Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
806 жылдан 815 жылға дейін Константинопольдің рухани басшысы (экуменический патриархы) болған Никефор I (грекше: Νικηφόρος; шамамен 758 – 5 сәуір 828) – Византиялық жазушы және 806 жылдың 12 сәуірінен 815 жылдың 13 наурызына дейін Константинопольдің патриархы.
Ecumenical Patriarch of Constantinople from 806 to 815
Nikephoros I or Nicephorus I (Greek: Νικηφόρος; c. 758 – 5 April 828) was a Byzantine writer and patriarch of Constantinople from 12 April 806 to 13 March 815.
Өмір
Ол Константинопольде, Теодор мен Евдокияның ұлы ретінде, бұрынғы иконоборшылықтан зардап шеккен қатаң православиелік отбасында дүниеге келді. Оның әкесі Теодор, император Константин V-нің хатшыларының бірі, иконодулдарды ынтамен қолдағаны үшін қамшымен соғылып, Никеяға жер аударылды, ал ұлы әкесінің діни сенімдерін мұра етті. Дегенмен, ол империя қызметіне кіріп, министрлер кабинетінің хатшысы (asekretis) болды және Ирена тұсында 787 жылғы синодқа императорлық комиссар ретінде қатысты. Содан кейін ол Босфордың шығыс жағалауында өзі құрған монастырьлардың біріне уақытша шеттеді, тіпті 802 жыл шамасында Константинопольдегі ең ірі жандар үйінің директоры болып тағайындалды. Константинополь Патриархы Тарасий қайтыс болғаннан кейін, ол әлі де мирян болғанымен, императордың қалауымен патриарх болып сайланды (Пасха, 12 сәуір 806 ж.). Бұл канонды емес сайлау, қатаң діни қызметкерлерден тұратын стоудиттер партиясының қарсылығына ұшырады, ал Никефор, өзге жағынан, өте қатал моралист болғанымен, императордың еркіне бағынып, айыпталып шеттетілген дін қызметкері Жозефті қызметке қайта орналастырғанда бұл қарсылық ашық жарылысқа ұласты. Нәтижесінде, 814 жылдың желтоқсанында теологиялық пікірталассыз жеке шабуылдар орын алды. Никефор бастапқыда қызметтен алынуына экскоммуникациямен жауап берді, бірақ соңында күшпен мойынсұнуға мәжбүр болды және ол құрған Ту Агату монастырына, кейін Ту Агиу Феодору деп аталған монастырға жеткізілді. Ол сол жерден 815 жылғы синодқа қарсы иконодулдардың мүддесі үшін әдеби тартыс жүргізді. 820 жылы императорлар ауысқанда, ол патриархатқа үміткер ретінде ұсынылып, кемінде төзімділікке келісім алды. Ол Агиу Феодору монастырында қайтыс болды және мойындалған адам ретінде құрметке ие болды. Оның денесі 847 жылдың 13 наурызында Мефодий I Константинопольмен Константинопольге салтанатты түрде жеткізіліп, оларға жыл сайын императорлық құлшылық көрсетілген Апостолдар шіркеуіне жерленді. Оның мерекесі грек және рим шіркеулерінде осы күні атап өтіледі; гректер сондай-ақ оның қайтыс болған күні – 2 маусымды еске алады.
He was born in Constantinople as the son of Theodore and Eudokia, of a strictly Orthodox family, which had suffered from the earlier Iconoclasm. His father Theodore, one of the secretaries of Emperor Constantine V, had been scourged and banished to Nicaea for his zealous support of Iconodules, and the son inherited the religious convictions of the father. Nevertheless, he entered the service of the Empire, became cabinet secretary (asekretis), and under Irene took part in the synod of 787 as imperial commissioner. He then withdrew to one of the cloisters that he had founded on the eastern shore of the Bosporus, until he was appointed director of the largest home for the destitute in Constantinople c. 802. After the death of the Patriarch Tarasios of Constantinople, although still a layman, he was chosen patriarch by the wish of the emperor (Easter, 12 April 806). The uncanonical choice met with opposition from the strictly clerical party of the Stoudites, and this opposition intensified into an open break when Nikephoros, in other respects a very rigid moralist, showed himself compliant to the will of the emperor by reinstating the excommunicated priest Joseph. After vain theological disputes, in December 814, there followed personal insults. Nikephoros at first replied to his removal from his office by excommunication, but was at last obliged to yield to force, and was taken to one of the cloisters he had founded, Tou Agathou, and later to that called Tou Hagiou Theodorou. From there he carried on a literary polemic for the cause of the iconodules against the synod of 815. On the occasion of the change of emperors, in 820, he was put forward as a candidate for the patriarchate and at least obtained the promise of toleration. He died at the monastery of Saint Theodore (Hagiou Theodorou), revered as a confessor. His remains were solemnly brought back to Constantinople by Methodios I of Constantinople on 13 March 847 and interred in the Church of the Holy Apostles, where they were annually the object of imperial devotion. His feast is celebrated on this day both in the Greek and Roman Churches; the Greeks also observe 2 June as the day of his death.