Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Солсбери соборы, ресми түрде Қасиетті Мария Діңгектің соборы – Англияның Солсбери қаласындағы англикан соборы. Собор Солсбери дін аймағының бас шіркеуі және Солсбери епископының тақ орны болып табылады. Бұл ғимарат ерте ағылшын готикалық сәулет өнерінің көрнекті үлгілерінің бірі саналады. Оның негізгі құрылысы 1220 жылдан 1258 жылға дейін, яғни 38 жылдың ішінде аяқталды. Мұнара мен шпилі 1330 жылы бітті; олардың биіктігі 123 метрге жетіп, 1561 жылдан бері Англиядағы ең биік шіркеу шпилі болып табылады. Соборда әлемдегі ең көне, әлі жұмыс істеп тұрған сағаттардың бірі орналасқан, сонымен қатар Магна Картының төрт түпнұсқа көшірмесінің бірі сақталған. 2008 жылы собор құдайына арналған тойдың 750 жылдығын атап өтті.
Salisbury Cathedral, formally the Cathedral Church of the Blessed Virgin Mary, is an Anglican cathedral in Salisbury, England. The cathedral is the mother church of the Diocese of Salisbury and is the seat of the Bishop of Salisbury. The building is regarded as one of the leading examples of Early English Gothic architecture. Its main body was completed in 38 years, from 1220 to 1258. The tower and spire were completed by 1330; it was heightened to 404 feet (123 m) and has been the tallest church spire in England since 1561. The cathedral contains a clock which is among the oldest working examples in the world, and has one of the four surviving original copies of Magna Carta. In 2008, the cathedral celebrated the 750th anniversary of its consecration.
Тарих
Солсбери 1075 жылы епископтық орынға айналды. Ол кезде қала, қазіргі собордан солтүстікке қарай шамамен 3 шақырым жердегі төбеде, қазіргі уақытта қирап қалған Ескі Сарумның жанында орналасқан еді. Ескі Сарум соборы кейін салынды және 1092 жылы киеленді. 1197 жылы епископ Герберт Пур рухани қызметкерлер мен әскерилер арасындағы қарым-қатынастың нашарлауына байланысты соборды қайта орналастыруға рұқсат сұрады. Рұқсат берілді, бірақ оның ізбасары және ағасы Ричард Пурдың кезіне дейін көшу бірнеше рет кейінге шегерілді. Аңыз бойынша, епископ Пур соборды қай жерге салуды жоспарласа, сол бағытта жебе атқан; жебе сол жердегі еленге тиді, және собор сол жерде бой көтерді. Собордың негізгі бөлігі, Ескі Сарум және Стоунхендж бір сызықта орналасқан деген қауесет бар, бірақ Клайв Л.Н. Рагглз бұл жердің батпақты екенін, ал батысқа қарай бірнеше шақырым жердегі жақсырақ жерді алу мүмкін болмағандықтан таңдалғанын айтады. Құрылысқа түскен қаржы көбінесе Англияның оңтүстік-шығысындағы канондар мен викарийлерден түскен қайырымдылықтар есебінен қаржыландырылды, олар ғимарат аяқталғанға дейін белгілі бір соманы жыл сайын төлеуге міндеттелді. 1220 жылдың 28 сәуірінде негізгі тастарды Солсберидің 3-ші графы Уильям Лонгспе және Солсберидің 3-ші графинясы Эла Солсбери қалады. Собордың көп бөлігі Теффонт Эвиас карьерінен алынған. Жаңа орындағы жер асты суының жоғары деңгейіне байланысты собордың іргетасы бар болғаны 1 метр тереңдікке салынды. 1258 жылға қарай негізгі ғимарат, наухандар және хор аяқталды. Көптеген ортағасырлық ағылшын соборларынан гөрі, Салисбериде архитектуралық стиль тұрақтырақ, себебі ол негізінен 38 жылдың ішінде салынды. Қолданылған стиль – ерте ағылшын готикасы немесе ланцеттік готикасы деп аталады, екінші атау ланцет терезелерін пайдаланумен байланысты, олар трассериямен бөлінбеген. Кейінірек салынған негізгі бөлімдер – 1240 жылы қосылған монастырь, 1263 жылы салынған басқару бөлмесі және 1330 жылдан бері аспан сызығын биіктеп тұрған 404 фут (123 метр) биіктіктегі мұнара мен шпилі. Аяқталғаннан кейін, ол Англиядағы ең биік тас шпиліне және Линкольн мен Сент-Пол соборларынан кейін үшінші биік шпиліне ие болды. Соңғы екі шпилінің 16 ғасырдың ортасында құлауы Салисбери шпилін жалпы алғанда ең биік шпіл етіп қалдырды. 17 ғасырда Кристофер Рен мұнара мен шпильдің салмағынан деформацияланған орталық тіректерін нығайту үшін қалпына келтіру шараларын жобалады. 2018 жылдың 25 қазанында собордағы Магна Картының көшірмесін ұрлауға талпыныс жасалды; дабылдар іске қосылды және 45 жастағы ер адам ұрлық жасауға талпыныс жасағаны, зақым келтіргені және шабуылдау қаруын ұстағаны үшін ұсталды. Құжат салынған екі қабатты шыныдан жасалған қоршаудың сыртқы қабаты сындырылды, бірақ құжатқа ешқандай зақым келтірмеді. 2020 жылдың қаңтар айында Кенттен келген Марк Ройден 14 466 фунт стерлинг сомасындағы зиян келтірген ұрлық әрекеті үшін және зақым келтіргені үшін кінәлі деп танылды. 2021 жылдың 16 қаңтарынан бастап, COVID-19 пандемиясы кезінде қызмет көрсету үшін жабық болған собор Ұлыбританиядағы вакцинация бағдарламасын жүргізу үшін пайдаланылды, бұл Англиядағы пандемияға қарсы иммундау жоспарының бөлігі болған Личфилд соборынан кейін бір күн өткен соң болды. Адамдар вакцина алған кезде органға музыка ойнатылды.
Salisbury became the seat of a bishop in 1075. At the time, the city was at the now abandoned site of Old Sarum, on a hill about 2 mile (3 km) north of the present day cathedral. Old Sarum Cathedral was built in the years after and was consecrated in 1092. In 1197, bishop Herbert Poore sought permission to re site the cathedral, possibly due to deteriorating relations between the clergy and the military at Old Sarum. Permission was granted but the move was delayed repeatedly until the tenure of his successor and brother Richard Poore. A legend tells that Bishop Poore shot an arrow in the direction he would build the cathedral; the arrow hit a deer, which died in the place where Salisbury Cathedral is now. The cathedral crossing, Old Sarum, and Stonehenge are reputed to be aligned on a ley line, although Clive L. N. Ruggles asserts that the site, on marshland, was chosen because a preferred site several miles to the west could not be obtained. Construction was paid for by donations, principally from the canons and vicars of southeast England, who were asked to contribute a fixed annual sum until the building was completed. The foundation stones were laid on 28 April 1220 by William Longespée, 3rd Earl of Salisbury, and by Ela of Salisbury, 3rd Countess of Salisbury. Much of the freestone for the cathedral came from the Teffont Evias Quarry. As a result of the high water table on the new site, the cathedral was built on foundations only 4 feet (1 m) deep. By 1258, the nave, transepts, and choir were complete. As a result of being mostly built in only 38 years, Salisbury has by far the most consistent architectural style of any medieval English cathedral. The style used is known as Early English Gothic or Lancet Gothic, the latter referring to the use of lancet windows which are not divided by tracery. The only major sections begun later were the cloisters, added in 1240, the chapter house in 1263, the tower and spire, which at 404 feet (123 m) dominated the skyline from 1330. Upon completion, it had the highest masonry spire in England and the third highest overall, after Lincoln and St Paul's. The collapse of the latter two spires in the mid 16th century left Salisbury's as the highest overall. In the 17th century, Christopher Wren designed restoration measures to strengthen the central pillars, which by then had visibly deformed under the weight of the tower and spire. On 25 October 2018, there was an attempted theft of the cathedral's copy of Magna Carta; the alarms were triggered and a 45 year old man was later detained on suspicion of attempted theft, criminal damage and possession of an offensive weapon. The outer layer of a double layered glass case containing the document was broken, but the document suffered no damage. In January 2020 Mark Royden, from Kent, was found guilty of the attempted theft, which caused £14,466 of damage, and of criminal damage. From 16 January 2021, while closed to services during the COVID 19 pandemic, the cathedral was used to accommodate the vaccination programme in the United Kingdom, a day after Lichfield Cathedral became the first place of worship to become part of the immunisation plan against the pandemic in England. A selection of music was played on the organ as people received their vaccinations.
Батыс маңдай
Батыс маңдайшасы экранды типте, бұл Уэллстегіден тікелей алынған. Ол әр шетінде баспалдақ мұнарасынан тұрады, ал ортаңғы үлкен үш терезеге тірек беретін екі тірек орталық сызыққа жақын орналасқан. Баспалдақ мұнаралары спирлеттермен жабдықталған, ал орталық бөлігі төрт ланцет терезесімен және олардың үстіндегі екі дөңгелек төртжапырақ терезесімен жабылған. Бұл терезелердің үстінде Мәсіхтің Ұлылығы бейнеленген мандорла орналасқан. Екі кіші есіктің арасында негізгі есік орналасқан. Бүкіл маңдайша төртжапырақ мотивтерімен, бағаналармен, үшжапырақ мотивтерімен және ромбы тәрізді өрнектермен әсем безендірілген. Батыс маңдайша собормен бір уақытта салынған болуы мүмкін. Бұл терезелердің ішкі кеңістіктермен сәйкес келуінен көрінеді. Фасадтың биіктігі мен ені шамамен 33 метрді құрайды. Онда, мысалы, Уэллс, Линкольн, Личфилд сияқты соборлардағыдай, толық көлемді мұнаралар мен/немесе қондырғылар жоқ. Бұл маңдайшаны Алек Клифтон Тейлор сынға алған, оны ағылшын экрандық фасадтарының ең сәтсіз үлгісі деп санап, прототипіне (Уэллске) қарағанда нашар көшірме деп атаған. Ол композицияның үйлесімсіздігін, ал Виктория дәуірінің мүсіндерін «жаман және әсерсіз» деп тапқан. Маңдайшаның бетінде әртүрлі өлшемдегі 130-дан астам терең ниша бар, олардың 73-і мүсіндермен толтырылған. Нишалардың қатары мұнаралардың бойымен солтүстік, оңтүстік және шығыс жақтарына дейін созылады. Мандорланы есептемегенде, нишалардың бес деңгейі бар: жоғарыдан бастап – періштелер мен бас періштелер, Ескі өсиет патриархтары, апостолдар мен евангелистер, шейіттер, дәрігерлер мен философтар, ал төменгі деңгейде – корольдік тұлғалар, дін қызметкерлері және собормен байланысты лайықты адамдар бейнеленген. Көптеген мүсіндер 19 ғасырдың ортасында орнатылған, бірақ жеті мүсін 14 ғасырға жатады, ал бірнешеуі соңғы он жылда қойылған.
The west front is of the screen type, clearly deriving from that at Wells. It is composed of a stair turret at each extremity, with two niched buttresses nearer the centre line supporting the large central triple window. The stair turrets are topped with spirelets, and the central section is topped by a gable which contains four lancet windows topped by two round quatrefoil windows surmounted by a mandorla containing Christ in Majesty. At ground level there is a principal door flanked by two smaller doors. The whole is highly decorated with quatrefoil motifs, columns, trefoil motifs and bands of diapering. The west front was almost certainly constructed at the same time as the cathedral. This is apparent from the way in which the windows coincide with the interior spaces. The entire facade is about 108 feet (33 m) high and wide. It lacks full scale towers and/or spires as can be seen, for example at Wells, Lincoln, Lichfield, etc. The facade was disparaged by Alec Clifton Taylor, who considered it the least successful of the English screen facades and a travesty of its prototype (Wells). He found the composition to be uncoordinated, and the Victorian statuary "poor and insipid". The front accommodates over 130 shallow niches of varying sizes, 73 of which contain a statue. The line of niches extends round the turrets to the north, south and east faces. There are five levels of niches (not including the mandorla) which show, from the top, angels and archangels, Old Testament patriarchs, apostles and evangelists, martyrs, doctors and philosophers and, on the lower level, royalty, priests and worthy people connected with the cathedral. The majority of the statues were placed during the middle of the 19th century, however seven are from the 14th century and several have been installed within the last decade.
Кеме
Солсбери соборы өзінің биік және тар нефімен ерекшеленеді, ол қабырғалар үшін ашық сұр Чильмарк тасын және бағаналар үшін қараңғы жылтыратылған Пурбек мәрмәрін пайдалану арқасында айқындылыққа ие. Оның үш деңгейі бар: биік тік аркада, ашық галерея және кішкентай клерсторий. Бағандардың арасында король Джонның жартылай бауыры және Генрих II-нің заңсыз ұлы Уильям Лонгспейдің маңызды қабірі сияқты көрнекті қабірлер орналасқан. Ол соборда жерленген алғашқы адам болды. Нефтің тағы бір ерекшелігі – 2008 жылдың қыркүйегінде орнатылған дәстүрден тыс заманауи қаріп. Су мүсіншісі Уильям Пай жобалаған бұл британдық собордағы ең үлкен жұмыс істейтін қаріп, ол бұрынғы көшпелі нео-готикалық Виктория стиліндегі қаріпті алмастырды. Қаріптің пішіні крест тәрізді, диаметрі 10 фут, сумен толы, су әр бұрышынан собордың тас еденіне орнатылған қола торлар арқылы ағып шығады. Жобаның құны 180 000 фунт стерлингті құрады және ол толығымен қайырымдастықтар есебінен қаржыландырылды. Кейбір прихожандар жаңа қаріпке қарсылық білдірді, оны "өзгеріс үшін өзгеріс" деп санады, бірақ Пай көпшілік пікірдің қолдауында екенін айтты: "Мен 90% адамның қуанышпен күтіп отырғанын айта аламын, 5% -ы алаңдап күтеді, ал 5% -ы, мүмкін, ашуға толы".
Salisbury Cathedral is unusual for its tall and narrow nave, which has visual accentuation from the use of light grey Chilmark stone for the walls and dark polished Purbeck marble for the columns. It has three levels: a tall pointed arcade, an open gallery and a small clerestory. Lined up between the pillars are notable tombs such as that of William Longespée, half brother of King John and the illegitimate son of Henry II, who was the first person to be buried in the cathedral. Another unusual feature of the nave is an unconventional modern font, installed in September 2008. Designed by the water sculptor William Pye, it is the largest working font in any British cathedral, and replaced an earlier portable neo Gothic Victorian font. The font is cruciform in shape, and has a 10 foot wide vessel filled to its brim with water, designed so that the water overflows in filaments through each corner into bronze gratings embedded in the cathedral's stone floor. The project cost £180,000 and was funded entirely by donations. Some parishioners reportedly objected to the new font, considering it 'change for change's sake', although Pye argued that the majority opinion was in favour: "I would say 90 per cent are in happy anticipation, five per cent are nervously expectant and five per cent are probably apoplectic".
Мұнара мен шпиль
Мұнара собордың ең әсерлі бөлігі болғанымен, ол қиындықтар туғызды. Мұнарамен бірге ғимараттың салмағына 6 397 тонна (6 500 тонна) қосылды. Келесі ғасырларда тіреулер, аркалар және бекіткіш темірлер қосылмаса, ол басқа ұлы шіркеулердің мұнаралары сияқты (мысалы, Малмсбери аббаттығы, 1180–1500; Линкольн соборы, 1311–1548; Лондондағы Ескі Сент-Паул соборы, 1314–1561; және Чичестер соборы, 1402–1861) құлап қалуы мүмкін еді. Оның орнына, 1561 жылы Сент-Паул соборының (өрт салдарынан) құлауынан кейін Солсбери елдегі ең биік шіркеу мұнарасы атанды. Мұнара бұрыштарындағы ірі тіреу бағаналары күш салдарынан ішке қарай иіледі. Кристофер Рен 1668 жылы жобалаған, өткелдің үстіне орнатылған нығайту арқалықтары одан әрі деформацияны тоқтатты. Арқалықтар мұнараның фонарь бөлімінің астына орнатылған жалған төбемен жасырылған. Қоңырау бөлмесі мұнараның ортаңғы қабатында орналасқан. Қоңыраулар сағатты және жарты сағатты хабарлайды және қазір Виктория дәуіріндегі сағатпен басқарылады, оны төменгі қабаттағы жақсы танымал ортағасырлық сағатпен шатастыруға болмайды. Солсбери – қоңыраулар жиынтығы жоқ үш ағылшын соборының бірі, қалғандары – Норвич және Эли соборлары. Зияратшылар мұнараға "Мұнараға көтерілу" экскурсиясы арқылы кіре алады, бұл оларға мұнараның негізіне дейін көтерілуге мүмкіндік береді. Осы деңгейден қуыс мұнараның ішкі жағы мен оның ішіндегі ежелгі ағаш құрылыс көрінеді. Жерден мұнараның негізіне дейін 332 саты бар.
Although the spire is the cathedral's most impressive feature, it has proved troublesome. Together with the tower, it added 6,397 tons (6,500 tonnes) to the weight of the building. Without the addition of buttresses, bracing arches and anchor irons over the succeeding centuries, it would have suffered the fate of spires on other great ecclesiastical buildings (such as Malmesbury Abbey, 1180 to 1500; Lincoln Cathedral, 1311 to 1548; Old St Paul's Cathedral, London, 1314 to 1561; and Chichester Cathedral, 1402 to 1861) and fallen down; instead, Salisbury became the tallest church spire in the country on the collapse at St Paul's (as the result of a fire) in 1561. The large supporting pillars at the corners of the spire are seen to bend inwards under the stress. The addition of reinforcing tie beams above the crossing, designed by Christopher Wren in 1668, halted further deformation. The beams were hidden by a false ceiling installed below the lantern stage of the tower. The bell chamber is in the middle level of the tower. The bells strike the hour and quarters and are now operated by a Victorian clock, which is not to be confused with the better known medieval clock that is on display downstairs. Salisbury is one of only three English cathedrals to lack a ring of bells, the others being Norwich Cathedral and Ely Cathedral. Visitors can access the tower by taking the "Tower Tour", allowing them to climb as high as the base of the spire. From this level, there is a view of the interior of the hollow spire and the ancient wooden scaffolding inside it. There are 332 steps from ground level to the base of the spire,
Капитул үйі мен Магна-Харта
Капитулярлық үй сегізбұрышты пішіні, нәзік орталық тірегі және әсем ортағасырлық фризімен ерекшеленеді. Ол 1855–1859 жылдары Уильям Бурджес тарапынан қайта безендірілді. Фриз, тақталардың үстіндегі ішкі кеңістікті айналдыра, «Жаратылыс» және «Шығу» кітаптарынан көріністер мен оқиғаларды бейнелейді, оның ішінде Адам мен Хауа, Нұх пайғамбар, Бабыл мұнарасы, Ыбырайым, Ысқақ және Яқуп туралы суреттер бар. Капитулярлық үйде «Магна Картының» төрт түпнұсқа көшірмесінің ең жақсы сақталған данасы қойылған. Бұл көшірме Солсбериге 1215 жылы Руннимдеде болған Элиас Дерехамға түпнұсқа көшірмелерді тарату жұмысы тапсырылғандықтан келді. Кейін Элиас Солсбери соборында канон болып, собордың құрылысын бақылады.
The chapter house is notable for its octagonal shape, slender central pillar and decorative medieval frieze. It was redecorated in 1855–9 by William Burges. The frieze, which circles the interior above the stalls, depicts scenes and stories from the books of Genesis and Exodus, including Adam and Eve, Noah, the Tower of Babel, and Abraham, Isaac and Jacob. The chapter house displays the best preserved of the four surviving original copies of Magna Carta. This copy came to Salisbury because Elias of Dereham, who was present at Runnymede in 1215, was given the task of distributing some of the original copies. Elias later became a canon of Salisbury and supervised the construction of the cathedral.
Сағат
Солсбери соборындағы сағат, шамамен 1386 жылға дейін салынған, әлемдегі ең көне жұмыс істейтін қазіргі заманғы сағат деп саналады. Сағаттың дискісі жоқ, сол дәуірдегі барлық сағаттар сағатты қоңыраумен хабарлаған. Алғашқыда ол 1792 жылы қиратылған қоңырау мұнарасында орналасқан. Бұл қиратылғаннан кейін сағат собор мұнарасына көшірілді, онда ол 1884 жылға дейін қолданылды. Содан кейін сағат сақтауға алынып, 1928 жылы собордың шатырында табылғанға дейін ұмытылды. 1956 жылы ол жөнделіп, жұмыс істейтін күйіне келтірілді және қазіргі уақытта собордың негізгі бөлігінде көрсетілуде. 2007 жылы қосымша жөндеу және түзету жұмыстары жүргізілді.
The Salisbury Cathedral clock, which dates from about AD 1386, is supposedly the oldest working modern clock in the world. The clock has no face; all clocks of that date rang out the hours on a bell. It was originally in a bell tower that was demolished in 1792. Following this demolition, the clock was moved to the Cathedral Tower, where it was in operation until 1884. The clock was then placed in storage and forgotten until it was discovered in an attic of the cathedral in 1928. It was repaired and restored to working order in 1956, and is now displayed in the nave. In 2007, remedial work and repairs were carried out.
Сурет, әдебиет және теледидарда бейнелеу
Собор Джон Констеблдің әйгілі суретінің нысаны болып табылады. Осы суретті салуды тапсырған Солсбери епископы Джон Фишерге деген құрметтің белгісі ретінде Констебл епископ пен оның әйелін суретте (сол төменгі жағында) бейнелеген. Суреттерде бейнеленген көрініс шамамен екі ғасыр бойы көп өзгерген жоқ. Собор, көрінеу, Уильям Голдингтің "Мұнара" романына шабыттандырған, онда ойдан шығарылған Дин Джоселин собор мұнарасын салуды өмірінің мақсаты етіп қояды. Собордың құрылысы Эдвард Ратхерфурдтың тарихи романы "Сарумда" маңызды сюжеттік желі болып табылады, ол Солсбери аймағының тарихи қоныстануын зерттейді. Соборды автор Кен Фоллетт өзінің "Жер тіректері" тарихи романындағы ойдан шығарылған Кингсбридж соборының екі үлгісінің бірі деп атады. Сондай-ақ, ол Фоллетттің кітабы негізінде түсірілген 2010 жылғы мини-сериалда кейбір сыртқы түсірілімдер үшін пайдаланылды және соңғы сахнада қазіргі күйінде көрсетілді. Бұл собор туралы Джонатан Свифт "Гулливердің саяхаттары", II бөлім, IV тарауда да айтқан, оның мұнарасын Бробдингның астанасы Лорбрулгрудтың басты ғибадатханасының мұнарасымен салыстырған. 1990 жылы Channel 4 өзінің NICAM стерео қызметін ресми түрде іске қосуды собордан Малердің 9-шы симфониясының тікелей эфирімен атап өтті. Собор 2005 жылғы BBC телеарнасының "Мистер Харви шам жақты" драмасының түсірілім орны болды, сценарийін Ридиан Брук жазды және режиссері Сюзанна Уайт. Кевин МакКлауд "Төмен қарама!" бағдарламасында соборға көтерілді, ол биіктіктен қорқуын жеңу үшін биік құрылыстарға шабуыл жасады. Собор Channel 4 Time Team бағдарламасының тақырыбы болды, ол алғаш рет 2009 жылдың 8 ақпанында көрсетілді.
The cathedral is the subject of a famous painting by John Constable. As a gesture of appreciation for John Fisher, Bishop of Salisbury, who commissioned this painting, Constable included the bishop and his wife in the canvas (bottom left). The view depicted in the paintings has changed very little in almost two centuries. The cathedral is apparently the inspiration for William Golding's novel The Spire, in which the fictional Dean Jocelin makes the building of a cathedral spire his life's work. The construction of the cathedral is an important plot point in Edward Rutherfurd's historical novel Sarum, which explores the historical settlement of the Salisbury area. The cathedral has been mentioned by the author Ken Follett as one of two models for the fictional Kingsbridge Cathedral in his historical novel The Pillars of the Earth. It was also used for some external shots in the 2010 miniseries based on Follett's book and was shown as it is today in the final scene. Another mention of this cathedral was made by Jonathan Swift in The Travels of Gulliver, part II, chapter IV, making a comparison between its spire and the tower of the main temple of Lorbrulgrud, Brobdingnag's capital. In 1990, Channel 4 marked the official launch of its NICAM stereo service with a live broadcast of Mahler's 9th Symphony from the cathedral. The cathedral was the setting for the 2005 BBC television drama Mr. Harvey Lights a Candle, written by Rhidian Brook and directed by Susanna White. Kevin McCloud climbed the cathedral in his programme called Don't Look Down! in which he climbed high structures to conquer his fear of heights. The cathedral was the subject of a Channel 4 Time Team programme which was first broadcast on 8 February 2009.
Ағза
Собор тарихында бірнеше орган болған. Ерекше қызығушылық тудыратын екі керемет төрт мануалды аспап: біріншісі – Ренатус Харрис (шамамен 1652–1724) жасаған, ол 18 ғасырдың соңында жаңасына алмастырылды, ал қазіргі органның даңқы бұрынғысының атағын басып озды. Ол әдеттегідей хорды негізгі ғимараттан бөліп тұрмайтын, бірақ собордың белгісіз жерінен алынып келген тас экранның үстіне орнатылды. Кейін орган алынып, Сент-Томас шіркеуіне көшірілді. Жаңа Уиллис органы орнатылғанда, оның 55 күшті дауысты тіреуіштен құралған ерекше дыбысы, хордың ішінде, минималды әрленумен, Гриннің 23 тіреуішті аспабынан мүлдем өзгеше болды. 1916 жылдан бастап собордың органисті болған Уолтер Алкок, 1934 жылы аяқталған атақты Уиллис әкесінің органының қатаң түрде нақты қалпына келтірілуін қадағалады, тіпті аспаптың бөліктерін собордан шығаруға рұқсат бермеді, оның білімінен тыс кез келген рұқсатсыз дыбыстық өзгерістер жасалмауы үшін, сонымен қатар Генри Уиллис III, Уиллис әкесінің немересі, органның түпнұсқа стилінде дискретті қосымшалар жасауға (сондай-ақ органның механизмдерін жаңартуға) рұқсат берді. Аспап 2019–2020 жылдар аралығында кең ауқымды қалпына келтіруден өтті.
Throughout its history, there have been several organs in the cathedral. Of particular interest are the two fine four manual instruments, the first by Renatus Harris (c. 1652–1724), which was replaced at the end of the 18th century, and the current organ, whose present fame has eclipsed the reputation of the former. and was installed on top of the stone screen, which, unusually, did not divide the choir from the nave, but rather came from an unknown location in the cathedral. The organ was later taken out and moved to St Thomas's Church. When the new Willis organ was installed, its distinct sound from 55 powerfully voiced stops, directly in the choir with little casework, was quite a contrast to Green's more gentle 23 stop instrument. Walter Alcock, who was organist of the cathedral from 1916, oversaw a strictly faithful restoration of the famous Father Willis organ, completed in 1934, even going to such lengths as to refuse to allow parts of the instrument to leave the cathedral in case any unauthorised tonal alterations were made without his knowledge, while allowing some discrete additions in the original style of the organ (as well as modernisation of the organ's actions) by Henry Willis III, the grandson of Father Willis. The instrument was extensively restored between 2019 and 2020.
Органисттер
1463 жылы Джон Кегевин Солсбери соборының органшысы болған деп жазылған. Жақындағы уақыттағы көрнекті органшылардың қатарында көптеген композиторлар мен белгілі орындаушылар болды, олардың ішінде Бертрам Луард Селби, Чарльз Фредерик Саут, Уолтер Алкок, Дэвид Валентин Уиллкокс, Дуглас Альберт Гест, Кристофер Дирнли, Ричард Годфри Сил және BBC жүргізушісі Саймон Лоль есімдері бар.
It is recorded that in 1463 John Kegewyn was organist of Salisbury Cathedral. Among the notable organists of more recent times have been a number of composers and well known performers including Bertram Luard Selby, Charles Frederick South, Walter Alcock, David Valentine Willcocks, Douglas Albert Guest, Christopher Dearnley, Richard Godfrey Seal and the BBC presenter Simon Lole.
Хор
Солсбери соборының хоры жыл сайын 7-9 жастағы ұлдар мен қыздарға, бұрынғы Епископ сарайында орналасқан Солсбери соборы мектебінің стипендиясын алу үшін қабылдау сынақтарын өткізеді. Ұлдар хоры мен қыздар хоры (әрқайсысы 16 адамнан тұрады) оқу жылы бойы күн сайын кешкі ән шырқап, жексенбі күндері таңғы және Құран оқу қызметтерін атқарады. Сонымен қатар, христиандық жыл ішінде, әсіресе Адвент, Рождество, Киелі апта және Пасха кезінде көптеген қосымша қызметтер ұйымдастырылады. "Қараңғылықтан жарыққа" атты қызметтер ең танымал. Хоршылар елдің түкпір-түкпірінен келеді, ал кейбіреулері жатақханада тұрады. Алты ересек ер адам хордың қалған бөлігін құрайды, олар тенор, альт және бас партияларын орындайды. 1993 жылы соборда қыздар соборлық хоры орындаған "Choral Evensong" (BBC Radio 3 бағдарламасының ұзақ жылдар бойы трансляцияланып келе жатқан) бағдарламасының алғашқы тікелей эфирі өтті.
Salisbury Cathedral Choir holds annual auditions for boys and girls aged 7–9 years old for scholarships to Salisbury Cathedral School, which housed in the former Bishop's Palace. The boys' choir and the girls' choir (each 16 strong) sing alternate daily Evensong and Sunday Matins and Eucharist services throughout the school year. There are also many additional services during the Christian year particularly during Advent, Christmas, Holy Week, and Easter. The Advent From Darkness to Light services are the best known. Choristers come from across the country and some board. Six lay vicars (adult men) comprise the rest of the choir, singing tenor, alto and bass parts. In 1993, the cathedral was the venue for the first broadcast of Choral Evensong (the long running BBC Radio 3 programme) to be sung by a girls' cathedral choir.
Кафедральдық констебльдер
Бұрын соборда бес констебль жұмыс істеген ("Жалпы констебльдер" деп аталатын), олардың міндеттері негізінен собор аумағында заңдылық пен тәртіпті сақтауға қатысты. Олар 2010 жылы шығындарды қысқарту шараларының бір бөлігі ретінде жұмыстан босатылып, "көлік менеджерлерімен" алмастырылды. Констебльдер алғаш рет 1611 жылы собор бостандыққа ие болған кезде тағайындалды және 1835 жылы Муниципальді корпорациялар туралы заңмен қалалық полиция күштері енгізілгенге дейін қызмет етті. 1800 жылы оларға қалалық констебльдермен бірге, егер ол қалалық түрме болса, округтік түрмеге (Фишертон Аңгерде, содан кейін Солсбери қаласының сыртында) немесе одан сотталғандарды жеткізуді талап ететін кез келген судьяның немесе сот бұйрығын орындау өкілеттігі берілді. Осылайша, олар өздерінің құзыретінен тыс әрекет еткені үшін кез келген заңдық шарадан қорғалды. Собордың бостандық ретінде жеке полиция күшін ұстау құқығы 1888 жылғы Жергілікті басқару актісімен толығымен жойылды.
The cathedral previously employed five cathedral constables (known as "Close Constables"), whose duties mainly concerned the maintenance of law and order in the cathedral close. They were made redundant in 2010 as part of cost cutting measures and replaced with "traffic managers". The constables were first appointed when the cathedral became a liberty in 1611 and survived until the introduction of municipal police forces in 1835 with the Municipal Corporations Act. In 1800 they were given the power, along with the city constables, to execute any justices' or court orders requiring the conveyance of prisoners to or from the county jail (at Fisherton Anger, then outside the city of Salisbury) as if it were the city jail (and, in so doing, they were made immune from any legal action for acting outside their respective jurisdictions). The right of the cathedral, as a liberty, to maintain a separate police force was conclusively terminated by the Local Government Act 1888.
Қаңғыбас сокольдер
1864 және 1953 жылдар аралығында соборда шақартық бұрқыншақтардың кездескені туралы жазбалар сақталған. 2013 жылы олар тағы да келді және содан бері әр жыл сайын собордың мұнарасында ұялайды.
Between 1864 and 1953, there were records of peregrine falcons being present at the cathedral. More arrived in 2013, and have been hatching every year since, with their nests on the cathedral's tower.