Кіріспе

Канадалық провинциялық саяси партия Альбертаның прогрессивті консервативтік қауымдастығы (көбінесе Альбертаның прогрессивті консервативтік партиясы деп аталады) – Питер Лоугид, Дон Гетти, Ральф Клейн, Эд Стелмах, Элисон Редфорд, Дейв Хэнкок және Джим Прентис премьерлер тұсындағы провинциялық орталық-оң партия болды. 44 жыл бойы үзіліссіз билікте болуы Канада тарихында провинциялық немесе федералдық деңгейдегі ең ұзақ мерзімді үкімет рекорды болып табылады. 2017 жылдың шілдесінде ПК және Уайлдроуз партиясының мүшелері Біріккен консервативтік партия (БКП) құру үшін бірігуге келісті. Бұрынғы заңдық шектеулер партияларға бірігуге немесе мүлкін беруге ресми рұқсат бермегендіктен, ПК партиясы мен Уайлдроуз партиясы номиналды түрде сақталып, 2019 жылғы сайлауда бір-бір кандидаттан ұсынды. Бұл UCP көпшілік дауыс алып жеңіске жеткенде, олардың мүлкін жоғалтуын болдырмау мақсатында жасалды. Премьер-министр Джейсон Кенни басқаратын UCP үкіметі кейіннен партиялардың бірігуіне мүмкіндік беретін заң қабылдады, соның нәтижесінде ПК 7 ақпанда 2020 жылы ресми түрде таратылды.

Шығуы және алғашқы жылдары

Партия 1898 жылдан 1905 жылға дейін болған Солтүстік-Батыс территорияларының либералды-консервативтік партиясынан құрылды. Өткен партиясының ең болмағанда барлық өмір бойы үкімет құрғаннан өзгеше, Альберта консерваторлары Альберта провинция болғаннан кейін алғашқы 60 жылдың көп бөлігінде маргиналды партия болып қалып келді. Провинцияның алғашқы сайлауы, 1905 жылғы сайлауда, болашақ Канада премьер-министрі Ричард Беннетт басқарған консерваторлар тек екі мандатты жеңіп алды және келесі сайлауларда одан да жақсы нәтижелерге қол жеткізе алмады. Торилер мен Альберта либералдық партиясы арасындағы басты саяси дау торилердің провинцияның табиғи ресурстарын бақылауы керек деген сеніміне байланысты болды, бірақ провинцияға мұндай мүмкіндік берілмеген еді. Дегенмен, экономикалық өркендеу кезеңінде бұл алаңдаушылықтар ескерілмеді. Сонымен қатар, либералдардың билікте болу артықшылығы болды; олар бірінші сайлау өткенге дейін уақытша қызмет атқарды.

Саяси желіде

1913 жылғы сайлауда торилер 18 орын жеңіп, дауыстардың 45% алып, үлкен жетістікке қол жеткізді. Осы нәтижеге және 1917 жылғы сайлауда одан да жақсы көрсеткеніне қарамастан, олар либералдарды жеңе алмады. Содан кейін торилер «дәстүрлі» және «радикалды» топтарға бөлінді. Партия құлдырап, 1921 жылғы сайлауда толыққанды кандидат тізімін ұсына алмады. Бұл сайлауда заң шығару жиналысына тек бір консервативті депутат сайланды, онда жаңа Альберта Біріккен фермерлер партиясы (АБФП) либералдарды жеңіп, билікті бағындырды. Келесі 45 жыл бойы торилер жартылай дюжинадан көп депутат сайлай алмады. АБФП провинцияның ресурстарын басқару құқығын Оттавадан келісіммен алғаннан кейін партия ықпалдан шықты, бұл торилердің басты саясатын іске асыруға кедергі келтірді. 1935 жылы АБФП құлдырады. Альбертаның Әлеуметтік несие партиясы популистік және христиан консервативті бағдарламамен билікке келді. Әлеуметтік несие ондаған жылдар бойы консервативті сайлаушыларды қызықтырды, әсіресе партия радикалды әлеуметтік несиелік экономикалық теорияларынан бас тартып, фискалдық консервативтілікті қабылдағаннан кейін.

1940-1950 жылдардағы партия

1930 жылдардың аяғында консерваторлар мен либералдар әлеуметтік кредит партиясына қарсы күресу үшін біріккен күш құрды, нәтижесінде 1940, 1944 және 1948 жылдары консерватор кандидаттары сайлауға қатыспады. Екі партияның жақтастары оның орнына тәуелсіз кандидаттар ретінде сайлауға түсті. Коалициялық стратегияның сәтсіздігі 1950-ші жылдардың басында жеке либералдық және консервативтік партиялардың қайта құрылуына әкелді. Торилер 1952 жылғы сайлауда бес үміткерді ғана тікелей ұсынды, олардың тек біреуі ғана сайланды. 1959 жылғы жалпы сайлауда консерваторлар 1954 жылдан 1959 жылға дейін Ред-Дир округінің депутаты болған Уильям Дж. Камерон Кирбинің басшылығымен өтті. 1959 жылы торилер Канаданың Федералдық Прогрессивтік Консервативтік Партиясының атына сәйкес болу үшін Прогрессивтік Консервативтік партия болып өзгерді. Партия өзінің жағдайын жақсарта алмады және 1963 жылы заң шығарушы жиналыстан толығымен шығарылды.

Питер Логид пен Дон Геттидің партиясы

1965 жылғы наурыз айында Питер Лаугид партия басшысы болып сайланды және оны фискалды консерватизмді модернистік, қалалық көзқараспен үйлестіре отырып, саяси күшке айналдыра бастады. Бұл тәсіл Әлеуметтік несие партиясының тар көзқарастылығы мен ауылдық аграрлық сипатына қарама-қарсы болды. Атап айтқанда, партия Калгари мен Эдмонтон қалаларында қолдау ала бастады. Әлеуметтік несие партиясы ондаған жылдар бойы қалалық аймақтарда өте танымал болды, тіпті ұзақ жылдар бойы премьер-министр болған Эрнест Мэннинг Эдмонтон округін өкілдік етті. Алайда, негізінен, бұл ауылдық партия болды және осы ерекшелігін ешқашан жоғалтпады. Сондықтан, Альбертадағы өзгерістерге бейімделуі баяу болды, өйткені оның екі ірі қаласының ықпалы арта түсті. 1967 жылы консерваторлар заң шығарушы органға қайта оралып, алты депутатты сайлады. Лаугид оппозиция жетекшісі болды. 1968 жылы Мэннинг 25 жыл қызмет еткен соң зейнетке шықты, оның орнына Гарри Стом келді. 33 жылдық тарихының көп бөлігін билікте өткізген Әлеуметтік несие партиясы шаршап, жайбарақаттанып қалды. Альберталықтар, әсіресе өркендеп жатқан мұнай өнеркәсібімен байланыстылар, жас және белсенді Лаугидтің консерваторларына көш бастады. Олар Вестминстер жүйесіндегі оппозиция үшін өте активті болды, 21 заң жобасын ұсынды. Келесі төрт жылда Лаугидтің шағын фракциясы екі қосымша сайлауда жеңіске жеткенінің нәтижесінде 10 мүшеге дейін өсті – олардың бірі Мэннингтің бұрынғы Эдмонтон округі болды, ал екеуі партиядан шығып кетті. 1971 жылғы сайлауда прогрессивті консерваторлар «ҚА-ЗИР!» деген қарапайым ұранмен үгіт жүргізді, бұл Канадада Альбертаның беделін арттыру мақсатын білдірді. 30 тамызда консерваторлар Альберта тарихында алғаш рет билікке ие болды. Олар Әлеуметтік несие партиясынан бар болғаны 4 пайыздық айырмамен озып кетті. Алайда, олар Эдмонтонды жеңіп алды және Калгариде бес орынды қоспағанда, барлық орындарды иеленді. Бірінші өткен пошта жүйесіне байланысты, бұл Лаугидке заң шығарушы органдағы 75 орынның 49-ын қамтитын күшті көпшілік үкімет құруға мүмкіндік берді. Ол 1975 жылы екінші мерзімге сәтті сайланды, оппозицияны алты депутатқа дейін (төрт Әлеуметтік несиеші, бір Жаңа демократ және бір тәуелсіз) азайтты. Лаугид жылдары Альберта Маннинг жылдары сияқты дерлік бір партиялық мемлекетке айналды. Шындығында, 1975 жылы сайланған алты оппозициялық депутат Лаугидтің соңғы үш мерзімінде кездесетін ең көп депутаттар болар еді. Консерваторлар келесі төрт онжылдық бойына үлкен көпшілікпен билік жүргізді, бірақ Лаугидтің көпшілігінен әлдеқайда аз болды. Билікте болған прогрессивті консерваторлар Альбертаның табиғи ресурстарын (әсіресе мұнайды) бақылау үшін федералды үкіметпен ұзақ күресті. Мұнай өнеркәсібі Альберта үкіметін үлкен табыспен қамтамасыз етті, бұл оған Канададағы провинциялық бөлшек сауда салығы жоқ жалғыз провинция немесе аумақ ретінде қалуға мүмкіндік берді. Альберта 1970 және 1980 жылдары, әсіресе Калгариде үлкен даму гүліне ие болды. Лаугид 1985 жылы зейнетке шықты, оның орнына Лаугидтің бұрынғы ұзақ жылдар бойы министрлікте қызмет еткен Дон Гетти келді. Гетти провинциялық заң шығарушы органда Лаугидтің үстемдігімен теңесе алмады, бірақ ол үлкен көпшілікке ие болды.

Клайн мен Стелмахтың партиясы

Торилердің танымалдылығы Дон Гетти кезінде біршама төмендегенімен, ол 1992 жылы Геттиден кейін премьер-министр болған Ральф Клейннің басшылығымен қайта жанданды. Клейн партияны оңға қарай күрт жылжытты, және оның кезінде Альберта торилері Канададағы ең оңшыл провинциялық үкіметтердің біріне айналды. Ал, Логхид пен Гетти басшылығымен партия классикалық «қызыл тори» үкіметінің мысалы саналды. Партияның оңға бұрылуы, дәл сол кезде Канаданың Реформа партиясы федералды торилерді ығыстырып, Альбертаның федералды саясатында басымдыққа ие болғанда орын алды. Реформа және оның жалғасы, Канадалық Альянс, 2003 жылға дейін провинцияның федералды саясатын бақылады, содан кейін федералды торилермен бірігіп, Канаданың Консервативтік партиясы құрылды. Альянстың алғашқы басшысы Стоквелл Дей, Клейннің үкіметінде министр болған. Партия 1993 жылғы сайлауда 51 орынға дейін азайып, төрт онжылдық билікте болған кезінде билікті жоғалтуға ең жақын келді. Дегенмен, 1997 жылы ол үлкен көпшілік дауысқа ие болды. 2001 жылы Клейн ПК-ны Логхид кезінен бері ең ірі көпшілікке жеткізіп, оппозицияны барлығы тоғыз депутатқа (жеті либерал, екі ЖДП) дейін қысқартты. 2004 жылғы жалпы сайлауда орталық немесе солшыл оппозициялық партиялардың (либералдар мен ЖДП) консерваторларға қарсы күресуі күмәнді болды. Либералдар, Жаңа демократтар және жаңа оңшыл Альберта Альянсы партиясы 2004 жылы торилерге қарсы белсенді науқан жүргізді. Клейн үкіметі қайта сайланды, бірақ бірнеше қалалық округтерден орын жоғалтты. Көптеген сарапшылар провинциялық либералдардың дәстүрлі орталығы Эдмонтонда жеңілістер күтеді; шындығында консерваторлар Эдмонтонда үш орынға дейін азайып (бірақ кейіннен қайта санауда төртінші орын алды). Алайда, консерваторлар күтпеген жерден Калгарида либералдардан үш орын жоғалтты, онда бұрын торилер барлық орынды иеленген. Альянс торилердің көпшілігіне қауіп төндірмеді, бірақ бұрын торилердің бекіністері деп аталатын бірнеше ауылдық округтерде бәсекеге түсті. Мысалы, Альянс алған бір мандат, оңтүстік-батыстағы Кардстон-Тэйбер-Уорнер, 30 жыл бойы торилер үшін өте сенімді округ болған. Бұл көптеген сарапшыларды 2004 жылы Альянс жалпы дауыс берудің он пайызынан азын алғанына қарамастан, болашақта торилерге одан да күшті қарсылық көрсетуге мүмкіндігі бар деген қорытындыға әкелді. 2006 жылдың 4 сәуірінде партиясының 55% қолдауымен Клейн зейнеткерлікке шығу ниеті туралы баспасөз хабарламасын жариялады. 2006 жылдың соңында өткен сайлауда бірқатар кандидаттар жетекшілікке үміткер болып тіркелді. Клейн 2006 жылдың 20 қыркүйегінде ресми түрде қызметінен кетті. 25 қарашадағы бірінші турда Джим Диннинг, Тед Мортон және Эд Стелмахтан басқа барлық кандидаттар іріктелді. Олардың ешқайсысы да дауыс берудің 50% жинамады, сондықтан 2 желтоқсанда екінші тур өтті. Екінші турда Стелмах жеңімпаз деп жарияланды. Ол 14 желтоқсанда премьер-министр лауазымына кірісті. 2007 жылдың ортасында торилер Сокредтерді Альберта тарихындағы ең ұзақ билікте болған үкімет ретінде басып озды. Стелмах 2008 жылғы жалпы сайлауда торилерді 83 орынның 72-сін жеңіп, көпшілікке жеткізген кезде сарапшыларды және тіпті өз жақтастарын да таң қалдырды. Айта кетерлігі, олар Эдмонтонда 13 орын жеңіп алды, бұл астанада 1982 жылдан бері ең жоғары көрсеткіш. Торилер Калгарида да өз орындарын жоғалтты, 18 орынды либералдардың 5 орынымен алмастырды. Либералдар тоғыз орынға, ал ЖДП екі орынға дейін азайып, торилер Cardston Taber Warner округін Wildrose Alliance-тен тартыстырып алды.

Редфордтың партиясы

2011 жылдың 25 қаңтарында Стелмах қаржы министрі Тед Мортонмен провинциялық бюджет мәселесіндегі даудың нәтижесінде келесі провинциялық сайлауға дейін партия басшысы және премьер-министр лауазымынан кету ниетін жариялады. Стелмах 2011 жылдың қыркүйегінде ресми түрде отставкаға кетті. Әділет министрі Элисон Редфорд 2011 жылдың 2 қазанында өткен көшбасшылық сайысында жеңіске жетіп, 2011 жылдың 7 қазанында премьер-министр болып ант берді, соның арқасында Альбертаның тұңғыш әйел премьер-министрі атанды. 2011 жылдан бастап жүргізілген көптеген сауалнамалар ПК партиясының «Жабайы Роза» партиясына сүреңсіз жеңілеріне нұсқады. Алайда, Редфорд 2012 жылғы провинциялық сайлауда ПК партиясын 12-ші рет қатарынан көпшілік дауыспен үкіметке жеткізіп, күткен нәтижені жоққа шығарды. ПК партиясы 61 орын жеңіп алды, бұл тек бес орынға кемдеу болды. 2013 жылдың 18 маусымында Альберта ПК партиясы Канада тарихындағы екінші ең ұзақ үкімет ретінде Онтарио ПК партиясын озып кетті; Онтарио ПК партиясы 1943 жылдан 1985 жылға дейін 42 жыл бойы үкіметте болды. Оның беделі 18%-ға төмендеп, екі депутаттың партиядан шығуына наразылық күшейген кезде Редфорд 2014 жылдың 19 наурызында 2014 жылдың 23 наурызынан бастап премьер-министр лауазымынан кетіп отырғанын мәлімдеді. Оның отставкасынан кейін Редфорд провинциялық ресурстарды жеке және партиялық мүдделер үшін пайдаланғаны анықталды.

Ханкоктың уақытша басшылығы және Прентистің жеңілуі

Премьер-министрдің орынбасары Дейв Хэнкок жетекшілік конвенция күтілгенше, уақытша жетекші және премьер-министр міндетін атқарды. 2014 жылдың 6 қыркүйегінде бұрынғы федералды консервативті кабинет министрі Джим Прентис бірінші раундта дауыстардың 76 пайызынан астамын алып, партия жетекшісі болып сайланды. Екі күн бұрын Альберта ПК Канада тарихындағы ең ұзақ қызмет еткен провинциялық үкімет ретінде Нова-Шотландия либералдарын озып кетті; Нова-Шотландия либералдары 1882 жылдан 1925 жылға дейін қатарынан 43 жыл үкіметте болды. 2014 жылдың 27 қазанында ПК төрт толықтыру сайлауын жеңіп, Прентис және тағы үш ПК үміткерін сайлады. 2014 жылдың 24 қарашасында Керри Таул (Иннисфейл-Сильван-Лейк) және Иан Донован (Литтл-Боу) Wildrose партиясының ішіндегі тұрақсыздық, ресми оппозициялық Wildrose партиясының Дэнielle Смит жетекшілігіне қатысты белгісіздік және Прентиске деген сенімділігіне байланысты PC партиясының фракциясына қосылды. 2014 жылдың 17 желтоқсанында Смит және тағы сегіз Wildrose мүшесі – фракция жетекшісі Роб Андерсон, Гэри Бикман, Род Фокс, Джейсон Хейл, Брюс МакАллистер, Блейк Педерсен, Брюс Роу және Джефф Уилсон – де Прогрессивті консервативті фракцияға қосылды. Смит Прентиспен кеңінен жүргізілген келіссөздер олардың көптеген ортақ тұстары бар екенін көрсеткенін, сондықтан оның оппозицияда қалуының мәні жоқ екенін айтты. Бұл оқиға «Канада саяси тарихында бұрын-соңды болмаған қадам» деп сипатталды және Wildrose партиясының өкілдігін Либералдық партиямен тең 5 орынға дейін азайтты. Прентистің күш-жігері ПК-ны 2015 жылдың 5 мамырындағы провинциялық сайлаудағы ауыр жеңілістен сақтап қалуға жеткіліксіз болды. Рейчел Нотли басқаратын Альбертаның Жаңа демократиялық партиясы заң шығарушы органның төртінші орынынан күшті көпшілік үкіметке дейін өсті. Олар халықтың дауыс беруі бойынша екінші орынды иеленді, Wildrose партиясынан 50 000-нан астам дауыспен озып кетті. Алайда, Эдмонтон мен Калгаридегі (онда олар барлық орындарды жоғалтты және тек сегіз орынды ұтып алды) толық құлдырау оларды 10 орынға дейін азайтты – олардың екеуінен басқасы Калгарида болды – және NDP мен Wildrose партиясынан кейінгі үшінші орынға түсті. ПК заң шығарушы органда 1967 жылдан бері ең аз өкілдікке ие болды. Бұл Канаданың провинциялық үкіметтерінің басынан өткен ең ірі жеңілістердің бірі болды. Нәтиже анық болғаннан кейін Прентис партия жетекшісі лауазымынан дереу кетіп, Калгари округінде толық мерзімге сайланудан бас тарды және саясаттан шықты. Рик МакИвер 2015 жылдың 11 мамырында фракция тарапынан уақытша жетекші болып тағайындалды.

Кеннидің партиясы және бірігу

2017 жылғы көшбасшылық сайлау 2017 жылдың 18 наурызында өтті, нәтижесінде бұрынғы федералды кабинет министрі Джейсон Кенни, бұрынғы Калгари Миднапоры федералды консервативтік депутаты, бірінші раундта жеңіске жетті. Кенни сайлауалды науқанында «Уайлдроуз» партиясымен бірігуді көздеп, федералды Консервативтік партияны құрған «Оңға бірігу» қозғалысына ұқсас, біріккен оңшыл партия құруға уәде берді. 2017 жылдың 18 мамырында Кенни мен «Уайлдроуз» партиясының көшбасшысы Брайан Джин екі партияның 2017 жылдың 22 шілдесінде өтетін дауыс беру нәтижесіне байланысты бірігу туралы келісімге келгенін мәлімдеді. Прогрессивті консервативтердің 50% + 1 және «Уайлдроуз» мүшелерінің 75% қолдауы болған жағдайда, партиялар Біріккен консервативтік партияға бірігу процесін бастауды жоспарлаған, сондай-ақ 2017 жылдың 28 қазанында көшбасшылық сайлау және 2018 жылы құрылтай съезі өтеді деп күтілген. 2017 жылдың 22 шілдесінде прогрессивті консервативтер мен «Уайлдроуз» мүшелері екі жағдайда да дауысқа қатысқан мүшелердің 95% бірауыздан бірігуге қолдау көрсетті. 2017 жылдың 22 шілдесінде дауыс беруге құқылы 42 617 «Уайлдроуз» мүшесінің 57% қатысып, 23 466 (95%) келісімді қолдап, 1132 (5%) қарсы дауыс берді, бұл партия конституциясының талабына сәйкес 75% шектің орындалуын қамтамасыз етті. Прогрессивті консервативтер де келісімді 95% - 5% арақатынамында мақұлдады. Дауыс беруге қатысу деңгейі 55% болды, нәтижесінде 25 692 PC мүшесі «иә» деп, ал 1344 мүше «жоқ» деп дауыс берді, 24 бюллетень жарамсыз деп танылды; партия конституциясы бірігуді мақұлдау үшін мүшелердің қарапайым көпшілігін талап еткен. Ричард Старктан басқа, PC фракциясының барлық мүшелері 2017 жылдың 24 шілдесінде жаңа UCP фракциясына қосылды. Старк 2019 жылғы провинциялық сайлауда қайтадан сайлауға түспейтінін жариялағанға дейін жалғыз PC депутаты ретінде қызметін жалғастырды.

Біріктіруден кейінгі құқықтық мәртебе және ресми таратылу

Альбертаның сайлау заңы партияларға ресми түрде бірігуге (немесе тіпті бір-біріне қаржы аударуға) рұқсат бермегендіктен, ПК және Уайлдроуз партиялары жаңа UCP құрылған кезде ресми түрде таратылмады. Осының салдарынан, UCP 2017 жылдың 24 шілдесінде ресми түрде құрылғанда, UCP-нің уақытша басшылық тобы ПК және Уайлдроуз партияларының басшылығын да ресми түрде өз мойнына алды. Осы қызметінде олар екі ұйымды да қоғамдық көріністен мүлдем алып тастады, осылайша оларды қағаз жүзінде сақтап, іс жүзінде таратып жіберді. Бірігудің заңды күшіне енуі үшін, 24 шілдедегі жағдайы бойынша барлық жарамды ПК мүшелері сол күнден бастап UCP мүшелеріне айналды, ал ПК мүшелерінің көпшілігі өз мүшеліктерін ПК-дан ресми түрде қайтарды. Заң бойынша, UCP-нің негізгі басшылық құрамы ПК және Уайлдроуз партияларының мүшелігін сақтап қалды. (Дегенмен, UCP фракциясына қосылудан бас тартқан Ричард Старк 2019 жылғы сайлауға дейін заң шығарушы органның ПК мүшесі ретінде тағайындалды.) 2019 жылғы Албертаның жалпы сайлауында тіркеуді сақтау үшін ПК және Уайлдроуз партиялары сайлауда әрқайсысы бір номиналды кандидатты тікелей ұсынды. Бұл екі кандидат та Эдмонтон Страткона сайлау округіндегі бюллетеньде пайда болды, бұл округ қазіргі премьер-министр Нотлидің иелігінде және NDP-нің ең сенімді округтерінің бірі саналады. Жаңадан сайланған UCP үкіметі 2019 жылдың күзіндегі заң шығару сессиясында партиялардың бірігуіне рұқсат беретін заң қабылдады. 2020 жылдың 7 ақпанында Алберта сайлау комиссиясы бірігуді ресми мақұлдады, бұл партияға ресми түрде UCP-ге бірігуіне және тарауына мүмкіндік берді.

Сайлау нәтижесі

Сайлау жетекшісі Дауыстар % Орын +/– Позиция Үкімет 1905 Р. Б. Беннетт 9,316 37,1 6 2-ші 1909 Альберт Робертсон 15,848 31,7 2 2-ші 1913 Эдвард Михнер 43,737 45,1 11 2-ші 1917 47,055 41,8 2 2-ші 1921 Альберт Юинг 32,734 11,0 17 4-ші 1926 Александр МакГилливрэй 40,091 22,1 4 4-ші 1930 Дэвид М. Дуган 27,954 14,8 2 3-ші 1935 19,358 6,4 2 3-ші 1940 Ешкім 1944 1948 1952 Дж. Перси Пейдж 10,971 3,7 2 4-ші 1955 34,757 9,2 1 3-ші 1959 Кэм Кирби 98,730 23,9 2 2-ші 1963 Милт Харраденс 51,278 12,7 1 3-ші 1967 Питер Лаугхид 129,544 26,0 6 2-ші 1971 296,934 46,4 43 1-ші 1975 369,764 62,7 20 1-ші 1979 408,097 57,4 5 1-ші 1982 588,485 62,3 1 1-ші 1986 Дон Гетти 366,783 51,4 14 1-ші 1989 367,244 44,3 2 1-ші 1993 Ральф Кляйн 439,981 44,5 8 1-ші 1997 483,914 51,2 12 1-ші 2001 627,252 61,9 11 1-ші 2004 417,092 46,8 12 1-ші 2008 Эд Стелмах 501,063 52,7 10 1-ші 2012 Элисон Редфорд 567,312 43,97 11 1-ші 2015 Джим Прентис 412,955 27,80 51 3-ші 2019 Джейсон Кенни 260 0,02 10 11-ші