәж кию рәсімі аббаттықта өтті. 18 және 19 ғасырларда орындыққа қоғамдық қол жеткізілім болды; адамдар оған отыра алды, ал кейбіреулері ағашқа өзінің әріптерін ойып салған. 17 ғасырға дейін король өзінің жаңа патшайымы үшін, егер ол тәж кигеннен кейін үйленсе, жеке тәж кию рәсімін өткізетін. Соңғысы 1533 жылы Генрих VIII-ге үйленгеннен кейін Анна Болейннің тәж киюі болды. Аббаттықта 15 патшайымның тәж кию рәсімі өткізілді. Генрих VIII-нің үшінші әйелі Джейн Сеймурдың тәж киюі жоспарланған, бірақ ол оған үлкермей қайтыс болды; Генрихтің келесі әйелдері үшін тәж кию рәсімі жоспарланбады. Мария I-нің күйеуі, Испанияның Филиппі, Марияның өлімінен кейін жеке билік етуге тырысады деген алаңдаушылықтан бөлек тәж киюге ие болған жоқ. Содан бері екінші рет тәж кию мүмкіндігі сирек болды; монархтар көбінесе үйленген күйінде таққа отырды. Генрих II 1170 жылы Вестминстер аббаттығында Генрих II тірі болғанда, өзінің ұлы Генрих Жас корольдің тәж кию рәсімін өткізді, мұның мақсаты мұрагерлікті қамтамасыз ету болды. Алайда, Жас король әкесінен бұрын қайтыс болды және таққа отыра алмады.

Жерлеу рәсімі

1066 жылы Эдуард Исповедниктің және 1790 жылы шіркеуде соңғы рет жерленген Генри ханзаданың арасында көптеген корольдік жерлеу рәсімдері өтті. Содан кейін 1925 жылы Александра патшайымының жерлеу рәсіміне дейін абаттықта корольдік жерлеу рәсімдері болған жоқ; патшайым Виндзор сарайында жерленді. 1953 жылы Мэри Тектің және 2002 жылы Королева Ана Елизавета сияқты басқа патшайымдар да басқа жерде жерленуге дейін абаттықта жерлеу рәсімдерін өткізді. 2022 жылдың 19 қыркүйегінде Елизавета II-нің мемлекеттік жерлеу рәсімі абаттықта өтті, одан кейін ол Виндзордағы Сент-Джордж капелласында жерленді. Бұл Вестминстер абаттығында 260 жылдан астам уақыттан бері монархтың өткізілген алғашқы жерлеу рәсімі болды.

Декан мен бөлім

Вестминстер аббаттығы – Вестминстердің деканы мен тарауы басқаратын колледждік шіркеу. Ол Елизавета I-нің 1560 жылғы 21 мамырдағы корольдік жарғысымен құрылған, ол Вестминстердің Әулие Петр колледждік шіркеуі (корольдік ерекшелік) ретінде бекітілді. 2019 жылы Дэвид Хойл Вестминстердің деканы болып тағайындалды. Тарау төрт каноннан және Бас қазынашы деп аталатын жоғары әкімшілік лауазым иесінен тұрады. Декан мен канондардан өзге, кіші канондар да бар.

Патшаның қайыршылары

Патшаның (немесе королеваның) алты қайырымдылықпен қамтылған адамы мен әйелі аббатхана тарапынан күтіледі. Олар корольдік жарлық бойынша декан мен Ішкі істер министрінің ұсынысымен тағайындалады, жексенбі күндері таңғы және кешкі құлшылыққа қатысады және шағын жалақыға сұралған жұмыстарды атқарады. Қызмет барысында олар сол жауырында тәжді роза белгісі бар ерекше қызыл халат киеді. 1502 жылы Генрих VII аббатхананың жанында қайырымдылық үйін құрды, ал он екі қайырымдылық адамы мен үш қайырымдылық әйелі бастапқыда жасы немесе денсаулығының нашарлауына байланысты зейнеткерлікке шыққан төмен дәрежелі сарай қызметкерлері болды. Олар 50 жастан асып, отбасы құрмаған, жақсы беделге ие, сауатты, өзіне өзі қамқор бола алатын және жылына 4 фунттан кем табыс көретін болуы керек еді.

Монша ордені

Ең құрметті Bath ордені – британдық рыцарлық ордені, оның рухани үйі – аббатхананың Генрих VII шіркеуі. Орден 1725 жылы I Георгиймен құрылған, 1812 жылдан кейін сәннен шығып, 1913 жылы V Георгиймен қайта жаңғыртылған. Атау рыцарь тағайындалуының күрделі ортағасырлық рәсімінен шыққан, онда тазару символы ретінде шомылу болған. Мүшелерге орнату рәсімінде, әр төрт жыл сайын аббатханада олардың туы, гербі және орнату тақтасы бар орын беріледі. Мүшелер саны орын санынан көп болғандықтан, кейбіреулері орнатылуын көп жылдар күтеді. Bath ордені – Garter, Thistle және St. Patrick ордендерінен кейінгі төртінші ең көне британдық рыцарлық орден (соңғысы қазір тоқтатылған).

Музыка

Эндрю Нетсинга 2023 жылдан бері аббатхананың органшысы және хор жетекшісі болып табылады. Питер Холдер – органшының орынбасары, Мэтью Джориш – ассистент-органшы, ал Деви Рис – органшы-стипендиат.

Хор

Он төртінші ғасырда құрылғаннан бері Вестминстер аббаттығының хорының басты міндеті – күнделікті құлшылықтарда ән салу болған. Сондай-ақ хор көптеген мемлекеттік шараларда маңызды рөл атқарады, оның ішінде патшалық үйлену тойлары мен қоштасу рәсімдері, тәж кигізу салтанаты және естелік қызметтері бар. 2012 жылы хор Папа Бенедикт XVI-ның шақыруын қабылдап, Санкт-Петр базиликасындағы Папалық миссада Сикстин капелласының хорымен бірге ән салған. Хордың құрамында толық ерлерден тұратын 12 кәсіби әнші және 8-13 жас аралығындағы 30 бала бар, олар Вестминстер аббаттығының хор мектебінде білім алады.

Ағза

Вестминстер аббаттығындағы орган туралы алғашқы жазба 1240 жылы Генрих III-тен бір (немесе бірнеше) органды жөндеу үшін үш марка сыйлық бергені туралы мәліметтерді қамтиды. 1304 жылы Lady Chapel-де "unum parem organorum" ("орган жұбы") деп жазылған. 1982 және 1987 жылдары Саймон Престонның басшылығымен Harrison & Harrison компаниясы органды кеңейтіп, қосымша төменгі хор органы мен бомбард органы қосты. Толық аспапта бес мануал және 109 дыбыс шығаратын тоқтау бар. Оның консолі 2006 жылы Harrison & Harrison компаниясымен жаңартылды, сондай-ақ төменгі хор органы мен бомбард органына екі қосымша 16 футтық тоқтау орнатуға орын дайындалды. Роберт Мот 1585 және 1598 жылдары екі қосымша шіркеу қоңырауын құйды, ал Ричард Фелпс пен Томас Лестер 1738 жылы қасиетті қоңырау құйды. Екі қоңырау қолданылмайды; біреуі шамамен 1320 жылы, ал екіншісі 1742 жылы Томас Лестер құйған.

Танымал мәдениетте

Вестминстер аббаттығы Уильям Шекспир мен Джон Флетчердің «Генрих VIII» пьесасында еске алынады, онда бір джентльмен Анна Болейннің тәж кию рәсімін сипаттайды. Аббатхана Томас Бастардтың 1598 жылғы сонетінде де айтылады, ол былай басталады: «Мен терең таңғаламын / атақты Вестминстерге қандай адамдар қайта оралады / мыс немесе тас ескерткіште мәңгілікке қалған / ханзадалар мен барлық түрдегі қадірлі тұлғалар». Аббатхана туралы өлеңдерді Фрэнсис Бомонт пен Джон Бетджеман да жазған. Бұл ғимарат Каналлетто, Венцеслав Холлар, Уильям Брюс Эллис Ранкен және Дж. М. У. Тернер сияқты суретшілердің картиналарында бейнеленген. Драматург Алан Беннет 1995 жылы «Аббат» атты деректі фильмін жасады, онда ол ғимаратпен байланысты өзінің тәжірибесін баяндайды. «Да Винчи коды» кітабы мен фильмінің маңызды көріністері Вестминстер аббаттығында өтеді. 2005 жылы аббатхана фильм түсіруге рұқсат бермеді (кітапты «теологиялық тұрғыдан дұрыс емес» деп атады), сондықтан фильмде Линкольн соборының суреті қолданылды. Аббатхана қызметкерлері үшін кітаптағы бірнеше талаптарды жоққа шығаратын және сұрақтарға жауап беретін фактілер парағын жариялады. 2022 жылы аббатхана шіркеу ішінде «Миссия: Мүмкін емес» атты сегізінші фильмді түсіруге сирек рұқсат бергені хабарланды.