Индиана Дюналары Ұлттық Паркі

Кіріспе

Индиана штатының ұлттық паркі – Индиана штатының солтүстік-батысында орналасқан, Ұлттық парқтер қызметі басқаратын АҚШ ұлттық паркі. Ол 1966 жылы Конгресс бекіткен «Индиана Дюны Ұлттық көл жағалауы» ретінде құрылды және 2019 жылдың 15 ақпанында елдің 61-ші ұлттық паркі деп қайта аталды. Парк шамамен 32 километрге созылып, Мичиган көлінің оңтүстік жағалауында орналасқан. Көл жағалауының шығыс бөлігі Мичиган қаласы мен Кливленд Клифс болат зауыты арасындағы 12 немесе 20 АҚШ тас жолына дейінгі көл жағалауын қамтиды. Бұл аймақтың қорғау жүйесі ескі «Индиана Дюны» мемлекеттік паркімен күшейтілген. Болат зауытының батысында Батыс жағажайы орналасқан, ал болат зауытының оңтүстігінен кішкентай учаске Salt Creek арнасымен Индиана 249 тас жолына дейін батысқа қарай созылады. Батыс аймақ – Гари қаласының орталығындағы Бродвейге дейін, Бёрнс арығынан бастап 12 АҚШ тас жолына дейінгі жағалау бөлігі. Бұған қоса, Лапорт округіндегі Пинхук батпағы, Портер округіндегі Heron Rookery (құс базарлау орталығы) және көк округінің батыс жағында орналасқан Hoosier Prairie мемлекеттік табиғат қорығы мен Hobart Prairie Grove сияқты бірнеше шеткі аймақтар да бар.

Тарих

Тұрақты американдық жергілікті қауымдардың ертеректе қалыптасқандығына аз дәлел бар; керісінше, дәлелдер маусымдық аңшылық лагерьлерінің қалыпты жағдай екенін көрсетеді. Тұрақты лагерьлердің ең ерте дәлелі – Огайо алқабындағы Хопвелл мәдениетінің қоныстанғандығы. Құмды аймақта бес дөңес тобы анықталған. Бұл дөңестер б.з.д. 200 жылға (Гудэлл Фокусы) дейін және б.з. 800 жылға (Миссисиппінің ерте кезеңдері) дейінгі кезеңмен сәйкес келеді, бірақ бұл ұзаққа соқпады. 1500 жылдардан бастап еуропалықтардың зерттеулері мен саудасы адам қоныстану ортасына көп өзгерістер енгізді. Тайпалық антагонизмдер мен еуропалық бәсекелестік тайпалық қатынастарға әсер етті. Халықтың барлығы батысқа қарай жылжуды бастады, ал басқалары кең географиялық сауда аймақтарына үстемдік етуге тырысты. Тағы да құмдықтар шығыстан немесе батыстан келетін саяхатшылардың орталық нүктесіне айналды. Бұл кең аумақтағы ауылдар үшін маңызды аңшылық алаңы болып қала берді. 19 ғасырға дейін жергілікті ауылдар осы аймаққа қайта таралып, бірақ одан кейін еуропалықтар қоныстанды. Джозеф Бейли құмдықтардағы ең алғашқы қоныс салушы болды. Ол Мичиган штатының Найлс қаласы маңындағы сауда ауылдарынан көшіп келді. Калумет өзенінің бойында қоныстанды. 1837 жылы құрылысы басталған, бірақ сол жаздағы ұлттық экономикалық дағдарыс кезінде тоқтап қалды. Қаланың қалдықтары, ағаш ретінде пайдаланылатын бөліктерімен бірге, мемлекеттік саябақтағы павильон орналасқан жерге жақын жерде болды, 1850 жылдардағы орман өртінен барлығы жойылғанша. Осы кезде құмдықтардың табиғатын сақтау үшін қозғалыс басталды. 1916 жылы Ұлттық саябақтар директоры Стивен Мазер Чикагода "Жемті құмдықтар ұлттық паркі" туралы тыңдаулар өткізді. Дюналарды сақтауға ынталандырған тағы бір фактор – Hoosier Slide дюнасының жоғалуы болды, бұл жағалаудың үлкен дюнасы еді. Бұл дюнаның құмы шыны өндірісі үшін өте қолайлы екені анықталды, ал оның көп бөлігі Мунсидегі Балл Бразерс және Хемингрей Гласс Ко. зауыттарына тасылды, олар "Балл Блю" консервілеу банкаларын және "Хемингрей Блю" изоляторларын өндірді. 1920 жылға қарай Hoosier Slide толығымен жойылды, ал қазіргі таңда оның орнында электр станциясы орналасқан. 1926 жылы Индиана құмдықтары мемлекеттік саябағы ашылды. 1950 жылдары "Индиана порты" арқылы экономикалық дамуды арттыруға бағытталған ұмтылыс табиғатты сақтауға қызығушылықты жаңартты. "Дюналарды сақтау" кеңесі, оның президенті Дороти Ричардсон Бьюэлл және белсенді Хейзел Ханнелл бастауымен, жерді сатып алу үшін бүкіл ел бойынша науқан ұйымдастырды. Олардың алғашқы жетістігі – Портер округіндегі Каулс Тамарак батпағын сатып алу болды. Ұлттық саябақтар қызметінің директорының орынбасары Пол Дэниел Смит қызметті қайта атауға қарсы екенін мәлімдеді, себебі бұл қызметтің атау ережелеріне сәйкес келмейді және Индиана құмдықтары басқа ұлттық көл және теңіз жағалауларымен көбірек ортақ нәрсеге ие, ал ұлттық саябақтар әдетте әлдеқайда үлкен. H.R. 1488 бастапқыда 2017 жылдың 1 қарашасында Өкілдер палатасынан өтті, бірақ 115-ші Конгресс кезінде Сенатта дауысқа қойылған жоқ. 2019 жылғы біріктірілген қаржыландыру туралы заңға бұл заң жобасы қосылды және президент Дональд Трамп 15 ақпанда қол қойды, осылайша елдің 61-ші ұлттық паркі және Индианадағы алғашқы ұлттық парк құрылды.

There is little evidence of permanent Native American communities forming during the earlier years; rather, the evidence suggests that seasonal hunting camps were the norm. The earliest evidence for permanent camps was the occupation of the Ohio valley by the Hopewell culture. Five groups of mounds have been documented in the dunes area. These mounds are consistent with the period of 200 BCE (Goodall Focus) to 800 CE (early Mississippian), though even that was a short lived permanency. Beginning in the 1500s, European exploration and trade introduced more changes to the human environment. Tribal animosities and traditional European competition affected tribal relations. Entire populations began moving westward, while others sought to dominate large geographic trading areas. Once again, the dunes became a middle point on a journey from the east or the west. It continued to remain a key hunting ground for villages over a wide area. It wasn't until the 19th century that native villages once again were scattered through the area, but this was soon followed by European settlement. Joseph Bailly was the earliest recorded settler in the dunes. He moved here from trading villages around Niles, Michigan. Settling along the Calumet River. it was partly built in 1837 but failed that summer, during a national economic panic. The remains of the town, partly carted off to be used as lumber, were located near where the pavilion in the state park now stands, until a forest fire in the 1850s destroyed whatever was left. a movement began to preserve the dunes habitat. In 1916, the visionary National Parks Director Stephen Mather held hearings in Chicago on a "Sand Dunes National Park". Another factor leading to the desire to preserve the dunes was the disappearance of the Hoosier Slide, a particularly large dune along this shore. The sand from this dune was found to be ideal for glass manufacture, and much of this sand was transported to the Ball Brothers and Hemingray Glass Co. plants in Muncie, producing the well known 'Ball Blue' canning jars and 'Hemingray Blue' insulators. The Hoosier Slide was completely consumed by 1920, and a power plant sits on the site today. In 1926, the Indiana Dunes State Park opened. In the 1950s, a desire to maximize economic development through a "Port of Indiana" spurred interest in preservation. The Save the Dunes Council, including its president Dorothy Richardson Buell and activist Hazel Hannell, began a nationwide campaign to buy the land. Their first success was the purchase of in Porter County, the Cowles Tamarack Bog. Deputy Director of the National Park Service Paul Daniel Smith testified that the Service opposed the redesignation because it would be inconsistent with the Service's naming conventions and the Indiana Dunes have more in common with other national lakeshores and seashores than national parks, which are typically much larger. H. R. 1488 originally passed in the House of Representatives on November 1, 2017, but it did not receive a vote in the Senate during the 115th Congress. The Consolidated Appropriations Act of 2019 included the bill as a provision and was signed by President Donald Trump on February 15, creating the country's 61st National Park and the first in Indiana.

Климат

Кёппен климаттық жіктеу жүйесіне сәйкес, Индиананың ұлттық паркі ыстық жазды ылғалды континенттік климатқа (Dfa) ие. АҚШ Ауыл шаруашылығы министрлігінің мәліметтері бойынша, Индиананың құм төбелері ұлттық паркінде 614 фут (187 метр) биіктіктегі өсімдіктердің өсу аймағы 6a, ал орташа жылдық ең төменгі температура -9,4°F (-23,0°C) құрайды. Индиананың ұлттық паркінің басты ерекшелігі – Мичиган көлі. Көлмен байланысты бірнеше ауа-райы құбылыстары бар, олар аймақта демалуға қауіп төндіруі мүмкін. Қыс: Қыс айларында жағалауға мұз жиналуы мүмкін. Бұл жағдайда қысқы жел Мичиган көлінен мұзды жағажайға итеріп әкеледі. Су суыған сайын мұз ұзын қырқалар түзеді, арктикалық құм төбелеріне ұқсас пейзаж қалыптасады. Мұздың көп бөлігі суда жүзіп отырады. Мұзда жүру қауіпті болуы мүмкін, себебі мұзда ауа қалталары кездесуі мүмкін, оларға батып кету қаупі бар. Құтқару операциясы өте қиын. Жаз: Жаз айларында Мичиган көлінде су ағындары пайда болуы мүмкін. Олар кенеттен пайда болып, жүзушілерді көлдің тереңіне қарай сүйреп әкетеді. Су ағындары, әсіресе, күшті солтүстік жел соққан күндері жиі кездеседі. Су ағындары солтүстік желдің жағалауға су массасын итеруінен пайда болады. Су массасы жағажай мен алғашқы құм аралығының арасында тұрып қалады. Жел соғуын жалғастырғанда су көлемі артады, ал құм аралығының салмағы мен массасы артқан су көлемін кері итеруге шамасы келмейді. Содан кейін тұтқындалған су құм аралығынан тар арна жасап өтеді. Су қайтадан көлге ағылып, көл ішінде өзен сияқты ағыс пайда болады. Ағысқа түскен кез келген зат немесе адам көлге қарай шығарылады.

Геология

Мичиган көлі бассейні Висконсин мұздық кезеңінде қалыптасты. Континенттік мұздықтың Мичиган бөлігі қазіргі уақыттан 20 000 жыл бұрын (YBP) солтүстікке қарай шегіне бастады, соның нәтижесінде Мичиган көлі бассейнінің оңтүстік жағалауы құрылды. Вальпараисо морейнасы – Индиана құмдарының әртүрлі ландшафт формаларын 40 000 жыл бұрын жасаған басты геологиялық құрылым. Мұздықтардың шегіну кезеңдерінде тұрақтандыру кезеңдері де болды. Осы тұрақтандыру кезеңдерінде мұздықтардың оңтүстік жиегінде мұздық көлдер пайда болды, олар Мичиган көлі бассейнімен рецессиялық морейналар арқылы байланысты болды. Индиана құмдарын құраған төрт маңызды мұздық көл кезеңі: Чикаго көлі (14 000 YBP), Алгонкин көлі (9 000 YBP), Чиппева көлі (7 000 YBP) және Ниписсинг кезеңі (4 000 YBP). Мұздықтар Мичиган көлі бассейнінен толыққандай шегінгеннен кейін, Ниписсинг кезеңінен соң, қазіргі жағалаудың оңтүстігінде құмдарды қалыптастырған факторлар, жағалау сызығын кеңейтті.

Жабайы табиғат

Индиананың ұлттық саябағында әртүрлі жануарлар тіршілік етеді, олардың ішінде аққұйрықты бұғы, қызыл түлкі, еноттар, оппосумдар, құсқұйрықты қоян, түрлі кеміргіштер, канадалық қаздар, шағалалар, үйректер, аққанат, бүркіт, қарақұйрық, көкқұс, әнші құстар және жалқау жыландар бар. Жақындағы, фотосуреттермен расталған деректер Солтүстік Америка өзен суыры (Lontra canadensis) мен жалмансақ мысықтың (Lynx rufus) тиісінше 2011 және 2018 жылдары бұл аймаққа қайта орала бастағанын көрсетеді. 2023 жылға қарай Индиана Одубон қоғамы Индиана құмды төбелерінде тіршілік ететін немесе көшіп өтетін шамамен 370 құс түрін анықтады.

Гүлді өсімдіктер

Индиана құмдарында 369-дан астам гүлді өсімдік түрі бар. Олардың он үшi жойылу қаупі астында немесе жойылып кетуге жақын. Бұған қоса, тізімде төрт инвазивті гүлді өсімдік бар. Көктемде ең көп кездесетін гүлдердің ішінде май алмасы, жұмыр жапырақты гүлдер (алты түрі) және меншік гүлдері (14 түрі) бар. Жазда орхидеялар (бес түрі) және алтын қаламш (11 түрі) гүлдейді.

Инвазивті өсімдіктер

Инвазивті өсімдіктер – тез көбейіп, жергілікті және басқа да өсімдік түрлерін ығыстырып, ландшафтта басымдық танытатын, сырттан әкелінген түрлер. Құмды далаларда мұндай 54 түр өседі.

Калумет даласы

Калумет Прери – Ұлттық саябақтар қызметі мен Индиана штатының Табиғи ресурстар департаменті арасындағы бірлескен кәсіпорын. Калумет Прери мемлекеттік табиғат қорығы 90 тас жолының солтүстігінде және Кіші Калумет өзенінің оңтүстігіндегі жердің солтүстік бөлігінде орналасқан. Осы учаскенің оңтүстік жартысы Ұлттық саябақтың меншігінде.

Коулс батпағы

Cowles Bog, Ұлттық табиғи ескерткіш, – батпақ, шұңқыр, батпақты жер, саз, ылғалды шалғын және көлдерді қамтитын ылғалды алқап кешені; биолог және эколог Генри Чандлер Коулздың құрметіне аталған. Индиана штатының Дюна Акрес қаласының оңтүстігі мен батысында орналасқан Cowles Bog, Коулздің экологиялық өрбу және түрлердің әртүрлілігін зерттеген алғашқы өріс зерттеулерін жүргізген "Орталық құмды төбелердің" жалғыз қалдығы болып табылады. Бұл кешен Dunes Creek арқылы суға толады, ол Мичиган көліне Индиана Дюнес мемлекеттік паркінің шомылу жағажайында құяды. Ұлттық саябақ жолы Mineral Springs Road-тан Cowles Bog-қа дейін созылады.

Ұлы батпақ

Ұлы батпақ – Мичиган көліне қарайтын құм төбесінің оңтүстігінде орналасқан аралық батпақ. Ол Бернс-Харбордағы болат зауыттарынан басталып, 12 миль (19 км) шығысқа қарай Мичиган қаласы шекарасындағы Каунти-Лайн жолына дейін созылады. Бір ғасыр бұрын, бұл батпақ әртүрлі өсімдіктерге тәуелді болған көптеген құстардың ұялау және көшпенді тоқтау орны болған. 19 ғасырдың соңында батпақ бірнеше каналдар арқылы кептірілді, нәтижесінде үш су алабы құрылып, су деңгейі төмендеді. Су деңгейінің өзгеруіне байланысты, жаңа өсімдіктер мен ағаштар пайда болды, жаңа орта құрылып, бұрынғы батпақтарға тәуелді жануарлар әлемі ығыстырылды.

Хобарт Прерири Гроув

Хобарт Прери Гроув – Джордж көлінің батыс жағалауындағы орманды шатқалдар аймағы. Хобарт Прери Гроув ылғалды жерлер, прерияның қалдықтары, ақ еменді жазықтар және сирек кездесетін еменді саванна сияқты бірнеше мекендеу орталарын сақтайды. Гроувта шамамен 343 түрінен астам жергілікті өсімдіктер, сондай-ақ түрлі құстар мен жануарлар кездеседі. Топырақтың құрамы кемінде 70 пайызы – құммен араласқан саз және балшық. Бұл топырақ түрлі тіршілікке қолайлы жағдай жасайды. Хобарт Вудленд жолы – Оук-Саванна теміржолынан Джордж көліне апаратын 0,05 мильдік (0 км) серуен жолы. Оук-Саванна теміржолы Хобарттағы Солтүстік Хобарт жолынан Гриффиттегі Оңтүстік Колфакс көшесіне дейін созылады. Жолдың 9 мильдік (14 км) ұзындығының 2 милі (3 км) Хобарт Прери Гроув арқылы өтеді. Бұл жол бұрынғы Элгин, Джолиет және Шығыс теміржолының маршрутымен салынған және Прерия Дунленд теміржолымен жалғасып, шығысқа қарай Честертонға дейін барады.

Хоузиер даласы

Hoosier Prairie, Ұлттық табиғи ескерткіш, Индиана штатының Гриффит қаласына жапсарлас биік шөптік дала. Бұл Индиана Табиғи ресурстар департаментінің меншігіндегі және мемлекеттік табиғи қорық ретінде күтіліп келе жатқан саябақтың географиялық тұрғыдан оқшауланған бөлігі. Осы дала аумағында 574 түрлі өсімдік мекендейтіні анықталды.

Миллер Вудс

Миллер Вудс Индиана штатының Миллер Бич қаласында орналасқан. Оған Лейк-стриттегі Пол Х. Дуглас қоршаған ортаны зерттеу орталығы арқылы кіруге болады. Аймақ негізінен қырлар мен аралық кеңістіктерден тұрады. Қырлар немесе төбелер – жағажай және құмдық құмнан құралған. Олар қазіргі уақыттан шамамен 3000 жыл бұрынғы Ниписсинг көлінің мұздықтан кейінгі кезеңіне дейін созылады. Аралық кеңістіктер – қырлардың арасындағы төмендіктер. Олар көбінесе көлдер немесе батпақтар болып табылады.

Мноке Прери

Mnoké Prairie – бұл парктің орталық бөлігіндегі Бим көшесі бойындағы даланың жаңаруымен айналысатын аймақ. Бұл даланың атын потаватоми тайпасының ақсақалдары ұсынған; "mno" сөзі "жақсы" дегенді, ал "ké" сөзі "жер" дегенді білдіреді. Оны "мно ка" деп айтады (екінші буын "cat" сөзінің "t" әрпісіз айтылуымен ұқсас). Кіші Калумет өзені жолы осы даладан өтеді. Оған Бим көшесіндегі Mnoké Prairie тұрақтан қол жеткізуге болады.

Балды тауы

Балди тауы – парктің шығыс жағында орналасқан құм төбесі. Биіктігі 37 метр болатын бұл төбе Мичиган көлінің оңтүстік жағалауындағы ең биік құм төбелерінің бірі. Ол жыл сайын шамамен 1 метрге жылжитын, сондықтан "тірі құм" деп аталады. Балди тауына АҚШ 12-ші бағдарламалық жолымен (кейде "Құмдар жолы" деп те аталады), Пайнс қаласы мен Мичиган қаласының батыс шекарасы арасында кіруге болады. Бұрын келушілер 1 километрге дейін төбеге шыға алатын. 2018 жылдан бастап, құмның көп бөлігі, оның ішінде ең жоғарғы нүктесі, жағажай шөптері мен басқа да жергілікті өсімдіктердің қайта өсуіне және келушілердің жарақат алуын болдырмау үшін жабылды. Балама жол жағажайға дейін барады және келушілерді құм төбесінің жанынан өткізеді, бұл жерден көрініс төбеден сәл төмен. Ашық күндері осы жерден Мичиган көлін, Чикаго қаласының көкжиегін және оңтүстік жағалауын көруге болады.

Пинхук батпағы

Pinhook Bog, Ұлттық табиғи ескерткіш, ұлттық парктің географиялық тұрғыдан оқшауланған бөлігі. Дүрбіліп тұратын торф батпағы Мичиган қаласынан оңтүстікке қарай шамамен 14 шақырым (9 миль) қашықтықта, АҚШ 421 тас жолының жанында орналасқан. Батпақ соңғы мұз дәуірінің соңында мұз қабатының еруінен қалған 14 000 жыл бұрын пайда болған мұздықтан кейінгі қазанды моренадан құралған. Қышқыл батпақ құмыра тәрізді гүлдермен және басқа да сулы жерлерде өсетін түрлерімен танымал. Батпаққа кіру тек тәжірибелі гидтермен жүргізілетін экскурсиялар арқылы ғана мүмкін.

Бейлидің үйі

Бұл жерде 1822 жылы тері саудасының пионері Джозеф Бейли құрған алғашқы сауда бекеті орналасқан. Бейли осы жерге қоныстанды, және оның 1830-жылдардағы зейнет үйінен өңделген соңғы үйі бүгінге дейін сақталған. 1962 жылы "Хомстед" АҚШ Ұлттық тарихи ескерткіші мәртебесін алды.

Челлберг фермасы

Бұл жылжымайтын мүлік Челлбергтер отбасының үйіне айналды, олар құмды топырағына ферма салды. 2008 жылдан бері парк Челлбергтердің жерінде тарихи ферманы сақтап келеді, ал мүліктің солтүстік жиегінде Бэйлли отбасының зираты орналасқан.

Бейли зираты

Бейли зираты шаруашылық ортасынан жарты миль солтүстікке қарай орналасқан. Оның орналасқан жері – құмды тіктеу, бұрын ол құм төбелері арқылы Мичиган көліне көрініс ашатын. Бүгінде құм төбелерін орман жауып, көл көрінбейді. 1827 жылы алғашқы жерлеу болғаннан бері көп өзгерістер болды. Жозеф Бейли 1827 жылдың күзінде Маридің жалғыз ұлын құмды төбеге жерледі. Ол сол жерге еменнен жасалған айқыш пен үш жақты пана орнатты. 1866 жылдан кейін Бейли аймағы бұрынғыдай тыныш болмай қалды. Бұл жерде басқа отбасылар да тұра бастады, ал кейбіреулері зиратты өз отбасы мүшелерін жерлеу үшін де пайдаланды. Дегенмен, 1866 жылдың соңында Жозеф Бейлидің немересі Роуз Хоу отбасылық учаскелерді қоршап, басқа отбасылардан қайтыс болғандарын басқа зираттарға көшіруді сұрады. 1879 жылы ол бүкіл зиратты қабырғамен қоршап, солтүстік жағына темір қақпа орнатты.

Прогресс ғасыры сәулет ауданы

Прогресс ғасыры сәулеттік ауданы Ұлттық тарихи орындар тізіліміне енгізілген және парктің шығыс бөлігінде орналасқан. Бұл аудан бес ғимараттан тұрады, олардың барлығы 1933 жылы Чикагода өткен «Прогресс ғасыры» әлемдік көрмесіндегі «Ертеңгі үйлер» көрмесінен алынған.

Жастар лагері " Жақсы дос " клубы

1941 жылы U.S. Steel компаниясының Good Fellow клубы құрған лагерь 1977 жылға дейін Гари қаласының балаларына қызмет етті. Ол табиғатта демалуға және бір немесе одан да көп аптаға қаладан шығуға мүмкіндік берді. Лагерьде орталық дәретханасы мен душтары бар шатыр үйлер пайдаланылды. Бір төбедегі басты ғимаратта тамақтандыру қызметі көрсетілді және боулинг алаңы бар сауда орыны ұсталды.

Люстрон үйлері

Ұлттық парк жерге иелік ету процесінде үш Lustron үйін алған. Якоб Клиен үйі қауіпті жағдайдағы ортада орналасқан еді. Ол Беверли-Шорс қаласындағы Дрейк даңғылының шығыс жағына көшіріліп, көлге қарайтын құм төбесіне қойылды. Лейкфронт драйвтағы Шулоф үйі сақтау үшін Индиана тарихи ескерткіштер қорына берілді және Портер қаласындағы Стивенс көшесіне көшірілді. Пауэлл үйі Лейкфронт драйвтағы саябақтың ішінде қолжетімсіз күйде қалды.

Швед фермаларының тарихи ауданы (қалыптастырылуда)

Индиана штатының Портер округіндегі швед шаруашылықтары, маңызды этникалық топтар қоныстанған көптеген ауылдық қауымдастықтардың бір үлгісі болып табылады. Олар діни және әлеуметтік ортаға әсер етті. Швециядан көші-қон 1840 жылдан 1920 жылға дейін ең көп болды. 1910 жылы көші-қонның шарықталу кезеңінде әрбір бес шведтің біреуі АҚШ-та тұрған деп есептелді.

Демалыс

Паркте 24 шақырымдық жағажай, құм төбелері, батпақтар, сорлар, саздақтар, шабындықтар, өзендер, еменді шабындықтар және орманды массивттер бар. Парк әнші құмдарымен де әйгілі. Паркте 350-ден астам құс түрі байқалған. Бұл АҚШ Ұлттық парктері жүйесіндегі ең алуан түрлі өсімдіктер қауымдастығының бірі, 1418 қан тамырлы өсімдік түрі, оның ішінде 90 қорғауға алынған немесе жойылу қаупі бар түрлер бар. Индиана құмды аймағы ерекшелігі – Арктика мен боралдық өсімдіктер (мысалы, жусан) шөл өсімдіктерімен (мысалы, тікенді кактус) қатар кездеседі. Паркке алғаш рет келгендер көбінесе Портер қаласының жанындағы 20-шы АҚШ және 49-шы Индиана тас жолындағы Дороти Бьюэлл есімді келушілер орталығына барады. Орталықта келушілерге стандартты жабдықтар, видео, буклеттер, интерактивті көрмелер және сыйлық дүкені ұсынылады. Кіру тегін. Дюнууд кемпингі 12-ші АҚШ тас жолында орналасқан, кемпингте RV үшін су төгу станциясы және тіркемелерге қолайлы екі аймақ бар (кейбіреулерінде тіркемені тікелей кіргізуге болады). Барлық орындарда гриль, пикник үстелі және су мен душы бар әжетханалар бар. Дуглас аймағында орындардың саны шектеулі. Паркте құстарды бақылауға, кемпингке, 72 шақырымдық жаяу серуендеуге, балық аулауға, жүзуге, атпен жүруге және жарыс шаңғысымен сырғанауға мүмкіндік бар. Велосипедпен жүруге Calumet жолы арналған, ол парктің шығыс бөлігінен өтеді және Индиана құмды мемлекеттік паркіне, сондай-ақ Беверли-Шорс қаласына, Пайнс қалашығына және Мичиган қаласының шетіндегі Маунт Балдиге қол жеткізуге мүмкіндік береді. Ұлы батпақ жолы 2010 жылы ашылды, ал 2012 жылдың күзінде мүгедектерге арналған, асфальтталған бөлігі пайдалануға берілді. Жол Бродвейден шығыс жақта орналасқан. Паркке жылына шамамен 2 миллион адам келеді. Ереже бойынша, жануарларды, оның ішінде шаңкештерді, бұғыларды немесе егерлерді тамақтандыруға тыйым салынған. Жағажайда криноидтардың қазбаларын жинау қатаң тыйым салынған. Барлық ұлттық парктеріндегідей металл іздегіштерді пайдалануға немесе иеленуге тыйым салынған. Рейнджерлер паркте тегін экскурсиялар мен дәрістер өткізеді. "Singing Sands" – ұлттық парктің ресми газеті, ол жарты жылда бір рет жарияланады және рейнджерлер ұйымдастыратын іс-шаралар туралы ақпаратты қамтиды. 2013 жылғы оқиғалар үлкен құм төбелерінде күтпеген шұңқырлар пайда болуы мүмкін екенін көрсетті. Ғалымдар бұл шұңқырлар шіріген ағаштардың салдарынан пайда болатын қуыстардың нәтижесі екенін анықтады.

The park contains 15 mile (24 km) of beaches, as well as sand dunes, bogs, marshes, swamps, fens, prairies, rivers, oak savannas, and woodland forests. The park is also noted for its singing sands. More than 350 species of birds have been observed in the park. It has one of the most diverse plant communities of any unit in the U. S. National Park System with 1418 vascular plant species including 90 threatened or endangered ones. The Indiana Dunes area is unique in that it contains both Arctic and boreal plants (such as the bearberry) alongside desert plants (such as the prickly pear cactus). First time visitors to the park often go to the Dorothy Buell Memorial Visitor Center at U. S. Route 20 and Indiana Route 49, near Porter. This center offers standard visitor center amenities, including a video, brochures, hands on exhibits, and a gift shop. It is free to the general public. Camping is available at the Dunewood Campground on U. S. Route 12. The campground includes an RV dump station and two loops of trailer accessible sites (some with pull through drives). All sites have grills, a picnic table, and access to restrooms with running water and showers. There are a limited number of walk in sites in the Douglas Loop. The park provides opportunities for bird watching, camping, 45 mile (72 km) of hiking, fishing, swimming, horseback riding, and cross country skiing. Cycling is available on the Calumet Trail, a crushed limestone multiuse trail which runs through the eastern section of the park, providing access to Indiana Dunes State Park, as well as to the communities of Beverly Shores; the Town of Pines; and Mount Baldy on the edge of Michigan City, Indiana. The Great Marsh Trail opened in 2010 with an accessible, paved section usable by wheelchairs opening in fall 2012. The trail is off Broadway in the east end of the park. The park has about 2 million visits a year. Rules state not to feed any of the wildlife, including seagulls, deer, or raccoons. Collecting crinoid fossils on the beach is strictly prohibited. Possession or use of a metal detector is also prohibited – as in all national parks. Rangers provide free walks and talks throughout the park on a regular basis. The Singing Sands, the official newspaper of the national park is published semi annually with a listing of Ranger lead activities. Events in 2013, showed that on large dunes unexpected sink holes may develop. Scientists concluded these are caused by buried trees that eventually decay causing cavities.

Су жолы

Мичиган көлінің су жолы 2011 жылы Ұлттық демалыс жолы деп жарияланды және қазір Чикагоның Нортерли аралынан Мичиган қаласының Миллениум алаңына дейін 72 шақырымға (45 миль) созылады.

Кәсіби даму

Оқу жылында Индиана Дюналары ұлттық паркі мен Дюналар оқу орталығы (DLC) K–12 білім беру жүйесіндегі мұғалімдерге кәсіби даму мүмкіндіктерін ұсынады. Семинарларда әртүрлі сала мамандарының қатысуымен тәжірибелік сабақтар мен ұлттық парктегі танымдық саяхаттар ұйымдастырылады. Иллинойс және Индиана штаттарының мұғалімдері әр семинардан кейін үздіксіз білім алу (CEU) немесе үздіксіз аттестаттауды жаңару (CRU) бірліктерін ала алады. Дипломдық білім алуды қалайтын мұғалімдер Индиана университетінің Солтүстік-Батыс бөлімшесі және Чикаго мемлекеттік университеті арқылы оқуларын жалғастыра алады. Семинарлар DLC-да өткізіледі.

Апалы-сіңлілі саябақ

Парк Польшаның Кампинос ұлттық паркімен бауырластық байланыс орнатып отыр.

Қолжетімділік

Паркке автомобильмен 12-ші АҚШ тас жолынан кіруге болады. Теміржол арқылы қатынауды Dune Park станциясында Оңтүстік жағалау желісі қамтамасыз етеді. "Индиана Дюналары" жағажайларға қолжетімділік қамтамасыз ету бойынша жұмыс істеп жатыр. Мичиган көлінің суларына қол жеткізу қиын мәселе болып табылады. Қазіргі уақытта екі жағажайға кіру мүмкіндігі бар: Батыс жағажайы, Портж көлі және Ривервок.

Парк ішінде қолжетімді тұрақ және дәретханалар бар. Пол Х. Дуглас орталығында стандартты мүгедектер арбасын алуға болады. Дороти Бьюэлл ескерткіштік келушілер орталығы 1215 N. State Road 49 мекенжайында, 49-шы мемлекеттік тас жолының оңтүстігінде, 20-шы АҚШ тас жолымен қиылысатын жерде орналасқан. Орталықта ұлттық паркқа арналған көрмелер мен көл жағалауында жасалған өнер туындылары қойылған. Орталықты Ұлттық парк қызметі және Портер округінің келушілер мен демалыс комиссиясы (PCCRVC) бірлесіп басқарады. Келушілер орталығы Күн сайын жұмыс істейді, ал Құрбан айт, Рождество және Жаңа жыл күндерінен басқа. Бейли/Челлберг байланыс станциясы Портерде, Минерал Спрингс тас жолында, 20-шы АҚШ тас жолының солтүстігінде орналасқан. Ол жыл бойына көптеген іс-шаралардан басқа жабық болады. Тұрақ алаңы Бейлидің үйіне және Челлберг фермасына кіруге мүмкіндік береді. Дюналар оқу орталығы немесе Индиана Дюналары экологиялық оқу орталығы Хоу тас жолында, Бейли/Челлберг байланыс станциясының батысында, бұрынғы Good Fellow Club жастар лагерінің аумағында орналасқан. 1998 жылы құрылған Dunes Learning Center – бұл 501(c)3 коммерциялық емес экологиялық білім беру ұйымы, ол Индиана Дюналары ұлттық паркімен серіктестікте экологиялық білім беру тәжірибесін ұсынады. Портж көлі және Ривервок ұлттық парктегі ең жаңа нысан. Ол Бёрнс су жолының бойында, U.S. Steel компаниясының Midwest зауытының жанында орналасқан. Оған Индиана штатының 249-шы тас жолынан, темір зауытының арғы жағындағы белгілерді бағыттап барып жетуге болады. Аймақта балық аулауға арналған пирс, өзен бойындағы серуендеу жолы және қалпына келтірілген құмды ландшафт арқылы велосипедпен жүруге арналған жол бар. Жағажайға кіруге мүмкіндік және павильон да бар. Вест-Бич моншасы Портж қаласында, 12-ші АҚШ тас жолының солтүстігінде, Каунти-Лайн тас жолында орналасқан. Вест-Бич кең тұрақ алаңына, пикникке арналған жайларға және душтары бар моншаға ие. Моншада киім ауыстыруға арналған бөлмелер, дәретханалар және құтқарушылар күзететін жағажай бар. Dune Succession Trail, West Beach Trail және Long Lake Trail барлығы Батыс жағалау аймағында орналасқан. Пол Х. Дуглас қоршаған ортаны қорғау білім беру орталығы парктің батыс шетінде, Гари қаласының Миллер Бич қауымдастығында орналасқан. Ол 20 және 12 тас жолдардың солтүстігінде орналасқан. Білім беру орталығында қоршаған ортаны қорғау тақырыбына арналған сабақтар өткізілетін сыныптар бар. Қатысу әдетте мектептер мен жергілікті ұйымдар үшін жоспарланған бағдарламалар кезінде жүзеге асырылады.

Accessible parking and restroom services are available throughout the park. A standard wheelchair is available for loan at the Paul H. Douglas Center. Dorothy Buell Memorial Visitor Center is located at 1215 N. State Road 49, just off State Route 49 south of the intersection with U. S. Route 20. The visitor center includes exhibits on the national park and a display of artwork created in the lakeshore. The center is jointly operated by the National Park Service and the Porter County Visitor and Recreation Commission (PCCRVC). The visitor center is open daily, except Thanksgiving, Christmas, and New Years. Bailly/Chellberg Contact Station is located in Porter, on Mineral Springs Road, just north of U. S. 20. It is closed most of the year, except during events. The parking area provides access to the Bailly Homestead and the Chellberg Farm. Dunes Learning Center or Indiana Dunes Environmental Learning Center is located on Howe Road, West of the Bailly/Chellberg Contact Station, on the grounds of the former Good Fellow Club Youth Camp. Founded in 1998, Dunes Learning Center is a 501(c)3 non profit environmental education organization working in partnership with Indiana Dunes National Park to deliver environmental education experiences. Portage Lakefront and Riverwalk is the newest facility at the national park. It is located along the Burns Waterway, tucked next to U. S. Steel's, Midwest Plant. It can be reached off of Indiana State Road 249 by following the signs past the steel mill. The area offers a fishing pier, a riverwalk, and a hike bike trail through the restored dunescape. There is beach access and a pavilion. West Beach Bathhouse is located in Portage north of U. S. Route 12 on County Line Road. West Beach has ample parking, picnic shelters, and a bathhouse with showers. The bathhouse includes changing rooms, restrooms, and a lifeguarded beach. The Dune Succession Trails, West Beach Trail and the Long Lake Trail are all located in the West Beach area. Paul H. Douglas Center for Environmental Education is located in the far west end of the park, in the Miller Beach community of the City of Gary. It is just north of U. S. 20 and U. S. 12. The Education Center provides classrooms for programs on environmental topics. Participation is usually during a schedule program for schools and local organizations.