Кіріспе
Линкольн соборы, сондай-ақ Линкольн минстері деп те аталады және ресми түрде Линкольннің Ұлы Мария шіркеуінің соборы – Англияның Линкольн қаласындағы Англия шіркеуінің соборы. Ол Линкольн епископының резиденциясы және Линкольн епархиясының бас шіркеуі болып табылады. Соборды оның деканы мен тарауы басқарады және ол I санаттағы ғимарат. Қазіргі ғимараттың ең көне бөліктері 1072 жылы епископ Ремигий де Фэкамп өзінің орнын Темзадағы Дорчестерден Линкольнге көшірген кезде салынды. Ғимарат 1092 жылы аяқталды, бірақ 1185 жылы болған жер сілкінісінен ауыр зақымдар алды. Одан кейінгі ғасырларда готикалық стильде қайта салынды. 1311 жылы орталық шпилі салынып аяқталғаннан кейін собор әлемдегі ең биік ғимарат атанды. Ол Гизаның Ұлы пирамидасынан биік болды және 1548 жылы шпилі құлағанға дейін бұл атағын сақтап тұрды, бірақ қайтадан салынбады. Архитектура ғалымдары оны жоғары бағалайды; Виктория дәуірінің жазушысы Джон Раскин былай деді: "Мен әрқашан Линкольн соборын Британ аралдарындағы ең құнды сәулеттік туынды деп есептеймін және шамамен айтқанда, біздің басқа екі соборымыздан да артық".
Тарих
Линкольн қаласының алғашқы епископы Ремигий де Фэкамп епископтық орынды (катедраны) “1072 және 1092 жылдар аралығында” сол жерге көшірді. Бұл туралы Джеймс Эссекс: “Ремигий 1072 жылы өзінің соборының негізін қалады” деп жазады және “Ол норманды болғандықтан, норманды тасшыларды ғимаратты бақылауға алды, бірақ өлімінен бұрын оны толық аяқтай алмады”. Бұған дейін, Б. Винклс былай деп жазады: “Ремигий Линкольн қаласындағы Әулие Мария Магдалина шіркеуін иеленгені белгілі, бірақ оны қалай пайдаланғаны әлі белгісіз”. Линкольн соборы алғаш салынған кезде, Жеңімпаз Уильям соборға бекітілген алты канонды қамтамасыз ету үшін табыс әкелетін алты пребенд беру үшін Ремигийге Велтон приходын берді. Бұл кейін Вильгельм II және Генрих I арқылы расталды. Оған дейін Стоудағы Әулие Мария шіркеуі Линкольнширдің “ана шіркеуі” саналды (бірақ ол собор емес еді, себебі епархияның орталығы Темзадағы Дорчестердегі Дорчестер аббаттығында, Оксфордширде орналасқан болатын). Дегенмен, Линкольн Темзадан Хамберге дейін созылған епархияның орталық орны болды. Ремигий қазіргі орнында алғашқы Линкольн соборын салып, оны 1092 жылы аяқтады, содан кейін сол жылдың 7 мамырында, киеленуге екі күн қалғанда қайтыс болды. 1124 жылы ағаш жабыны өртеніп жойылды. Александр (епископ, 1123–48) соборды қайта салып, кеңейтті, бірақ шамамен қырық жылдан кейін, 1185 жылы жер сілкінісінен (Британ геологиялық қызметінің мәліметі бойынша 1185 жылдың 15 сәуірінде) дерлік толығымен қирады. Жер сілкінісінен кейін жаңа епископ тағайындалды. Ол Францияның Авалон қаласынан келген Бургундиялық Хью болды, ол Линкольнның Әулие Хьюы деп танылды. Ол кең ауқымды қайта құру және кеңейту бағдарламасын бастады. Уильям де Монтибусты собор мектебінің магистрі және канцлері етіп тағайындағаннан кейін Линкольн қысқа мерзімге Англияның жетекші білім беру орталықтарының біріне айналды, Сэмюэл Пресбитер және Уэтерингсеттің Ричард сияқты жазушыларды тәрбиеледі, бірақ 1213 жылы Уильям қайтыс болғаннан кейін маңыздылығы төмендеді. Қайта құру 1192 және 1210 жылдар аралығында хормен (Әулие Хью хоры) және шығыс трансепттерімен басталды. Орталық кеме ерте ағылшын готикалық стилінде салынды. Линкольн соборы сол кездегі басқа сәулеттік жетістіктерге еліктеді – тік аркалар, ұшатын арматуралар және қабырғалы күмбездер соборға қосылды. Бұл үлкен терезелерді орнатуға мүмкіндік берді. Оңтүстік-батыс мұнарасында он үш қоңырау, солтүстік-батыс мұнарасында екеу, ал орталық мұнарасында бесеу (соның ішінде Ұлы Том) бар. Собордың үлкен қоңырауы, Линкольннің Ұлы Томымен бірге, 19 ғасырдың басында орнатылған сағаттың төрттен бір бөлігін білдіретін сағатты қосады. Екі үлкен боялған шыны роза тәрізді терезе, бір-біріне сәйкес келетін Диннің көзі және Епископтың көзі, соборға орта ғасырдың соңында қосылды. Біріншісі, солтүстік трансепттегі Диннің көзі, 1192 жылы Әулие Хью бастаған қайта құрудан басталып, 1235 жылы аяқталды. Екіншісі, оңтүстік трансепттегі Епископтың көзі, жүз жылдан кейін 1330 жылы қайта жаңартылды. Заманауи жазба, “The Metrical Life of St Hugh”, осы екі терезелердің мағынасын түсіндіреді (біреуі ғимараттың қараңғы, солтүстік жағында, ал екіншісі жарық, оңтүстік жағында): “Солтүстік шайтанды, ал оңтүстік Киелі Рухты білдіреді және екі көз де осы бағытта қарап тұрады. Епископ шақыру үшін оңтүстікке қарай бет бұрады, ал декан аулақ болу үшін солтүстікке қарай бет бұрады; біреуі құтқарылуға тырысады, ал екіншісі құрылудан сақтануға тырысады. Осы көздер арқылы собордың беті Аспан шамдары мен Лете (ұмытылу) қараңғылығына қарауыл қояды”. Диннің көзі және басқа да ірі готикалық қосымшалар салынғаннан кейін мұнараның тірегінде қателіктер болды деп есептеледі, себебі 1237 жылы негізгі мұнара құлады. Жаңа мұнара көп ұзамай салынды және 1255 жылы собор Генрих III-тен қала қабырғасының бір бөлігін алып тастауға рұқсат беруді өтінді, соның ішінде орталық мұнара мен шпилінің қайта құрылысын қоса алғанда, соборды кеңейту үшін. Олар Әулие Хью дәуірінде салынған кішкентай дөңгелек капеллаларды собордың шығыс жағындағы үлкен кеңістікпен алмастырды. Бұл Линкольнның қасиетті орнына ғибадат етуге келген зыяратшылардың санының өсуін қамтамасыз ету үшін жасалды. 1290 жылы Кастилияның Элеонорасы қайтыс болды және Англия королі Эдуард I оның, өзінің королевасының естелігін құрметтеу үшін әсем жерлеу процесісін өткізуге шешім қабылдады. Оның денесі балсамдалғаннан кейін, 13 ғасырда ішкі органдары алынып тасталған, Элеонораның ішкі ағзалары Линкольн соборында жерленді және Эдуард Вестминстер аббаттығындағы қабірдің көшірмесін сол жерге орнатты. Линкольн қабірінің түпнұсқа тас сандығы сақталған; оның мүсіні 17 ғасырда жойылды және 19 ғасырдың көшірмесімен ауыстырылды. Линкольн соборының сыртында көбінесе Эдуард пен Элеонора ретінде танылатын екі көрнекті мүсін бар, бірақ бұл бейнелер 19 ғасырда кеңінен жаңартылды және бастапқыда осы жұпты бейнелеуге арналмаған болуы мүмкін. 1307 және 1311 жылдар аралығында орталық мұнара қазіргі биіктігіне, 271 футқа (83 метрге) дейін көтерілді. Батыс мұнаралары мен собордың алдыңғы жағы да жақсартылып, биіктелді. Осы кезде орталық мұнараның үстінде биік қорғасынмен қапталған ағаш шпилі болды, бірақ ол 1548 жылы дауылда құлап кетті. Шамамен 1380 жылы батыс мұнаралары қазіргі биіктігіне дейін көтерілді. Олар 1420 жылы қорғасынмен жабылған ағаш шпилімен жабдықталды, бірақ 1807 жылы бұзылды. Шпилімен бірге мұнараның биіктігі 525 футқа (160 метрге) жететін болды (бұл оны әлемдегі ең биік құрылысқа айналдырады, шамамен 4000 жыл бойы рекордты сақтап келген Гиза пирамидасын басып өтеді). Бұл әлі де күмәнді болғанымен, көптеген тарихшылар келісетін биіктік осы. Соборға осы уақытта қосылған басқа да элементтерге оның күрделі ойылған экраны және 14 ғасылдың мизерикордалары, сондай-ақ Періштелер хоры кіреді. Собордың көп бөлігінде қабырғаларда екінші қабатпен жабдықталған аркалар бар, бұл қабырға бойындағы өткел иллюзиясын тудырады. Алайда, бұл иллюзия жұмыс істемейді, себебі француздық техникаларды көшірген тас шебері аркаларды иллюзияның тиімді болуы үшін қажетті ұзындыққа жеткізбеді. 1398 жылы Джон Гонт пен Кэтрин Суинфорд соборда олардың жандарының құтылуы үшін дұға оқуға арналған шантрыны құрды. 15 ғасырда собор құрылысы шантрыларға немесе ескерткіш капеллаларға ауысты. Періштелер хорының жанындағы капеллалар тік сызықтарға баса назар аударатын Перпендикуляр стилінде салынды, олардың терезелердегі ою-өрнектері мен қабырға панельдері бүгінге дейін сақталған.
"For north represents the devil, and south the Holy Spirit and it is in these directions that the two eyes look. The bishop faces the south in order to invite in and the dean the north in order to shun; the one takes care to be saved, the other takes care not to perish. With these Eyes the cathedral's face is on watch for the candelabra of Heaven and the darkness of Lethe (oblivion)." After the additions of the Dean's eye and other major Gothic additions it is believed some mistakes in the support of the tower occurred, for in 1237 the main tower collapsed. A new tower was soon started and in 1255 the cathedral petitioned Henry III to allow them to take down part of the town wall to enlarge and expand the cathedral, including the rebuilding of the central tower and spire. They replaced the small rounded chapels (built at the time of St Hugh) with a larger east end to the cathedral. This was to handle the increasing number of pilgrims to the cathedral, who came to worship at the shrine of Hugh of Lincoln. In 1290 Eleanor of Castile died and King Edward I of England decided to honour her, his Queen Consort, with an elegant funeral procession. After her body had been embalmed, which in the 13th century involved evisceration, Eleanor's viscera were buried in Lincoln cathedral and Edward placed a duplicate of the Westminster Abbey tomb there. The Lincoln tomb's original stone chest survives; its effigy was destroyed in the 17th century and replaced with a 19th century copy. On the outside of Lincoln Cathedral are two prominent statues often identified as Edward and Eleanor, but these images were heavily restored in the 19th century and they were probably not originally intended to depict the couple. Between 1307 and 1311 the central tower was raised to its present height of 271 feet (83 m). The western towers and front of the cathedral were also improved and heightened. At this time, a tall lead encased wooden spire topped the central tower but was blown down in a storm in 1548. Around 1380, the western towers were raised to their current height. They were capped with wooden spires covered with lead in 1420, but by 1807 they were dismantled. With its spire, the tower reputedly reached a height of 525 feet (160 m) (which would have made it the world's tallest structure, surpassing the Great Pyramid of Giza, which held the record for almost 4,000 years). Although still doubted, this is the height agreed upon by the majority of historians. Other additions to the cathedral at this time included its elaborate carved screen and the 14th century misericords, as was the Angel Choir. For a large part of the length of the cathedral, the walls have arches in relief with a second layer in front to give the illusion of a passageway along the wall. However the illusion does not work, as the stonemason, copying techniques from France, did not make the arches the correct length needed for the illusion to be effective. In 1398 John of Gaunt and Katherine Swynford founded a chantry in the cathedral to pray for the welfare of their souls. In the 15th century the building of the cathedral turned to chantry or memorial chapels. The chapels next to the Angel Choir were built in the Perpendicular style, with an emphasis on strong vertical lines, which survive today in the window tracery and wall panelling.
Магна-Харта
Линкольн епископы Хью Уэллс Магна Хартаға қол қойғандардың бірі болды және жүздеген жылдар бойы соборда түпнұсқаның қалған төрт көшірмесінің бірі сақталды, қазір ол Линкольн қамалында қауіпсіз түрде көрсетілуде. Линкольнның Магна Хартасы 1939 жылғы Нью-Йорк әлемдік көрмесіндегі британдық павильонда қойылған болатын. 1941 жылдың наурыз айында Сыртқы істер министрлігі Линкольнның Магна Хартасын АҚШ-қа сыйлық ретінде беруді ұсынды, оның себебі – "оны көру үшін ұзақ кезекте тұрған мыңдаған американдықтар" және АҚШ-тың "Ленд-Лизинг" заңын қабылдауы сияқты бірнеше факторлар еді.
Кішкентай әулие Хью
1255 жылдың тамызында Линкольн қаласындағы құдықтан сегіз жасар баланың денесі табылды. Ол шамамен бір айдан бері жоғалып кеткен еді. Бұл оқиға қалада қанға басатын жаланың бастауы болды, яһудилер оны ұрлап, азаптап, өлтірді деп айыптады. Көптеген яһудилер тұтқындалып, он сегіз адам дарға асылды. Бала, Линкольнның Киелі Хьюынан ерекшелену үшін Кішкентай Киелі Хью деп аталды, бірақ ол ешқашан қасиетті деп жарияланбады. Хью шейіт ретінде қарастырылғандықтан, бұл оқиғалар соборға пайда әкелді, және оны құрметтеу үшін көптеген ізбасарлар қалаға және соборға келді. Джеффри Чосер бұл оқиғаны "Приорессаның әңгімесінде" еске алады, ал 1783 жылы осы оқиға туралы баллада жазылды. 1955 жылы собордағы "Кішкентай Хьюдің қасиетті орнының қалдықтарына" жақын жерге "Иудей қауымдарының христиан балаларын "жоралғы өлтірулер" арқылы өлтіргені туралы негіссіз айыптауларды" жоққа шығаратын тақта орнатылды.
Линкольн Имп
Періштелер хорындағы мүсін Линкольн Imp деп белгілі, және он тоғызыншы ғасырдың соңынан бері қаланың символына айналды. Мүсін 13 ғасырда жасалған, бірақ 19 ғасырдың аяғына дейін көп назар аударуға ие болған жоқ, ол Арнольд Фросттың "Жел, Шайтан және Линкольн соборының балладасы" атты өлеңінде көрсетілген.
Рен кітапханасы
Рен кітапханасында 277-ден астам сирек қолжазбалар сақталған, олардың ішінде Әулие Беддің мәтіні де бар.
Роза тәрізді терезелер
Линкольн соборында екі үлкен розетка терезесі бар, бұл Англиядағы ортағасырлық сәулетте сирек кездесетін ерекшелік. Собордың солтүстік жағында ғимараттың бастапқы құрылысынан сақталған "Дикан көзі", ал оңтүстік жағында шамамен 1325–1350 жылдары қайта салынған "Епископ көзі" орналасқан. Бұл оңтүстік терезесі – ортағасырлық сәулетте кездесетін қисық сызықты трассерияның ең ірі мысалдарының бірі. Қисық сызықты трассерия – өрнектері үздіксіз қисықтардан тұратын трассерия түрі. Бұл форма көбінесе тік қанаттар мен шаршы терезелерде қолданылатын, себебі олармен жұмыс істеу оңай, сондықтан терезелердің дөңгелек кеңістігі дизайнерлер үшін ерекше қиындық тудырды. Осы қиындықты шешу үшін шеңберді кішірек пішіндерге бөлу қажет болды, бұл жобалау мен құрастыруды жеңілдетті. Терезеде шеңбердің төрт бөлігін құрайтын қисық сызықтар салынды. Бұл шеңбер ішіндегі трассерияға арналған кеңістікті кішірейтіп, жұмыс істеуді оңайлатты. Бұл терезе сонымен қатар ерекше, себебі трассерияның назары шеңбердің ортасынан ауыстырылып, басқа бөліктерге шоғырландырылды. Терезенің шыныларын жасау трассерия сияқты қиын болды, сондықтан дизайнерлер терезедегі иконография мөлшерін азайтты. Осы кезеңде көптеген собор терезелерінде Киелі кітаптан түрлі-түсті суреттер бейнеленген, бірақ Линкольн соборында мұндай суреттер өте аз. Терезеде көрінетін суреттердің арасында Пауыл, Андрей және Яков киелілерінің бейнелері бар.
Қамбалар
Линкольн соборының маңызды архитектуралық ерекшеліктерінің бірі – күмбездер. Собор ішіндегі әртүрлі күмбездердің бастапқы және тәжірибелік екендігі айтылады. Олар Линкольнде байқалатын тәжірибелік сипатты көрсетеді. Күмбездер қақпалар, дәліздер, хор және шапельдерде әртүрлі болып келеді. Солтүстік дәліз бойында бұғаздарды ескермейтін, тұрақты аркадасы бар үздіксіз қырқалы қабырға бар. Оңтүстік дәлізде әр бөлікке назар аударатын үзіліссіз қырқалы қабырға орналасқан. Солтүстік-батыс шапелі төрт бөлікті күмбездермен, ал Оңтүстік шапелі бір орталық тіреу бағанасынан басталатын күмбездермен жабдықталған. Алты бөлікті күмбездердің қолданылуы, клерсторий терезелері арқылы соборға көбірек табиғи жарық түсуіне мүмкіндік берді, олар әр бөліктің ішіне орналастырылған. Сент-Юг хорында асимметриялық күмбездердің сериясы бар, олар бір жағында екі қабырғадан тұратын диагональ сызық сияқты көрінеді, ал күмбездің екінші жағында тек бір қабырға ғана болады. Бұл үлгі күмбездер мен бөліктердің кеңістігін бөліп, бөліктерге баса назар аударады. Капитул үйі – онбұрышты ғимарат, ортасында бір бағана орналасқан, одан жиырма қабырға көтеріліп, ерекше күмбез құрайды. Линкольннің әр аймағын кеңістіктің әртүрлі күмбездері арқылы ғана анықтауға болады. Әр күмбез, немесе күмбездің әр вариациясы бірегей. Күмбездер француз норманды шебері Джеффри де Нуайерге тиесілі. Де Нуайерден кейін Александр Масон келді, ол қақпалардың күрделі, бірақ симметриялық тіерсон күмбездерін, қиылысқан күмбездерін, Галилея портигі мен батыс фасадының экранын жасады.
Сағат мұнарасы
1775 жылы солтүстік-батыс мұнарасына Джон Твейттің сағаты орнатылды. Кейіннен Бенджамин Вуллиами оны жетілдірді және 1835 жылы кең мұнараға көшірді. 1880 жылы Эдмунд Беккеттің тапсырысымен Лидстің Поттс және Ұлдары жасаған жаңа сағатқа алмастырылды. Жаңа сағаттың ерекшелігі – кембридждік қоңыраулар болды. Бекеттің жобалары бойынша жасалған қос үш аяқты гравитациялық тежегіш механизмі бар машинаның салмағы шамамен , ал қозғалтқыш салмақтары , 270 фут (82 м) ұзындықтағы болат сым арқандармен ілінген, ал маятник салмағы 1,5 секундтық импульспен тербеледі. Сағаттың соққы механизмі Ұлы Том қоңырауына соғылады. Соққы механизмін күн сайын бұрау қажет, қолмен бұрғанда 20 минут уақыт кетеді. Жүргізу механизмін аптасына екі рет бұрау қажет болды. Сағат механизмінде Quod bene vortat Deus Opt. Max., Consiliis Edmundi Beckett, Baronetti, LL. D., Opera Gul. Potts et Filiorum, civium Leodiensium, Sumptibus Decani et Capituli, Novum in Turri positum est Horologium, A. D. MDCCCLXXX. деген жазу бар.
Қоңыраулар
Собордың оңтүстік-батыс мұнарасында 13 қоңыраудан тұратын әдемі қоңыраулар жиынтығы бар, олардың бәрі Джон Тейлор және компаниясы Лофборо қаласында құйған. 1913 жылы артқы 8 қоңырау құйылып, 1927 жылы 4 жаңа ең кішкентай қоңырау қосылды. 1948 жылы ортаңғы 8 қоңырауды соғуға мүмкіндік беру үшін біреуі жазық 6-шы қоңырау қосылды. Ең кішкентай қоңыраудың салмағы 5cwt 0qr 2lb, ал ең үлкенінің салмағы 23cwt 3qr 23lb және ол D нотасын береді (номиналды 600.0Hz). Қоңыраулар мұнараның Ұлы Батыс фасадының үстіндегі бөлігінен соғылады, қоңырау соғу камерасында бір жағын қоспағанда, барлық жағынан 3 терезе бар. Қоңыраулардың өзі мұнараның қозғалысын барынша азайту үшін желдеткіштердің астына ілінген.
Соғыс тарихы
Екінші дүниежүзілік соғыстың соңғы кезеңдерінде RAF-тің тәжірибелі ұшқышы және болашақ қара британиялық азаматтық құқықтар қозғалысының жетекшісі Билли Стречан, ұшағын Линкольн соборына құлатқысы келді. Стречан осы оқиғаны ұшқыш мансабын аяқтауына себеп деп есептеді, себебі ол әскери миссияларды әрі қарай орындауды психологиялық тұрғыдан мүмкін емес деп тапты. Линкольнширде Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Бомбалау командованиесінің көптеген әуе базалары орналасқан, соның нәтижесінде аймақ "Бомбалау округі" деген лақап атын алды. Жақын орналасқан RAF Уэддингтон әуе базасының белгісінде Линкольн соборының бұлттардан көтеріліп шығуы бейнеленген. 2012 жылы RAF Бомбалау командованиесінің ескерткіші ашылғанға дейін, собор Ұлыбританиядағы Бомбалау командованиесінің Екінші дүниежүзілік соғыстағы ұшқыштар мен экипаждардың ауыр шығындарына арналған жалғыз ескерткіш болды. Соғыс жылдарында "бағалы британдық қазыналары" собордың жер астындағы алпыс фут тереңдіктегі бөлмесіне сақтауға жасырылды. Алайда, собордағы Магна Картаның көшірмесі осы кезде АҚШ-та уақытша сақтауда болғандықтан, ол бұл тізімге кірмеді. 2022 жылы Линкольн соборының батыс жағындағы мұражайлық құрылысы 36 жылдан кейін алынып тасталды. Соборды күтіп ұстауға жыл сайын 5,86 миллион фунт стерлинг жұмсалады. 2006-2009 жылдар аралығында Линкольн соборына жылына 200 000-нан 208 000-ға дейін адам келді. 2010 жылы келушілер саны 150 000-ға дейін төмендеді, бұл оны Шығыс Мидлендс аймағындағы ең танымал 16-шы мәдени орынға айналдырды. Келушілер санының азаюы сол жылы өтпеген Линкольн Рождестволық жәрмеңкесіне байланысты болды. Собордың веб-сайтында: "Кез келген адам соборға кіріп, оның сұлулығына толы кеңістігін тамашалауға құқылы; таңғы шіркеудің тыныштығында отырып, немесе дүкенге барып, қанағаттануға болады. Егер сіз одан әрі зерттегіңіз келсе, кіру үшін төлем қабылданады" делінген. Собор собордың, мұнараның және шатырының экскурсияларын ұсынады. Маусымның ең жарқын сәті – Линкольн Рождестволық жәрмеңкесі, сонымен қатар Гендельдің "Мессия" операсының жыл сайынғы қойылымы да өткізіледі.
Хор және органшылар
Қазіргі уақытта хор ересек әншілерден (қызметкерлер немесе хор шәкірттері) және шамамен 20 қыз бен 20 ұлдан тұратын топтардан құралған. 1995 жылы собор әйелдерден хорға қатысушыларды қабылдады. Линкольн елде жеке қыздар хорын құрған екінші собор (Солсбери соборынан кейін) және қыздар мен ұлдарға бірдей музыкалық мүмкіндіктер мен апталық ән айту міндеттерін ұсынатын сирек соборлардың бірі болып табылады. Хоршылар енді кез келген мектепке баруға болады және қазіргі уақытта оннан астам жергілікті мектептен тартылып алынады. Хор шебері (музыка директоры) – Арик Прентис, ол ұлдар мен ерлер хорын дирижерлік етеді; собор органшысы және музыка директорының көмекшісі – Джеффри Маккинсон, ол қыздар мен ерлер хорын дирижерлік етеді. Құрметті органшы – Колин Уолш, бұрын органшы және хор шебері, содан кейін құрметті органшы. Линкольн соборының органшыларының тізімі 1439 жылдан бері үздіксіз сақталып келеді, сол кезде Джон Инглтон қызмет еткен. Белгілі органшыларға Ренессанс композиторлары Уильям Бёрд пен Джон Рединг, сондай-ақ Мендельсонның биографы Уильям Томас Фримантл кірген.
Ағза
"Әке" Генри Уиллистің ең жақсы туындыларының бірі және ол қайтыс болмас бұрын аяқтаған соңғысы – собордағы орган 1898 жылы салынған. Уиллис 1885 жылы жобаны дайындаған, бірақ қаржы жетіспеуі құрылыс пен орнатуды кешіктірді. Бұл 1898 жылы мүмкін болды, Альфред Шаттлворт, инженер және кейін Clayton & Shuttleworth компаниясының төрағасы, 1000 фунт стерлинг (1898 жылы 4675,0 фунт стерлинг қазіргі шақта шамамен <есептелген сомаға> тең) сыйлық бергеннен кейін. Бұл, басқа жекелеген сыйлықтармен және халықтан жиналған қаражатпен бірге, жұмыстың жалғасуына мүмкіндік берді. 17 қараша 1898 жылы, Сент-Хью күні, орган 4700 адам қатысқан діни қызметте қолданысқа енгізілді. Уиллис органның электр қуатымен жұмыс істеуін қалаған, бұл ағылшын соборында осылай қуаттандырылған алғашқы орган болмақ. Брейфорд Уорф электр станциясы әлі аяқталмағандықтан, Линкольншир полкінің жаяу әскерлері қолмен қуатты қамтамасыз етті. Орган екі рет – 1960 және 1998 жылдары қалпына келтірілді. Екі жағдайда да жұмысты Гаррисон мен Харрисон жүзеге асырды. Бұл ағылшын соборларындағы бастапқы дыбыстық схемасын сақтап қалған екі Уиллис органының бірі.
Әдебиетте
Леттиа Элизабет Лэндонның Томас Алломның суретіне арналған «Линкольн соборы» атты поэтикалық бейнелеуінде, ол готикалық терезелердің ою-өрнегінің "ескі емен ағаштарының қабақтарынан" шыққандығын атап көрсетеді. Бұл 1837 жылы «Фишердің Drawing Room Scrap Book» жинағында жарияланды.
Медиада
Собор "Да Винчи коды" (осы атпен аталатын кітап негізінде түсірілген) фильмінің түсірілуі үшін қолданылды. Түсірілім көбінесе монастырь галереяларында және капитул залында өтті, ал 2005 жылдың тамыз айының соңына дейін аяқталды. Линкольн капитул залын Вестминстер капитул залына ұқсас көрсету үшін, ескі қабырғаның үстіне арнайы қабат жағылып, содан кейін сурет салынды, ал басқа жерлерде Исаак Ньютонның мазары мен басқа аббат ескерткіштерінің полистиролдан жасалған көшірмелері орнатылды. Содан кейін 2018 жылдың маусым айында Netflix-тің Шекспирдің "Патша" фильмі үшін қайта түсірілімдер жүргізілді.